Skip to main content

Full text of "Symposium"

See other formats


1 8 /ο 




ΟΓ ΤΗ Ε 
ΙΙΝίνΕΙ^δΙΤΥ 
Ο Γ ΝΟΙ5 

88\ 
1875 




ΝΟΤΙΟΕ: ΗβΙυπΊ ογ Γβηβνν 811 ϋΟΓβΓγ Μ3ίθΠ3ΐδ! ΤΗβ ΜΊηΊϋηυτη Ρββ Ιογ 
β8θΗ 1-031 ΒοοΚ 13 $50.00. 



ΤΗε ρ€Γ§οη 0Γΐ3Γ§ίη§ ιΗίδ πι^ΐεπαΐ ίδ ΓεδροηδΐΒΙε Γογ 
ϊΐδ Γ^ΐυΓΠ ίο ΐΗο ΗοΓΗΓγ Γγοιώ ννΗΐοΗ ίΐ νν^δ ννίΐΗοίΓ^ννη 

ΟΠ ΟΓ 1>€ίθΓ£ ΙΓ16 !_3Ϊ65ί ΏβΧΘ $ΐ3.Π\ρ€ά Οε1θ\ν. 

ΤηβΓΐ, ηιυϋΐβΐίοη, βηά υηάβΓίίηίηα, ο1 οοοΚβ βΓβ Γββδοηβ Ιογ αΊδοίρΙί- 
ηβΓγ 8€ϋοη βηά πιβγ ΓββυΚ ίη άϊδΓηϊδδβΙ ϊγοπι ΐηβ υηϊνβΓδϋγ. 
Το Γβηβνν 08(1 ΤβΙβρηοηβ ΟβηίθΓ, 333-8400 

ΙΙΝίνΕΡδΙΤΥ ΟΡ ΙΙ.Ι.ΙΝΟΙ5 ϋΒΠΑΠΥ ΑΤ ΙΙΒΒΑΝΑ-ΟΗΑΜΡΑΙΟΝ 



1911 



1.161—0-1096 



ΟϊρΐΐϊζθοΙ βγ ΐήθ ΙηΐθΓηβΐ ΑΓοΙηϊνβ 
ϊη 2014 



ϊιΐίρδ ://3ιόϊί ϊ νθ .0Γ9/άβΐ3ϊ Ιδ/δ γιη ροδί υ γπ 00ρΙβΐ_2 



ΡΙ, ΑΤ0ΝΙ8 

8ΥΜΡ08ΐνΜ 

ΙΝ νδνΜ 80ΙΙ0ΕΑΚνΜ 
Εϋτυττ 

ΟΤΤΟ ΙΑΗΝ 




ΕϋΓΓΙΟ ΑΕΤΕΚΑ ΑΒ Η. Υ8ΕΝΕΚΟ ΚΕΟΟΟΝΙΤΑ 

ΒΟΝΝΑΕ 

ΑΡ\ τ Ο Α. ΜΑΚΟνΜ 

ΜϋΟΟΟΙ/ΧΧΥ ! 



ΒΟΝΝΑΕ, ΤΥΡΙ8 ΟΑΒΟΐι! βΕΟΒ<Η, \Μ\. ΓΥΡ, 



01Λ8δΙΟδ 



0ΜΙ8ΤΙΑΝ0 ΛΥ(Λ8Τ0 ΒΚΑΝΒΙ8 

ΡΜΙΕ080ΡΠ0 ΡΗΙΕΟΕΟαΟ 
ΟΟΕΕΕ&ΑΕ ΙΝΤΕβΕΚΚΙΜΟ 



α. οιοταοοοι,χιν 



Β (ΒθΙίΙ^ΘΓί $ί) οοάβχ ΗΠΘπι^Γ&ηειοβαδ, φΐοηι Ε. I). ΟΙαιΊπαβ Ρ&ίιηο βχ 
Ιήοΐίοΐηβοει πιοηΒ,δίβπί 8. Ιο&ηηίδ ειΜ&ίαπι ίη Βοάΐβίίΐη ά πι 
αηίαβΓδίί&ίίδ Οχοηίβηδίδ ίηίαΐίί (οί. ΟΙ&ΐ'Ιπί ΐτανβΐβ II 2 ρ. 348), αΐά 
η. 39 ηοί&ίιΐΓ. βοηρίαδ βδί 895, ηοη αί αίαηΐ 896, ηαοά άοοβί 
δαοδΟΓίρίίο ίη ηηβ αάάίία, (ο£. ΟαίδΓοΓάϋ ο&Ι&Ι. οοάά. ΟΙ&ιΊί. ρ. 69 
ΡοΓδοηί ίταοΪ8 ρ. 269 δοηαηζϋ ηοα. οοπιπιβηί. Ρίειί. ρ. 113) 

εγραφη χειρϊ^ϊώ καλλιγράφου 

ευτυχώς άρέ&αι όιακόνωι πα 

τρεϊ' νομίσματος βυζαντί 

ων δέκα καϊ τριών μηνϊ νοεμ 

βρίωι ' Ινδικτιών ιδ ετει κόσμου 

,ςυδ βασιλείας λέοντος του φι 

λοχϋ ύιοϋ βασιλείου του αειμνήστου 
οοηίαΐίί ροδί Τη. Ο δ Γ ο γ ά ί α πι (Ιβοί, ΡΙ&ίοη. Οχοη. 1820 ρ. 90 δηο[.) 
ιιΐΓ §τ&βοβ άοοίίδδίηιυδ Ββηϊ&πιίη Ιο\νβίίίαδ, Ιίοβπιΐϋ&ίβ ηοη 
ππηηδ ομηιπι ΙίυβΓί&ίβ ίΐηίηή ίηδΐ§ΊΠδ, ομιί Ιβοίίοηβδ άϊΐί^βηΐίδδίπιβ 
βηοί&Ι&δ ηαπι&ηίδδίιηβ ηίθουηι οοηιπιαηίοδίαϋ. βειδ 8ΐιηιηΊ& οαοη ηάο 
Γοίίαΐί, ηίδΐ ηαοά ρΐΌδοάΐαηι ηβ^ΐβοΐ&ηι ηίο ίΐΐίο ηοίπΓβ δαρβΓδβάϊ. 
[ηηηο ςμιοά βίήιπι αοοοΓαίίιΐδ Γβίβιτί ροίηθΓαηί, Μ&Γίίηί Βοΐι&η- 
ζϋ ηίθηίηηι βδΐ, ηηί οοηιπιβηΐείίίοηηπι ΡΙ&ίοηίοΣίΓαπι ηοα. ρ. 38 δο,η. 
ορβι·α ίηάβίθδδα οοάΐοβηι ηπαβί οηπι ρηΐιιίδοαίο βχοαδδίί]. 
V (ΒβΙίΙίβΓί Λ) οοάβχ ηΐθηιΙ)Γ8ΐη&οβαδ οίοΐίοίηββ&β ν&ϋο&ηαβ η. 225, 
φΐί ίηαβ α. ϊ. 381ο δγηιροδίιιηι βχηίοβΐ;. ροδί Ββ^ΙίθΓαηι ΣίβοιίΓει- 
ίΐδδίηΊθ ιηίΐιί οοηίηΐϊΐ Εη§·θηίηδ ΡβίβΓδβηαδ. η&Ιηιί ρΓΕθί6Γθ£ΐ 
ηείΓίαδ Ιβοίίοηβδ Β&δίϋ ηιαηα ηίΐίάίδδίπιβ άβδΟΓίρί&δ. 
0 (Βθ1ς]£Θγϊ Γ) οοάβχ οοηιογοίηπδ Οοίδΐίηίαηηδ 155 οίοΐίοίηβοαβ Ρα- 
Γΐδίβηδΐδ, δοηρίηδ δ&βο. XIV, ίη ηαο ίηάβ α, ίοΐ. 149 ο δγηιροδίηπι 
Ιβ^ίίαι·. ροδί ΒθΙίΙίθΓαηι ίη ηδηηι ηιβιιηι οίηοίοδβ βοηίιιΐίί δαπιπιει 
άίΐί^βηΐίει Αΐίΐ'βάαδ Ηοΐάβπίδ. 
[ν^0 Ι} Ιβοίίοηβδ οοά. νθ ει ΒβΙίΙίβΐΌ βχοβί'ρίίΐβ &αί βίαδάβπι δίίβηίίο ηοί&ίαβ. 
Ιο ν ο οοιτβοίοΓβδ οοάίοαπι ΒΥΟ.] 

ς βοά. ΓθΗςποηιηι αθί ρΐβπηαβ αθί αΐίηαοί [ρι·&βδβΓίίπι Ξ Υ ααί Ό Κ], 
[* εΐδίβηδοηδ Ιβοίίοηί αάροδίίαδ οοΓΓβοίίοηβηι αΙίθΓΪιΐδ θάϋοπδ δίοηίηο^]. 

Ι»οοοδ ΡΙαίοηίοοδ αο Ιο&ηηο δίοοαβο ίη οοΐο^&δ ρηγδίοαδ ι-βία- 
ΐοδ βχηίοηί αά βάθηι οοάίοίδ Βοτοοηίοί η. 299 (ΓαΓηβδ. Α), πιβίίοηιιη 
ΙίοΓΟΓαηι ^Γοηβίγρί, ει ΟηΓίίο ΑΥαοηδηιηίΙιίο οοηίαίί. 

ΗβΓπι Εΐηηιΐδ δαιιρρίηδ βί ΗθΓηιαηηηδ ΥδθηθΓαδ βηΐθη(1&- 
ίίοηβδ α δβ βχοο^ίίΕΐί&δ ο,ηιίοίδδίπΐΘ ηιίηί αίβηά&δ οοηοβδδθπιηΐ:. 

Ιη δοΐιοΐϋδ Γβοβηδβηάίδ ίκΐηΐοαί οορί&δ α 8ίβ οοηΐί ββδίο (αηθοιί. 
^Γαβο. 1798 ρ. 49), Κπηηΐίβηίο (δοΐιοΐ. ίη ΡΙ&ίοηβηι 1800 ρ. 43), Οαίδ- 
ίοτόΐίο (ο^Μ. οοάά. 01&Γΐί. 1812 ρ. 79) [οί Μ. 8οη &ιι ζ ί ο ηοα. οοηιιη. 
Ρΐβ,ί. ρ. 125], ΒβΙεΙεβΓΟ (οοηιηιοηί. ογΙϊ. 1823 ί. II ρ. 373) ρίΐΓΣΐίαδ. 



ΝΟΤΙΤΙΑ 1ΜΑΟΙΝΥΜ. 



Ιη ίτοήϊβ Η1)Γΐ δί&ίαα ρ&ταα ιη&πηοΓ6& βχηίΙ>ίί& βδί, ολι&ο Ρΐα,ίοηοηι 
δθάβηίβηι ηοΐαηιβη ηι&ηίοαδ ίβηΘηίβηι Γβάάίί; δοΐΐδίο ηοιηβη πΑΛ- 
ΤΩ.Ν ίηδοηρΐιιιη βδί. βάίάίί Αβτηίΐίαδ ΒΓ&ιιηίαδ (τηοη. ίηβά. 
ά. ίηβΐ. III ΐαΐ). 7). οί. Ι^θγϊ;, Όίθ£. III 25 ίν δε τω π ρωτώ των 
απομνημονευμάτων Φαβωρίνου φέρεται οτι Μιθριδάτης 6 Πέρσης αν- 
δριάντα Πλάτωνος άνέϋετο εϊς την Ιίκαδημίάν καϊ Υπέγραψε ' Μι- 
/> ο / δ ά της ό 'Ρο δ ο βάτου ( Όροντοβάτου Μ&ιτθδίη3 άβ Γ&αοπιιο 
ρ. 102) Πέρ σης Μ ο ύσαι ς εικόνα άνέ& ε τ ο Πλάτ ων ο ς , ην 
~ ι Χανίων Ιττοίησε. 

Ιη ί'ΐΌηίβ ίθδίίπιΟΏίοηιπι δοοί'ίΐίίδ ϋ&ρυί ηοίίδδίηιαηι, ίη ηηο ρ. 38 
ΑΙοίΜ&άίδ ρΓοίοηιβ αα βχβιηρίιιτη ν&Ιίθ3ηηηι ηοηάηηι θάίίαιη οα- 
ταιη α^βηΐβ ^οΐί^αη^ο Ηβ1οί§ίο άβΐίηβαία οχηίοβίυΐ', [ηηηο 3,1) 
βοάβηι θάΗα ηιοη. ίηβά. ά. ίηβί. VIII ϊηΙ). 25 οϊ. αηηαίί 186(3 
ί. XXXVIII ρ. 228 δα^ ]. 

Ιη ίϊοηίθ δ^πιροδϋ ρ. 39 ρίοίυΓει ααδοαίί 3. Μίΐΐίηο βάίίί (ρβίηί. άβ ναβ. 
αηί. II Ιεώ. 58) αίΓΟδ βί ίπαβηβδ ρΓαβδβηίβ Απιογθ οοηαίιιαηίθδ γο- 
ρι*αθδβηίαί. 

Ιη ίιηο δγηιροδϋ 3η3£ΐγρηαηι 3ΐ·οαΐ3β 3ΐιβηβ3β Ροηιρθίδ ΓβρβΓί&β ϋίο- 
ϋηΐ3ηι ιηοηδίι^ί δοοτειίθηι Αηιοτίδ ηιγδίβπίδ ίηίίίίΐηίθηι. ροδί 
Α π θ 111 ηί αηί (άβ8ΰτ. ά% ιιηα βαβα Ροηιρβίαηα 1837. ηιιιβ. ΒονΙ). IX 
59) βχρίίο&αί αηη. ά. ίηβί. 1841 XIII ρ. 272 δςη. [βαΐίιιηι ίοίά. 
ίίΐο. Η, ιιηάβ Γβρβίϋί 8οη\νειηίίζίιΐδ, ΡΙαίοηί8β1ιβ 8ϊιιάίβη £3δα I 
(ΓΓΕίηοοί. 1864). δίηιίΐΐίιηιιιη ηηρθΓ ρι-οάϋί ίη α&δοαίο Είηίδοο 3Γ§θη- 
Ιαίο αηδο-ίγρηιιηι, θάίίαηι ίη ηιοηηηι. ίηδίίίιιίί ίίΓοΙιαβοΙ. IX ίαΐ). 26,2 
θχρίίο^ίηηι 3 Κ1αβ§ηΐ3ηηο αηηαίί 1871 ί. ΧΙΛΙΙ ρ. 15 δη.] 



VII 



Τ&ηΐηηι ΓβΓβ αηίβ Ιιοδ ηηάβοίιη αηηοδ Οίΐο Ιαίιηίιΐδ θοΐίίίοηί 
ηίίίάίδδίπι&ο ρΓ&βί&ίυβ βτ&ϊ. οηίιΐδ βχβιηρίίδ άήίθηάίίίδ ουπι Βίυΐίοροΐα, 
ηοηθδίίδδίηιυδ δίπιιιΐ βί Α(1ο1ίυδ Μίοηαβίίδ ηιβυδ πιθ οοηηβηΐΓβηί η£ 
βάίίίοηίδ ηου&θ οιπ-αιη ΓβοίρβΓΘΐη, ίά όίποίιιπι, βίδί ηιίηίπΐθ ρο,Γ&ίιηη 
πιθ αοοβάβΓβ δβηίίβΙ)?ιΐΏ , ΐαπιβη Γβοιίδ&Γβ ηβο αοίηί ηβο ροίαί, ί&ηίηπι 
πιθ ιιιγι θ£Γβ£π πιίΐιί^αθ οβηθίιοίβηΐίδδίιηί, ρπππιπι ρΓ&βοβρίοηδ ροδί 
βΐϊη,χη οοΐΐβ^αβ, πιβιηοη^β άβηθΓβ ΓΟ,ίιΐδ, ηΐ πιβα ίΐϋ ορβΓα ηηαΐίδ- 
οηπκρίθ ηοη άββδδθί. ' Ιιι ψΐΆ γθ, η£ ραι* βδί, ηίηίΐ έΐηίίφΐήΐδ η&οηί, 
φλ&τη ιιϊ φΐο οοηδίΐίο Μιηήΐδ οοηηίηίί ΡΙ&ίοηίοί βώ'ί,ίοηβηι ίηδίίΐηβΓειΙ;, 
ίάθπι θ£0 ηηοηιΐθ δβοπίπβ Κοιτιηι δοηοΐίδ €[υΣΐηίυιη ροδδθπι βίί&ηι 
πϋϋοΓβιη ΓβάάβΓβπι. ίίαηυβ φΐο οβΓίίοΓίΐ βί άθ ΐ,ποαδ 

Ιίοιίδ πιαηπδΟΓίρίίδ, ηηοδ δδ,ηο πκΐίοίο Ι&ηηίιΐδ βχ ίηΓπα (ΙβΙβ^βΓΣΐί, 
Γθίβιτί ροδδθηΐ, θίίο,ηι ν&ϋο&ηί Οοίδΐίηίαηί Ιβοϋοπθπι 3, ΡβίβΓββηο 
βϊ ΗοΙάθΓΟ ίη Ι&ηηϋ υδππι βχοθΓρίίΐιη ίίβΓηηι θχουδδί, βϊ ηηοηίαηι 
πίΓυηι ίη οο(1ίοίΙ)Πδ ^Γαβοίδ φΐ&,δί η&οίί&ηίβηι ηβο πια^ηα ρΐ'αβ ηιίηηΐίδ 
ηβ^ΐβ^θηίθπι ΕΐϋφίΣΐηάο ρΐηδ πίάίδδβ ηυαηι ίηηβηβδ άίΐί^βηίίδδίηιοδ 
ίΐΐοδ ηαίάθπι βοπιπίφΐβ φΐαε πθΐΊηδ οοηοβρίίδ ίβδΐ&ηΐιΐΓ ίβδίβδ Ιοοηρίθ- 
ίίδδίπιοδ, δθά ίη Ιίοηδ ^Γίΐβοίδ ίΓ&οίΒ,ηάίδ £υπι ίβΓβ Γβοβηίβδ βί οοηδθη- 
ίαηβηηι θγβ,ϊ θί ηβυδ άοο&ΐο&ϊ, βχ Ιηιηι. Βθΐ^βπ οοιηηίθηίαπίδ ηίιίηδ- 
ηαβ οοάίοίδ ηαβπιοπειιη δυρρίβηί. η&ιη ν&ίίοειηηηι ίβηίιιιη ειίΊπ Ιοοο 
ηιοηβΓβηι φΐίρρβ βχ Βοάΐβίίΐηο ίΓ&ηδοηρίαηι, ηί βαηι ίρδαηι οο οολι- 
88,ηι Γβίίηβηάιιηι οθηδηβπηι ίη βχβητρίίδ δοηοίαππη ηδη άίοαΐίδ. 
άβίηάβ ηη&θ ίηίβΐ'ίηι ίΐά βηίΘηΛαικΙιιιη οοηηίυίαηι ρι-οΐαία δηηΐ, οοΐ- 
Ιί^βηάβ/ ηιίΐιί βτ&ηϊ. ΓβΓαοίδδίπιί αιιίβηι ηί ο,ηηί ίαιβΓβ οοηιηιβηία- 
ίίοηηηι, ίη (^ηίουδ άβ βηιβηάαηίΐο Β,χιΙ βχρίίοαηίΐο Ιιοο ΡΙαίοηίδ Ηογο 
(ϋδραίαίηΓ. ηοηάηπι Ιίΐηηίιΐδ οοηυίηίυητ α Βίΐίίβιο ίίβΓυιη Γβοο^ηί- 
ίιιηι (βάϋ. Τηηο. πιίηοηδ ί. XVII 1863) ηοηθπιΐ, ρααΐΐο ροδί: 
Βαάη&ιηηδ ιιιγ Ιαηάαϋδδίηιυδ οηηι ίη ρΓ&βία,ίίοηθ βί, οοηιπίθηίειποΐο 
Εηίηγάβηιί 1ίαοη6ίίδ(|αΘ ίυηι ρεοηΐίαη βάίίίοηβ Σοηάίηί α. η. δ. ΙιΧνί 
βηιίδδίΐ Ιαηηϋ ηβδβίηδ οοηηίαίυηι θί. αοιιϊβ βί αιιά&οίβτ φβΥΪΓ&οϊ&,ηίϊ. 
δίο ειά άίίβοίΙίοΓϋ ηπ&θςιΐθ άβηηο βχαηιίη^ηά^ι βχοϊίαία δηηί ηίΓΟΓαηι 
άοοίοΓπιη δ^ηάία, 8. νοθ^βϋηί, ουπίδ άβ οοηηίηίο βρίδίηία οηίίοα ίαιη 
βάίίίοηί Τηποθηδί ιηίηοπ α. ΧΙΛ ρΓΒ,θηιίδδο, βυάϊ (πιυδθί Ηβΐηβΐ:. ηοηί 
I, VI ρ. 227 8<ϊφ) 5 ΤθηίΓθΙϋ (ηιυδ. ΚΙ^βη^η. XXVIII ρ. 342 βς. 
XXIX ρ. 133 δ(^(^.), νβηηθηΓθηί (ΡΙαίοηΐ8θΙιβ βίηάίβη Ιιίρδ. 1870 
ρ. 34 δ(^ς[.). 3,1η (^ηο^ηβ, ρΓαθδθΓίίηι Μαΐ'ίίηηδ δοηαηζίαδ {(β8ί^ηΐ88 



VIII 



άβτ ρΜΙοΙ. 068βΙΐ86ΐιαβ ζιι ^ΜΥζύητρ 1867 ρ. 86 δ^η. βί ίη ηοηίδ 
οοϊηιηβηίαίίοηίοιίδ Ρίοΐοηίοίδ Ψίι-οβο. 1870, Κογο ηίίΐίδδήηο), Ιοαηηββ 
ν&ηίθηυβ (ζβΙΙβόΚν. ά. Οβδίβττβϊοΐι. ρί/νη,η. 1872 ϊ. XXIII ρ. 499 δο^. 
θί ίη άοοΐίδδίηιο ροβϋοβδ Απδίοίθΐίοο,β οοηιηιβηΐ,ίίπο ΒθγοΙ. 1874 
θάίίο), Νίο. Μαάυί^ίαδ ίη αάπθΓδαηίδ Ιοοοδ οοηυίαίί ιηαΐίο οαιη 
ίϊυοίη αίίί^βηιηί. ηυρθίτίτηβ άβηί^ηβ, οαιη δοηβά&δ ηΐθ&δ ορθπδ 
ρείΓαΓβπι, Κθίί,ί^ίί Σίβοβδδίί βαΉίο είδδίάηο Ι&υοΓβ ιη&ίαΓ&ΐα. ίη ί&ηία 
ηιηΚίίιιάΊηβ βί οΐίηι βί ηηρβΓ άοοίβ δοίίβηιΐθ οοδβι-η&ΐοπιιη θδδθ 
ηοη ρ&ηοΣΐ ηααΐθ ίηιίθηία, βδδθ β£ΐ8,ηι ηοηηηΐΐα ψι&β ϊ&βάβ&ί γθ£ογγθ 
ηβα^αθ 6& δοΐίηδ Ηοηιηιβίίί, (][ηίδ ππγθ£ιιγ? δβά ΐίΐΐίδ, Β,άηοίαιί δί ηηί 
ΓβρΓβΙΐθΐκΙαηΙ;, θί πθγθογ ηβ ηβ^ιιβ άίδοβηίίηηι ηίίΐίί&ΐί ηβηπβ άΌοίο- 
ι*αηι οοπιηιοάο δ&ίίδ οοηδηΐίηηι ηβΐίηΐ,. Ιιί θηίηι ομίίΐδί ίηάίοβδ ηααηι 
ρΙβηίδδίηΐΣΐιη 8,ο£οπιηι Γβΐ&ΐίοηβηι πιγθ δαο ροδίαΐ&ηΐ : ίΐΐί βχαιηίηα,η- 
άίδ οοιτί^βηάί οοηαηιίηίοηδ ίυάίοίιιιη βχθί οθοηηί αΐ'ίίηηβ ίηίβΓρΓθίαηάί 
αδδυθββηί, οπίηδ ρπηοίρίιιιη άυοίίαϋο βεΐ:. ϊϊ&ψιβ βίδί φΐαβά&ηι 
ρΐαηβ ηάίουΐα άβίβηί, δοίβηδ ία,ηίθη ηοη ρ&αοίΐ αοΐροδαί, ίη ηηίουδ 
άίδοαίηΓ ςαίά άίδίβηί αβτα Ιηρίηίδ. Οβίβτα ηυ&β οοδθΐ'ααικία βάίΐοη 
ΐ'βΐί^ίοδο δηηί, ηηίά αΐίίηβί: άίοβΓθΡ ψιαβ ΐηηο άβηπιιη δί ρηΊθδίίία 
ηοη ίηθΓΐηί:, Ιθ^βηίβδ αηίηααάαβΓίθΓθ, ρΓαβδϋία ηβ δβηίΐΓθ ηπίάθηι 
ρΐθπηηβ δοΐθ&ηί. β^ο, κί ΟΓβαί (Ιίο&ιη, ηοο α,^βηάυιη οβηδηί, ηί; 
φΐαίθηι ηοίηίδδβΐ: Ιαίιηίιΐδ ίίβΓυηι ρΓοάΐΓθ βάίίίοηβηι ετιαπι, ίΣΐΙβηι 
θ^ο ρΓ^βδίαΓθηι. ίάβο αοΐ βηιβηάίΐΐίοηβιη Ιιοάίθ ηιίηί ηοη ιηίηιΐδ 
ςηέΐηι οϋηι οθΓΐίΐηι ρ. 99, 8 ηυοηΐαηι Ι&ηηίο ρΐΌΟβχβ ίτυδίΐ'α ηίδαδ 
6Γ8>ιώ, ΓβοίρθΓΟ ηοίηί. οβίβΓοηαί ίη Ιβοΐίοηβ οοηδίίίαθηάα ηιβο ηβηδ 
ίαάίοίο βχβιηρΙ&Γ Βοάΐβί&ηυηι δίο βχρΓβδδί, ηί βίπδ Ιβοίίοηθηι δαίίβιη 
ηοΐαβπηι ηοη ηίδί οθγϊο, θηιβηά.αίίοηβ ηαηί&Γθ. α ηηο ίηδϊίίαΐο πηο 
ί&ηίηιη Ιοοο ρ. 84, 10 Γβοβδδί, υοί σάλω βϊ ρ&ηΐΐο αηάίΐοίυδ ίπι- 
δώτης δοΐ'ίρδί, ηοη ΐ&ιηηηειιη αίο ίρδο Ρΐίΐίοηβ άίοία. θχίδίίηιαιτηι. δθά 
υ<} δίηιίΐί ψιοά&τη βχβηιρίο ταίίο £ΐι·1ίβοϋ βοι-^ίαηί {ΐρραΓβΓβί. ρι-αβίβι-βα 
ουηι ίη ηβίαδϋοηϋηδ ΡΙαίοηίδ Ιίοι-ίδ οΐίηι ίυ^ίΐηι 1ιίαΙ:ηδ ηιηΗο Ιαίΐηδ 
ραΐηίδδβ ίηάίοϋδ ηοη οοδεαηδ ρβΓδρίοίαίηΐ', βίδί ηοίηί ηά ιηοάηπι 
Βαάΐιαηιί αροβίΓορΙιαιη βϊ οοΐΌηίοΙβιη ηδηυβφίαηυβ ίηοηίο&ΐ'β, ίαιηβη 
Βοάΐθίίΐηί βάβιη ρΓοοβάβηοΙηιη Γίΐίηδ αάδοίϋδ είίηηι Οοίδΐίηί&ηί β! αΐίτ» 
υθίβπηη δοπρΐοΓηιη ίθδίίηιοηϋδ δβηηοηβηι Ιβηί^ίΐιιί, ηί ρπηιο βδρβοΐα, 
ηυο υδ^υβ ηίαίυηι α, Ρΐαΐοηβ υϋίΐΐιηη Ηογογοιώ ηιβιηοΓίΛ ίβδίβίηΓ, 
οοηδρίοηιιηι οπίηηβ δϋ. 

8υηί ^ηοιπηι ηαο ραθηϋβα,ί. ΗθΓοάί&ηί &αοίοιϋ&ίΐ ίβιηβΐ'β 
οθάβηδ ρ. 42, 13 Βρβσ&αι θάίάί, (μιο ααοβηΐπ οοά. Γοίδϋηίαηιΐδ αίί 
δοΐβί. ββ-ο ίαηία,ηι οίηοο ΚΒη ηηίοί Βοάΐβίαηϊ &αοίοπί&ίθΐη, ίρββ 
βπιάϋίΐθ ίΐηίί^υίίίΐίίδ ραΐ'ίΐάοδί Γβρβίβηάί, ιιί: ηβ ίη Ιιίδ ^υίάεηι ιηί- 



IX 



ηαίϋδ, ηίδί θγγογϊβ 09,1183, ηοη Ιαίβαί, ίηρηηβ ηβ^Ιβ^ϊητ (βϊ. φΐαβ 
ίη "ΡΙθοΙ^βίδΘηί αηηαΐί 1865 ρ. 237 δη. άίχί). ίΐΐβ τιθγο ηΐ 1. 8. έρέσ&αι, 
ρ. 87, 7 ερέο&αι, δίο ίοίθΐη Ρη9βάοη. ρ. 78 β ΑΙοίο. I ρ. 119 ο Μθ- 
ηοη. ρ. 71α ερέοΰαι ΟαίδίΌΐ'άίο ίβδίβ βχηίοθί; ίάβιη αίσθεοθαι 
ΑΙοίο. I ρ. 127ε βϊ εοηπ. ρ. 127, 20. 128, 5 καταδαρ3ειν (βϊή φη 
ίοί ηαρβΓ καταδάρΟειν δοπρδίί;, Κθίίί^ίο ί,βδίίδ ρηιιΐΐο £Γ9ΐιίθΓ αάβδΐ 
φΐ&πι ηηβιη 9θ1υοο9ί δοηο1ΐ9δ1:9 Αηδίορη. ηηΙ>. 38, ϋίάγηιιΐδ δίιΐθ 
ηϊ βχ Ναυοίαί ίηηβηΐο ηηηοηραηί Βοοΐηιΐδ ΜΠΙβπ νηέΐαηρββ άβ 
Μϋβταίιιτβ $τβθ(ΐιιβ ρ. 401, 90 βοΙίίοΓβ καταδαρ&ώ οοιτψθηίθ ηοη 
δδ,ί,ίδ ίηίθΐΐβοίηδ), οοό&υβ, βοάοηι ο,ιιοϊογθ ρ. 127, 21 εξέγρεσ&αι βϊ 
δοηοβηάιιηι ίΊπί βϊ 9 ηιβ δοπρίηηι βδί. ηίηιίΓαηι ίηοβΓίο ρΓΟδοάιαβ 
ιΐδη, Β,ΐϋδ ίηβηίίίηαηι 9,0 ίρδο 9θΐ*ίδ£ο ήρόμψ έδαρ&ον Γβρθίθηίίοηδ, 
9ΐϋδ ρΓορίβΓ ίθΓηΐ9θ δίηιϋίίηάίηΘηι 9θ1 ίη£ηί£πιί ρΓ9θδβη1:ίδ 900θηίηηι 
άθΐ9ρδίδ, οηηι ίοηδ τηβηιοη9θ ηοοϋβα^ηβ δηρρβίαΐ ήχΐθί ρι-οίβοίο ηοη 
ηιηΐίο ηιίηοηδ, ^ηαηι ο 1 η9ϋοη8 ίρδβ ΗβΓοοΙΐαηηδ Ηδυδ ρ9Γ9θ!θδίη δΐα- 
οίητβ δθ!θθ9ί, ηηίδ ίΐΐηπι ΐθηΐθΓβ βϊ ίηοοηδηΐΐο ηβ^ΐθ^αί ? Ροιύο αΐ 
ρ. 110, 21 πλειν η οκτώ κοτνλας δοήρδί, ίϋάθηι ρ. 45, 22 άβοηί 
πλειν η τρισμνρίοις οοιτι^θγθ, βοΐ'ηηι ιηβηιοΓ ηη9θ ροδί ΒπκΙοΓίίαιη 
βϊ Οοοβίηιη ίρδβ ίη ΪΊβοΙζθίδοηί 9ηη9ΐί 1872 ρ. 741 βχροδπβΓαηι. 
βχ ο^ηα οοιηηιβηίαίίυηοαία βίϊ&τη φιο ίατβ ρ. 127, 4 δεϊν ρ9Γίίοίρίαηι 
Γβροδηβπηι, τα1:ίοηθδ βϊ ίβδίίηιοηία οο^ηοδοί ροδδηηί. Ρΐ9ΐοηίοίδ ιοί 
Ιοοίδ αάάθΐ'β ΙίοβΓβΐ; Ροΐίϋοί ρ. 298 ό και εάν νανμαχέΐν άρα δεϊν 
που, φιοά θχηίοβΐ Βοάΐβί^ηηδ, ηίδί ΛΈΙΝ βχ /ΙΕΗΙ ηαίηηι βδδθ 
ρΓΟοαοϋίηδ θδδθί ςμι&πι οοηίΓαηηηι. δβά ίη Ιάθ9ηπ 9ρο1. 8οογ. 
ϊ. III ρ. 19, 5 αλλ' ουκ έγραψε μεν ουδέ άνεγνω, είπε δε από στό- 
ματος όντως ώς δεϊν με&ιστάναι την πολιτείαν ρ9Γίίοίρίηηι 9 ΚβίδΜο 
ηΐ9ΐθ δηδρθοΪ9ί;αηι θδδβ δει ηβΐ δεοι ΐβηιρ^ηίβ 9άαβι·οίαιη ούτως ίη- 
άίοίο θδ£. Ι9ηηϋ αά Ηβι·09 οοβίο οοηίοάίβηάα ραυίΐο ίαοίΐίοηδ 9ίηβ- 
ίθδίη ηθΐίβηι βίίαηι ρ. 77, 5 ηοη ρΓ009δδβηα. δοίΐίοθί ίη πβΓοίδ πράττει 
δ 1 εναντία οοτις &εοΐς απεχθάνεται οηηι ηηηιβΓΟδ ροοίαο ϊτα^ΐοι 8βη- 
ΐΐΓβ ηιίηί υίάθΐ'θΓ ίη ρθάβδΐτβηι δβηηοηθηι δθ1η1:οδ πράττει δ' εναντί' 
ος ϋεοϊς άπήχ&ετο, ηβΓδπηι βχίδίίηιαΙ)9ηι 9 ο βΐ'ποΐίίο Ηοηιίηβ 9άδοπρ- 
ίηηα 9θ1 ί11ηδίΓ9ηοΐ9ηι άίοϋοηίδ εναντία πράττειν η9η9ΐη δί§·ηίβθ9- 
ίίοηβηι. δθοί 1τ9βο 8θΐι1:βηίί9, 9άιιβΓ8ηηι ΑηιΟΓβηι ίαβθΓβ ηβιηίηθηι 
ροδδβ ηίδί αηβηι άί ρΐαηβ ρβΓάίίηηι ηβΐίηί, βίδί 9Γ^υηιβη1:9ηο1ί ουΓ- 
δηηι ρ9η11ίδρβΓ ηΐ0Γ9ίηΓ 7 ί^,ηιβη βϊ 9ρΐβ ίΐΐο Ιοοο 9θΜί ροίυϋ: βϊ βο 
^οίΐίιΐδ δβ δοηρΙοΓΐ οη ρ θΓβ09ί 7 ο^ηο ηιιι^ίδ β9ηι υβΓδη δίηο αΐίαδ 
ροβί9θ δίιΐθ ίρδίηδ Α^9ί:1ιοηίδ ίηηο οοΙθΟΓθηι ίηίδδβ δηηΐ9δ. η9ΐη ηο- 
ίηηι βδΐ; βϊ ηθί:βΓίοηδ ΐ9ΐη οοδθηΐ9ίηηι (οί. 9ά ρ. 43, 10. 83, 27), ηΗ9η- 
ίορβΓβ ίη οοηαίηίο, ηιαχίηΐθ ίη Α§·9ίηοηίδ οΐ'9ίίοη6 ΡΜο 9ηιβ1: ροβ- 



χ 



ίαπιπι £θ8οπ1θ3 βϊ ιΐθΓδίοπΙοδ δβπηοηί ίηίθΧθΓθ. βχ ψιο ^βηθΓβ βϋαπι 
οοΐοη ρ. 83, 19 θδδβ οαηι δίπιοΐπΓα, ηιηί&ίέΐ βϊ £θηθϋαιΐ8 Ιίοβηίήα 
ρίειηβ ροβίίοα οπηι πθγΒο κυβερνάν ίηηοΐηδ, Ιηηι ίρδί ηαπιβή Σΐϊ^απηΐ; 
ηίαβιι ειάηιϊδδο (η£ ρ. 82, 21 ουδε "Αρης) οοηδαΐΐο οοδοαι-αίί 

και Ζευς κυβερνάν &εων τε κάν&ρώπων ^_ . 
φΐίά ηυοά ίη Βίοίπη&θ δβπηοηθ ρ. 102, δ ίηίθ^βΓ ηβχ&ηΐθΐβΓ Ιθ^ίίιπ· 
θχ (ριοάειιη ογ&οιιΙο, ηίδί ίαΙΙοΓ, δπηαρίπδ ? οπίπδ πθΙ ΕκϋηβΓπίαιη άεϊ 
ίη Βοάΐβίειηο άίρηίηοη^ο δοΐίίΕι ο&Γθηδ ίηάΐοίπηι βδίι : 

και κλέος ες τον άεϊ χρύνον ά&άνατον κατα&εσΟαι. 
Όβηίφΐθ ίη ΑΐΊδίορηαηίδ οι-α,ίίοηβ ψιαο &ά Ιοοιιηι ΓΐθδρβΓ&ΐηηα ρ. 74, 3 
ρΐΌροδαί, άβΐθή ίηοθο. 

Ιη οοιτί^θηάίδ ίγρο^Γαρηί δρβοίηιίηίοΗδ θ£δί ηίθοηπι αάηΐβ- 
δοβηίβδ αΐί^ηοΐ άοοίί, Γ}ΐιίοαδ ηιβηΐ&ηι ^Γβ,ί,ί&ηι Ιυώθηδ βίίο,ηι ρπίοΐΐοβ 
γθΓθγο, (Ιίΐί^θηϋδδίηΐθ αβΓδϊώαηΐυΓ, ί&ηιβη ηβΐ δίο ορβΓαπιηι βιτοΓβδ 
Γθΐίοίί δαηΐ. ρ. 5 ρηηιο ηβΓδηί ηηηΐθπΐδ 178, ηοη 188 ίΐδοήοθη- 
άαδ βΐ'&Ι', ρ. 32 ΕπδΘοί&ηί ΐθδίίηιοηπ ηυηιβηΐδ ΙΛΧ ίηίβΓοίάϋ ; ίη 
αάη. &ά ρ. 47, 5 Βοβο&ηϋ ηοηιβη ορβΓαβ ΙίίίβΓα Ιβ^ίίίιηα ρπηα- 
Γπηί ? ίοιηυηι 01(τγ. θΕβάβιη οίδ ίηάίο&ΓαηΙ;. οοϊϊϊτο, ηιβα οπίρβ, ©δι, 
φΐοά αά ρ. 87, 30 Βαάΐιειηιί οοηίθοίητΒ,ηι φνλάξον παρά σαυτω με- 
μνησόμενος οπού δεήσει &(1 Ειιίηγά, ρ. 93 ρΐΌροδίΐ&πι β£ είά ρ. 97, 22 
Οοοθϋ&ηαηι (ηιηθηιοδ. η. δ. Πί ρ. 199) ό μέγιστος τε και σφοδρός 
ερως οοΐίίηδ δηιη ηΐθηΐ0Γ8,Γβ. 



ΒΟΧΧΑΕ ΙΌ. ΝΟΥ. ΟΙΟΙΟΟΟΟΙ,ΧΧν 



ΤΕ8ΤΙΜ0ΝΙΑ ΟΕ ΡΜΤ0ΝΙ8 8ΤΜΡ08ΙΟ 



ΌΕ 8ΥΜΡ08Π ΕΕΟΊΊΟΝΕ ΤΙΤΥΕΟ ΑΐΐανΜΕΝΤΟ 

I ΟτΕΕΕίνΒ I 9, 8 „1ι&οο ηοδίβΓ Τ&ηπίδ οπηι (ϋχίδδβί: 

Νπηο &ηίθΐη, ίηηιπί, ίδΐί ψύ Γβρβηΐβ ρβ(ϋΙ)ΐΐ8 ίηίοίίδ Β,ά ρΜΙο- 
δορίιοδ (ΙθΐϊθΓίτιηί, ηοη βδί Ιιοο 8&ίίδ, (μιοά δηηΐ οπιηίηο αθεώ- 
ρητου αμονσοι άγεωμέτρητοι, δβά 1β£βιη θίί&ηι ά&ηί, (μι& ρΜ- 
1θ8ορ1ΐ3,π (ϋδο&ηί. 3ϋη8 &ίί: ( 1ιοο ηΐθ ρπηιπηι άοοβ', ϋβηι 
αϋπδ 'ΐιοο ποίο 5 ίηφπί 'άίδοβΓβ, ίδίικί ηο1ο\ Μο 3, δγηιροδίο 
Ρΐ3,ίοηίδ ίηοίρθΓβ £βδίίί ριορίβΓ ΑΜΙηαά&β οοηπ883ίίοηβιη 
(ρ. 212 ο 8η.), ϋ1 β & Ρ^θΛγο ρΓορίβΓ Ιι^δί^θ ΟΓ&Μοηβιη. βδΐ βίίαηι, 
ίηφίίί, ρΓΟ ΙπρρίίβΓ, φπ ΡΜοηβιη Ιβ^βΓβ ροδίπίβί ηοη ιιίΐαβ 
οπΐ3η<ΐ3θ, 8θά 1ίη£ΐΐ36 ΟΓαίίοηίδ^υβ οοηιβηά3β §τειίΪ3, ηβο υϊ 
χηοάβδΙίοΓ βαί δβά ιιΐ ΙθρίάίοΓ" . 

ίηίθΓ άθΟθηι ΡΜοηίδ (1ί3ΐθ£θ8 3,1) Ι&κώΐίοΐιο άβίβοΐοδ (οί. 
Ργοο1ιι8 ίη ΑΙοίΙπ&ά. I ρ. 11 Ογ.), 3, ΡΜοηίοίδ οθΓίαϋηι Ιβοίοδ 
βΐ βχρίαηαίοδ δ γηιροδίοη δβρίίηιηηι οΜίηιπΐ Ιοοηιη, οΓ. ρΓθ1β££. 
ρϊΠοβορΜαβ ΡΜ. 26 (*. VI ρ. 220 βά. 0. Ρ. Ηοηη.). 

ηιίηιηι φΐοά ίαηι υμ& δυηί οοπιιηβηί&ποηιιη α, Ρΐαίοηίοίδ 
3,(1 δ^ηιροδίοη ίηίβΓρΓβίαηάυηι δοηρίοηπη ιιβδίί§ΐ3. (μιαίίδ ηιβ- 
ιηοπα ηιιρβί' θχ βίγηιοΐο^ίο Ρίοΐ'βηϋηο (οί. Μϋΐβπ ιηίΙαη(}68 άβ 

1 



2 



ΙΙΙίί,ρτ. ρ. 315)ρΓ0(1πΐ, ιΛι βΐγηιοΐοβΐ ηΐ3,£ηί νβΛίδ ρ. 821 άβποο. 
Υίκεανός Ιι&βο 8πΙ)ίπη§πηίιΐΓ : Πορφύριος έν τω περί "Έρωτος 
τον έν συμποσίψ * η παρά το ώκέως άνύεσ&αι παρ* αυτόν τον 
δρόμον των αστέρων όντως εύρον εγώ. ςΐΐ&β Ιι&ικί 8010 8,11 
Ροιρίιγπυδ & ΡΚ^θάπ ΟΓ&ίίοηβ ρ. 178 β ίΓ&οί&η<Ϊ£ΐ 3,(1 Ηοπιθποπιϊι 
ϋίικί Ξ 201 Ώκεανόν τε &εών γένεσιν <1βΜυ8 άΐ88βπΐθπΐ. 

III ΙιΑΕΚΤίνδ ΌΙΟα. III 49 τον δέ λόγον τον Πλατωνικού 
δύο είσίν άνωτάτω χαρακτήρες ο τ ε νφηγητικός και δ ζητη- 
τικός. διαιρείται δ) ό ύφηγητικός εις δύο άλλους χαρακτήρας 
&εωρηματικόν τε και πρακτικόν. και των 6 μεν ΰεωρηματικός 
είς τον φνσικόν και λογικόν, 6 δέ πρακτικός εις τον ήΰικόν 

και πολιτικόν εισί δέ ... τον <ί' η&ικοϋ η τε απολογία και 50 

6 Κρίτων και Φαίδων και Φαιδρός και το συμπόσιον κτλ. 

IV ΡκοοΙ,νΒ ίη ΡΜ. άβ γθ ρ. ρ. 350 οι έκ των πραγμά- 
των υπό τον Πλάτωνος έΊΐιγεγ ραμμένοι (ύπογεγρ. βά. Β&8. *) 
διάλογοι, και μη έκ προσωΊτων ως ό ^Αλκιβιάδης η Φαίδων, 
και έκ των έν τοις διαλόγοις ζητον μένων πραγμάτων, αλλ* ου 
των Ίίεριοτατικών, ώσπερ το σ ν μ π όσιο ν, ούτοι δ' ονν πάντες 
από του προηγονμένον 7ΐροβληματος εχονσιν (βογ. εχουσι την) 
επιγραφή ν. 

V Ρι,ντΑΚΟΗνδ ηιια,θδΐ. οοηπ. I ρΓΟΟβπι. ρ. 612 ε7τεί δέ και 
σοι δοκεΐ των μέν άτοπων ή ληϋη τω οντι σοφή κατ Ευρι- 
πίδην είναι, τό δέ όλως άμνημονεϊν των έν οΐνο) μη μόνον 
τω φιλοποιω λεγομένω μάχεσ&αι της τραπέζης, άλλα και 
των φιλοσόφων τους έλλογιμωτάτους αντιμαρτυρουντας εχειν, 
Πλάτωνα και Ηενοφώντα και "Αριστοτέλην και Σπενσιππον 
Έπίκονρόν τ ε και Πρύτανιν και *Ιερώνυμον και Αιώνα τον 
έξ 3 Ακαδημίας, ώς αξιόν τίνος (1. τι*) σπονδής πεποιημένοι ς 
έργον άναγράψασ^αι λόγους 7ΐαρά πότον γενομένους — . 

VI Ριλγτακοη. VI ρΓΟΟβιη. ρ. 686 άλλ' έτερον ον* 

ελαττον υπήρχε τούτο τοϊς /ι αρά Πλάτωνι δειπνησασιν, ή 
των λαλη&έντων 7ΐαρά πότον ανα&εώρησις' α\ μέν γάρ των 
πο&ονντων (ίοΐ'ΐ. ήδνπα&ονντων) ηδοναί την άνάμνησιν ανε- 
λεύ&ερον εχουσι και άλλως έξίτηλον, ώσπερ οσμή ν εωλον η 
κνίσσαν έναπολειπομένην' προβλημάτων δέ και λόγων φιλοσό- 
φων υποθέσεις αυτούς τούς μεμνημένους ευφραίνουσιν αεί 
7τρόσφατοι 7ταρούσαι και τους άτζολειφ&έντας ουχ ήττον εστι- 
ασ&αι (εις αΐτ/αν 1β£ΐίιΐΓ *) παρέχοι όί ιοΐς αύτοίς άχούοντας χαι 
μεταλαμβάνοντας ' οπού και νυν ιών Σωκρατικών συμποσίων 
μετουσία και άπόλαυσίς έστι τοΊς φιλολόγοις, ώσπερ αύτοϊς 



3 



έκείνοις τοις τότε δει/ινουσι. καίτοι εϊ τα σωματικά τάς ήδονάς 
/ναρεϊχον, εδει και Ξενοφώντα και Πλάτωνα μη των λαλη&έν- 
των αλλά των παρατεΰέντων εν Καλλίου και 1 Αγάθωνος όψων 
και πεμμάτων και τραγημάτων ά/νογραφήν άπολΐ7ΐεϊν' νυν δ 1 
εκείνα μεν ουδέποτε, καίπερ ώς εικός εκ 7ΐαρασκευης γενόμενα 
και δαπάνης, λόγου τινός ηξιώ&η, τά δέ φιλοσοφηΰέντα μετά 
παιδιας σπουδάζοντες εις γραφήν απετί&εντο και κατέλιπον 
παραδείγματα του μή μόνον συνεϊναι διά λόγων άλλήλοις 7ΐαρά 
πότον αλλά και μεμνήσΰαι των λαλη&έντων. 
VII Ρηιεο (1θ ιπί& οοηίβιηρί. 7 (I. II ρ. 480 Μ&η£.) των εν 
τη ^Ελλάδι συμποσίων τά περιβόητα και σημειωδέστατα δυο 
ταντά εστίν, οίς και Σωκράτης παρετύγχανε, το μεν εν 
Καλλίου, ηνίκα στεφανωΰέντος Λντολνκον τά επινίκια ειστι- 
ατο , τό δέ έν ^Λγά&ωνος' α και μνήμης ηξίωσαν άνδρες 
τά τε η-9-η και τους λόγους φιλόσοφοι, Ξενοφών τε και 
Πλάτων, άνεγρόψαντο γάρ ώς αξιομνημόνευτα, οις νπετό- 
πασαν χρήσεσ&αι παραδείγμασι τους έπειτα της έν συμπο- 
σίοις εμμελούς διαγωγής, αλλ 1 όμως και ταΰτα συγκρινόμενα 
τοις των ημετέρων, οι τον ΰεωρητικόν ησπάσαντο βίον (Ε88ΘΠ08 
(ϋοιί), γέλως άναφανεϊται. ήδονάς μέν ούν έχει έκάτερον, αν- 
ΰρωπικώτερον δέ έστι τό Ξενοφώντος ' αυλητρίδες γάρ και 
όρχησταί και &αυματο7ΐοιοί και ποιηταί γελοίων επί τω σκώ- 
ιϋαι και χαριεντίσασΰαι μέγα φρονονντές είσι, και τινα αλλα 
τών έν τάις ιλαρωτέραις άνέσεσι. τό δέ Πλατωνικόν όλον σχεδόν 
έστι περί έρωτος, ουκ ανδρών επί γυναιξιν έπιμανέντων η 
γυναικών άνδράσιν αυτό μόνον — επιτελούνται γάρ αϊ έπι- 
&υμίαι αύται νόμψ φύσεως — , αλλά ανδρών άρσεσιν ηλικία 
μόνον διαφέρουσι" και γάρ εϊ τι περί Ερωτος και ουρανίου 
^Αφροδίτης κεκομνίιεϋσ&αι δοκέι, χάριν αστείο μου παρείληπται. 
τό γάρ πλείστον αυτού μέρος ό κοινός και πάνδημος ερως διεί- 
ληφεν, άνδρείαν μέν την βιωφελεστάτην άρετην κατά πόλεμον 
και κατ 1 ειρήνην αφαιρούμενος, &ηλειαν δέ νόσον ταίς ψυχαΐς 
απ εργαζόμενος και ανδρογύνους κατασκευάζων, ους έχρήν 7ΐασι 
τοις 7ΐρός άλκην έπιτηδενμασι συγκροτείσ&αι. λυμηνάμενος 
δέ την 7ταιδικην ή),ικίαν και εις έρωμένης τάξιν και δια&εσιν 
άγαγών έζημίωσε και τους έραστάς περί τά αναγκαιότατα, σώμα 
τε και ψυχήν και ούσίαν ' ανάγκη γάρ του παιδεραστου τον μέν 
νουν τετάσ&αι προς τά παιδικά και προς ταύτα μόνον οξυ- 
δερκοϋντα, προς δέ τά αλλα πάντα ϊδιά τε και κοινά τυφλού- 
μενον υπό της επιθυμίας και μάλιστα ει άποτνγχάνοι συντή- 



4 



κεσθαι' την δέ ουσίαν έλαττονσθαι διχόθεν, εκ τε αμελείας 
και τών εϊς τον έρώμενον άναλωμάτων. παραφνεται δέ και 
μείζον άλλο πάνδημον κακόν έρημίαν γαρ πόλεων και σπάνιν 
τον αρίστου γένους ανθρώπων καΐ στείρωσιν και άγονίαν τεχνά- 
ζονται, οΐ μιμούνται τους άνετνιατή μονάς της γεωργίας, σπεί- 
ροντες αντί της βαθυγείου πεδιάδος νφάλμους άρουρας η 
θώδη και άπόκροτα χωρία, α προς τω μηδέν πεφνκέναι βλα- 
στόνειν και τα βληθέντα φθείρει σπέρματα, σιωπώ τα των 
μύθων πλάσματα και τους δισωμάτους, ο ι ι κατ 1 αρχάς προσ- 
φύντες άλλήλοις έρωτικαΐς δυνάμεσιν ανθις οία μέρη συνελη- 
λυθότα διεζευχθησαν, της αρμονίας υφ' ης συνείχοντο λνθείσης. 
εύπαράγωγα γαρ ταϋτα πάντα δυνάμενα τί] καινότητι της έπι- 
νοίας τα ώτα δελεάζειν, ών εκ πολλού τον περιόντος οι Μω- 
σέως γνώριμοι, μεμαθηκ.ότες εκ πρώτης ηλικίας έράν αληθείας, 
καταφρονοϋσιν άνεξαπάτητοι διατελούντες. 

ΏΕ ΟΟΝΥΐνΐΙδ ΙΝ8ΤΙΤ\ΈΝϋΙ8 

VIII ΑΤΗΕΝΑΕνΒ V 3 ρ. 186 Ό ημείς δέ νυν περί τών Ό μη ρ ι- 
κών συμποσίων λέξομεν. αφορίζει γαρ αυτών 6 Ίίοιητης 
χρόνους πρόσωπα αιτίας, τούτο δέ ορθώς απεμάξατο ό Ξενο-Ε 
φών και Πλάτων, ο'ί κατ' αρχάς τών συγγραμμάτων εκτίθενται 
την αϊτίαν του συμποσίου και τίνες οι παρόντες. Επίκουρος 

δέ ου τόπον, ον χρόνον αφορίζει, οΰ προλέγει ουδέν ετι\87 & 

$6 ό μέν α Ο μηρός ηλικίαις εισάγει διαφέροντας και ταΐς προ- 
αιρέσεσι τους κεκλημένους, Νέστορα και Λΐαντα και Οδυσσέα, 
το μέν καθόλου συ μπάντας της αρετής άντεχο μένους, εΐδει δέ-β 
διαφόροις όδοϊς ώρμηκότας έπ 1 αυτήν, ό ($' ^Επίκουρος απαν- 
τάς εισήγαγε προφήτας ατόμων, και ταυτ* εχων παραδείγματα 
την τε του ποιητον τών συμποσίων ποικιλίαν και την Πλά- 
τωνος τε και Ξενοφώντος χάριν, ών ό μέν Πλάτων 
τον μέν *Ερ υ ξίμαχον ίατρόν, τον δ^ ^Αριστοφάνη ποα- 
την, άλλον δ* απ άλλης προαιρέσεως σπουδάζοντας εισήγαγε, 

Ξενοφ ών δέ και τινας ίδιώτας συνανέμιξε *Επ ί /.ονρ ο ς \ηη β 

συμπόσιον φιλοσόφων μόνων {μόνον 1Π)Π *) πε,ιοίηται. 
έδίδαξε δ* ^Ομηρος και ους ου δει καλεϊν, αλλ 1 «νιομά-ο 
τους ϊέναι Ίίρεπόντως, έξ ενός τών αναγκαίων δεικνί ς νην τών 
ομοίων παρουσίαν {Έ 408) ^αυτόματος δέ οι ήλθε βοη· αγα&ός 
ΙΠενέλαος . δηλον γαρ ώς ουτε αδελφό ν οιι ε γονέας ονιε 
γυναίκα κλητέον ουτ εΐ τις ισοτίμους (ισοιίμως 1ίΙ)π: οοιτ. 
ΝίΐιιοΜπδ) τινάς τούτοις αγει' και γαρ αν ψνχρον ειη και αφιλον. 



5 

Πλάτων δ 1 εν τψ συμποσίω περί των αυτών λέγει όντως 188 α 

'ϊνα και άμείνονος δίαιταν (ρ. 174β). Βακχυλίδης δέ περί β 

Ηρακλέους λέγων ώς ηλ&εν επί τον του Κήυκος οίκον, φησιν 
(&. 33) 

εστη δ 1 επί λάινον ουδόν, 

τοί δέ &οίνας εντυον, ώδε τ* εφα' 

αυτόματοι δ' αγα&ών 

δαίτας ενόχ$ονς επέρχονται δίκαιοι 

φώτες. 

αι δέ παροιμίαι ή μέν φησιν ' αυτόματοι αγα&οί αγαθών 
επί δαίτας Υασιν, ή δέ 'αΰτόματοι άγα&οί δειλών επί δάίτας 
Ι'ασιν\ ου δεόντως γουν Πλάτων τον Μενέλεων ένόμισεν είναι 
δειλόν, ον άρηίφιλον "Ομηρος λέγει (Ρ 1) και μόνον υπέρ ο 
Πατρόκλου άριστενσαντα (Ρ), και τψ "Εκτορι προ πάντων προ- 
&υμον μονομαχεΐν (Η94), καίπερ οντα τβ ρώμτ] καταδεέστερον, 
εφ* ου μόνου τών στρατενααμένων εΐρηκεν *έν (5' αυτός κίεν 
7}0ΐ προ&υμίησι πεποι&ώς (Β 588). εί δέ ό έχ&ρός δ βλα- 
σφημών αυτόν εΐρηκε * μαλ&ακόν αίχμητην (Ρ 587) και δια 
τούτο Πλάτων τω όντι μαλ&ακόν αυτόν υπολαμβάνει (ρ. 174 ο), 
ουκ αν φ&άνοι και τον ^Αγαμέμνονα τι&είς εν τοίς φανλοις, 
ον αυτός φησιν είναι άγα&όν (ΡΙ&ίο ρ. 174 ο), εΐπερ εις αυτόν ι> 
είρηται τοντο το επος ^οίνοβαρές, κυνός ο μ ματ* εχων, κραδίην 
δ 1 έλάφοιό 1 (Α 225). ου γαρ εί τι λέγεται παρ 1 'Ομηρω, τον&'* 
'Ομηρος λέγει* 7ΐώς γαρ αν εΐη μαλθακός Μενέλαος ό τον 
'Έκτορα μόνος άπείρξας τον Πατρόκλου (Ρ 89) -και Ευφορβον 
αποκτείνας τε και σκυλενσας εν μέσοις τοις Τρωσί (Ρ 95); 
το δέ μηδέ τον στίχον ον ^τιάτο τελείως κατανοησαι άτοπον, ε 
δι } ον ( βοήν άγα&ός* Μενέλαος λέγεται (Β 408)* τοίς γαρ 
ανδρειοτότοις "Ομηρος εΐω&εν έπιφωνείν, καλούντων τών πα- 
λαιών τον Ίΐόλεμον βοην. 

πάντα δ* ων άκριβης^Ο μηρός και το μικρόν τοντο ον παρέ- 
λιπε, τό δεϊν &εραπενσαντα το σωμάτων και λονσάμενον ίέναι 

7ΐρός τό δεΐιινον απρεπές γαρ ην, φησιν ^ Αριστοτέλης γ 

(ίτ. 165) , ηκειν εις τό σνμπόσιον σνν ιδρώτι πολλώ και 
κονιορτώ 

και 7ΐρό τον &οινασ&αι δέ α δει ποιείν ημάς διδάσκει 179 β 
πάλιν "Ο μηρός , άπαρχάς τών βρωμάτων νέμειν τοίς &εοίς. 

-και σπονδοΊίοιείταί γε τους δαιτυμόνας άπερ και ο τ> 

Πλατω ν φυλάττει κατά τό συμπόσιον. μετά γάρ τό δειπνησαι 
σπονδάς τέ φησι ποιησαι και τον &εόν 7ΐαιωνίσαντας τοίς 



6 

νομιζομένοις γέρασι * * * (ρ. 176 α). παραπλησίως δέ και Ξε- 
νοφών (οοηΐι. 2, 1). παρά δ* ^Επικού ρω ου σπονδή, ουκ 
υπαρχή &εοϊς, αλλ 1 ώσπερ 2ιμωνί δ η ς εφη περί της ακόσμου 
γυναικός (&. 56) *α#υστα δ 1 ίρά πολλάκις κατεσ&ίει. 

τον γάρ οίνον "Ομηρος ουκ 'ηλεόν (ξ 464) ώσ^τερ ν 

ήλί&ιον καλεί και ματαιοποιόν, ουδέ κελεύει σκυ&ρωπόν είναι 
μήτε αδοντα μήτε γελώντα μήτ Λ έρρύ&μως ποτέ και προς 
ορχησιν τρεπόμενον' ουχ ούτως άγροϊκος ουδ' επαρίστερός 
εστίν, αλλ 1 ηδει τούτων εκάστου και ποσότητος και ποιότητος 

διαφοράν παρά δέ τω Πλάτων ι τούτων ουδέν εμμετρον, 180 α 

αλλά πίνουσι μέν τοσούτον ώστε μηδέ τοϊς Ιδίοις ιιοσϊν 
ιστασ&αι. ορα γάρ τον έπίκωμον 2 Αλκιβιάδη ν ώς άσχημονεϊ 
(ρ. 212 ό)' οι <Γ άλλοι τον οκτακότυλον ψυκτήρα ιιίνουσι 
(ρ. 214 α), 7ΐροφάσεως λαβόμενοι, έπεί περ αυτούς προείλκυσενν 
* Αλκιβιάδης, ουχ ώσπερ οι παρ' Όμήρφ (I 177) ^αυτάρ έπεί 
σπέΐσάν τ % έ'πιόν & οσον η&ελε 3-νμός 

εν δέ τω *Επ ικού ρ ο υ συμποσίω κολάκων εστίν άγυρις 182 α 
αλλήλους έπαινούντων, το δέ Πλάτωνος πλήρες έστι μυκτη- 
ριστών αλλήλους τω&αζόντων' τον γάρ περί ^Αλκιβ ιάδου 
λόγον σιωπώ*), παρά δ^Ομήρω κεκρότηται τά σώφρονα συμ- 
πόσια. . ουτε γάρ κόλακα πρέπον έστίν είναι ούτε μυκτη- 187 ο 

ριστήν. 7ΐάλιν*Έπίκον ρ ο ς εν τ ψ συμπόσιο) ζητεί περί δυσπε- 
ψίας, ώ'στ' οίωνίσασ&αι' ει& εξής περί πυρετών, την μέν 
γάρ έπιτρέχουσαν τη λέξει άρρυ&μίαν τι δει και λέγειν; Πλά- 
των δέ — τον μέν υπό της λυγγός όχλούμενον και ΰεραπευό- 
μενον άνακογχυλιασμοίς ύδατος, εν δέ ταίς υπο&ήκαις του κάρ- 
φους, ϊνα την ρίνα κινήσας τετάρη (ρ. 185 α 189 α), 7ΐαρίημι ' 
κωμψδεΐν γάρ η&ελε και διασύρειν — χλευάζει τε τά ϊσόκωλα 
τά *Αγά&ωνος και τά άντί&ετα (ρ. 198ο) και τον Αλκιβιά- 
δη ν δέ Ίίαράγει λέγοντα οτι πασχητια (ρ. 217 α) ού μόνον υ 

(5' ^Αλκιβιάδην διασύρει, αλλά και Χαρμίδην και Έν&νδημον 
και άλλους Ίίολλούς τών νέων (ρ. 222 β), τούτο δέ κωμωδοίν- 

τός έστι τήν *Α&ηναίων 7ΐόλιν, τό της ' Ελλάδος μουσεϊον 

διότι τοίνυν κατέψευσται τών νεανίσκων, 7τάρεστι σκοπείν εξ% 
αυτού του Πλάτωνος' τον μέν γάρ ^ Αλκιβιάδ)^ φησίν εν ι ω 
όμωνύμφ διαλόγω 7ταρακμάσαντα τότε 7ΐρώτον (ίρξασΟαι Σω~ 
κράτει λαλεϊν, οτε πάντες αυτόν κατέλιπον ο) του σώματος 

*) Ατιικν. XI ρ. 506 ο £ ^6 περί ^ίλχιβιάόόυ εϊρηχεν & τφ ϋυμ* 
ποαίω, ούά* βϊς φως λέγεο&αι (αγεα&αι ϋθΙ)Γ&θαβ ο'ι.) ^γγζ/γ αξιυν — 



7 

I 

έτη&υμηταί' λέγει γαρ ταντα κατ 1 αρχάς τον διαλόγου*), τα 
δ' έν τφ Χαρμίδη έναντιώματα εξ αυτού τον διαλόγου ό βου- 
λόμενος εΐσεται' ποιεί γαρ αυτόν άσυμφώνως ποτέ μεν σκο- 
τοδινιώντα και με&υσκόμενον τω του 7ΐαιδός ερωτι και γινό-ν 
μενον εξεδρον και κα&άπερ νεβρόν υποπεπτωκότα λέοντος 
αλκή (ΟΙιαπη. ρ. 155), αμα δέ καταφρονέιν φησι της ώρας 
αντου (ίΜά. ρ. 154 υ), άλλα μην και τό Ξενοφώντο ς σνμ- 
πόσιον, καίπερ επαίνου μενον, ουκ έλάττους έχει τούτων ε7ΐι- 
λήιρεις. Κάλλια ς μέν γαρ συνάγει τό ουμπόοιον, ε7ΐειδί> 7ΐερ 
τα παιδικά αυτόν Λυτόλυκος Πανα&ήναια παγκράτιον έστε- 
φανώ&η. και ευ&ύς οι κατακλι&έντες τω παιδί προσέγουσι 
τον νουν, και ταύτα του πατρός παρακα&ημένου (1, 8). "ώσπερ 188 λ 
γάρ ν οταν φέγγος έν νυκτί παρϊ], πάντων προσάγεται τα όμ- 
ματα, ουτω και τό Αυτολύκου κάλλος πάντων έφέλκεται τάς 
όψεις έφ' εαυτό, έπειτα των παρόντων ουδείς ην ος ουκ 
έπασχέ τι την ψυχήν υ7ΐ^ εκείνου* οϊ μέν γε σιω7ΐηλότεροι 
έγίγνοντο, οΐ δέ και έσχηματίζοντό πως. άλλ^ ούχ "Όμηρος 
τοιούτον τι ειπείν έπεχείρησε καίπερ της ^Ελένης παρούσης. 

δ δέ Σωκράτη ς τίνος χάριν των αυλητρίδων άνεχόμενοςο 

και του όρχουμένου παιδός και κιίϊαρίζοντος, ετι δέ και της 
κυβιστώσης γυναικός άπρεπώς, τό μύρον α7ϊεί7ΐατο (2, 3); 
ουδείς γαρ αν αυτού άγελαστί ήνέσχετο κατά νουν έχων ταύτα 
τα έπη (Απδίορίι. ηιΛ. 104) 

τους ωχριώντας, τους ανυπόδητους λέγεις, 
ών ό κακοδαίμων Σωκράτης και Χαιρεφών, 
και μην άσύμφωνα και τά μετά ταύτα αυστηρότητι. ό γαρ 
δη Κριτόβουλος, μειράκιον άστεϊον, γέροντα και διδάσκαλονν 
αύτοϋ τον Σωκράτη σκώπτει πολύ τών σιληνών αίσχίονα. λέγων 
είναι (4, 19). 6 δέ αύτώ διαμορφοσκο7ΐέΐται και κριτάς ελό μέ- 
νος τον τ ε 7ΐαϊδα και την όρχηστρίδα προτίϋησι νικητήρια φι- 
λήματα τών κριτών (5, 9). τις ουν τών νέων έντυχών τούτοις 

ουκ έπιτριβησεται μάλλον η περ εις άρετήν προαχ&είη; 

τό δέ Πλότ ων ο ς συμπόσιον ου συνέδρων έστιν, ού βον-192Α 
λευτηριον, ου λέσχη φιλοσόφων. Σωκράτης (ρ. 223 ο) γαρ ουδέ 
του συμποσίου άποστηναι &έλει, καίτοι Έρ ν ξι μάχο υ και 
Φαιδρού και άλλων τινών άποστάντων, αλλ' έγρήγορε μετ' 
Αγάθωνος και Αριστοφάνους και 7τίνει εξ άργυρον φρέατος ' 

*) Ρεατο ΑΙοίΙ). I ρ. 103 α & π αϊ Κλεινίον, οΐμαί σε θαυμάζει ν, 
Ότι πρώτος ϊραστής σου γενόμενος τών άλλων πεπαυμένων μόνος ουκ 
απαλλάττομαι — . 



8 



καλώς γάρ τις τα μεγάλα ποτήρια όντως ωνόμασε (οί. XI 
ρ. 461 ο), [πίνει τ* εκ της φιάλης επιδέξια^ φησί δέ και μετά 
τούτο τοις μεν δυο νυστάζειν, καταδαρ&εϊν δέ πρότερον τον 
^Αριστ οφάν η, ηδη δέ ημέρας υποφαινονσης τον *Λγά$ωνα'Β 
και τον Σωκράτη κατακοιμήβαντα εκείνους άναστάντ 1 αΊΐιέ- 
ναι εις το Λνκειον, εξόν, φησίν 6 ^Ηρό δικός (εν τοις προς 
τον φιλοσωκράτην οί. ρ. 215 γ, ίηίτει ρ. 13), εις τους Όμηρου 
Λα ιο τ ρ υγόνας (κ 84), ^έ'ν&α κ άυπνος άνήρ δοιους έξήρατο 
μιο&ονς. 

IX δίΜΡΙΙΟΐνδ ίη Ερίοΐθΐ. 33, 6 ρ. 266 και γάρ αϊ μέν των 
λογίων ανδρών εστιάσεις τ ροφάς και πόσεις και τά εν συμπο- 
σίοις τερπνά πάρεργα ποιούνται, λόγων δέ εισι κατά το αληθές 
κοινωνίαι τε και διατριβαί, ώς δηλοϊ τά υπό Πλάτωνος και 
Ξενοφώντος και Πλουτάρχου και άλλων ιστορηΰέντα συμπό- 
σια' αι δέ τών πολλών ανθρώπων εις τρυφήν τεταμέναι και 
τάς σωματικάς α7ΐολαυσεις τω σιτισμώ τών άλογων ζφων έοί- 
κασι. διό καλώς εϊρηται, οτι ή χωρίς λόγων τράπεζα φάτνης 
ουδέν διαφέρει. 

Χ Ρΐ,νΤΑΚΟΗνδ (μι&θδί. οοηπ. VII 6, 1 ρ. 707 β το δέ τών 
ε7ΐ:ικλήτ(ον ε&ος, ους νυν σκιάς καλουσιν, ου κεκλημένους 
αυτούς, άλλ' υπό τών κεκλημένων επί το δεϊπνον αγομένους, 
έζητεϊτο πό&εν εσχε την αρχήν* έδόκει δ* από Σωκράτους 
Άριστόδημον άναπείσαντος ου κεκλημένον είς * Αγάθωνος ιέναι 
συν αυτψ και πα&όντα τι γέλοιον (ρ. 174 ε)* ελα&ε γαρ κατά 
την όδόν υ7ΐολειφ$είς ό Σωκράτης , ό δέ 7νροεισηλ&εν, άτεχνώς 
σκιά 7νροβαδίζουσα σώματος έξθ7Γΐσ&ε το φως έχοντος. 
XI ίάβηι ίβκΐ. III 1, 1 ρ. 645 θχϊγ. οι μέν υ7τό τών κεκλη- 
μένων αγόμενοι φίλων επί το δεϊπνον έ'&ει φιλανΟρο)7Γω 
τυγχάνουσι τών αυτών, ώσ7ΐερ ^Αριστόδημος υπό Σωκράτους 
εις * Αγάθωνος άχ&εϊς εστιώντος' ει δέ τις αφ 1 αυτού βαδίζει, 
τούτω δεϊ την $υραν κεκλεϊσΰαι. 
XII Μοηΐ ίΜ(1. VII 7, 1 ρ. 710 β Περί ακροαμάτων έν Χαι- 
ρώνεια λόγοι 7ΐαρά 7ίίπον έγένοντο Αιογενιανου του Περγα- 
μηνοΰ 7ΐαρόντος, και 7ίράγματα εΐχομεν αμυνόμενοι βα&ν- 
ττώγωνα σοφιστήν από της στοάς, ός ε7Γηγαγε τον Πλά- 
τωνα κατηγοροϋντα τών αυλητρίσι χρω μένων παρ 1 οινον, 
άλλήλο/ς δέ συγγίνεσϋαι δια λόγου μη δυναμένων*), καίτοι 

*) ΡΐιΑΤΟ βγιηρ. ρ. 176 ε,' ΡΐΌία^. ρ. 347 ο κ«) γαρ δοχει μοί 
το περϊ ποιη(Τ8(υς διαλέγεοΟαι υμυιυτατον είναί τυις ανμτι οσίοις τοις τών 



9 



παρών από της αυτής παλαίστρας Φίλιππος ο ΤΤρουσιευς εάν 
έκέλευσε τους παρ 1 *Λγά&ωνι δαιτυμόνας εκείνους παντός αυλού 
και πηκτίδων έπιτερπέστερα φ&εγγομένους' ου γαρ αυλητρίδα ο 
παρόντων εκείνων έκπεσειν ΰαυμαστόν ην, άλλα εί μη και πότου 
και σίτου λή&η κατελάμβανεν ίψ ηδονής και κηλησεως τό συμ- 
πόσιον. καίτοι Ξενοφών ουκ ησγυν&η, Σωκράτους καί^Λντι- 
σθένους και άλλων παρόντων τοιούτων τον γελωτοΊνοιόν φέ- 
ρων Φίλιππον (2, 1), ώσπερ ^Ομηρος τό κρόμυον ποτω ο\\)ον 
(II. Λ 630), υποδέΐξαι τοις ανδράσι. Πλάτων δέ τον τ* 
^Αριστοφάνους λόγον περί του έρωτος ώς κωμωδίαν έμβέ- 
βληκεν εις τό συμπόσιον, και τελευτών εξω&εν άναπετάσας την 
άνλειον επάγει δράμα των ποικιλωτάτων, με&υοντα και κώμω 
χρώμενον εστεφανωμένον *Αλκιβ ιάδην' είτα οι 7ΐρός Σωκρά- ν 
την διαπληκτισμοί περί Αγάθωνος και Σωκράτους εγκώμιον. 
ώ φίλαι Χάριτες, αρά γε εϊπεϊν οσιόν εστίν, οτι του ^Λιιόλλω- 
νος ηκοντος εις τό συμπόσιον ηρμοσμένην την λύραν έχοντος, 
ϊκέτευσαν αν οι παρόντες έπισχείν τον &εόν, εως ό λόγος συμπέ- 
ραναν και λάβη τέλος; είτα εκείνοι μεν οι άνδρες, εφη, το- 
σαυτην εν τω διαλέγεσ&αι χάριν έχοντες δμως εχρώντο τοΊς 
έπεισοδίοις και διεποίκιλλον τά συμπόσια Ίΐαιδιαϊς τοιαυταις, 

ημείς δέ έκβάλωμεν την τοιαυτην χάριν και διατριβην έκ 

των συμιιοσίων η άπίωμεν ώσπερ τάς Σειρήνας έπιουσας 
φευγοντες ; 

XIII ΗεκμοΟΕΝΕΒ π. ιδ. II 12, 1 ΐ. III ρ. 392 1¥. της δέ 
7ΐαρά τω Πλάτωνι αφέλειας πολλώ ή 7ΐαρά τούτα) (Χθηορίιοηΐί) 
αφελεστέρα εστί, κατ 1 αυτάς τάς υπο&έσεις τών πραγμάτων 
τοιαύτη γιγνομένη, ου μόνον κατά την λέξιν και τά επόμενα 
τη λέξει, συμπόσια γοϋν άμφοτέροις εστί γεγραμμένα, αλλ 1 ό 
μέν και όρχηστρίδων εισόδους και όρχημάτων είδη τινά και 
φιλήματα και πολλά τοιαύτα λέγειν με(Ρ ηδονής ου 7ταραιτέΐται' 
6 δέ ταύτα, ώς αυτός φησιν (ρ. 176 ε), άφείς ταϊς γυναιξίν 
επί τό σεμνότερον αγει την άφέλειαν τών πραγμάτων. 

φαύλων καϊ αγοραίων άν&ρώπων. καϊ γάρ ούτοι διά το μη δυνασ&αι άλλη- 
λοις δι 1 εαυτών αυνεϊναι Ιν τω πότω μηδέ διά της εαυτών φωνής καϊ τών 
λόγων τών εαυτών υπΌ άπαιδευαίας τι μίας ποιοϋαι τάς αυλητρίδας, πολλού 
μιΟ&ουμενοι άλλοτρίαν φωνην την τών αυλών καϊ όιά της §Χ6,£νων φωνής 
άλληλοις αυνειΰιν' οπου δε καλοί κάγα&οϊ αυμπόται κα\ πεπαιδευιι εΊ'οι 
εϊαίν, ουκ αν ΐδοις ουτ' αυλητρίδας ουτ' όρχηστρίδας ουτε ψαλτρίας αλλ 1 
αυτούς αντοΐς Ικανούς οντάς αυνεΐναι άνευ τών λήρων τε καϊ παιδιών τού- 
των δια της αυτών φωνής, λέγοντας τε καϊ άκούοντας Ιν με'ρει εαυτών 
κοβμίως, καν πάνυ πολύν οϊνον πίωαιν. 



10 



ΏΕ ΟΟΝνίνΐΙδ Α ΡΕΑΤΟΝΕ ΕΤ ΧΕΝΟΡΗΟΝΤΕ ΟΕΚΤΑΤΙΜ 80ΚΙΡΤΙ8 

XIV ΑτίίΕΝΑΕνδ XI 112 ρ. 504 ε εις ταυτά τις αποβλέπων 
τά τον καλόν Ξενοφώντος (οοηιι. 2, 24 — 26) έπιγινώσκειν 
δυνησεται ην είχε προς αυτόν ό λαμτιρότατος Πλάτων ζηλο- 
τνπίαν. η τάχα φιλονείκως είχον άρχη&εν προς εαυτούς οι 
άνδρες ούτοι, αίσΰόμενοι της ιδίας εκάτερος αρετής, και Ισως 
και περί πρωτείων διεφέροντο' ου μόνον εξ ών περί Κνρον 
εϊρηκασι τεκμαιρομένοις ήμϊν, άλλα κάκ τών αυτών υποθέσεων, 
σνμπόσια μεν γαρ γεγράφασιν αμφότεροι, και εν αντοϊς ο 
μεν τάς αυλητρίδας έκβάλλει, ο δε εισάγει, και ο μεν, ως πρό- έ 
κείται, παραιτείται πίνειν μεγάλοις ποτηρίοις, ο δέ τον Σω- 
κράτην παράγει τω ψνκτηρι πίνοντα μέχρι της εω (ρ. 214 α). 

XV ΐΑΕΚΤίνδ ϋΐοα. III 34 εοικε δέ και Ξενοφών προς 
αυτόν εχειν ουκ ευμενώς, ώ σπ ε ρ γουν διαφιλονεικουντες τά 
όμοια γεγράφασι, συμπόσιο ν, Σωκράτους άπολογίαν, τά 
η&ικά απομνημονεύματα* εί& 6 μεν πολιτείαν, 6 δέ Κυρου 
παιδείαν. 

ΟΪ. βΕΕΕίνδ XIV §. 

ΌΕ ΟΟΝνίνΐΙ δΕΚΜΟΝΙΒνδ ΡΕΑΤΟΝΙ8<^νΕ ΑΚΤΕ 

χγΐ ΜΑΟΚΟΒίνδ δίΐΐιίΓη. I 1, 3 η&ΐΉ οπιη αριιά αΐίοδ ομπίοιίδ 8πηί 
(Ιβδοπρίθ; οοηιπιώ, ίπηι ίη ϋΐο ΡΙ&ίοηίδ δγπιροδίο ηοη α,ιι- 
δίβποΓβ α,ϋςιΐϊΒ, (Ιβ γθ οοηιιίιΐΒ,πηη δθίπιο, δβ<1 Οιιρκϋηίδ*) ιιαπα, 
βί Ιβρίάίΐ (Ιθδοπρίίο θδί, ίη <μιο (μιίάβιη 8οοΓ8,ίβδ ηοη 3,ΓίίοπΙηΐδ 
ιιί 8θ1θί ηοάίδ ιΐΓ§Ίΐβΐ Β,ίςμιβ ίηρίίο&ί ίκΙιΐθΓδ&πυηι , δβά βΐιιάθΐκϋ 
ηΐΒ,£ΐ8 ψι&ΐϊΐ (ΙβοθΓ^ηάί ηκκίο αάρΓθΙίθηδίδ (Μ βΐίΐΐ^θΐκΐί ρΓορβ 
α,Ιηιιβ βίϊυ^ίθΓκϋ Ιοοιιιη. οροιίβί βηίηι ιΐθΓδ&π ίη οοηυίιιίο 86Γ- 
ηιοηβδ ιιί οαδίϋα,ΐβ ίηίβ^ΓΟδ, ίΐιι ΕοΙρβίίΜθδ υβηιΐδί&ίβ. 

XVII Ρΐ,ντΑΚΟΗν8 ςμιαθδί. οοηη. I 1, 3 ρ. 613 σου δ" εΐ7τήν- 
τος ουκ άξιον είναι Κράτωνι περί τούτων (ρίπίοδορίι&ικϊιιηι 038β 
ίηίθΓ ροοιιΐίΐ) άντιλέγειν, ορον δέ τινα και χαρακτήρα τών παρά 

7ΐότον φιλοσόφου μένων ζητεΐν , εφην εγώ πρώτον, οτι 

μοι δοκει σκεπτέον είναι το τών παρόντων αν μεν γαρ πλείο- 
νας εχτ) φιλολόγους το συμ7ΐόσιον, ώς το ^Λγά&ωνος Σωκρά- 
τεις Φαιδρούς Παυσανίας Έρυξιΐιάχους και το Καλλίον Χαρ~ 
μίδας ^Αντιο&ένεις Ίΐρμογένεις ετέρους τούτοις παραπλήσιους, 
άφησομεν αυτούς μν&ω φιλοσοφείν, ουχ ήττον ναΐς Μουσαις 

*) 8ΕΕνι\ τ 8 ίΐ(1 νβΓ^. Αβη. VI 444 βίΐηο Βοίβηάιιπι 1<χμιί οιιηι <Ιγ 
5ΐιιιοΐΌ ^οιΐϋΓίΐ1ί ? δίοιιΐ βϋ&πι ΡΙ&ί,ο ίη δγπιροδίο ΙταοΙαΙ. 



11 



τον άιόννσον η ταίς Νίμφαις κεραννύντας' έκείναι μέν γάρ 
αυτόν τοις σώμασιν ιλέων 'κάί πραον, αύται δέ ταίς ψνχαίς 
μειλίχιον όντως και χαριόότην έπεισάγουσι. 
XVIII Ρΐ^νΤΑΚΟΗνδ ίΜά. I 1, 4 ρ. 614 ο οράς γαρ οτ ι και Πλά- 

των εν τω συμποσίω περί τέλους διαλεγό μένος και τον 
πρώτου αγαθού και όλως θεολόγων ουκ εντείνει την άτιόδειξιν 
ούδ 1 νινοκονίεται την λαβήν, ώσπερ εΐω&εν, ευτονον ποιών 
και αφνκτον, αλλ* νγροτέροις λημμασι και Ίίαραδείγμασι και 
μνθολογίαις προσάγεται τους άνδρας. 

XIX Ηεκμοο. π. μεθόδου δειν. 36 ΐ. III ρ. 444 λΥ. συμποσίου 
Σωκρατικού πλοκή σπουδαία και γελοία και πρόσωιια και 
πράγματα, ώσπερ και εν τω Ξενοφώντος και εν τω Πλά- 
τωνος συμποσίω. 

Ι08ΕΡΗ ΚΗΑΟΕΝΌ. 8γηορ8. 1'ΐΐθί. ί. III ρ. 511 η πλοκή 
δέ τών Σωκρατικών συμποσίων — ο γαρ Σωκράτης παρά Πλά- 
των ι τούτων κατηρξατο — σπουδαία και γελοία και πρόσωπα 
και πράγματα (80. εστίν), έν οις και (ϊονϊ. καν*) διαφοράν 
πολλήν ΐδοι τις του Πλατωνικού συμποσίου προς το τον Ξε- 
νοφώντος και τά τών άλλων συμπόσια. 

XX Μενανόεκ <Ιθ ογ. (ΙθΐηοηδΐΓ. 3 ΐ. IX ρ. 134 χρηστέον 
γε μην και τω συγγραφεί και τω λογογράφω και τούτων εκάστω 
εΐδει και ομού πάσιν, όπη και Πλάτωνα ιζερί την γραφήν 
άκρον και άριστον είναι πεπιστεύκαμεν ' όρώμεν δέ σχεδόν 
πασι τούτον (τούτον πάσι Ιίβπ) τοις εΐδεσι κεχρημένον άλλω 
άλλοτε, αλλά και έν εν ι βιβλίω τοίς πλείστοις αυτών, έν τω 
σνμποσίφ' α μέν γάρ ό Φαίδρος περί του ^Ερωτος γενεα- 
λογεί, γενεαλογικού τύπου αν εϊη, α δέ Αριστοφάνης κομψέ ύε- 
ται δια μύθου, του μυθολογικού, α δέ ^Αγάθων, ωσαύτως τον 
μυθικοί), α δ* αύ Σωκράτης, αυτό τούτο κατά πλάσιν — 
Ίΐλάττει γάρ Πόρους και Πενίας — ; έγγυτάτω του φυσιολο- 
γικού. 

XXI ίά. ί!)ί(Ι. 8 ρ. 150 Περί δέ τών ιιεπλασμενων ταύτα ίστέον 
πρώτον μέν οτι ουκ αν γένοιντο περί τους περιφανείς τών 
θεών ραδίως και ων αι γενέσεις και δυνάμεις πρόδηλοι, αλλά 
περί τους αφανέστερους ώς τά πολλά θεούς και δαίμονας' οίον 
και περί τον Ερωτα ό Πλάτων ποτέ μέν ώς προ γης έγένετο 
(ρ. 178 β), ποτέ δέ ώς * Αφροδίτης έστί παις (ρ. 180 ό οί. ΡΙιιιοιΙγ. 
ρ. 242 ΐ>), πάλιν δέ πειιλασμένως (-νος ϋβπ) ύστερον (ρ. 203) Πό- 
ρου και Πενίας ' και πάλιν ό Παυσανίας (δίο, Ιπαΐ οπιίίο), οτι τ ή 
τέχνη τη Ιατρική έφέστηκεν η δύναμις του" Ερωτος (ρ. 186). νχα 



12 



* Αριστοφάνης, οτι συνάγει τά η μίτο μα των σωμάτων (ρ. 191 ό)' 
τούτοις [γάρ] τους ύμνους ποικιλίας σφόδρα πλασας, τους μέν 
περί φυσιν, τους δέ ιτερί δυναμιν, τους δε περί γένος. 
XXII Ι0ΑΝΝΕ8 810. ΐ. VI ρ. 222 Ψ. ευτελείς δέ άλληγορίαι 
εϊσίν, οίον ώς 6 Αριστοφάνης έν τω δράματι τη Είρήνη δια- 
πλάττει την άνοδον τον καν&άρου προς τον Αία της ειρήνης 
ένεκα, και πάλιν 7ταρά Πλάτωνι έν συμποσίω ο αυτός κωμι- 
κώτερον πεποίηται τους Ίίερί "Έρωτος {έρωτας ϋβπ) λόγους 
διεξιών και την σύζευξιν του άρρενος και τον ΰήλεος. 

ϋΕ ΝΑΚΚΑΤΙ0ΝΙ8 ΡΕΑΤΟΝΙΟΑΕ ΕΙΌΕ 

XXIII ΜΑ0ΚθΒΐν8 89,ΐιιηι. I 1, 5 ηβο πιΠπ ΐταυάΐ 8ΐί, δί πηί 

αυί Ο,ΙίβΠ ΘΧ Μδ φΙΟδ ΟΟθίΐΙδ ΟΟΘ£ΐί ΠΙΒ,ίΐΙΓα αβί&δ ρΟδίθΠΟΓ 80,β- 

οιιΐο ΡΓ&βΐβχίαίί ΐχάϊ. ςΐιιοά. Ιίοίίο ίιβπ Ρΐαίοηίδ (ϋ9,1ο§ί ίβδίί- 
ΐϊΐοηίο δπηί, ομπρρβ δοοΓαίβ ιϊβ, Ρ&ΠΉβηίοΙβδ αηΜηιποΓ, Ιιιιίιΐδ 
ριΐ6πίΐ3, ιιίχ ϋϋπ8 αάρΓβΙΐθΐκΙθπί δβηβοίυίβηι, θί ί&ηίθη ίηίβΓ ϋΐοδ 

άβ Γβ1)Π8 Ηχάιπβ (ϋδρυΜιΐΓ &ηηο8 θγ£ο οοθυηΐίηπι ιηΐΐΐΐ ίη 

(Ιί^ίίοδ βχβηιρίο ΡΜοηίδ ηοΜδ δΐιίϊΪΒ^&ηίβ ηοη οοηιιβηίΐ. 

XXIV ΑτΗΕΝΑΕνδ V 55 ρ. 215ο τοιούτοι εισιν οι από φιλο- 
σοφίας στρατηγοί, περί ώνΑημο χάρης (ογ. υπέρ Σοφοκλέους 
ίτ. 3 οί. XIII ρ. 610 γ) ελεγεν \οσ7τερ έκ ΰνμβρας ουδείς αν 
δυναιτο κατασκευόσαι λόγχην, ονό* έκ Σωκράτους στρατιώτην 
αμεμπτον' (οί*. ρ. 187 υ), ό γάρ Πλάτων φησί τρεις στρατείας 
στρατεύσασ&αι Σωκράτη, την μέν εις Ποτίδαιαν 9 την δέ εις β 
*Αμφίπολιν, την δέ εΙς Βοιωτούς, οτε και συνέβη την επί 
Αηλίω μάχην γενέσθαι (αροΐ. ρ. 28 ε. δγπιρ. ρ. 219 ε. 221α). 
μηδενός δέ τουίΡ ιστορηκότος αυτός και αριστείων φησιν αυ- 
τόν τετυχηκέναι άινάντων των 3 Αθηναίων φυγόντων, Ίίολλών δέ 
και απ ολο μένων, ηάντα δέ ταϋτα έψευδολόγηται. η μέν γάρ έπ' 
Αμφίπολιν στρατεία γέγονεν έπί Αλκαίου άρχοντος (01. 89, 3) 
Κλέωνος ηγουμένου έξ έπιλέκτων ανδρών, ώς φησι Θουκυ- 
δίδης (V 2). τούτων ούν των έπιλέκτων ανάγκη είναι και 
Σωκράτην, ω πλην τρίβωνος και βακτηρίας ουδέν ην. τις ονν* 
ει/ιεν Ιστοριογράφος η ποιητής; η που Θουκυδίδης τον Σω- 
κράτην παρενέχρωσε τον Πλάτωνος στρατιώτην ; *τί γάρ άσπίόί 
ξυνΟημα και βακτηρία 1 ; πότε δέ και εις Ποτ/δαιαν έσιραΐίν· 
σατο, ώς έν τω Χαρμίδη εΐρηκεν ό Πλάτων (ρ. 153α), 
φάσκων (δγηΐρ. ρ. 220 ε) αυτόν και των αριστείων τότε ^Αλ- 
κιβιάδη παραχώρησα^ τούτο ο ντε Θονκνδίδον αλλ 1 ον& 
Ισ οκρατ ο υ ς ειρηκότος έν τω 7ΐερί τον ζεύγους; ;ιοίας δέ 



18 



και μάχης γενομένης έλαβε τά αριστεία Σωκράτης; και τί πρά- 
ξας επιφανές και διάσημον, κα&όλου μάχης μηδεμιάς συμπε- 
σούσης, ώς ιστόρηκε Θουκυδίδη ς ; ουκ αρκεσ&είς δέ ταύτη ? 
τη τερατολογία ο Πλάτων επάγει και την έπί ζίηλίω γενο- 
μένην, μάλλον δέ πεπλασμένην άνδραγα&ίαν. ει γαρ και το 
ζ/ηλιον ηρήκει Σωκράτης, ώς ιστορεί Ηρ όδ ικο ς δ Κράτη- 
τειος εν τοις προς τον φιλοσωκράτην 1 άμα τοις πολλοίς άσχη- 
μόνως αν έφυγε, Παγώνδου δυο τέλη περιπέμψαντος των ιπ- 
πέων εκ του αφανούς περί τον λόφον. τότε γαρ οΐ μέν προς το 216 
ζ/ήλιον των ^ Αθηναίων εψυγον, οΐ δ 1 έπί &άλατταν, άλλοι (Γ έπί 
Ώρωπόν, οΐ έπί Πάρνη&α το ορος* Βοιωτοί δ 1 έφεπδμενοι 
εκτεινον, και μάλιστα οι ιππείς οι τε αυτών και Λοκρών (Τΐιιιο. 
IV 96). τοιούτου ουν κυδοιμου και φόβου καταλαβόντος τους 
^ Αθηναίους μόνος Σωκράτης ς βρεν&υόμενος και τώφ&αλμώ παρα- 
βάλλων ειστήκει άναστέλλων το Βοιωτών και Λοκρών ϊππικόν; 
και ταύτης της ανδρείας αυτού ου Θουκυδίδης μέμνηται, ουκ 
άλλος ουδείς (ουτε ιστοριογράφος ουτε &άά. δοΙίΑνβί^Ιι&βιΐδβΓίΐδ) 
ποιητής, πώς δέ και τών αριστείων 2 Αλκιβιάδη παραχωρεί, τω β 
μηδ' ολως κεκοινωνηκότι ταύτης της στρατείας; έν δέ τω ΐί ρί- 
πων ι*) ό τη Μνημοσύνη φίλος Πλάτων ουδέ ποιτσασ&αί ποτε 
άποδημίαν τον Σωκράτη έξω της εις ^Ισ&μόν πορείας εΐρηκε. 
και Άν τ ισ & ένης (Γ δ Σωκρατικός περί τών αριστείων τά 
αυτά τω Πλάτωνι ιστορεί. ί ουκ εστι δ^ ετυμος λόγος ούτος . 
χαρίζεται γάρ και 6 κύων ούτος πολλά τω Σωκράτει' ο&εν ου- 
δετέρω αυτών δεΐ πιστενειν, σκοπόν έχοντας Θουκυδίόην. ό 
γάρ *Λντισ$ένης και προσεπάγει τη ψευδογραφία λέγων ούτως ο 
'ημείς δέ άκουομεν καν τη προς Βοιωτούς μάχη τάριστείά σε 
λαβείν. Ευφήμει, ώ ξένε ' ^Αλκιβιάδου το γέρας, ουκ έμόν. Σου 
γε δόντος, ώς ημείς άκουομεν\ ό δέ Πλάτωνος Σωκράτης 
εϊς Ποτίδαιαν λέγει παρείναι και τών αριστείων ° Αλκιβιάδη 
παρακεχωρηκέναι. προτερεί δέ κατά πάντας τους Ιστορικούς 
της έπί Αηλιον στρατείας ή περί Ποτίδαιαν, ή ς Φορμίων 
έστρατήγει. 

*) ΡΐίΑΤΟ Οτϋ. ρ. 52 β ου γάρ αν ποτε τών άλλων Αθηναίων απάν- 
των διαφερόντως ίν ανττ) Ιπεδ ημείς, ί? μη α οι διαφερόντως ηρεσκε χαϊ 
οιτ' Ιπϊ &εωρίαν πώποτ* £κ της πόλεως Ιζήλχϊες, οτι μη άπαξ εϊς *Γ0&αόν, 
ουτε αλλοσε ουδαμόαε, εϊ μη ποι ο τ ρατ ενα ο μ εν ο ς , ουτ^ άλλην άπο- 
δημίαν Ιποιηαω πώποτε, ωσπερ οί άλλοι άνθρωποι κτε. ΓιΑΕίΐΤίνδ ΡΙΟΟ. 
II 23 "ίων δε 6 Χΐος και νέον οντα (8οοΓ8,£βπι) ε?£ Σάμον συν Αρχελάω 
άποδημηααι ' και ΠνΟωδε Ιλΰεΐν ^Αριστοτέλης φησίν (ίτ. 4 Ε,Οδ.)* άλλα και 
είς Ισ&μον, ώς Φαβωρΐνος £ν τφ πρώτφ τών άπομνημονενμάτων. 



14 



Πάντ' ουν ψεύδονται οι φιλόσοφοι και Ίίολλά παρά τους 
χρόνους γράφοντες ουν. αισθάνονται, καθάπερ ονδ* 6 καλός Ξε~^ 
νοφών, ος εν τω συμπόσιο) υτνοτίθεται Καλλίαν τον Ίπ- 
πονίκου Λυτολύκου τον Λύκωνος έρώντα και νενικηκότος αυτού 
παγκράτιον εστίασιν ποιον μεν ον και συν τοις άλλοις δαιτυμόσι 
Ίίαρόντα (αυτόν 3,(1(1. Οα,δ&ΐΛοηΐΐδ), τον ίσως μηδέ γεννηθέντα η 
περί την παιδικήν ηλικίαν υ7τάρχοντα. εστι δ* ούτος ό καιρός 
καθ^ ον Άριστίων άρχων ήν (01. 89,4). έπϊ τούτου γαρ Εν- , 
πολις τον Λυτόλυκον διδάξας δια ζ/ημοστράτον χλευάζει την 
νίκην τον Λντολύκον. πάλιν ό Ξενοφών ?νοιεί τον Σωκράτη ε 
λέγοντα εν τω σνμποσίω ταντί (8, 32) ^καίτοι Παυσανίας γε ό 
Αγάθωνος του ποιητον εραστής άτεολογού μένος υπέρ των 
άκρασία σνγκαλινδον μένων εΐρηκεν ως και στράτενμα άλκιμώ- 
τατον αν γένοιτο εκ ιταιδικών και εραστών, τούτους γάρ αν 
εφη οΐεσθαι μόλιστ 1 αν αιδεϊσθαι αλλήλους άπολιπεϊν θαν~ 
μαστά λέγων, εϊ γε οι ψόγο ν τε άφροντιστεΐν και άναισχνντεΐν 
προς αλλήλους έθιζόμενοι, ούτοι μάλιστ αίσχύνονται αίσχρόν 
τι ποιέΐν\ οτι μέν ουν τούτων ουδέν είρηκε Παυσανίας, εξεστι γ 
μαθείν έκ του Πλάτωνος συμποσίου. Παυσανίου γάρ ουκ οιδα 
σύγγραμμα, ουδ^ εισήκται παρ" άλλω λαλών ούτος 7ΐερί χρή- 
σεως εραστών και παιδικών η παρά Πλάτωνι' πλήν είτε κατέ- 
ψευσται τούτο Ξενοφών εΐτ άλλως γεγραμμένω τω Πλάτωνος 
ένέτυχε σνμποσίω, 7ΐαρείσθω ' το δε κατά τους χρόνους αστό- 
χημα λεκτέον. ° Αριστίων, εςρ' ου τό συμπόσιον υπόκειται συν- 
ηγμένον (01. 89, 4), προ τεσσάρων ετών Εύφημου (01. 90, 4) 
πρότερος ήρξε, καθ' ον Πλάτων τά 3 Αγάθωνος νικητήρια γέγρα-ΖΠ 
φεν, έν οίς Παυσανίας τά περί τών ερωτικών διεξέργεται. θαι- 
μαστόν ουν και τερατώδες, ει τά μήπω ρηθέντα, μετά δέ τέτ- 
ταρα ετη έπιχειρηθέντα παρ' Άγάθωνι Σωκράτης παρά Κα).- 
λία δευινών ενθύνει ον δεόντως ρηθέντα. 

'Όλως δέ ληρός έστι τω Πλάι ω ν ι τό συ μη 'όσ ι ο ν. ότε 
γάρ Άγάθων ένίκα, Πλάτων ήν τεσσαρεσκαίδεκα ετών. ο μέν 
γάρ επί άρχοντος Εύφημου (01. 90, 4) στέφανο υ ναι Ληναίοίς, 
Πλάτων δέ γεννάται έ7ΐί * Α7ΐολλοδώρον ιοί μετ* Εν&νδημον 
άρξαντος (01. 87,3)* δύο δέ και όγδοήκοντα βιώαα^ ετη μετήλ-Β 
λαξεν επί Θεοφίλου του μετά Καλλίμαχου (01. 108, 1), ος 
έστιν όγδοηκοστός και δεύτερος, από δέ Απολλοδώρου και 
της Πλάτωνος γενέσεως τεσσαρεσκαιδέκατός έσιιν άρχων Βν- 
φημος, έφ' ον τά έπινίκια * Αγάθωνος εστιώνται. και αντος δέ 
ό Πλάνων δηλοϊ ιέ ν συνουσίαν ταύτην προ τνολλον γεγονέναι^ 



15 



λέγων όντως έν τώ συμ7ΐοσίφ *εί νεωστί έπιδεδ ημηκε ;" ο 

(ρ. 172 ο), και προελ&ών φησιν ^άλλ 1 είπε μου ο "Αγάδων" 

(ρ. 173 α). οτι δέ πολλά 6 Πλάτων 7ΐαρά τους χρόνους άμαρτάνει, 
δηλόν έστιν εκ πολλών, κατά γαρ τον ει/ιόντα ποιητην *οττι 
κεν έπ 1 άκαιρίμαν γλώτταν ελ&ν) (αάά. αυτό *) τούτο μη διακρίνας 
γράφει, ου γάρ άγράφως τι ελεγεν, αλλά πάνυ έσκεμμένως. 
XXV ΑΚΙ8ΤΙΌΕ8 ΟΓ. 46 ΐ. II ρ. 286 έν γάρ τω συμπόσιο) συνάγει 
μέν εις τ αυτόν Αριστοφάνη και Σωκρ άτη και "Αγά&ω να, 
έτι μειράκων οντα, ώς φησι. προάγει δέ εις τοσούτον τους χρο- 287 
νους, ώστε λέγων ό "Αριστοφάνης, επειδή της λυγγός έπαύσατο, 
τον προβλη&έντα λόγον μέμνηται και ούτος αν πάλιν Αρκα- 
δων υπό Λακεδαιμονίων διωκισμένων (ρ. 193α). 
διωκίσ&ησαν δέ Μαντινεις ν7ΐό Λακεδαιμονίων ηδη της ειρήνης 
ομωμοσμένης (01. 98,3). όντως έστίταντ 1 εκείνων ετι νεώτερα. 
7ίώς ονν η Αριστοφάνης αν εΐη λέγων ταύτα η Σωκράτης 
άκούων η "Αγά&ων έτι μειράκιον περί τούτους τους χρό- 
νους; πώς δ 1 αν και 1 Αλκιβιάδης κωμάζοι παρ 1 αυτούς, και 
ούτος νέος τε ων έτι και καλός, ος πρότερος του Σωκράτους 
έτε&νηκει, βιονς τόσα και τόσα έτη τά σύμπαντα; εί μη αρα 
εν τω Ηλυσίω πεδίω το συμπόσιον συνεκροτεϊτο. τις δέ και ή 
λνγξ η του "Αριστοφάνους; και πού συ τουτ 1 έτηρησας; αλλ 1 
οιμαι λύζειν αυτόν εδει, ϊνα εις (Χ7ΐληστίαν σκωφ&η. εί δέ τις 
τη Πλάτωνος δόξη περί πάντων ίσχυρίζοιτο και φάσκοι μέν 
ζην Σωκράτη, οτε ό τών έν Κορίν&ω και Λεχαίω τετελευτη- 
κοτων έλέγετο επιτάφιος, πίνειν δ 1 έν "Αγάθωνος μετά την εί- 
ρηνην, λύζειν δ 1 "Αριστοφάνη έν τψ συμποσίω, κωμάζειν δέ 

Αλκιβιάδην, μειράκια δ 1 είναι τηνικαυτα "Αγάθωνα και "Αλκι- 
βιαδην, ομού δ 1 είναι πάντα χρήματα, 7ΐώς ουχί ληρησει μι] 
π ροσ εξετάζων, εί τι και κατ 1 έξουσίαν άνήρ λέγοι, αλλ 1 ώσπερ 
παις εμβραχυ τουτ 1 άρκεΐν νπολαμβάνων ο τι φαίη Πλάτων; 
XXVI ΕΑΕΚΤίνδ ΌΙΟΟ. II 22 έστρατενσατο γούν (δοοπίίθδ) εις 

Αμφίπολιν. και Ξενοφώντα αφ 1 ϊπ7ΐου 7ΐ:εσόντα έν τη κατά 
ζ/ηλιον μάχη διέοωσεν ν7ΐολαβών οτε και 7ΐάντων φευγόντων23 

Αθηναίων αυτός ήρέμα άνεχώρει, παρεπιστρεφόμενος ήσυχ^ 
και τηρών άμύνασ&αι, εί τις οι έπέλΰοι. έστρατευσατο δέ και 
εις Ποτίδαιαν διά &αλάττης, πεζη γάρ ουκ ένην του τνολέμον 
κωλύοντος * οτε και μείναι διά νυκτός δλης εφ 1 ενός σχήματος 
αυτόν φασι και άριστεύσαντα αύτό&ι 7ΐαραχωρησαι Άλχιβιόδβ 
του αριστείου ' ου και έρασ&ήναί φησιν αυτόν "Αρίστιππος έν 
τετόρτφ περί παλαιάς τρυφης. 



16 



Αϋ ΡΗΑΕϋΙΙΙ 8ΕΝΤΕΝΤΙΑΜ ρ. 179 4. 

XXVII ΜΑΧΙΜνΒ ΤΥΚ. (ϋδ8. XXIV 2 ρ. 455 Ε. ελεύθεροι τάς 
Θήβας ^Επαμεινώνδας ο,ίιο Λακεδαιμονίων στρατηγήματι ερω- 
τικοί ' μειρακίων πολλά ν καλών έρασταί ήσαν Θήβ^σι πολλοί 
νεανίαι' οιΐλα δους ^Επαμεινώνδας τοίς έραοταϊς και τοϊς ερω- 
μένοις ξννέταξε λόχον ιερόν τον ^Ερωτος, δεινόν και άμαχον και 
συνασπίζοντα ακριβώς και αρρηκτον, οίον ουτε δ Νέστωρ περί 
το °Ίλιον σννεστήσατο δ δεινότατος των στρατηγών οντε Ήρα- 

κλείδαι έδει γαρ εκαστον τών εραστών άριστεύειν και δια 

φιλοτιμίαν εν ονϊει τών παιδικών μαχόμενον και δι' ανάγκην 
υπέρμαχου ντα τών φιλτάτων, ή ν δέ και τα μειράκια εφάμιλλα 
ταϊς άρεταΐς τοις έρασταΐς. 
XXVIII ΡίντΑΚΟΗνδ ηϋ Ρβίορ. 18 ρ. 287 τον δ' ιερόν λόχον, 
ως φασι, συνετάξατο Γοργίδας πρώτος εξ ανδρών επίλεκτων 
τριακοσίων ενιοι δέ φασιν εξ εραστών και ερωμένων γε- 
νέσθαι το σύστημα τούτο ' και Παμμένους απομνημονεύεται 
τι μετά παιδιάς είρημένον ου γαρ εφη τακτικόν είναι τον 
Όμηρου Νέστορα κελεύοντα κατά φυλά και φρήτρας συλλογί- 
ζεσθαι τους ^Ελληνας, € ώς φρήτρη φρήτρηφιν άρήγη, φυλα δέ 
φυλοις (Β 363), δέον έραστήν και έρώμενον τάττειν. φυλέτας 
μεν γάρ φυλετών και φράτορας φρατόρων ου πολύν λόγον ΐγειν 
έν τοις δεινοΐς, το δ 1 εξ ερωτικής φιλίας συνηρμοσμένον στίφος 
- άδιάλυτον είναι και αρρηκτον, οταν οι μεν άγαπώντες τους 
ερωμένους, οι δέ αισχυνόμενοι τους έρώντας έμμένωσι τοις 
δεινοϊς υπέρ αλλήλων, και το ντο θαυμαστόν ουκ εστίν, εΐ γε 

δή και μή παρόντας αιδούνται μάλλον ετέρων παρόντων 

εικός ουν και τον λόχον ιερόν προσαγορεύεσθαι, καθότι και 
Πλάτων ενθεον φίλον τον έραστήν προσείπε (ρ. 179 β. 180 β). 

ΏΕ ΒΙΟΤΙΜΑ (ρ. 201 υ) 

XXIX Ρκοοί,νδ ίη ΡΜ. άβ γθ ριιΜ. ρ. 420 και τούτο Τιμαίφ 
γνώριμον και ε νπαράδεκτον είδότι τονς βίους τών Πυθαγορείων 
γυναικών, της Θεανοϋς, της Τιμυχας (της τε ΙΙΙίχας βά., οί. 
Ιβ,πιΜ. ιιϋ Ρ^ίΐι. 36), της ζ/ιοτίμας αντής, 
XXX ί(1βιτι ίβί(1. ρ. 421 8(][. ει δέ έστιν αληθές τό και είς θη- 
λείας ιέναι ψυχάς θεοειδίΐς, τις μηχανή μη και ιτάς άρετάς 
ανιών είναι κοινάς; η μαντικάς μέν γενέσθαι γυναίκας, ώς και 
άνδρας κατόχονς τοΊς μανειόοις θεοϊς, ώςτάς προφήτιόας δώ- 
σομεν και τελεστικάς αλλάς, ώς την Λιοτίμαν τήν Πλάτωνος^ 
ως την Θεοξέναν τών βαρβάρων, ώς την Βερενίχην (ΙΙρενικην 



17 



6(1. Β&8.) αλλην ταυτην μαγείας διδάσκαλον, σωφροσυνην δέ 
και ανδρβίαν και γνώσιν αυτών άφαιρησομεν ; 
XXXI ΡΚΟΟΙΛΉ ίη ΡΜ. ΤΊπι. ρ. 325 προς δε και άτοπον τον 
μεν Σωκράτη παρά της Διοτίμας τά ερωτικά μα&όντα δι" 1 
αυτών άναπέμπεσ&αι προς το αυτοκαλόν, την δε ζΐιοτίμαν αυτήν 
την αναγωγον και την σοφία διαφέρουσαν μη τυγχάνειν του 
αυτόν της ζωής είδους, διότι σώμα περιέφερε γυναικεϊον. 

XXXII Ακΐ8ΤΠ)Ε8 ΟΓ. 46 ί. II ρ. 127 ώσ7ΐερ ή Λιοτίμα δέκα 
έτη της νόσου δυνη&εϊσα άναβαλέσϋαι τι] πόλει εις ευεργεσίας 
μέρος, οϊμαι, κατέ&ετο και ουδείς έκείνην αιτιάται τών ύστερον 
συμβάντων, αλλά του μεν μη πρότερον συμβήναι πάντες αν 
εικότως, του δέ ολως ουδείς, ου γάρ εκείνη ταύτα εποίησεν, 
αλλ 1 εις οσον έξήν έχώλυσεν ώστ' ουδ' αν συμβεβηκός είη την 
αρχήν το γε εκείνης μέρος, συ δέ Μαντινικήν μέν ξένην και 
Μιλησίαν (Μβηβχ. ρ. 235 ε) έπίστασαι κοσμείν και ουςτινας αν 
σοι δοκη, πάνυ ραδίως μεγάλων ήξίωσας, τών δέ ^Ελλήνων τους 
άκρους και παρά πασι βεβοημένους εν φαυλω κα&αιρεϊς, ουδέν 
διαφερόντως η εΐ τις τινα τών μαγείρων ας άλη&ώς η και 
αλλο τι τών τυχόντων άνδραπόδων. 

δΟΗΟΙ,ΙΟΝ ΑΕΙ8Τ. ϊ. III ρ. 468 ϋϊηά. μείζον έπηγαγε πα- 
ράδειγμα την ζΐ ιοτίμαν του ιατρού, αυτή γάρ τελεστική φιλό- 
σοφος ουσα μέλλοντος λοιμού κατασκήψειν τη πόλει σοφία 
τινι και επιστήμη λέγεται άναβολην ποιησαι της νόσου. — 
Μαντ ινική ν ξένην: αυτήν πάλιν σημαίνει Α ϊοτίμαν, από 
γάρ Μαντινείας της * Αρκαδίας ήν. ΙΜιλησ ίαν δέ φησι την 
Άσπασίαν' ταυτην δέ θαυμάζει ώς διδάσκαλον ουσαν ρητορι- 
κής, ή δέ ζίιοτίμα ιέρεια γέγονε του Λυκαίου ζΐιός τον εν 
Αρκαδία, αυτη δέ μελλούσης της νόσου, ής Θουκυδίδης (II 47) 
μέμνηται , εΊΐισκήπτειν τοϊς * Α&ηναίοις, εν 'ξαμένη έκώλυσεν 
αυτήν εισελ&είν επί δέκα έτη. 

XXXIII Εν0ΙΑΝν8 ίπΐ3£. 18 δεύτερον δέ και τρίτον παράδειγμα 
Θεανώ τε εκείνη και η Λεσβία μελοποιός, και Λιοτίμα επί 
τανταις, η μέν το μεγαλόνονν, η Θεανώ, σνμβαλλομένη εϊς την 
γραφήν, ή Σαπφώ δέ το γλαφνρόν της προαιρέσεως* τη Διο- 
τίμα, δέ ουχ α Σωκράτης έπηνεσεν αυτήν, έοικυϊα εσται μόνον, 
αλλά και την άλλην συνεσίν τε και ευβουλίαν. 

ΧΧΧ1Υ ΜΑΧίΜνδ ΤΥΚ. άίδδ. XXIV 4 ρ. 459 Κ. έπεϊ ταύτη βασα- 
νιστέον τε και ά&ρητέον τον έρωτικόν και λόγον και άνδρα, 
έπιτολμητέον τοι και περί Σωκράτους έκλογίσασ&αι, τί ην 
αυτψ ταυτί τά &ρυλουμενα έν τοϊς λόγοις, όποια αττα φησι 

2 



18 



περί αντον εκείνος, οτι εστί ίϊεράπων τον "Ερωτος (Χβηορίι. 
οοηπ. 8, 1 τον &εον τούτον &ιασώταιΊ), και λενκη στά&μη 
προς τονς καλονς (ΡΙ^ΐ. ΟΙι&ΓΠΐ. ρ. 154 β), και την τέχνην δει- 
νός (ΤΙιβ&£. ρ. 128 β), αλλά και διδασκάλους έπιγέγραπται της 
τέχνης ' " Ασιιασίαν την Μιλησίαν -και Α 'ιοτίμαν την Μαντινι- 
κην. ιίοιά. 7 ρ. 472 τον δέέντω σ υ μποσίω λόγον, εις"Ερωτα 
επαινον, Μαντινικΐ] γυναικί ανατί&ησιν ' αλλά είτε Μαντινικη, 
είτε και Λεσβία τις ην ή τον λόγον μητηρ, πάντως γε ουκ ίδιοι 
τον Σωκράτονς ερωτικοί λόγοι ονδέ πρώτον. 

XXXV Μβπι XXXVIII 4 ρ. 225 και αντός τηλικουτος ων παρ' 
έκείνην (Αδρ&δί&ηι) φοιτάς, και ονδέ αντη σοι αρκεί διδάσκαλος, 
άλ?? έρανίζη παρά μέν ζΐιοτίμας τά ερωτικά, παρά δέ κτέ. 

ΧΧΧΥΙ ΗΐΜΕΕίνδ (Ιβοΐ. I 18 ελέγχει δέ ονδέ αντί] τη φνσει το 
γένος ' παρίστησι γαρ την ^Ασπασίαν τοις λόγοις' τοσοντον δέ 
σοφία την Μαντινικην ξένην νικα, οσον ° Αθηναίων *Αρκάδες 
λείπονται. 

ΌΕ ΑΜΟΪΙΕ ΌΑΕΜΟΝΕ (ρ. 202 β) 

ΧΧΧΥΙΙ Ρκοοί,νΒ ίη Α1οΐ1>ία(1. I ρ. 64 Ο. ετι δέ και αντός 6 
Ερως δαίμων έστι μέγας, ως φησιν ή ζίιοτίμα, κα&* οσον 
δη την μεσότητα σνμπληροϊ πάντων τ ε των έραστών και των 
σπενδόντων έπ^ έκέΐνα διά τον έρωτος, το γάρ έραστόν την 
πρώτην έχει τάξιν, τό ό' έραν εκείνον την τρίτην, το δέ μέσον 
άμφοΐν δ ερως σνμπληροϊ συνάγων και σννδέων αλλήλοις τό 
τε έφετόν και τό έφιέμενον έκείνον και πληρών από τον κρείτ- 
τονος τό καταδεέστερον και έν μέν τοις νοητοϊς και κρνφίοις 
ΰεοϊς έκνίζων τω Ίΐρώτω και κρνφίω κάλλει τόν νουν τόν 
νοητόν κατά τινα νοτίσεως κρείττονα ζωψ. ίΜοΙ. ρ. 66 και μοι 
δοκεϊ δ Πλάτων ενρών παρ^ *Ορφεϊ τόν αυτόν τούτον Οεόν 
και "Ερωτα και δαίμονα μέγαν άποκαλούμενον άγατζηφαι και 
αντός έπϊ τον Έρωτος τόν τοιούτον υμνον. ρ. 67 εικόπος αρα 
και ή ζίιοτίμα ( δαίμονα μέγαν αυτόν αποκαλεί και ο Σω- 
κράτης συνάπτει τω περί έρωτος λόγω και εραστών την περί 
τον Ερωτος και της δαιμόνιας αιτίας έ^υίδειξιν. ώσπερ γάρ 
άπαν τό δαιμόνων έξηρτηται της έρωτικίς μεσόνητος, οντω 
δή και 6 περί τον δαίμονος λόγος συνέπεται τψ περί του 
Ερωτος και εστίν έκείνφ συγγενής ' μέσος γάρ και ό "Εριος 
έραστον και έρώντος, και ό δαίμων άν&ρώπον και 9-εον. 

XXXVIII κίοηι ίη Τίηι. ρ. 287 και γάρ έν (τνμποσίφ δαίμονα 



19 



τον "Ερωτα ιΐροσείρηκεν ώς όπαδόν της * Αφροδίτης και ώς 
από τον Πόρου θεοϋ ώς αληθώς οντος προεληλυθότα, καίτοι 
γε εν Φαίδρω (ρ. 242 ό) θεόν αυτόν είναι τιθέμενος ώς προς 
την άναγομένην υπ 1 αυτοί) ζωήν. ιΜά. ρ. 305 και τον "Ερωτα 
εν σνμπούίψ Ίΐροσειπεϊν άθάνατον ουκ ήξίωσεν, ου μην ουδέ 
θνητόν 9 αλλά τι μεταξύ τούτων αμφοτέρων. 
XXXIX ΑίΟΙΝΟνΒ ίδ&£. 33 οθεν και σω ματ οποίου μεν ον "Ερωτα 
δαίμονα τινα μάλλον φατέον ηττερ θεόν μηδέττοτε εν γηίνο) 
σώματι γεγενημένον, διαπορθμευοντα τα παρά θεών άνθρώ- 
ποις και άνάπαλιν. 
XI ΡκθΟΐν8 ίη Ρ1. Τίπι. ρ. 325 οίδε γάρ τοι Σίβυλλα προ- 
ελθουσα εις φως, και την τάξιν εαυτής και ώς εκ θεών ι κει 
δεδηλωκεν *εΙμί εγώ μέσση τε θεών ειπούσα * μέσση τ' αν- 
θρώπων . 

ΌΈ ΡΑΕΜΟΝΥΜ ΝΑΊΎΚΑ (ρ. 202 ε — 203 α) 

XII ΜΐΝνοιν8 γειιχ Οοΐειιι. 26 (μιίά Ρ1»ΐο? ςιιιί .... ίη 
δγιηροδίο βίίαπι δυο η&ΐιΐΓ&ΐϊΐ ά&βηιοηιιηι βχρπιηθΓβ οοηίΰΐιΐΓ? 
ιηιΐί βηίιη θδδθ 8ΐιΙ)8Ϊ£ΐιιΜαιη ίηίθΓ ιηοΓΜθηι ίηπηοΓί&Ιβϊηηιΐθ ίά βδί 
ίηίβΓ οοΓρπδ θί δρίπίιπη πιβ(ϋ^ηι, ίβιτθηί ροηάβπβ θΐ οαβίβδΐίδ 
Ιβιιίί&ίίδ α,οίπιίχίίοηβ οοηοΓβίαηι , βχ (}ΐι& πιοηθί βίί&ιη | ηοδ ρΓΟ 
οιιρίάίηβηι (η&δοί ρΐΌΐιΛΜίηβιη ά. Μ. Ηαηρίίηθ) 3,πιοπδ βΐ άίοίΐ 
ίηίυπη&π βί ΙνΛΑ ρβοίοπβιΐδ Ιιηηι&ηίδ θί δβηδίιπι ηιουβΓβ βί 3,(1- 
ίβοίιΐδ ήη^βΓβ βί ακΙοΓβηα οιιρΜίί&ίίδ ίηίπηάβΓβ. 

ΐΑΟΤΑΝΤίνΒ ίηδί. <ϋη. II 14, 9 ρΜΙοδορΜ ψιοφιβ άβ Ιιίδ 
(άαβπιοηίΐπΐδ) άίχθπιηΐ. η&ιη ΡΜο βίί&ιη η&ίιΐΓ&δ βοηιηι ίη δγηι- 
ροδίο βχρπηιβΓθ οοη^ίυδ θδΐ. 

XIII ΡκθΟΐν$ ίη ΑΙοίΙ). I ρ. 46 και έχεις την ετέραν διαίρε- 
σιν ένσυμποσίψ' το γάρ δαιμόνων εκεϊ που φησι μέσον 
είναι θεών και ανθρώπων, ρ. 63 τά γάρ από θεών αγαθά 
τόίς ανθρώποις ηκει διά μέσου των δαιμόνων, ώς ό της ζ/ιο- 
τίμας λόγος. ρ. 73 ό μεν γάρ δαίμων έτερος άνθρίοπου, κα- 
θάπερ η τε Διοτίμα λέγει, μέσον τι θεμένη τους δαίμονας 
θεών και ανθρώπων, και ό Σωκράτης κτε. 

ΧΙΙΙΙ ΡίνΤΑΕΟΗνδ (Ιβ Ιδίάβ βί Οδ. 26 ρ. 361 β δ τε Πλάτων 
ερμηνευτικόν το τοιούτον ονομάζει γένος και διακονικό ν εν 
μέσω θεών και ανθρώπων, ευχάς μεν εκεϊ και δεήσεις ανθρώ- 
πων αναπέμποντας, εκείθεν δε μαντεία δευρο και δόσεις αγα- 
θών φέροντας. 



20 



Μβηι άβ άβϊ. ΟΓαο. 13 ρ. 416 γ όντως οι δαιμόνων γένος 
μη άπολείποντες άνεπίμικτα τα των θεών και ανθρώπων 
ποιονσι και άσννάλλακτα, την ερμηνεντικην, ως Πλάτων ελε- 
γεν, και διακονικην άναιρονντες φνσιν. 
ΧΙΐν ΑΚΙ8ΤΙΌΕ8 ογ. 45 ί. II ρ. 106 δοκεϊ (δοκεϊν οοάά. ΕΝ) 
(Γ εμοιγε και το των δαιμόνων γένος, ει δει Πλάτων ι πι- 
στεύειν, διαγγέλλον τε τοις θεοΐς τά παρ 1 ανθρώπων και άν- 
θρώποις τά παρά θεών τανττ] (δτίβ ΟΓ&ίοώ) κεχρησθαι \_φημί\ 

ΧΙ·ν ΑρνκΕΐνδ <Ιθ (Ιβο δοβΓαίίδ 4 Μΐη, ιιΐ ιάθΐη Ρ 1 ει ίο νλϊ, 
ηπΐΐιΐδ (Ιβιΐδ ηήδοβίιΐΓ ΙιοηιίηίΐΗΐδ , δβά Ιιοο ρΓ&βοίρυηπι βΟΓπηι 
δίΛΙίηιίίειίίδ βδί δρβοίηιβη, ςμιοά ηυ1ΐ3, αάίΓβοί&ίίοηβ ηοδίΓα οοη- 
ίο,ππη&ίιΐΓ. ίΐ). 5 αίηιπ δί ΡΙ&ίοηίδ ηβΓ& δβηίβηίίει βδί ηηηκιιιαπι 
8β (Ιθΐιηι οηηι Ιιοηιίηβ οοηιηιιιηίοοτθ, ίαοίΐίιΐδ ιηβ αικίίβπί Ι&ρίδ 
ηυαηι ΙαρρίίβΓ. 6 οβίβπιηι δπηί ηη&βά&ηι (Ιίιιίη&β πιβάί&β ροίβ- 
δί&ίβδ ίηίβΓ δΐιιηηιιιπι αβίΙιβΓα, βί ίηίιηιαδ ίβΓπΐδ ίη ίδίο ίηίβΓδίίαβ 
δρ&ίίο, ρβΓ (μι&8 βί <1βδί(1βπ& ηοδίΓα βί πιβπία (Ιβοδ οοηι- 
ηιβ&ηί. Ιιοδ βτ&βοί ηοηιίηβ δαίμονας ηυηοιιρ&ηί, ίηίβΓ Ιιοηιίηββ 
ο^βΐίοοί^δςυβ υβοίοΓβδ Ιιίηο ρΓβοιπη, ίηάβ (ΙοηοΓαηι, ςηί υλίτο 
οίίΓΟ ροΓίΒ,ηί Ιιίηο ρβίίίίοηβδ, ίηάβ δΐιρρβίί&δ, οβιι ηιπά&ηι ιιίπδηιιβ 
(ιιίπιΐδςυβ Ιίύή *) ίηίβΓρΐ'βίβ8 βί 8Βΐαίί§βπ. ρβΓ 1ΐ08 βοδάβπι, ηί 
ΡΙ&ίο ίη δγηιροδίο Β,ιιίιιηΐ3,ί, ουηοία, (Ιβηιιηίίαία βί πΐ3£0Γΐιπι 
ΙΪΙΙΓΒ,ΟΙίΙα οπιηβδφιβ ρπιβδ£ΐ£ίοπΐΗΐ δρββίβδ Γβ£111ΐίΠΓ. 

Αναν$τΐΝν8 άβ 01X1. άβϊ VIII 18 ίπΐδίπι ί§ιίιΐΓ βίδ (άαβ- 
ηιοηϋ)Πδ) Αρυΐβίιΐδ βί ομιίοιιηκμιβ ίία δβηίίηηί Ιιπηο άβίιιΐίί 
ΙιοηοΓβηι, δίο β08 ίη &βΓβ ηιβάίοδ ίηίβΓ α,βίΐιβππηι ο&βΐυηι ίβΓ- 
Γαπκϊΐΐθ οοιίδίίίηβηδ, ιιί (μιοηί&ιη °ηη11ιΐ8 (Ιβιΐδ ηιίδΟβίιΐΓ ίιοιηίηί', 
φΐο<1 ΡΙαίοηβηι άίχίδδβ ρβΛίββηί ρβιΊιίββί *), ίδίί &<1 άβοδ 
ρβΓίβΓ&ηί ρΓβοβδ Ιιοπιίηιιηι βί ίηάβ 8,(1 Ιιοηιίηβδ ίηρβίι*αία (μιαβ 
ροδο&ηί. 

XI, VI ΡθΚΡΗΥΚΐν8 άβ Λδίίη. II 38 εν δέ τούτοις (τοις άγαθοΊς 
δαίμοσιν) άριθμητέον και τους πορθμενοντας 7 ως φησι Πλά- 
των, και διαγγέλλοντας τά ιναρ* άνθρώνίων θεοΐς και τά 7ταρά 
θεών άνθρώποις, τάς μεν παρ 1 ημών είχάς ώς 7ΐρός δικαστάς 
αναφέροντας τους &εούς, τάς δέ εκείνων 7ΐαραινέοεις και νου- 
θεσίας μετά μαντείων εκφέροντας ήμΐν. 

XI, VII Αρνι,Εΐν8 ο,ροΐο^. 43 ηιιαηκμίΛΐη Ρΐίΐίοηί ΟΓβάΛΐη, ίηίβΓ 
οΐβοδ ζ,ίφιβ Ιιοιηίηβδ ηαίυηι βί Ιοοο ιηβάί&δ ((υαδάΕΐιι άιιιΟΓίιπι 
ροίβδίιιίβδ ίηίβΐ'δίία,δ θα,8ς[ΐΐθ (Ιίιιίικιίίοηβδ οιιηοίαδ βί ιη&£0πιαι 
ιηΐταβιιία ^ιώβΓηαΐ'β. 



21 



ΌΕ ΌΙΟΤΙΜΑΕ ΜΥΤΗΟ (ρ. 203 β — ε) 
Χί,ΥϊΙΙ Τηέο ρΓ0§γηιη. 2 ί. I ρ. 159 \ν. διηγήσέως δε τεαρα- 

δείγματα αν εΐη κάλλιστα των μέν μυϋικών ή Πλάτωνος 

έν τω συμποσίω περί της γενέσεως τον Ερωτος. 
Χ1.1Χ ΡΚ0ϋΙ.ν8 ΐΐβοΐ. ΡΜ. I 28 ρ. 67 ώστε και εϊ τίνες γενέ- 
σεις έπί &εών μυ&ικοΐς πλασμασιν υπό τον Πλάτωνος λέγοιντο, 
κα&απερ εν τω μν&(β της /Ιιοτίμας η της * Αφροδίτης γένεσις 
νμνηται και τον *Έρίοτος έν γενε&λίοις * Αφροδίτης άπογεννω- 
μένον, δεϊ μη λαν&άνειν δπως τα τοιαντα λέγεται, και ώς εν- 
δείξεως ένεκα σνμβολικης ταντα σύγκειται. 
I, ΤΗΕΜΐ8Τΐν8 ογ. 13 ρ. 161 ώ φησί γουν (8οθΓαΐβδ) έν τοΊς 
2 Αγάθωνος έπινικίοις μετά τον πότον αντός τ ε άγαγό μένος είς 
τον επαινον τον έρωτος και τονς σνμπότας παρασκευόζων 
οντωσι άπαρακαλνπτως και έκφανώς (ρ. 177 ε) € ουδέν αλλο φημϊ 
έπίστασ&αι η τα ερωτικό*, βαβαί, ω φίλε Σώχρατες, ώς λίαν 
αν&αδώς και πόρρω της εΐω&υίας σοι ευλάβειας, και έγγνς τι 
Προδίκου του Κείου και Πρωταγόρου του ^Αβδηρίτον και 
Γοργίου τον Λεοντίνον, και οσοι γυμναίς τοις κεφαλαϊς άνεκη- 162 
ρυττον εαντονς έν τοϊς α Ελλησιν έπι τη σοφία, και δήτα ^Αργέ- 
λαον μέν τον σεαυτον διδάσκαλον αποκρύπτεις και ονδεπώποτε 
εν λόγψ τινί έποιησω τον κληρονόμον της άνωτάτω σοφίας, 
οτι σμικρόν γε το μό&ημα και άν&ρωπικόν έδόκει είναι, σάρκα 
και δστοϋν και μνελόν, εί δέ βονλει, γην και νδωρ και ετι τά 
τούτων αρχεγονώτερα, δπτ] τε και οπως γεννάται, μηδέ φ&ει- 
ρόμενα, άλλα σννιόντα και άπιόντα απ 9 αλλήλων, την δέ μαν- 
τικήν ξένην νμνεϊς και διδάσκαλον σεαυτον άποφαίνεις έρω- 
τικών (ρ. 201 ϋ), και άιιοτείνεις μακρόν και πάγκαλον λόγονΒ 
γενέ&λια της (οοπ\ Ιώηίιΐδ : γενέσθαι, τά τε 00(1(1.) * Αφροδίτης και 
δεΐπνον διεξιών και Πόρον μέ&ην και νπνον και έπιβονλην 
της Πενίας και κατακοίμησιν παρά τψ Πόρφ και έντεν&εν γέ- 
νεσιν "Ερωτος, ον &εόν μέν (ονκ 3,(1(1. Ιαίιηίπδ) ονομάζεις, δαίμονα 
δέ μέγαν και μέγιστον των άλλων δαιμόνων, τά μέν δή αλλα σοι 
ονόματα δ τι νοεί τε (ϋίη<1θΓίίιΐ8 : νοείται οοάά.) και δ τι βον- 
λεται η Αφροδίτη και δ τι ή Πενία και δ τι ό Πόρος και δ 
τι ή μέ&η τον Πόρον, και δσα έφεξής καταλέγεις, δήλος εϊ δτι 
ον ταντα λέγεις α οι 7ΐολλοϊ ννν ΐσασιν έκ των ονομάτων οίς 
κέχρησαι (κέχρηνται Ιίβπ*), αλλ 9 έτερα δύσφραστα και δυσεί-ο 
ρετα (δυσάρεστα ϋβπ *) και τω μν&ω ένδεδνκότα ώσπερ χιτω- 
νίω, ώς μή έπίδρομα είναι τοις Ίΐαντόπασιν άμνητοις. 

Τα μέν δη άλλα, ώσπερ εφην, κα& εαυτούς έπι σχολής 



22 



σοι έπαινεσόμεθα, α δέ τον λόγου μάλιστα θανμάσας έχω, 
ταντα και νυν σοι έν τφ σνλλόγω ουκ αποκρύβομαι, ώς ακρι- 
βώς αρα έξήτασας και έπεσκέψω την μορφήν και την φύσιν 
του ^Ερωτος, οτι ουχ οίος τοις 7ΐολλο1ς δοκέΐ, τοιούτος και τω 
οντι εστί, νέος και απαλός και άβρος, αλλά τουναντίον σκλη-Ώ 
ρός και αυχμηρός και θνρανλών έπί θύραις και εν υπαί&ρω 
τά πολλά και εν όδοίς διαιτώ μένος και επιθυμητής αεί τον 
κάλου και αγαθόν, και ΐτης έπί τούτοις, σύντονος, θηρευτής δεινός 
(δεινώς 1Π)π) 7ΐλέκων μηχανάς επι τη θήρα, και ετι φρόνιμος και 
αεί φιλοσόφων, ών τά μεν εκ του Ίΐατρός του Πόρου αύτω 
{αυτού Ιίβπ) παραγίνεται, τά δέ εκ. της μητρός Πενίας, ταύτα 
δή σου ακούίον έκ μειρακίου μοι έπάδοντος και 7ΐαιδεύοντος, 
και οτι αλλο μέν το έραστόν, άλλο δέ ό έρως, και έκεϊ μέν δεϊ 163 
ζητεϊν την νεότητα και την καλλονή ν και τό άνενδεές και το 
πλήρες, τον δέ έρωτα γινώσκειν οτι απάντων τούτων ε7ΐιδεής' 
ου γάρ αν έφίετο αυτών, εΐπερ είχε * ταύτά σου άκούων τον 
άλλον άπαντα χρόνον άντε μαντευό μην, ώς θαυμαστά εΐη και 
μάλλον ακόλουθα τά έκ του σου λόγου, ών πείθουσιν ή μας οι 
ποιηταί και οι ζωγράφοι, και προσφυέστερα τω ερωτι και τών 
έρώντων' έμαυτω δέ συμιιεσόντα ούδεπώποτε ένεώρων, άλλάκ 
παρήλλαξε τοσούτων ένιαυτών αριθμός έπαινέτην μέν τών λε- 
γομένων, άπείρατον δέ ών έπιήνουν. ούτε γάρ όδόν έμαυτω 
συνηδειν μακράν ούτε πορείαν σύντονον ούτε ύπαιθρον δίαιταν 
ουτε θυραυλίαν ουτε σκληρόν τι και αύχμηρόν ύπομείνας ουτε 
μηχανάς έπί τη θήρα πεπλεγμένας του κάλλους, άλΚ έπιθυ- 
μητήν μέν της έρωτικής μελέτης ου φαύλον έμαντόν ηπιστύί- 
μην, άγωνιστήν δέ ούκέτι και άθλοφόρον. Νυν δέ, ω μεγάλε^ 
άθρόον μοι άπήντηκεν άπαντα α σύ καταλέγεις, και πλείονα 
ών καταλέγεις, δρόμος Ισόδρομος σχεδόν τφ ήλίω από Τίγρητος 
εις Ώκεανόν, πόρος σύντονος, οΐ'κησις {πτήσις Ιίβπ *) χαμαι- 
πετής, και οίόν ποτε θεΐν^Ερωτα φής (ΡΙι&θοΙγ. ρ. 251ε) ημέ- 
ραι έπί τα7ς νυξίν ακοίμητοι, χαμευνίας και θυρανλίας διήγα- 
γον έν ταϊς όδόΐς και έν τοις ύπαίθροις άστρωτος και ανν.ιο- 
δετος, ούτε ζην έχων ποτέ άπεπλήσθην ουτε α;ιε1;ιον, ως (1. 
και *) άπορών κατερρύην και άνεβίων 7ΐολλάκις τη ένδεια καΐΏ 
τη έλπίδι. σύμπαντα ενι αΊΐλώς έν τω έμω ερωτι, οσα και ι- λείας 
και τη μορφή άπάση, και ή φύσις τον δαίμονος τοιτον ονν. 
ο\δα εΐ ποτε έν άλλω άνθρώπψ ούτως έξέλαμψΒ και εξεφανη. 
ΙΛ Ρι,οτίΝνδ οηη. III 5, 2 (άίδδ. XXIV) ρ. 292 γ περί δέ 
τον ον θεόν τίθενται ού μόνον οι άλλοι αν&ρωποι, αλλά και 



23 



θεολόγοι και Πλάτων 7Χολλαχον Αφροδίτης* Έρωτα λίγων και α 
έργον αυτώ είναι καλών τε εφορον παίδων και κινητικόν των 
ψυχών προς το εκεϊ κάλλος η και ειιαυξειν την ηδη γενομένην 293 
7τρος το εκεϊ όρμήν, περί τούτον μάλιστα φιλοσοφητέον' και 
δη και οσα εν συμποσίω εΐρηται παραλψιτεον, εν οίς ουκ 
(Αφροδίτης φησίν αυτόν γενέσθαι, αλλ 1 εν &άά. ΚίΓοΙιΙιοίϊπΐδ) 
Αφροδίτης γενεθλίοις εκ της Πενίας και τον Πόρου, εοικε δε 
6 λόγος και περί της ^Αφροδίτης άπαιτησειν τι ειιιειν, εϊτ* 
ουν εξ εκείνης είτε μετ Λ εκείνης γεγονεναι λέγεται 6 "Ερως. 
πρώτον ονν τις ή *Αφροδίτη' είτα πώς η εξ αυτής η συν αν- 
τί] η τίνα τρόπον έχει τον αυτόν το εξ αντης τε άμα και σνν β 
αυτί], λεγομεν δη την * Αφροδίτην είναι διττην, την μεν ονρα- 
νίαν ουρανού λέγοντες είναι, την δε εκ Αιός και Αιώνης, την 
τών τηδε έφαπτομένην εφορον γάμων άμητορα δε εκείνην και 
έπέκεινα γάμων, οτι μ7]δέ εν ουρανω γάμοι, την δε (1. δή *) ο 
ουρανίαν λεγομένην εκ Κρόνου νου όντος εκείνου ανάγκη ψυ- 
χήν θειοτάτην είναι ευθ-ύς εξ αυτού άκηρατον άκηράτου μεί- 
νασαν άνω, ώς μηδέ εις τα τ^δε έλ&εΐν μητε έθελήσασαν μητε 
δυναμένην, οτι ην φύσεως μ ή κατά τα κάτω φϋσαν βαίνειν 
χωριστήν ουσάν τίνα υπόστασιν και άμέτοχον νλης ουσίαν ' ο&εν 
αυτήν τούτω ηνίττοντο, τω άμητορα είναι * ην δή και &εόν αν 
τις δικαίως, ου δαίμονα εΐ'ποι, άμικτον ούσαν και καθαράν εφ* ε 
εαυτής μένουσαν. το γαρ ευθύς έκ νου πεφυκός κα&αρόν και 
αυτό, άτε ισχύον καθ-' εαυτό τφ έγγύ&εν, ατε και της έπι&υ- . 
μίας ούσης αυτί] και της ιδρύσεως προς το γέννησαν ικανόν 
ον κατέχειν άνω. ο&εν ουδ' αν έκπέσοι ψυχή νου έξηρτημένη 
πολυ μάλλον η ήλιος αν εχοι εξ αυτού οσον αυτόν περιλάμπει 
φώς το εξ αυτού είς αυτόν συνηρτημένον. έφεπομένη δέ τω 
Κρόνω η, ει βούλει, τω πατρί του Κρόνου Ονρανώ ένήργησέν 
τε προς αυτόν και ωκειώθη και έρασθεϊσα Έρωτα έγέννησε και 
μετά τούτου προς αυτόν βλέπει και ή ενέργεια αυτής υπόστα- 
σιν και ουσίαν ειργάσατο και άμφω εκεϊ βλέπει, και η γεινα- 
μένη και ό καλός Ερως 6 γεγεννημένος υπόστασις προς άλλο 
καλόν αεί τεταγμένη και τό είναι εν τούτω εχονσα μεταξύ γ 
ώσπερ ποθούντος και ποθουμένου, οφθαλμός ό τον 7τοθονντος 
παρέχων μεν τω έρώντι δι 1 αυτού τό όράν τό /ιοθονμενον, 
προτρέχων δέ αυτός και πριν έκείνω παρασχεϊν την τον όράν 
δι οργάνου δνναμιν αντός πιμπλάμενος τον θεάματος, πρότερος 
μέν, ον μην ομοίως ορών τω ένστηρίζειν μέν έκείνω τό όραμα, 
αντόν δέ καρπονσθαι την θέαν τον κάλου αυτόν 7ΐαραθέονσαν. 



24 



α *Υπδστασιν δε είναι και ονσίαν έξ ουσίας έλάττω μεν της 
ποιησαμένης, ουσαν δε ομως, άπιστεϊν ον προσήκει, και γαρ 
■ή ψυχή εκείνη ουσία ην γενομένη εξ ενεργείας της 7Γρό αντης 
294 και ζώσα και της των όντων ουσίας και προς εκείνο ορώσης, 
ο πρώτη ην ουσία, και σφόδρα δρώσης. και πρώτον ην όραμα 
αυτί} τοντο και εώρα ώς προς άγα&όν αυτής και εχαιρεν δρώαα, 
και το όραμα τοιούτον ην, ώς μη πάρεργον την &έαν ποιεϊσΰαι 
το ορών, ώς τη οίον ηδονή και τάσει τη προς αυτό και σφο- 
δρότητι της &έας γεννήσαί τι παρ αυτής άξιον αντης και τον 
οράματος, εξ ονν τον ενεργονντος σνντόνως περί το δρώμενον 

Βκαί εκ τον οίον απορρέοντος από τον όρωμένον ομμα πληοω- 
&έν, οίον μετ 1 εϊδώλον ορασις, Ερως έγένετο τάχα πον και 
της προσηγορίας έντεϋ&εν μάλλον αντω γεγενημένης, οτι εξ 
δράσεως την νπόστασιν έχει* επεί τδ γε πά&ος άπδ τούτον 
εχοι αν την έπωννμίαν, είπερ πρότερον ονσία μη ονσίας, καί- 
τοι τό γε πά&ος έράν λέγεται, και εΐπερ έρως αντόν έχει τονδε ' 

ο απλώς δε ονκ αν λέγοιτο ερως. δ μεν δ?) της άνω ψυχής Ερως 
τοιούτος αν εΐη, δρών και αντδς άνω, ατε οπαδός ών εκείνης 
και εξ εκείνης και παρ' εκείνης γεγενημένος και &εών άρκον- 
μενος &έα. χωριστην δε έκείνην την ψνχήν λέγοντες την πρώ- 
τως έλλάμπονσαν τω ονρανώ χωριστόν και τον °Έρωτα τούτον 
&ησόμε&α, εϊ και οτι μάλιστα ουρανίαν την ψυχήν εΐπομεν' 

ό επεί και εν ήμίν λέγοντες τό εν ημϊν άριστον είναι χωριστόν 
ομως τι&έμε&α αντό ειναι' μόνον εκεί έστω, ον ή ψυχή η 
ακήρατος, επεί δε και τούδε τον παντός ψυχήν είναι έδει, 
νπέστη μετά ταύτης ηδη και δ άλλος ^Ερως όμμα και ταντης 
έξ ορέξεως και αντός (ΚΪΓθ1ι1ιοίίιΠ8 : αντης οοάά.) γεγενημέ- 
νος. τον δε κδσμον ονσα η Ζ Αφροδίτη αντη (ΚΐΓθ1ι1ιθΓίίιΐ8 : 

Εαντή οοάά.) και ον μόνον ψνχή ονδέ απλώς ψνχή και τον 
εν τώδε τω κόσμιο ^Ερωτα έγεννήσατο έφαπτόμενον ηδη και 
αντόν γάμων και, κα& οσον εφάπτεται και αυτός της ορέξεως 
της άνω, κατά τοσούτον κινουντα και τάς τών νέων ψνχας και 
την ψυχήν ή συντέτακται άναστρέφοντα, καΟ' όσον και αντη 
εις μνήμην εκείνων πέφνκεν Ιέναι. πάσα γαρ έφίεται του αγα- 
&ον και ή μεμιγμένη και ή τινός γενομένη ' επεί και αντη 
εφεξής εκείνη και έξ εκείνης. 

-ρ 'Λρ^ ουν και εκάστη ψυχή έχει έρωτα τοιούτον εν ονσία 
και υίί οστάσει ; η δια τί ή μεν όλη Ι'ξει και ή του παντός νηο- 
στάντα τον έρωτα, ή δε εκάστου τμών ου; 7ΐρος δε και 
τοΊς άλλοις ζωοιςάπασι ; η (κα£1ίΙ)Π*) άρα δ ερως ουτός έστινί. δαί- 



25 



μων, ον φασιν εκάστω συνέπεσϋαι, 6 αυτόν εκάστου έρως; 
οντος γάρ αν εΐη και ό έμποιών τάς επι&νμίας κατά φυσιν 
εκάστης της ψυχής, όριγνωμένης άνάλογον εκάστης προς την 
αυτής φνσιν και τον έρωτα γεννώσης εις τε αξίαν και προς α 
ουσίαν. έχέτω δή ή μεν ολη όλον, αι δε εν μέρει τον αυτής 
εκάστη. κα&* όσον δέ εκάστη προς την όλην εχει ουκ άποτε- 
τ μη μένη, εμπεριεχόμενη δέ, ώς είναι πάσας μίαν, και ο ερως 
έκαστος προς τον πάντα αν έ'χοι' συνεϊναι γ$' αν και τον 6^295 
μέρει τη εν μέρει και τη ολη τον μέγαν εκείνον και τον εν τα, 
παντι τω παντϊ πανταχού αυτού και πολλούς αν τον ενα τού- 
τον γίγνεσθαι και είναι φαινόμενον πανταχον τον παντός, ον 
αν &έλη, σχηματικό μεν ον μέρεσιν εαυτόν και φανταζόμενον, ει 
&έλοι. οΐεσ&αι δέ χρή και ^Αφροδίτας εν τω ολφ πολλάς, δαί- 
μονας εν αυτώ γενομένας μετ> έρωτος, ρνείσας εξ Αφροδίτης β 
τινός όλης, εν μέρει πολλάς εκείνης έξηρτημένας μετά ιδίων 
ερώτων, ειπερ ψυχή μήτηρ έρωτος, ^Αφροδίτη δέ ψυχή, έρως 
δέ ενέργεια ψυχής άγα&οΰ όριγνωμένης. αγων τοίνυν εκάστην 
ούτος ο ερως προς την άγα&ου φύσιν ο μέν της ανω $εός αν 
είη, ος αεί ψυχήν έκείνφ συνάπτει, δαίμων δ 1 6 της μεμιγμένης. 

Άλλά τις ή δαίμονος και όλως ή δαιμόνων φύσις, Ίίερϊ ης ο 
και εν συ μποσίω λέγεται, η τε των άλλων και ή αυτού του 
^Έρωτος, ος (ΚίΓοΙιΙιοίίπΐδ : ώς 00(1(1.) εκ Πενίας και Πόρου (τον 
3,(1(1. Βοΐ88θη3,<1ιιΐ8 3,(1 ΡγοοΙ. ίη θ3,ί. ρ. 76) Μήτιδός έστι γεγεν- 
νημένος εν τοϊς ^Αφροδίτης γενε&λίοις; τό μέν ονν τον κόσμον 
νπονοεϊν λέγεσ&αι τόνδε τω Πλάτων ι τον "Ερωτα, αλλά μή τον 
κόσμον τον εν αντω έκφνντα Ερωτα, πολλά τά έναντιουμενα 
τη δόξη έχει, τον μέν κόσμον λεγομένον ενδαίμονος $εοΰ και 
αυτάρκονς είναι, τον δέ ^Ερωτος τούτου όμολογονμένον τωτ> 
άνδρί ουτε &εοϋ οντε αυτάρκους, αεί δέ ενδεούς είναι, εϊτα 
ανάγκη, εΐπερ ο κόσμος εστίν εκ ψυχής και σώματος, ή δέ 
ψυχή τον κόσμον ή 3 Αφροδίτη εστίν αντω, μέρος τό κυριον του 
Ερωτος τήν Αφροδίτην είναι' η, εΐ κόσμος η ψυχή έστιν αυ- 
τού, ωσπερ και αν&ρωπος ή ανθρώπου ψυχή, τον Ερωτα την 
^Αφροδίτην είναι, είτα δια τί ούτος μέν δαίμων ων ό κόσμος ε 
εσται, οι δέ άλλοι δαίμονες — δήλον γάρ ότι έκ της αυτής ου- 
σίας εϊσίν — ου και αυτοί έσονται ; και ό κόσμος εσται συστασις 
αυτό τούτο έκ δαιμόνων, ό δέ έφορος καλών παίδων λεγβείς 
είναι πώς αν ό κόσμος εΐη ; τό δέ άστρωτον και όννπόδητον 
και αοικον πώς αν έφαρμόσειε μή ου (ίοΐ'ί. έφαρμόσειεν, εί 
μή ονν*) γλίσχρως και άπαδόντως; 



2(5 



ε *Αλλά τί δη χρή λέγειν περί τον "Έρωτος και της λεγομέ- 
νης γενέσεως αυτόν; δηλον δ ή ότι δει λαβείν τις ή Πενία και 
τις δ Πόρος και 7ΐώς αρμόσονσιν οντοι γονείς είναι αντψ. 
δηλον δέ οτι δει και τοϊς άλλοις δαίμοοι τοντονς άρμόσαι, εΐ- 
7ΐ ερ δει φνσιν είναι και ονσίαν μίαν κα&ο δαίμονες δαιμόνων, 
ει μη κοινόν όνομα εξονσι μόνον, λάβωμεν τοίννν πι] ποτε 

& διορίζομεν &εονς δαιμόνων και ει πολλάκις και δαίμονας ΰεονς 
λέγομεν είναι, άλλ' όταν γε το μεν έτερον, το δέ έτερον λέ- 
γωμεν αυτών είναι γένος, το μεν δη 3εών άπα&ές λέγομεν 
και νομίζομεν γένος, δαίμοοι δέ προστί&εμεν πάΰη άιδίονς λέ- 
296 γοντες, εφεξής τοϊς #εοϊς, ηδη προς ημας, μεταξύ &εών τε και 
τον ημετέρου γένους, πι] δη ονν ουκ έμειναν αΊΐα&είς οντοι, 
πι] δέ κατέβησαν τι] φύσει προς το χείρον; και δη και τοντο 
σκεπτέον, 7ΐότερα δαίμων έν τώ νοητω ουδέ εις και αυ έν τω 
κόσμψ τουτψ δαίμονες μόνον, &εός δ& έν τω νοητω αφορίζε- 
ται, η εϊσί και ένταν&α &εοι και δ κόσμος &εός, ώσ7ΐερ συ- 
νη&ες λέγειν, τρίτος και οι μέχρι σελήνης έκαστος &εός. βέλ~ 

Βτιον δέ μηδένα έν τω νοητω δαίμονα λέγειν, αλλά, και ει αύτο- 
δαίμων, &εόν και τοντον είναι, και αν έν τώ αίσ&ητώ τους 
μέχρι σελ?]νης &εονς τονς ορατούς &εονς δεντέρονς μετ 1 έκεί- 
νονς και κατ 1 έκείνονς τους νοητούς, έξηρτημένονς εκείνων, 
ωσπερ αΐγλην περί εκαστον άστρον. τονς δέ δαίμονας τί; αρά 
γε ψυχής έν κόσμψ γενομένης τό άφ' εκάστης ίχνος; δια τί δέ 

ο της έν κόσμψ; οτι η κα&αρά &εόν γέννα και &εόν εφαμεν τον 
ταύτης έρωτα, πρώτον δη δια τί ον πάντες οϊ δαίμονες έρω- 
τες; είτα πώς ον κα&αροι και ούτοι υλης; η έρωτες μεν οι 
γεννώνται ψνχης έφιεμένης τον άγα&ον και καλόν και γεννώσι 
πάσαι τοντον τον δαίμονα αι έν τώδε, οι δέ άλλοι δαίμονες 
από ψυχής μέν και ούτοι της τον 7ΐαντός, δννάμεσι δέ ετέραις 
γεννώμενοι κατά χρείαν τον όλον σνμπληροϋσι και συνδιοικοΐσι 
(ΚΐΓβΙιΙιοΓβιΐδ : συμπληρουσαν και συνδιοικουσαν ο,οΜ.) τώ 

Β7ναντί έκαστα, εδει γαρ άρκεΐν την νΐηγ^ήν του παντός τώ 
7ΐαντί γεννησασαν δυνάμεις δαιμόνων και 7ΐροσφορους' τω εαυ- 
τής ολψ. άλλα πώς και τίνος νλης μειέχουσιν ; ου γαρ δη της 
σωματικής, η ζώα αισθητά εσται. και γαρ εί σώματα προσλαμ- 
βάνουσα αέρινα η 7ΐ;ύρινα, άλλα δεί γε 7υρότερον διάφοροι αν- 

Ετών την φνσιν είναι, ϊνα και μετάσχωσι σώματος' ου γαρ ευ- 
9-ύς τό καΟαρόν 7τάνττ] σώματι μιγνυκα. καίτοι πολλοίς δοχέι 
η ουσία του δαίμονος καθ* 1 οσον δαίμων μετα τίνος σωματος } 
η αέρος η πυρός, είναι, άλλα δια τί ή μέν σώματι μίγνυται } 



27 



ή δέ ον, ει μη τις &ίη μιγννμένη αιτία; τις ονν ή αιτία; 
υλην δει νοητην νπο$έσ&αι, ϊνα τό κοινώνησαν εκείνης ηκϊ} και 
εις ταύτην την των σωμάτων δι* αυτής, 

Λιο και εν τι] γενέσει τον "Ερωτος ο Πλάτων φησί τον ν 
Πόρον την μέ&ην εχειν τον νέκταρος, οίνου ονπω οντος, ώς 
προ του αϊσ&ητον τον "Ερωτος γενομένον και της Πενίας με- 
τεχονσης φύσεως νοητον, αλλ 1 ονκ ειδώλου νοητον ονδ 1 εκείθεν 
έμφαντασϋέντος, αλλ 1 έκεϊ γενομένης και σνμμιγβείσης, ώς εξ 
εΐδονς και αοριστίας, ην εχει (ΚίΓοΜιοΜπδ : εχονσα ^οάά.) ή 
ψυχή πριν τνχείν τον άγα&ον, μαντενομένη δέ τι είναι κατά α 
αόριστον και άπειρον φάντασμα, την νποστασιν τον ν Ερωτος 
τεκονσης. λόγος ονν γενόμενος εν ου λόγω, άορίστφ δέ έφέ-2$7 
σει και νποστασει άμνδρα, έτεοίησε τό γενόμενον ον τέλειον 
ονδέ ικανόν, ελλιπές δέ, ατε έξ εφέσεως αόριστον και λογον 
ικανον γεγενημένον. καϊ εστι λόγος οντος ον καθαρός, ατε 
έχων εν αντω εφεσιν αόριστον και αλογον καϊ άπειρον ον γάρ 
μηποτε πληρώσεται, εως αν εχη έν αντω την τον αόριστον 
φνσιν. έξήρτηται δέ ψυχής ώς έξ εκείνης μέν γενόμενος ώς 
αρχής, μίγμα δέ ών εκ λόγον ον μείναντος έν αντω, αλλά μι- β 
χ&έντος αοριστία, ονκ αντον άνακρα&έντος εκείνη, αλλά τον έξ 
αντον εκείνη, και εστίν δ έρως οίον οίστρος άπορος τη εαντον 
φνσει' διό και τνγχάνων ατιορος πάλιν, ον γάρ έχει πληρονσΰαι 
διά τό μη εχειν τό μίγμα ' μόνον γάρ πληρονται άληΰώς οτι- 
7ΐερ και πεπλήρωται τη εαντον φνσει' ό δέ διά την σννονσανο 
ενδειαν έφίεται, καν τιαραχρήμα πληρω&ή, ον στέγει' έπει καϊ 
τό άμήχανον (ΚΐΓθ1ι1ιθίίπΐ8 : ενμηχανον 00(1(1.) αντω διά την 
ενδειαν, τό δέ ποριστικόν διά την τον λόγον φνσιν. δεϊ δέ και 
πάν τό δαιμόνων τοιούτον νομίζειν και έκ τοιούτων και γάρ 
εκαστον έφ 1 ω τέτακται ποριστικόν εκείνου και έφιέμενον εκεί- 
νου και συγγενές και ταντη τω "Ερωτι και ον πλήρες οίδ 1 
αντό, έφιέμενον δέ τίνος των έν μέρει ώς άγα&ών ο&εν καιν 
τονς ένταν&α άγα&ονς ον εχονσιν έρωτα τον απλώς άγα&ον 
και τον όντως εχειν ουκ έρωτα τινά έχοντας, τονς δέ κατ 1 
αλλονς δαίμονας τεταγμένονς' κατ 1 άλλον δέ άλλον δαίμονα 
τετάχ&αι' ον άιιλώς ειχον άργόν αφέντας, ένεργονντας δέ 
κατ 1 ( λλον δαίμονα, ον εϊλοντο κατά τό σνμφωνον μέρος τον 
ένεργονντος έν αντοίς [ψυχής άβΐ. ΚίΓοΙιΙιοίβιΐδ]. οι δέ κακών 
έφιέμενοι ταίς κακαϊς έγγενομέναις έπι&νμίαις ε7τέδησαν& 
παντας τονς έν αντοϊς έρωτας, ώσπερ και λόγον τον ορθόν, 
όστις σνμφντος, κακαίς ταϊς έπιγενομέναις δόξαις. οι μέν 



28 



ουν φύσει έρωτες και κατά φύσιν καλοί* και οι μέν έλάτ- 
τονος ψυχής έλάττους εις άξίαν και δύναμιν, οι δέ κρείττους 

γ πάντες εν ουσία* οι δέ παρά φύσιν σψαλέντων πά&η ταύτα 
και ουδαμή ουσία ουδέ υποστάσεις ουσιώδεις ου παρά ψυχής 
ετι γεννώμενα, αλλά συνυφ ιστάμενα κακία ψυχής όμοια γεννώ- 
σης εν δια&έσεσι και εξεσιν ηδη. και γάρ ολως κινδυνεύει τά 
μέν αγα&ά τά αλη&ή κατά φνσιν ψυχής ενεργούσης εν ώρισμέ- 

ανοις ουσία είναι, τά δ* άλλα ουκ έξ αυτής ένεργεϊν, ουδέν <5' 
άλλο η πά&η είναι * ώσπερ ψευδή νοήματα ουκ έχοντα τάς ντν* 
αυτά ουσίας, κα&όπερ τά άλη&ή όντως και άίδια και ώριο μένα 
298 ομού το νοεϊν και το νοητόν και το είναι έχοντα ου μόνον έν 
τω απλώς, αλλά και έν εκάστψ περί το νοητόν όντως * * και 
νουν τον έν εκάστψ εΐδει και έν εκάστψ ημών τίίϊεσ&αι καθα- 
ρώς νόησιν και νοητόν και μή ομού και ημών τούτο και απλώς, 
ο&εν και τών απλών ήμϊν ό έρως* και γάρ αι νοήσεις* και εί 
τίνος τών έν μέρει, κατά συμβεβηκός, ώσπερ εί τόδε τό τρί- 

Βγωνον δύο όρίϊάς &εωρεΐ κα& οσον απλώς τρίγωνον. 

ίΑλλά τις ό Ζευς, ου τον κήπον λέγει, εις ον εισήλ&εν ό 
Πόρος, και τις ό κήπος ούτος; ή μέν γάρ ^Αφροδίτη ψυχή ην 
ήμϊν, λόγος δέ έλέγετο τοίν πάντων ό Πόρος, ταύτα δέ τί δει 
τί&εσϋαι, τον Αία και τον κήπον αυτού; ουδέ γάρ ψυχην δεϊ 
τί&εσ&αι τον Μα, την Αφροδίτην τούτο τέντας, δει δη λαβείν 

ο και ένταύ&α παρά Πλάτωνος τον Αία εκ μέν Φαιδρού (ρ. 246 ε) 
ί ηγεμόνα μέγαν' λέγοντος αυτού τούτον τον &εόν, έν άλλοις 
(1⣧. III ρ. 692 α βρίδί. VII ρ. 334 ό) δέ τρίτον, οίμαι, τούτον* 
σαφέστερον δέ έν τω Φιληβω (ρ. 30 ό), ήνίκ! αν φη έν τω Αιί 
είναι ° βασιλικήν μέν ψυχην, βασιλικόν δέ νούν\ εί ούν ό Ζενς 
νους έστι μέγας και ψυχή και έν τοϊς αΐτίοις τάττεται, κατά δέ 

Ότό κρεϊττον δεϊ τάττειν διά τε τά άλλα και ότι αίτιον και τό 
βασιλικόν δέ και τό ήγονμενον, 6 μέν εσται κατά τον νονν } ί δέ 
* Αφροδίτη αυτού ούσα και έξ αυτού και συν αντώ κατά την 
ψυχην τετάξεται, κατά τό καλόν και άγλαόν και τό της ψνχης 
άκακον και άβρόν ^Αφροδίτη λεχ&εϊσα. και γάρ εί κατά μέν 
ιόν νουν τους άρρενας τάττομεν τών &εών, κατά δέ τάς ψνχας 

Εαυτών τάς &ηλείας λέγομεν, ώς νω εκάστω ψνχης οννονοης^ 
εϊη άν και ταύτη ή ψυχή τού Αιός η ' Αφροδίτη πάλιν μαρ- 
τυρούντων τούτω τω λόγω "ιερέων τε και θεολόγων, ο ( ί εις 
ταύτόν ( 'Ηραν και * Αφροδίτην άγονοι και τον νης Αφροδίτης 
αστέρα έν ονρανω "Ηρας λέγονσιν. 

Ό ονν ]~]όρος λόγος ων τών έν τω νοιιω και και μαλ- 



29 

λον κεχνμένος και οίον άπλωΰείς περί ψνχήν αν γένοιτο και 
έν ψνχη. το γάρ εν νώ σννεσπειραμένον και ον τιάρα, άλλον ε 
εις ταντόν * * γ * τούτω δέ με&ύοντι έπακτόν το της πλη- 
ρώσεως, το δ 1 εκεΐ τιληρονμενον (ΚίΓοΜιοίίπΐδ : πληρούν 00(1(1.) 
τον νέκταρος τί αν εΐη η λόγος από κρείττονος αρχής πεσών 
εις έλάττονα; εν ονν τί] ψνχη αίνο νον ό λόγος οντος, οτε η 
^Αφροδίτη λέγεται γεγονέναι, εισρνείς εις τον κψιον αντον. κή- 
πος δέ πας αγλάισμα και πλούτον έγκαλλώπισμα. άγλάίζεταιο 
δέ τω τον ζ/ιός λόγω και τα καλλωπίσματα αντον, τα παρά 
τον νον αντον εις την νρνχήν έλ&όντα αγλαίσματα, η τί αν 299 
εΐη ό κήπος τον /I ιός η τα αγάλματα αντον και τά αγλαίσματα; 
τί (Γ αν εΐη τά αγλαίσματα αντον και τά κοσμήματα η οι λό- 
γοι οι παρ 1 αντον ρνέντες; όμον δή (ΚίΓοΜίοίβπδ : 00(1(1.) 
οι λόγοι, ό Πόρος, ή ενπορία και ό πλοντος των καλών εν 
έκφάνσει ηδη, και τοντό έστι το με&ύειν τω νέκταρι. τί γαρ 
&εοϊς νέκταρ η ο το &εϊον κομίζεται ; κομίζεται δέ το νποβε-Β 
βηκόςνον, λόγον' νους δέ εαυτόν έχει έν κόρω και ον μεϋύει 
εχων' ου γάρ έτνακτόν τι έχει. 6 δέ λόγος νον γέννημα και 
νιιόστασις μετά νονν και ονκέτι αντον ων, αλλ 1 έν αλλψ, έν 
τψ τον ζίιός κψιω λέγεται κεΐσ&αι τότε κείμενος, οτε ή * Αφρο- 
δίτη έν τοις ονσιν νποστηναΐ λέγεται, δει δέ τους μν&ονς, 
εΐπερ τοΰτο έσονται, και μερίζειν χρόνοις α λέγονσι και διαι- 
ρεϊν απ 7 αλλήλων πολλά τών όντων όμον μέν οντα, τάξει δέ ο 
η δννάμεσι διεστώτα, οπον και οι λόγοι και γενέσεις τών 
άγεννήτων ποιονσι και τά όμον οντα και αντοί διαιρονσι και 
διδάξαντες ώς δύνανται τω νοησαντι ηδη σνγχωρονσι σνναιρεΐν. 
ή δέ σνναίρεσις' ψυχή νώ σννονσα και 7ταρά νον νποστάσα και 
αν λόγων 7ΐληρω&εϊσα και καλη καλοϊς κοσμηΰεϊσα και είπο- 
ρίας πληρω&εϊσα, ώς είναι έν αντί] όραν Ίίολλά αγλαίσματα ό 
και τών καλών απάντων εικόνας, : Αφροδίτη μέν έστι το πάν, 
οι δέ έν αντη λόγοι πάντες ενπορία και Πόρος, από τών άνω 
ρνέντος (ΚΪΓθ1ι1ιοίήυ8 : ρνέντες οοάά.) τον έκεΐ νέκταρος ' τά 
δέ έν αντί] αγλαίσματα ώς αν έν ζωη κείμενα κψιος ζ/ιός λέ- 
γεται και ενδειν έχει ό Πόρος οις έπληρώ&η βεβαρημένος, 
ζωης δέ φανείσης και ούσης αεί έν τοίς ονσιν εστιάσ&αι οι ε 
&εοί λέγονται ώς αν έν τοιαύτη μακαριότητι οντες. αεί δέ 
όντως νπέστη οδε έξ ανάγκης έκ της ψυχής έφέσεως προς τό 
κρεΐττον και τό αγαθόν και ην αεί έξ ονπερ και ψυχή έρως. 
εστι δέ ούτος μικτόν τι χρήμα μετέχον μέν ένδειας η 7τληροΐ:- 
σ&αι &έλει, ουκ αμοιρον δέ ενπορίας η ον έχει τό έλλείπον 



30 



ζητεΐ' ον γαρ δη το πάμπαν αμοιρον τον άγα&ον τό αγαθόν 
αν ποτέ ζητήσειεν. εκ Πόρον ονν και Πενίας λέγεται είναι, ήν 
(Κίι*ο1ι1ιοΓίιΠ8 : η οοάά.) η ελλειψις και η εφεσις και των λό- 
γων ή μνήμη όμον σννελ&όντα εν ψνχή έγέννησε την ένέργειαν 
την προς τό αγαθόν, έρωτα τούτον όντα. ή δέ μητηρ αντω 
Πενία, ότι άεϊ η εφεσις ένδεονς' νλη δέ ή Πενία, ότι και ή 
νλη ενδεής τα πάντα και τό αόριστον της τον αγαθόν έπιθ-ν-® 
μίας' ον γαρ μορφή τις ουδέ λόγος εν τω έφιεμένω τούτον ' 
νλικώτερον τό έφιέμενον καθ^ όσον έφίεται ποιεί* τό δε προς 
αντό ειδός εστί μόνον εν αντψ μένον' και δέξασθαι δέ έφιέ- 
μενον ϋλην τω έπιόντι τό δεξόμενον παρασκενάζει. οντω τοιΖΟΟ 
ο "Ερως νλικός τις έστι και δαίμων οντός έστιν εκ ψυχής, καθ' 
δσον ελλείπει τω αγα&ω, έφίεται δέ, γεγενημένος. 
ΜΙ Ρι,οτΐΝν8 βηη. III 6 (άίδδ. XXV), 14 ρ. 317 τί ονν ; μή 
ονσης (80. της νλης) ονδέν νπέστη αν; ή ονδέ εΐδωλον κατόπ- 
τρον μή όντος η τίνος τοιούτον. τύ γαρ εν ετέρω πεφνκός 
γίνεσθαι εκείνον μή οντος ονκ αν γένοιτο* τοντο γαρ φύσις 
εικόνος τό έν ετέρω. ει μεν γαρ τι άπείη των ποιούντων, και 
ανεν τον εν ετέρω ήν αν. έπεί δέ μένει εκείνα, ει έμφαντα-ν 
σθήσεται έν αλλφ, δει τό αλλο είναι εδραν παρέχον τω ονκ έλ- 
&όντι, τή <Γ αντον παρονσία και τή τόλμη και οίον τΓροσαι- 
τήσει και πενία οίον βιασόμενον λαβείν και άπατηθέν τή ον 
λήψει, ϊνα μένγι και ή Πενία και αεί προσαιτή. έπεί γαρ άπαξ 
νιιέστη, ό μέν μν&ος αντήν ποιεί προσαιτονσαν ένδεικνύμενος 
αντής την φνσιν ότι αγαθόν έρημος, αίτεϊ τε ό προσαιτών ο 
ονχ α έχει 6 διδούς, άλΧ* άγαπα ό τι αν λάβτ] ' ώστε και τοντο 
ένδείκννσθαι, ως έτερον τό έν αντή φανταζόμενον, τό τ* όνομα 
ώς ον πληρονμένης. τό δέ τω Πόρω σνγγίνεσθαι ο ν τω όντι 
δηλούντος έστι σνγγίνεσθαι ουδέ τω κόρω, αλλά τινι πράγματι 
ενμηγάνω ' τοντο δέ έστι τ ή σοφία τον φαντάσματος, έττει γαρ 
ονχ οίόν τε τον όντος πάνττ] μή μετέχειν ό τι περ ΟΊτωσοϊντ) 
εξω ον αντον έστιν ' αντη γαρ (τον α,άά. ΚίϊοΜιοΓίΐιΐδ) όντος 
φύσις τό (ΚίΓοΜιοίΐηΐδ : τα οο(Μ.) όντα ποιέΐν τό δέ ΐΐάντη 
μή ον άμικτον τω όντι, θανμα τό χρήμα γίνεται πώς μή μετ- 
έχον μετέχει και 7ΐώς οίον παρά τής γειτνιάσεως ε χει τι, καί- 
7Γερ τή αντον φύσει μέν οίον κολλάσθαι άδννο&ονν. ά. ι ολι- 
σθαίνει ονν ώς αν <Χ7ΐό φύσεως αλλότριας ο ελαβεν άι\ οι οι 1 - 
ηχώ «7ΓΟ τόπων λείων και ομαλών ότι μη μένει έζεί, νοντψ 
και έφαντάσθη έκεϊ κάκεϊθεν είναι, εί δ 1 ην μετάσχουσα και 
οντω δεξαμένη, ώσ?Γερ τις άξιοι, κατα/Γοθέν αν εις αιτην τό 



31 



προσελ&όν εδυ. ννν δέ φαίνεται, ότι μη κατε7τό&η, αλλ* εμει- 
νεν ή αυτή ονδέν δεξαμένη, άλ)? ε7ΐισχονσα την 7ΐρόοδον ώς 
εδρα άπω&ονμένη και εις το αυτό των προσιόντων κάκεϊ μι- 
γννμένων υποδοχή, οίον όσα προς ήλιον 7ΐυρ ζητοϋντες λαβείν ν 
ιστασι λεία, τά δέ και πληροϋντες ύδατος, ϊνα μη διέλ&η κω- 
λυόμενη υπό του ένδον εναντίου η φλόξ, εξω δέ συνίσταιτο. 
γίνεται ουν αιτία της γενέσεως ουτω και τά εν αυτή συν ιστά- 
μενα τοιούτον συνίσταται τρόπον. 

Ρκοοΐ.ν8 ίη Ρ1. Τίηιαθπιη ρ. 6 και μην και η εστίασις 
και ή δαίς προσήκοντα έστιν ονόματα τοις &εοϊς και ου χ ηκι- 
στα τοϊς έγκοσμίοις. συνανίασι γαρ τοις άπολυτοις ϋεοϊς επί 
δαίτά τε και &οίνην, ως ψησιν 6 έν τω Φαίδρω Σωκράτης 
(ρ. 247 α), και ή εστίασις ή έν τοις γενε&λίοις της ^Αφροδίτης 
παρά τω μεγάλφ γίνεται ζ/ιί. 

ΡΕΟΟί,νδ ίη ΡΜ. Ο&ί. (ρ. 398 ο) 119 ρ. 75 οτι είκότως οϊ 
ήρωες εσχον την έπωνυμίαν εκ τοϋ^Ερωτος' είπερ 6 μέν^Ερως 
δαίμων μέγας, συνεργουντων δέ των δαιμόνων οι ήρωες τίκτονται, 
και διότι 6 Ερως έκ του Πόρου άμείνονος οντος και της Πε- 
νίας υποδοχής ούσης 0 και χείρονος τεχ&είς και τους ήρωας ανα- 
λόγως έκ διαφερόντων παράγει γενών. 
ΙΛ' ΡΚ0ϋΙ.ν8 ίη ΑΙοίΙ). I ρ. 236 ή μεν ουν Πενία ή έν ήμϊν 
αιτία της απορίας έστί και °Έρως έπί την ζήτησιν έγείρει της 
τελείας γνώσεως, 6 δέ Πόρος έν τω οντι και (Κ. 1. ίβηβδίτΒ, θδί 
ίη 00(1. ϋ) της ψυχής Μήτιδος ων υως. ανω&εν γαρ πρόεισι 
το ουσιώδες ημών από του &είου νου, το δέ δυνάμει το έν 
ήμϊν ή πενία και ή αοριστία της ζωής. όταν ουν έγερ$ώμεν 
εις τον έρωτα της εαυτών γνώσεως, τότε και τον έν ήμϊν πό- 
ρον &εα)με$α και τον διάκοσμον όλον τον ψνχικόν. 
ΙιΥΙ ΗΕΚΜΙΑ8 ίη ΡΜ. ΡΙι^βάΓ. ρ. 161 συμφωνά δέ έστι τά 
λεγόμενα τοις λεχ&εϊσιν έν τω συμποσίω περί της γενέσεως 
του Ερωτος, εν&α ελεγεν έκ Πενίας και Πόρου γεγενήσϊϊαι τον 
Ερωτα ' έπειδή γάρ ουκ έστι τών ευπόρων &εών τών αεί ηνω- 
μένων τοΊς 7ΐρώτοις αΐτίοις, ουτε μην της υλης και της έν- 
δειας αλλά τών μέσων, την μεσότητα βουλόμενος αυτόν Ιν- 
φήναι, έκ Πενίας και Πόρου αυτόν ειπε' και έντανΰα ονν 
(Ρ1ι3,6(1γ. ρ. 251 ο) μικτήν τινα αυτού την ενέργειαν παραδίδωσι 
την έξ ηδονής και λύπης. 
ΙΝΙΙ Ρκοοί,νδ ίίιβοΐ. ΡΜοη. I 28 ρ. 68 αλλά το μέν 7τατρικόν 
μονοειδές παρά Πλάτων ι . ... το δέ αν μητρικόν δυοειδές, 
και ποτέ μέν ώς κρειττον τών γεννημάτων, ποτέ δέ ώς νφει- 



82 



μένον κατά την ούσίαν εν τοίς μύθοις προτείνεται, κα&άπερ 
εν συμποσίω την Πενίαν τον ^Ερωτος μητέρα λέγουσι (δίο) ' 
και ουκ εν τοις μυ&ικοϊς πλάσμασι μόνον άλλα καν τη φιλοσόφφ 
θ^εωρία των όντων, ώσπερ εν Τιμαίφ (ρ. 49 α. 50 ο 9,1.) γέγραπται. 
Ι,νΐΙΙ ΟκίαΐΝΕΒ ο. Οβίδ. IV 39 ρ. 189 (1 1 ρ. 532 υ Κιι&βί) φέρε, 
άντυταραθώμεν εκ του συμποσίου Πλάτωνος τά είρημένα 
περϊ του Ερωτος τω Σωκράτει και ώς σεμνότερα πάντων των 
εν τω συμποσίω ειπόντων περί αυτού τω Σίοκράτει περιτε- 

&έντα. ουτω έχει ή Πλάτωνος λέξις. 'ον' εγένετο εν 190 

μέσω εστίν* (ρ. 203 β— ε), άρα γάρ οι έντυγχάνοντες τούτοις, εάν 
μεν την κακοηθειαν τον Κέλσου μιμώνται, οπερ Χριστιανών 
απείη, καταγελάσονται τον μύθου και εν χλεύη θήσονται τον 
τηλικούτον Πλάτωνα ' εάν δε τά εν μν&ον σχηματι λεγόμενα 
φιλοσόφως εξετάζοντες δυνηθώ σιν εύρειν το βοΰλημα τον 
Πλάτωνος, (θαυμάσονται (Ιββδδβ οΐ. Βοΐΐθΐ'βΐΐΐΐδ) τίνα τρόπον 
δεδύνηται τά μεγάλα εαντω φαινόμενα δόγματα κρύψαι μεν 
διά τους Ίίολλούς εν τ ψ τον μύθου σχηματι, ειπείν δ' ώς 
εχρην τοις ειδόσιν από μύθων εύρίσκειν το περί αληθείας του 
ταύτα συντάξαντος βοΰλημα. τούτον δε τον παρά Πλάτωνι 
μύθον έξεθέμην διά τον παρ αυτω τον /ίιός κηπον, παρα- 
πλησιόν τι εχειν δοκουντα τω παράδεισο) του θεού, και την 
Πενίαν τω εκεί οφει παραβαλλομένην, και τον υπό της Πενίας 
επιβουλευόμενον Πόρον τω άν&ρώπφ έπιβουλευομένω ύιτό 
τον όφεως. ο ν πάνυ δε δηλον, πότερον κατά συντυχίαν επι- 
πέπτωκε τούτοις ό Πλάτων, η ώς οΐονταί τίνες, έν τη εις 
Λΐγυπτον αποδημία συντυχών και τοις τά ^Ιουδαίων φιλόσο- 
φο υσι και μαθών τινα 7ΐαρ' αυτών τά μέν τινα τετηρηκε, τα δε 
παρεποίησε φυλαξάμενος προσκόψαι τοϊς α Ελλησιν εκ του 
πάντη τά της ^Ιουδαίων τηρησαι φιλοσοφίας, διαβεβλημένίον 
παρά τοις πολλοίς διά το ξενίζον των νόμων και την Ιδιό- 
τροπον κατ* αυτούς πολιτείαν (Νιιιηβηϋ άίοίπ, Γβίβιτβ ιή(Ιβίιιΐ'). 

Ευ8ΕΒΐν8 ριειβρ. βιΐ3,Ώ£. XII 11 ρ. 584 ο Μωσέως κατά 
τινας αΊίορρητους λόγους εν αρχη της του κόσμου σιστάσεως 
θ-εοϋ τινα παράδεισον γεγονέναι φάντος, καν τούτφ τον ανθρω- 
πον ηπατησθαι διά της γυναικός προς του οφεως' αντιχρνς 
μονονουχί τά ρήματα μεταποιησας ό Πλάτων, έττόκονσον ομχώ 
έν συμποσίφ και αυτός αλληγορών τέ&εικεν άντι μέν του 
παραδείσου του θεού κηπον /ίιός όνομάσας, αντί δε ιού οφεως 
και της 7ΐρός αυτού γενομένης άίΐάτ^ς Πενίαν έ,ιιβηυλεύουσαν 
νποθέμενος, αντί δε του πρώτον ανδρός, ον ή νον θεού μντίς 



33 



τε και πρόνοια υιόν ωσπερ άρτιγενή προυβέβλητο, υιόν Μή- 
τιδος Πόρον άποκαλέσας' αντί δέ τον φάναι όπηνίκα συνίστατο 
όδε 6 κόσμος <: οτε έγένετο ή * Αφροδίτη 3 ειπών, ούτω τον 
κόσμον άλληγορήσας τον περί αυτόν κάλλους ένεκα, λέγει δ' ουν 

αυτοϊς ρήμασιν τάδε (ρ. 203 β)· ς οτε εγένετο ή ^Αφροδίτη 

τον *Έρωτα*. τοιαύτα μεν δη τινα και εν τούτοις 6 Πλάτων 
έμφερώς Μωσεϊ υπηνίξατο. πάλιν ειρηκότος Μωσέως ((3τβη. 2, 
20 8η.) 'τφ δέ Αδάμ ουκ ήν βοηϋός όμοιος αυτώ. και έπέβαλεν 
ο &εός εκστασιν επί τον *Αδάμ, και υιινωσε και έλαβε μίαν των 
πλευρών αυτόν και άνεπλήρωσε σάρκα άντ* αυτής, και φκο- 
δόμησε κύριος 6 &εός την πλευράν, ην ελαβεν από τον *Λδάμ, 
εις γυναίκα μή συνείς ό Πλάτων οία εϊρηται διάνοια δήλος 
μέν έστιν ουκ άγνοήσας τον λόγον' * Αριστοφάνει αυτόν, οϊα 
κωμωδω χλευάζειν εϊω&ότι και τά σεμνά των πραγμάτων, 
άνατί&ησιν, έν συμποσίφ τάδε λέγοντα αυτόν εϊσάγων (ρ. 189 1>) 
^δεϊ δέ . . . . και του &ήλεος*. εϊ&' εξής διασυρας τά αυτφ συν- 
ή&η επιφέρει λέγων (ρ. 190 ώ)' ^ταυτ ειπών . . . . ίασ&αι 
έκέλευεν . 

ΕΧ ΙΟΑΝΝΕ8 Ι,ΥϋνΒ <1θ ηιβηδδ. ρ. 117 Βΐί. ο Πλάτων εν 
συμποσίφ φησί τοις της ' Αφροδίτης γενε&λίοις ττν Πενίαν 
προσαιτουσαν άνελ&είν, και λά&ρα τφ Πόρω με&υσ&έντι τον 
νέκταρος έπιβουλευσαι, και ούτως κυη&ήναυ τον Ερωτα (ίαη- 
ΐπηι θχοο. Ογβ,ϊϊϊθπ αηβοά. Ρ&γ. ί. I ρ. 330, 31)* ο&εν Μωυσής 
δ πολύς περί της άνΰρωπογονίας αλληγορεί. 

ΒΕ αΚΑΌΙΒΥδ ΑΜΟΚΙ8 (ρ. 210 α - 211 ώ ). 

ΕΧΙ ΡΕντΑΚΟΗν8 φΐ&βδί. ΡΜοη. 3, 2 ρ. 1002 ε το δέ μέγιστον, 
αυτός έν συμποσίφ διδάσκων, πώς δει τοις έρωτικοΊς χρη- 
σ&αι, μετάγοντα την ψυχήν από τών αίσ&ητών καλών επί τά 
νοητά παρεγγυα μήτε σώματος τίνος μήτ 1 επιτηδεύματος μητ 
επιστήμης κάλλει μιας νποτετάχ&αι και δουλεύειν, αλλ' απο- 
στάντα της περί ταύτα μικρολογίας έπί το πολυ του κάλου 
πέλαγος τρέπεσ$αι. 

ΕΧΠ ΤΗΕΜΙ8ΤΙΥ8 ΟΓ. 13 ρ. 168 ο και οι Σωκράτους άναβασμοί ουκ 
εΐων άτρέμα εχειν. αλλά τί γάρ φησιν ό της πορείας της ερωτικής 
επιστήμων ; αρχεσ&αι μέν αφ 1 ενός κάλου της μελέτης και τούτφ 
έγγενναν και έντίκτειν λόγους κάλους, έπειτα και αυτόν κατανοη- 
σαι, ότι το εφ* ότφοϋν τω έφ ετέρφ άδελφόν έστι και συγγενές. 

ΕΧΙΙΙ ΡΕΟΤΙΝνΒ θηη. I 6, 1 (άίδδ. I) ρ. 50 εστί δέ και προϊ- 
ονσι προς το ανω από της αϊσϋησεως και έπιτηδεύματα καλά 

3 



34 



και πράξεις και έξεις και έπιστήμαί τε και το τών αρετών 
κάλλος. 

Ι^ΧΙΥ ΡθΚΡΗΥΚΐν8 &ά ΜαΓΟ. 10 αφ 1 ών ορμώμενος και 6 ΰεϊος 
Πλάτων από των αισθητών επί τα νοητά τάς ανακλήσεις πε- 
ποίηται. 

ΚΚν Ρκθ0Εν8 ίη ΑΙοίΙ). I ρ. 330 διό δή και οι ερωτικοί 7ΐα- 
ρακελευονται μετά το αισ&ητόν καλόν (καλά βά. Ογ.) άγειν τους 
ερωμένους επί το εν πράξεσι και επιτηδευμασι και έπιστημαις 
και άρεταίς κάλλος κάκεϊ γνμνάζειν το έρωτικόν ορμημα της 
ψυχής, εί& ούτως επί νουν και το έκεϊ πρωτουργόν και Όεΐον 
κάλλος ανατείνεσ&αι, ώς οντος δηλαδή του καλοϋ και εν του- 
τοις } α φαμεν είναι τής ψυχής άγα&ά. 
ί,Χνί 0ΕΕΜΕΝ8 ΑΕΕΧ. 8ΪΓΟΠ1. V ρ. 260, 30 εικότως τοίνυν και 
Πλάτων ε&ίζει τάς βελτίστας φύσεις άφικνεΐσ&αι προς το 
μά&ημα, ο εν τω πρόσ&εν εφαμεν είναι μέγιστον, Ιδεϊν τε 
τάγα&όν και άναβήναι έκείνην την άνάβασιν. ιΜά. ρ. 249, 19 
εάν επιχειρή τις ανευ 7ΐασών τών αίσΰήσεων δια του λόγου 
επ 1 αυτό ο εστίν εκαστον όρμάν και μη άιιοστατείν τών όντων 
πριν έπαναβαίνων επί τά υπερκείμενα αυτω (δΟΓ. αυτό*), ο 
εστίν άγα&όν, αυτή νοήσει λάβη, ετί αυτω γινόμενος τω του 
νοητού τέλει κατά Πλάτωνα. 
ΕΧνίΙ ϋΥΚΙΕΕνδ ο. Ιιιΐί&ηιιηι I ρ. 97 υ συμβήναι δε τούτοις 
φαμεν και τον αυτού τον Πλάτωνος λόγον' εφη γαρ οτι από 
του κάλλους τών αισθητών επί το νοητόν του &εοϋ κ.άλλος 
άναφοιτήσαι δεήσει, από δε του εν τοίς νόμοις και τοις επι- 
τηδενμασι την αρετή ν αυτού δει &εωρέϊν. 
ΕΧΥΠΙ ΡθΚΡΗΥΕίνΒ πίί. ΡΙοΐΜ 23 ούτως δε μάλιστα τούτω τω 
δαιμονίψ φωτί (ΡΙοίίηο) πολλάκις άνάγοντι εαυτόν εις τον 
πρώτον και έινέκεινα &εόν τοις εννοίαις [και (ΙθΙθΟ*] κατά τάς 
εν τψ σ ν μ π ο σ ί ψ υφηγημένας οδούς τω Π λ άτωνι έφάη ( 
εκείνος ο -θ-εός ό μήτε μορφήν μήτε τινά ίδέαν έχων, ί\ιέο δέ 
νουν και ιιάν τό νοητόν ιδρυμένος. 

ΌΕ ΑΙ,ΟΙΒΙΑΌΕ 

Ι,ΧΙΧ ΜΑΧίΜνδ τυκ. άΐ88. III 8]ρ. 40 Ε. βρρς ω Σωκρανες 'Αλ- 
κιβιαδου και μετά τούτον Φαιδρού και μετ εκείνον Καρμίδον' 
έρας ώ Σώκρατες, και σε ου λανθάνει κάλλος 'Αιιι/.όν. αλί* 
όμολόγησον αυτοϋ την αίτίαν καί μη φοβηΟής την άδοξίαν' 
εξεσιι και μβ& ηδονής σώφρον ω ς εραν, ώς εξβατι και μετά 
λύπης άκολάστως έράν. ει δέ και χωρίς ηδονής ;· Χ€Μ 



35 



ψυχής μόνης, και θάματος ουκ έρας, έράσ&ητι Θεαίτητου, αλλ 1 
ουκ έρας, σιμός γαρ ήν. έράσ&ητι Χαιρεφώντος* αλλ 1 ουκ 
έρας, ωχρός γαρ ην. έράσ&ητι Αριστοδήμου ' αλλ 1 ουκ έρας, 
αισχρός γαρ ήν. 

ΙίΧΧ ΤΗΕΜΙδΤίνδ ογ. 29 ρ. 348 α έπεϊ και τον Κλεινίου Άλκι- 
βιάδην ου κωμωδεϊ Πλάτων εν τω συνδείπνω έξομολογου- 
μενον προς τους συμπότας οτι έτοιμος ήν πάντα χαρίζεσϋαι 
τω διδάσκαλο), αλλ 1 εκείνος ό λόγος υπερήφανος ύμνος εστϊ 
Σωκράτους και Άλχιβιάδον' του μεν οτι μόνου έάλω, του δε 
οτι μόνος ούχ εάλω ^Αλκιβιάδου. ει δε ό μεν προς άπαντα 
εικεν, 6 δε προς μηδέν έινοίει άμείνω, * Αλκιβιάδου μεν έπαινος 
ήν, Σωκράτους δε κατηγορία. 
Ι.ΧΧΙ (^νίΝΤίκ VIII 4, 23 ηβο ηπΐπ ιιίάθίιΐΓ ίη δγηιροδίο 
Ρΐα,ίο, οιιπι Α1οίΙ)ί^(1βΐϊΐ οοηίιίβηίβηι (Ιβ 8β, φώΐ & 8οοΓ9,ίβ ρ&ΐί 
ηοΙηθπϊ η&ιτ&ί, πΐ ϋΐυητ οιιΙρ^Γθΐ Ιι&θο Ιτ&οΙίάίδδβ, δθά υί ΒοοΓΟ,ίίδ 
ίηιποί&ηι οοηΰηβηίί&ιη οδίβηάβΓβί, (μι&θ οοπαιηρί 8ρβοίθ8ΐ88ΐιηί 
Ιιοππηίδ ΐ&ηι οΐ>ιώ ηοΐιιηί&ίβ ηοη ροδδβί. 

Ι,ΧΧΙΙ ΡθΕΡΗΥΚΐν8 ΰϋ ΡΙοί. 15 οτε δέ δ ρήτωρ Λοφάνης άν~ 
έγνω υπέρ °Αλκιβιάδου του εν τω συμποσίψ του Πλάτωνος 
άπολογίαν, δογματικών χρήναι αρετής ένεκα μα&ήσεως εις συν- 
ουσίαν αυτόν παρέχ^ειν ερώντι αφροδισίου μίξεως τφ κα&ηγε- 
μόνι, ήιξε μεν (ΡΙοίίηιΐδ) πολλάκις άναστάς άπαλλαγήναι της 
συνόδου, επισχών δ 1 εαυτόν μετά τήν διάλνσιν του ακουστή- 
ρίου έμοί Πορφυρίω άντιγρά\\)αι προσέταξε. μή &έλοντος δέ τοί 
ζίιοφάνους τό βιβλίον δούναι, δια τής μνήμης αναληφθέντων 
των επιχειρημάτων άντιγρά\\)ας εγώ και επί τών αυτών ακροα- 
τών συνηγ μένων άναγνούς τοσούτον τον Πλωτίνον ηυφρανα, 
ως καν ταΐς συνουσίαις συνεχώς έπιλέγειν <: βάλΐ! ούτως, αϊ 
κέν τι φόως ανδρεσσι γένηαι 1 (Ηοηι. Θ 282). 

ΚΚΧΙΙΙ Ρΐ,νΤΑΚΟΗνδ πϋ ΑΙοίβ. 4 ρ. 193 ήδη δέ πολλών και 
γενναίων ά&ροιζο μένων και περιεπόντων οι μέν άλλοι καταφα- 
νείς ήσαν τήν λαμπρότητα τής ώρας έκπεπληγμένοι και &ερα- 
πεΰοντες, ό δέ Σωκράτους ερως μέγα μαρτύρων ήν τής αρε- 
τής και ευφυΐας του Ίίαιδός, ήν έμφαινομένην τω εΐδει και 
διαλάμπουσαν ένορών, φοβούμενος δέ τον πλουτον και τό 
αξίωμα και τον προκαταλαμβάνοντα κολακείαις και χάρισιν 
αστών και ξένων και συμμάχων οχλον οίος ήν αμύνειν και 
μή περιοράν ώς φυτόν εν άν&ει τον οικεϊον καρπόν άπο~ 
βάλλον και διαφθεΊρον. ούδένα γαρ ή τύχη Ίίεριέσχεν εξω&εν 
και περιέφραξε τοίς λεγομένοις άγα&οϊς τοσούτον ώστ 1 ατρωτον 



36 



υπό φιλοσοφίας γενέσ&αι και λόγοις άπρόσιτον, παρρησίαν 
και δηγμόν εχουσιν' οίς ^Αλκιβιάδης ευ&ύς έξ αρχής ΰρυπτό- 
μενος και αποκλειόμενος υπό τών προς χάριν έξομιλούντ^ων 
είσακούσαι τον νου&ετούντος και παιδενοντος, ομως νττ ευ- 
φυΐας έγνώρισε Σωκράτη και προσηκατο διασχών τους πλου- 
σίους και ένδοξους έραστάς. ταχύ δέ ποιησάμενος συνήθη και 
λόγων άκουσας ουχ ηδονήν ανανδρον εραστοϋ Χηρεύοντος ουδέ 
φιλημάτων και φαύσεως προσαιτούντος άλν ελέγχοντος το 
σα&ρόν της ψυχής αυτού και 7ηεζούντος τον κενόν και ανόη- 
τον τϋφον ^επτηξ* αλέκτωρ δούλος ως κλίνας πτερόν (ΡΙίΓγ- 
ηκ&ί ίΓ. 16 ρ. 561 Ν&ιιοΐί.)" και τό μεν Σωκράτους ήγήσατο 
πράγμα τω οντι &εών υπηρεσίαν (δγΐηρ. ρ. 217 α) εις νέων 
έπιμέλειαν είναι και σωτηρίαν' καταφρονών ($' αυτός εαυτού, 
&αυ μαζών δ 1 έκεϊνον, αγαπών δέ την φιλοφροσύνην, αϊσχινό- 
μένος δέ την άρετήν έλάνΰανεν εΐδωλον έρωτος , ως φησιν 
6 Πλάτων (Ρ1ΐ3,θ<1ΐ\ ρ. 255β), ^άντέρωτα κτώμενος, ώστε &αυ- 
μάζειν απαντάς ορώντας αυτόν Σωκράτει μέν συνδειπνούντα 
(δγπιρ. ρ. 217ο. 219ε) και συμπαλαίοντα (δγηιρ. ρ. 217ο) και 
συσκηνοϋντα (ΐβ8ί. Ι<ΧΧΛ Τ ΠΙ ρ. 38), τοις (Γ άλλοις έρασταϊς γαλεπόν 
οντα και δυσχείρωτον, ένίοις δέ και παντόπασι σοβαρώς προσ- 

φερόμενον, ώσπερ *Ανύτω τω ^Αν&εμίωνος ο. 6 6 δέ 

Σωκράτους ερως πολλούς εχων και μεγάλους άνταγωνιστάς 
πή μέν έκράτει του Άλκιβιάδου, δι* ευφυίαν άπτομένων τών 
λόγων αυτού και την καρδίαν στρεφόντων και δάκρυα έκχεόν- 
των (8) τ ιηρ. ρ. 215 ε. 218 α), εστι (Γ οτε και τοίς κόλαξι πολ- 
λάς ηδονάς υποβάλλουσιν ένδιδούς εαυτόν άπωλίσ$αινε τον 
Σωκράτους και δραττετεύων άτεχνώς έκυνηγεϊτο, 7τρός μόνον 
εκείνον εχων τό αιδείσ&αι και τό φοβεΊσ&αι, τών (Γ άλλων 

υπερορών ώσπερ ούν ό σίδηρος εν τω πνρι μαλασσό μένος 

αυ&ις υπό του ψυχρού πυκνούται και σννεισι τοΊς μορίοις εις 
αντόν, όντως έκεϊνον ό Σωκράτης ΰρνψεως δια7τλεων και χα ι - 
νότητος οσάκις αν λάβοι, 7ΐιέζων τφ λόγφ και ανατέλλων τα- 
πεινόν έποίει και ατολμον, ηλίκων ένδεης εστι και ατελής προς 
αρετην, μαν&άνοντα. 
Ι,ΧΧΐν ΑΤΗΕΝ. V 61 ρ. 219 α άλλα μην ουδέν ων ό Πλάτων εϊριχε 

περί Σωκράτονς τών κωμικών τις εΥρ),κεν, οντε ου& ώς Άλ-π 

κιβιάδτ] (Α?,κιβιάδης\ϊ\)Υΐ*) ουνβχοιμή&η ί\ιό την αυτήν γενόμενος 
χλαΐναν. καίτοι άναγκαϊον ήν το νι ο έχχωδωνια&ήναι υπό '. /υι- 
στοφανονς τον και έν τω συμποαίφ κατά Πλάτωνα* ου γαρ 
αν έσίγησε τοϋτ' ^Αριστοφάνης ώς τους νέους διαφΰείροπος. 



37 



3 Ασπασία μέντοι ή σοφή του Σωκράτους διδάσκαλος των όητο-ο 
ρικών λόγων (ΡΙαί. Μβηβχ. ρ. 236) εν τοις εϊσφερομένοις ώς 
αυτής επεσιν, άπερ \Ηρόδικος ό Κρατήτειος (ο . ρ. 215 τ, δΐνρΓ3, 
ρ. 13) παρέ&ετο, ίρησίν όντως ' 

Σώκρατες, ουκ ελα&ές με πό$φ δηχ&είς φρένα την σήν 
7ΐαιδός ζίεινομάχης και Κλεινίον. αλλ^ νπάκονσον, 
ει βονλει σοι εχειν εν παιδικά, μηδ' άπι&ήσβς 
άγγέλω άλλα πι&οϋ, και σοι Ίίολν βέλτιον ε στα ι. 

Καγώ όπως ηκονσα, χαράς νπο σώμα λιπαίνω 
ιδρώτι, βλεφάρων δέ ρόος (γόος Ιίβπ: οοιτ. ΜβίηβΜιΐδ) πέσεντ> 

ουκ ά&ελήτως. 

Στέλλου, πλησάμενος &νμόν μονσης κατόχοιο, 
ί) τόινδ"* α\ ρήσεις ωδής δεινοϊσι (ίοσι δεινή οοά. Μβ,γο.) τζο- 

&οισιν. 

άμφοϊν γαρ φιλίας ήδ' αρχή * τήδε κα&έξεις 
αυτόν, προσβάλλων άκοαΐς όπτήρια χΗμου. 
κυνηγεϊ ούν ό καλός Σωκράτης έρωτοδιδάσκαλον εγων τήν Μι- 
λησίαν, αλλ 7 ουκ αυτός &ηρενεται, ώς ό Πλάτων εφη (ρ. 217 ο), 
λινοστατου μένος υπό * Αλκιβιάδον. και μην ον διαλείπει γε 
κλαίων, ώς αν οιμαι δνσημερών' ιδονσα γάρ αυτόν εν οιω ήνκ 
καταστήματι, ^ Ασπασία φησίν 

τίπτε δεδάκρνσαι, φίλε Σώκρατες ; ή σ' ανακινεί 
στέρνοις ένναίων σκηπτός πό&ος, ομμασι &ρανσ&είς 
παιδός ακινήτον (ανίκητου 1Π)Π, οοιτ. Μθίη.); τον εγώ τι&α- 

σόν σοι νπέστην 

ποιήσαι. 

ότι δέ όντως ηρα του * Αλκιβιάδον, δηλον ποιεϊ Πλάτων εν τω 
Πρωταγόρα, καίτοι μικρόν άιζολείποντος των τριάκοντα ετών 
λέγει (Γ οντως' ^πό^εν, ώ Σίόκρατες, φαίνει; ή δηλαδή άποΈ 
κννηγεσίον τον περί τήν 3 Αλκιβιάδον ώραν; και μήν μοι και 
πρώην ϊδόντι καλός έφαίνετο ό άνήρ έτι, άνήρ μέντοι, ώ Σώ- 
κρατες, ώς γ εν ήμϊν αντοϊς ειρήσ&αι, και πώγωνος ήδη 
υποπιμπλάμενος κτλ. (ΡΜ. ΡγοΪ. ρ. 309 α). 
ΚΧΧν ΟοκΝΕΕίνΒ νερο 8 ΑΜί). 2 ίηβππίβ αάιύθδΟθηίία αιη^ίιΐδ 
βδί 3 ηιιιΐίίδ ηιοΓθ Ογ3Θ00γιιπ], ίη βίδ 3 8οογ3Ϊθ, <ϊθ ομιο πιβη- 
Μοηβηι ϊ&ο,ϊί Ρ Ιο, ίο ίη δγηιροδίο. η&πκμιβ βιιηι ίηάυχίί οοηι- 
ηιβιηοΓαηΐθηι δβ ρθΓηοοίαδδθ οππι 8οθΓ3ίβ ηβςμιβ 3ΐίίβΓ 8.1) βο 

δΙΙΙΎβχίδδθ 3,0 ήΐίΐΐδ 3, ρ3,ΓΘΙΐίβ (1β1)11βΓίί. 

ΙίΧΧνί ΑκκίΑΝνΒ Ερίοΐ. (ϋδδβΐ'ΐ. II 18, 22 απελ&ε προς Σωκράτη, 
και Υδε αυτόν συγκατακείμενον "Αλκιβιάδη και διαπαίζοντα 



38 



αυτόν την ώραν' έν&νμη&ητι οϊαν νίκην ποτέ Ι'γνω εκείνος 
νενικηκότα εαυτόν, οία Ολνμπια, ιιόστος άφ' ( Ηρακλέους έγέ- 
νετο, ϊνα τις νή τους &εονς δικαίως άσπόζηται αυτόν 
παράδοξε, ουχί τους σατερονς τούτους παίκτας και παγκράτια- 
στάς νικησας ουδέ τους ομοίους αυτοϊς τους μονομάχους, ταντα 
αντιτι&εις νικήσεις την φαντασίαν, ουχ ελκνσ&ήση νπ αυτής. 

Ι,ΧΧνίΙ ΙιΑΕΚΤίνΒ ϋΙΟΟ. II 31 και τό κάλλος ίνΰερειδεν (3θθΓ£ί- 
ίθδ) * Αλκ.ιβιάδον κατά τινας. 

ΚΧΧνίΙΙ Ρΐ.νΤΑΚ0Ην8 ιπί. Αίοίΐ). 7 ρ. 194 ετι δέ μειράκιον ων 
(Α1θίΙ)ί&(1θ8) έστρατενσατο την εις Ποτίδαιαν στρατείαν και 
Σωκράτη σίσκηνον είχε και παραστάτην εν τοις άγώσιν (δγιηρ. 
ρ. 219 ε). ισχυράς δέ γενομένης μάχης ηρίστευσαν μέν αμφότε- 
ροι, του (5' Άλκιβιάδον τρανματι περιπεσόντος δ Σωκράτης 
προέστη και ήμυνε και μάλιστα δή προδήλως εσωσεν αυτόν 
μετά των οπλών. έγίνετο μέν ουν τω δικαιοτάτου λόγω 
Σωκράτους τό άριστεΐον' έπεί ο\ στρατηγοί διά τό αξίωμα 
τω "Αλκιβιάδη σπουδάζοντες έφαίνοντο 7ΐροσ&εϊναι την δόξαν, 
ό Σωκράτης βουλό μένος αυξεσ&αι τό οριλότιμον εν τοις καλοΐς 
αυτόν 7τρώτος έμαρτυρει και παρεκάλει στεορανοΰν εκείνον κ,αί 
διδόναι την πανοπλίαν (οί. δγηιρ. ρ. 220 ε). ετι δέ της έ.πϊ 
Ληλίω μάχης γενομένης και φενγόντων Ά&ηναίων έχων ϊππον 
ό °Α).κιβιάδης, τον δέ Σωκράτονς ττεζβ μετ^ ολίγων αποχω- 
ρούντος^ ον παρηλασεν ιδών, αλλά παρέπεμψε και περιημννεν 
επικειμένων των πολεμίων καϊ πολλονς άναιρονντων (δγηιρ. 
ρ. 221α). και ταύτα μέν νστερον έπράχβι. 




ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ. 

ζ/οκώ μοι περί ών πννίϊάνεσ&ε ουκ άμελέτητος είναι. 172 
και γαρ ετνγγανον πρφην εις αστν οΐχο&εν ανιών Φαληρό&εν. 
των ουν γνωρίμων τις όπισθεν χατιδών με πόρρωΰεν εχάλεσε 
χαί παίζων αμα τι] χλήσει Ώ Φαληρενς, εφη, οντος ^Απολλό- 
5 δωρος], ον 7ΐεριμενεϊς; χάγώ επιστάς περιέμεινα' χαϊ οςΏ'πολ- 
λόδίορε, έτρη, χαί μην καΐ εναγχός σε εζητονν βονλό μένος δια- 
πν&έσ&αι την * Αγά&ωνος ξννονσίαν και Σωχράτονς χαί°Αλχι-Β 

ΑϋΝΟΤΑΤίΟ ΟΚΙΤΙΟΑ ΣυμποΟιον η περϊ έρωτος η&ιχός, ίη ιιι&Γ£. 
περϊ άγα&οϋ Β (ΐυμποΟιον η περϊ άγα&οΰ ή&ιχός Υ συμποΟιον η περί 
έρωτος Ο αυμπόαιον η περϊ άγαΰον ή&ιχός ίι&βτϊ. Ό\θ£. III 58. 

2 πρωιην Β: πρώην ΥΟ ς \ 3 τίς Β \ οπισθε Ο | 4 ώ] 6 ς \ Απολ- 
λόδωρος 8Π8ρβοΐ9,υ.Η Βίΐάΐι&ηαΐΐδ | 5 ου] ού συ δαυρρπίδ | περιμένεις Β περι- 
μένεις Υ | περϊέμεινα Υ | ώ Απολλόδιορε δοΐιαηζΐπδ /*€8ίαν. ρ. 104: άποΐτ 
λοδωρε \{\)τϊ \ Απολλόδωρε ... 6 Ιζψουν οπι Ο | 6 χαϊ ροδί. μην οπι Ο 6 | 
βουλό μένος] άλω μένος Ο I 7 ξυνουσίαν Ο : ΰυνουαίαν Βν 

2 8οηοι,. Φάληρο ν δήμος ΑΙανιίδος, εξ ον "Απολλόδωρος. ! 6 — 
ρ. 40, 2 ΘχρΓβδδίί Μβϋιοάίαδ εοηπ. ιπγ£. ρ. 1 Ευχαιρύτατα επεστης, 
ώ Γ ρηγόριον ' χαϊ γαρ έναγγός σε εζητονν, βονλόμενος μαΟεϊν την Μαρ- 
χελλης συνοναίαν χαϊ θεοπάτρας χαί των λοιπών παρθένων των τότε εν 
τω σννδείπνω τιαραγενομένων περί των της άγνείας λόγων, τίνες ησαν. 
7 8οηοι,. Β (ο,ϊ. Οαίδί". Ιβοί. Ρ1ει£. ρ. 173) Αγάδων τραγωδί(ας ποιητής) 
επί μαλαχία [σχωπτόμενος "Αριστοφάνει τω Γηρν)τάδ?]. ην δ' οντος 



40 



βίάόον και τών άλλων των τότε [εν τώ σννδείττνφ] παραγενο- 
μένων, περί τών ερωτικών λόγων τίνες ηααν. άλλος γάρ τις 
μοι διηγεΊτο άκηκοώς Φοίνικος τον Φιλίππον, εφη δέ και σέ 
εΙδέναι' αλλά γάρ ονδέν είχε σαφές λέγειν, σν ονν μοι διή- 
γησαι' δικαιότατος γάρ ει τονς τον εταίρον λόγονς αιιαγγέλ-Χ) 
λειν. πρότερον δέ μοι, ή δ' ος, είπέ, σν αντός παρεγένον τη 
οσννονσία ταντη η ον; κάγώ είπον οτι Παντάπασιν εοικέ σοι 
ον&έν διηγείσ&αι σαφές ό διηγονμενος, ει νεωστι ηγεϊ την σν- 
νονσίαν γεγονέναι ταντην ην έρωτας, ώστε κάμέ παραγενέσ&αι. 
Έγωγ\ εφη. Πό&εν, ην δ* έγώ, ώ Γλαυκών; ουκ οϊσ& οτιπολ-ιο 
λών ετών Άγάΰων [εν&άδε] ονκ έπιδεδήμηκεν ; αφ' ον (5' έγώ 
Σωκράτει σννδιατρίβω και έπιμελές πεποίημαι εκάστης ημέ- 
ρας είδέναι ο τι αν λέγη η πράττη, ονδέπω τρία έτη έστίν' 
ΙΊΖπρό τον δέ περιτρέχων οπη τνχοιμι και οιόμενός τι ποιείν 
ά&λιώτερος η ότονονν, ονχ ήττον η σν νννί, οϊόμενος δεϊν ι*> 
πάντα μάλλον πράττειν η φιλοσοφείν, και ος Μη σκώπτ, 
εφη, άλλ' είπέ μοι πότ* έγένετο ή σννονσία αντη. κάγώ ει- 

1 £ν τω ουνδείπνω δβοΐαδίί Β&ίίβπΐδ τών τότε . . . παραγενομενων 
άαπιηείί Β&άΙίΕΐΐηΗδ | αυνδείπνωι Β, Μβίΐιοάίαδ: δείπνο) Υ οννδειπνεϊν 
0 | 6 είπέ βχ είπε \) \ 7 ή Β: η νθ ^ | 8 ούΟ-εν ΒΥ: ουδέν ϋ ς \ εί νε- 

ωΰτϊ 11 ε7ΐιδεδημηκεν ειίΓθΓΐ Αίΐιβηαβπδ V ρ. 217 Β | ηγ% ς | 9 κάμε 

ΑΐΙιβη&Θΐΐδ : καί £μ§ ΒΥΟ | 10 εγωγ^ εφη Β&άΐιειτηηδ : εγωγε δη ΙΛη Ιγώγαρ 
εφην ΑίΗβηείθηδ ( ην Β | ώ Λύκων Αΐΐιβηειβυδ | 11 Ιν&άδε οπι. ΑίΗθη&βιΐδ 
12 σ[ωκρατ]ει οατη ΓαβιίΓα Ο | 13 πράττηι Β πράττη Ο πράττει V | Ιστί ΐ)ΥΟ 
14 προτού Ο | 15 ή ΥΟ, ίη ταδίίΓα Β: ην να \ νυν Ο | 16 ακόπτ 1 Υ | 17 
άΐν . . . . ρ. 41, 2 Άγά&ων ΑίΚθηαβπδ Υ ρ. 217 Ο | πότ' Ο, Αίΐιο- 
ηϋθαδ: πότε ΒΥ 

(Τισαμενοϋ) παις ^Λ&ψάϊος, γεγονώς παιδικά Παυσανίου του τραγικ(οϋ) 
[και Ευριπίδου του τραγικού 0Γ8,ιηβΓΠ8, μεθ* ου αάά. δοΐιοΐ. Ιλιο.] και 
πρός^Αργέλαον τον βασιλέα ώχετο, ώς Μαρσνας (ο &άά. Οΐ'αηι.) νεώτερος, 
έμιμεΐτο δέ την κομψότητα της λέξεως Γοργίον του ρητορος. 1ίΐοαηα8 βχρίβΐ 
βοΙιοΙ. Ιιποίαη. γΙιθϊ. ρΓαβο. 11 ο£. ΟΓαηιβη αηβοίΐ. Οχοη. ΙΥ ρ. 269. | 
8οηο]^. Ακίδτ. Γαη. 84 φασίν οτι το Πλάτωνος συμπόσιον έν εστιάσει 
αυτού (Α^α,ίΐιοηίδ) γέγραπται, πολλών αμα φιλοσοΓμοι πυ.ο' αντω 
καταχ&έντων. | 6 δοποι,. Υεν. Α αά Λ 210 ύ : δηλοΐ δε και το εφη *η και 
κυανέΐ]σιν* (Λ 528). και οεσημείωται ^Λρίσταργος, οτι ο μεν ι όμηρος 
άει επί νροειρημένοις λόγοις επιφέρει το δηλονί' τό εφη, 6 όέ Πλά- 
των μετ 3 αυτό (αυτόν 1ιΙ)θγ) επιφέρει τον λυγον. \ 15 δοποι,. ή' Ιάττι- 
κόν τοΰτο, από τον ε α συν^ρημένον. σημαίνει δέ τό α ι<> ιπήρχον. 
έστι γάρ από του ην κατά διάλνσιν Ίωνικήν. Χ)μηρος 321) ε « 
τότε κούρος έα, νυν αυτέ με γήρας ιχάνει. Οηοβεοβ. (ϋο^. ρ. <»*'2 
Οαίδί. οΐ ^Λΰηναΐοι σνναιρονσι τό ? και α εις ή και λέγοισι /(οοϊς 
του ν ή αντί του υπηρχον . . . .και παρά Πλάτωη ή /οήσις εΐρψαι. 



41 



πον οτι Παίδων όντων ημών ετι, οτε τί} πρώτβ τραγούδια ενί- 
κησεν ^ Αγάδων, τ^ υστεραία ή τα ειιινίκια εϋτεν αυτός τε και 
οι χορευταί. Πάνυ, εφη, άρα πάλαι, ώς εοικεν. άλλα τις οοι 
διηγεΐτο; η αυτός Σωκράτης; Ου μά τον ζ/ία, ην δ** εγώ, αλλ' κ 
οσπερ Φοίνικί' 3 Αριστόδημος ην τις, Κυδα&ηναιευς, σμικρός, 
ανυπόδητος αϊεί' παρεγεγόνεί (5' εν ττ^ συνουσία, Σωκράτους 
εραστής ων εν τοις μάλιστα των τότε, ώς εμοί δοκεί. ου μεν- 
τοι άλλα και Σωκράτη γε ενια ηδη άνηρόμην ών εκείνου ηκουσα 
και μοι ώμολόγει κα&άπερ εκείνος διηγεΐτο. Τί ούν, εφη, ου 
διηγησω μοι; πάντως γε ή οδός ή εις αστυ επιτήδεια πορευο- 
μένοις και λέγειν και άκονειν. Ουτω δη Ιόντες άμα τους λό- 
γους περί αυτών έποιονμεΰα, ώστε, οπερ αρχόμενος ειπον, ουκ ο 
άμελετητως εχω. ει ούν δει και ύμίν διηγησασ&αι ταύτα, χρή 
ποιεϊν. και γαρ εγωγε και άλλως, οταν μέν τινας περί φιλο- 
σοφίας λόγους η αυτός ποιώμαι η άλλων ακούω, χωρίς του 
οΐεσ&αι ώφελεϊσ&αι ύπερφυώς ώς χαίρω ' οταν δέ άλλους τι- 
νάς, άλλως τε και τους υμετέρους τους τών πλουσίων και χρη- 
ματιστικών, αυτός τε αχ&ομαυ υμάς τε τους εταίρους ελεώ, 
οτι οΐεσ&έ τι ποιεϊν ούδέν ποιονντες. και ίσως αύ νμεϊς έμέ 
ηγεϊσ&ε κακοδαίμονα είναι, και οΐομαι υμας άλη&ή οΐεσ&αι'υ 
έγώ μέντοι υμας ουκ οΐομαι αλλ 1 εύ οιδα. — Αχεί όμοιος ει, ώ 
Απολλόδωρε * αιεί γαρ σαντόν τε κακηγορεϊς και τους άλλους, 

1 ετι όντων ημών Αίΐιβπ&,βΐΐδ ημών όντων ετι 0 δ | το πρώτον 
νδβηβΓ ιώιι8. ιΊιβη. XXV ρ. 581 30(. | πρώτη οπι. Αίηθη&θηδ | 2 τ>] νστε- 
ραία τα Ιπινίχια ε&υεν ΡΓίδοί&ηηδ XVIII 290 ρ. 1207 | η] η η 0 | τάπινίχια 
Οοββίιΐδ ιΐ8,ι\ Ιβοί. ρ. 140 | 3 αρα ΒΥ \ τί 0 τις ο | 4 η Β: η νϋ ς | Οϊ 0 | 
αλλοσπερ Β | 5 χυδ/ΙΙαΟ-ηναιενς V | 6 ανυπόδητος γ' Αδίϊιΐδ | «?6ί Ο «// Β 
αεί Υ | παρεγεγόνεί- ς: παραγεγόνει ΒΥΟ | 8 καϊ οπι ^ | 10 γε *] Βνβ 
οπι ζ | 12 περί αυτών δΐΐδρβοΐ^ * | 13 δεϊ~\ δοχεΐ Ηίι-δοηί^ίιΐδ ζβίϊβόΐιν. {.ά. 
αΙί€νί]ιιιπΐ8ζν. 1851 ρ. 325 | διηγησασΟαι, ταντα χρη ίηίβΓρπη^ί δοΐθί; * | 
17 πλ[ουσίων] οαπι ΓαδίπΉ 8,αΐ πιειοιιίει Β | χρηματιστών ς \ 19 ο, τι 0 | 
ν\μεΐς V οαπι τείδ. | 20 ήγεΤσΰαι ΒΥ | 21 βί 22 βί ρ. 42, 4 αϊεϊ ΒΥ : 
άεϊ Ο 

1 8οΉοι,. Ακίδτ. ίηβδπιορη. 32 επειδή ου πάλαι ηρίατο διδάσκειν 
(Α^&ίηο), άλλα τριοϊν (βογ. πέντε) προ τούτων (α,ηΐβ οϊ. 92, 1) ετε- 
σιν. Ατηεν. ν57 ρ. 217 α (ϊθβϊ. XXIV ρ. 14) | 5 Βοηοι. Κνδα- 
&ήναιον δήμος εν^ άστει τής Πανδιονίδος (Γνλής — καλείται δε και 
Κνδα&ον — , εξ οι) Αριστόδημος. | 5 Χενοριιο οοππώ. 8οοι\ I 4, 2 
^Αριστόδημον τον Μικρόν επικαλούμενο) 1 , οϊ. ΐ,θδίίπι. ΙιΧΙΧ ρ. 35 | 20 
Ρι,ντ. ϋαϊ. ππη. 46 εταίρος αντοϋ και ζηλωτής , οίος δ Φαλη- 
ρενς Απολλόδωρος ιοτορεϊται περί Σωκράτην γενέσθαι τό πα- 
λαιόν, εμπαθής και παρακεκινηκώς προς τον λόγον, ου σ/έδην ουδέ 
πραως> αλλ' ακρατον αυτόν καθαψάμενον ώσπερ οϊνον και μανικώτερον. 



42 



και δοχείς μοι ατεχνώς ττάντας αΰλίονς ηγεϊσ&αυ πλην Σωκρά- 
τους, άπό σαντον άρξάμενος. και 07ΐό&εν ποτε ταντην την 
έττωννμίαν έλαβες το μανικός καλεΐσ&αι, ονκ οίδ 1 εγωγε' εν 
μεν γαρ τοις λόγοις αϊεί τοιούτος ει' ααντω τε και τοις άλλοις 

ε άγριαίνεις πλην Σωκράτους. — Ϊ2 τρίλτατε, και δηλόν γε δή 5 
οτι οντω διανοούμενος και περί εμαντοϋ και περί υμών μαί- 
νομαι και παραπαίω. — Ουκ άξιον περί τούτων, ώ *7ΐολλόδωρε, 
νυν ερίζειν' αλλ* οπερ εδεόμε&ά σου, μη άλλως ποίησης, άλλα 
διήγησαι, τίνες ήσαν οι λόγοι. — Ήσαν τοίνυν εκείνοι τοιοίδε 
174 τινές * μάλλον δ' εξ αρχής νμίν, ώς εκείνος διηγεϊτο, και εγώ ίο 
πειράσομάι διηγήσασ&αι. 

°Έφη γάρ οϊ Σωκράτη εντνχεϊν λελουμένον τε και τάς βλαύ- 2 
τας νιτοδεδεμένον, α εκείνος ολιγάκις εποίει * και ε ερεσϋαι αυ- 
τόν, οποι Ι'οι οντω καλός γεγενημένος. και τον ειπείν ότι *Επί 
δεϊπνον εις "Άγάΰ-ωνος. χ&ές γαρ αυτόν διέφυγον τοις επινι- ΐ5 
κίοις φοβηθείς τον οχλον, ώμολόγησα δ 1 εις τημερον παρέσεσ&αι* 
ταντα δή εκαλλωπισάμην, ϊνα καλός παρά καλόν ΐω. άλλα συ, η 

β (Γ ός, 7ίώς έχεις προς το ε&έλειν αν ίέναι ακλητος επί δείπνον ; 
κάγώ, εψη, ευτον ότι Ούτως όπως αν συ κελευης. "Επον τοί- 
νυν, εψη, ϊνα και την παροιμίαν διαφ&είρο)μεν μεταβάλλοντες, 20 
ώς αρα και^Αγάΰων' επί δαΐταςΐασιν αυτόματοι αγα&οί. 'Ομη- 

2 άρ'ξαμενονς ΗίΓδοηί^ίαδ | όπο&εν ποτε δίιΐθ 800. Β οπόθεν ποτε V | 
3 μανικός ς: μαλακός ΒΥΟ | ουκ] εν Β&δίίηδ Τντϋ. νβΤ8. ρ. 4 | οΜ' 0: 
οϊδα Βν | 4 μεν γε Β&άη&ηηΐδ μέντ* αρα Μ&άηί^ίυδ 9χ1ιιβΓ8. I ρ. 396 
7 ώ Απολλόδωρε οιιτη ΒθΙ^ΙίβΓΟ 8ο1ΐ9.ηζίαδ ^€8ίφ\ ρ. 104 Ιβ^ίίφΐθ Μβίηο- 
άίπδ ρ. 4: ώ οπι. Ηβη | 8 άλλόπερ V | 9 τοιοΐδε' τίνες Β τοιοίδε τίνες Ο | 
12 γαρ Β γάρ \) \ βλαυτας Ιο: βλαυτάς ΒΥ κλαντας Ο | 13 α . . . ζποίει 
άβ1β1ΐ3.ί ΗίΓδοηί^ίιΐδ 1. δ. ρ. 351 | καϊ ε Υοβ^βΚηιΐδ ηιυδ. Ηβΐιιβί. ηοα. ΥΙ 
ρ. 339: καϊ Ιίοή | ϊρέαΌαι Β | 14 οπη Ο Ι} | 16 εις την σήμερον ς εις την 
τημερον ΗίΓδοηί^ίπδ | 17 δη] δε Ιαηηιιΐδ βάίάοΓαΐ | πάρα τον (τον ο) καλόν 
(καλόν ο) Ο | ΐοιμι Ηή\δοηί§·ίαδ | 18 εΟέλειν «?' άβΐθϋαΐ; Οο1)βίιΐδ ίίριιά Μβη- 
Ιοηιηι Χβηο])1ι. οοηα. ρ. 55 ηοα. Ιοοί. ρ. 108 (πιηΘίηοδ. ΙΥ ρ. 304), I η 1 1 - 
ιιίαδ | άνιέναι ΒΥΟ: οοΐΎθχίί δίβρίΐίΐηαδ | 20 ίνα.... ρ. 43, 6 άμείνονος 
δίαιταν Αϋιοη&οιίδ Υ ρ. 178 Α | μεταβαλόντες Ο * | 21 Ι'Ιγά&ων' Ι/,κ·1ι- 
ηιειηηιΐδ ρι-αβΓ. ΒαΙ)ΐ\ ρ. XIX: αγα&ών ΒΥΟ ΑίηοηΒβιΐδ | ϊασιν ο 0: ϊάσιν 

12 λελουμένον] ΑτιίΕΝΛΕνδ Υ ρ. 178 ε (ΐβδΐίηι. VIII ρ. 5). | 8οηοϊι. 
βλαύτας' υποδήματα, οι δε βλαντία, σανδάλια ισχνά. | 12. 17 
ϋιΑΕΕτινδ 1)ιοα. II 28 καίτοι ενίοτε προς τους χαιρονς αρμοττομενος 
(δοοΓίΐίββ) και λαμπρά ήμπίσ/ετο, χα&άπερ εν κο Πλάτωνος ηνμπο- 
σίω παρ^ \4γά$ωνα βαδίζων. \ 20 Βοηοε. αυτόματοι (Γ άγβ&οΐ 
δειλών επί δαίτας ϊασι. ταντην δε λεγονσιν Βίρήσ&αι ειτι Ηρα- 
κλεϊ, ος οτε ειοτιώντο τώ Κήνκι 'ξένοι επέοτη, Κρατίνος δε εν II ι - 



43 



ρος μέν γαρ κινδυνεύει ου μόνον διαφ&ειραι αλλά και νβρίσαι 
είς ταύτην την ιταροιμίαν' ποιήσας γαρ τον Αγαμέμνονα δια- 
φερόντως αγα&ον άνδρα τά πολεμικά, τον δέ Μενέλεων μαλ-ν 
&ακον αίχμητήν, &υσίαν ποιούμενου και εστιώντος του Αγα- 

5 μέμνονος άκλητον εποίηαεν έλ&όντα τον Μενέλεων έιιί την &οί- 
νην, χείρω οντα ε7ΐί την τον άμείνονος. ταντ^ άκουσας είηείν 
εφη "ίσως μέντοι κινδυνεύσω και εγώ ούχ ώς συ λέγεις, ώ 2ώ~ 
κρατες, άλλα κα$* α Ομηρον ίραϋλος ων επί σοφοϋ άνδρός ιέναι 
&οίνην ακλητος. ορα ουν, αγων με τί άπολογησει' ώς εγώ μέν Ό 

ιοονχ ομολογήσω ακλητος ηκειν, άλλ^ υπο σου κεκλιμένος. *Σίν 
τε δν'* εφη 'ερχομένω προ 6 του βουλενσόμε&α ο τι έροϋ- 
μεν. αλλ' ϊωμεν. 

Τοιαϋτ 1 άττα σφας εφη διαλεχ&έντας ιέναι. τον ουν Σω- 
κράτη εαυτω πως προσέχοντα τον νουν κατά την οδον πορεύε- 

ΐ5 σ&αι ύπολειπόμενον και περιμένοντος ου κελεύειν προϊέναι εις 
το πρόσ$εν, επειδή <Γ ε γενέσθαι επί τι] οικία τι] Αγάθωνος, 

2 εϊς αυτήν (οτα. την παροι μίαν) Αίΐιβη&θαδ | διαφερόντοις 3 άν- 
δρα οηι. Αίΐιβη&θΐΐδ | 3 πολέμια, τον Μενέλαον Αίΐιβηείθαδ | 3 5 με- 
νέλαον Ο | 4 καϊ εστιώντος οίώ. Αίΐιβηειβαδ | Ιστιώντος Β | 5 £λ$·όντα τον 
χειρονα έπϊ την τον άμείνονος δίαιταν Αίΐιβη&βυδ | 6 άκουσας ταύτα Ο | 
8 β£ 13 ιέναι Β | 9 ΰοίνην βχ &οινην Β | δρ« Βαάΐΐδπίαδ : αρα ΒΥ «ρ' Ο '| 
άγαγών Οβαζεπίδ ΡΙοίίη. ριιΙοΙίΓ. ρ. 518 | με τί Αδϋαδ: με τι Β 
με τι ΥΟ | εγωγε ουχ Ο * | 10 ουν .... 12 Ϊωμεν δοΐιοΐ. Ιαιοίαιπ δοηαη. 1 
ρ. 189 Ιαο. συν . . . 11 ϊρονμεν Ηβππο^βηβδ π. Ιδ. 114 | 11 ό του Οοίίΐβ- 
ΙΐθΓΐΐδ αηίπι. &ά ΡΜ. ΡΙιειβύ. ρ. 119: όδοϋ ΙΛγι, ΐβδί&ίπΓ δοΐιοΐ. Ιαια, οπι. 
Ηβηηο^βηβδ | 12 αλλ 1 ϊωμεν ΒΥ άλλα ϊωμεν Ο Ι, 13 σφάς Β | 14 πώς Β | 
16 #' ε Β&Ηθπΐδ (ίέ ί Οοββίαδ ηοα. Ιβοί. ρ. 471 (πιηβπι. VI ρ. 403): 
Ηβη 

λα ία μεταλλα'ξας αυτήν γράψει όντως (ίτ. 169) 

ο£(Γ αν&' ήμεΐς, ώς δ παλαιός 

λόγος, αυτομάτους άγαμους ιέναι 

κομψών επί δαΐτα θεατών, 
και Ευπολις εν χρυσώ γένει (ίτ. 289). Ζενοβ. II 19 αυτόματοι 
<Γ αγαθοί άγα&ών επί δαΐτας ιενται' ούτως Ηράκλειτος 
(Ησίοδος 8€ΐιη6ί(1β\νπιη8) έχρησατο ττ} παροιμία, ώς Ηρακλέους 
έπιφοιτήσαντος επί την οίκίαν Κήνκος τον Τραχινίου και ούτως 
είπόντος. Ευπολις δέ έν χρυσώ γένει ετέρως φησίν έχειν την 
παροιμίαν ί αυτόματοι (Γ άγα&οΐ δειλών επί δαΐτας ΐασιν '. και 6 
Πλάτων έν τω συμποσίω ούτως αυτή (αντώ ΥΰαΑ\ οογγ. δοΐιηθίάθτν.) 
έχρησατο. Ατηεν. V ρ. 177ο— 178ε (ΐββϋπι. νΐΐΐρ. 5). | 3 Η ομεκ. Ρ586 
οίον δη Μενέλαο ν νπέτρεσας, ός τό πάρος περ μαλθακός αιχμψής. \ 
4 Ηομεκ. Β 404 κίκλησκεν δέ γέροντας άριστήας ΤΊαναχαιών, — 
408 αυτόματος δέ οι ήλθε βοήν άγαμος Μενέλαος. | 10 Ηομεκ. 
Κ 224 συν τε δν ' έρχομένω και τε προ ο του ένόησεν οππως κέρ- 
δος έ?]. | Ηεκμο€γΕνε8 π. ιδ. II 4 ί. III ρ. 320 ^Υ. το δ 1 αυτό 



44 



νάνεωγμένην χαταλαμβάνειν την &νραν, και τι εφη αυτό&ι γε- 
λόϊον πα&ειν. οι μεν γάρ εύ&νς παίδά τινα των ενδο&εν άπαν- 
τήσαντα αγειν ο ν χατέχειντο οι άλλοι, και καταλαμβάνειν ηδη 
μέλλοντας δειπνεϊν' εύ&ύς δ 1 ονν ώς ιδεϊν τον *Αγά&ωνα, 
φάναι, * Αριστόδημε, εις καλόν ηκεις, οπως συνδείΊΐνήσης' ει δ* 5 
άλλον τινός ένεκα ηλ&ες, εις αν&ις άναβαλον, ώς και χ&ες ζη- 
τών σ£, ίνα καλέσαιμι, ουχ οίος τ* η \δέϊν. άλλα Σωκράτη 
ήμϊν πώς ονκ άγεις; Και εγώ, εφη, μεταστρεφόμενος ονδαμον 
ορώ Σωκράτη επόμενον. ειπον ονν, οτι και αυτός μετά Σωκράτους 
ηκοιμι, κληθείς ύπ' 1 εκείνον δενρ επί δεϊπνον. Καλώς, εφη, ποιών ίο 
175 συ ' αλλά που εστίν ούτος; Οπισ&εν εμον αρτι εισηει' άλλα θαυ- 
μάζω και αυτός, που αν είη. Ον σκέψει, εφη, παί, φάναι τον *Αγά- 
&ωνα, και εισάξεις Σωκράτη ; αν δ\ ή δ 1 ος,^ Αριστόδημε, παρ* 
*Ερνξίμαχον κατακλίνον. και ε μεν εφη άπονίζειν τον παίδα, Ϊνα3 
κατακέοιτο ' άλλον δέ τινα τών παίδων ηκειν άγγέλλοντα, οτι Σω- 15 
κράτης ούτος άναχωρησας εν τω τών γειτόνων προ&νρω εστηκεν 
και ον καλούντος ονκ ε&έλει εισιέναι. 0 Ατοπον γ\ εφη, λέγεις' ονκ 

β ονν καλείς αυτόν και μη αφήσεις; Και ος εφη ειπείν ΙΜηδαμώς, 
αλλ* εατε αυτόν, ε&ος γάρ τι τοντ' εχει' ενίοτε άποστάς οποί 
αν τύχη εστηκεν. ηξει (Γ αυτίκα, ώς εγώ οιμαι. μη ονν κι- 2ο 
νείτε, αλλ* εατε. ^Αλλ" ούτω χρή ποιεϊν, εί σοι δοκεϊ, φάναι 
τον Αγάθωνα, άλλ' ημάς, ώ παίδες, τους άλλους εστιάτε. 
πάντως παρατίΰετε ο τι αν βούλησ&ε, \ επειδάν τις νμίν μη 

1 άνεωγμενην ΒΥΟ | χαϊ τί Ο | 2 τών ενδοΰεν ΡοΓδοηιΐδ 8<1 Ειιγ. 
Μβ(3. 734: ϊ'νδο&εν Ιίβη. τών ένδον δβα Ρΐιοΐίιιιη βίΙΐάβΓ^ Ιαίιηίπδ 1 4 ίοι 
φαναι Β | 5 σννδειπνησεις ΒθΙίΙίΘπΐδ | 7 οίος τ' η 0: οίος τ' ήν ο οίος τε 
Βν ί 8 ονδαμη 0 | 10 ηκοιμι θχ ηκοιμη Β | καλώς γ 1 εφη Ο Λ | 11 ϊστιν 
Β: εστινΥΟ \ εϊσηει ΒΥΟ £?σ??ε/?' Οοββίιΐδ ηοα. Ιβοί. ρ. 221 | 12 οπον Ηίι·- 
δβΐιί^ίνΐδ ζίβϋΐιν. (. ά. αιν. 1851 ρ. 325 | φάναι Β αϊ δοΐβί | 14 ? μεν 
δίϊιΐδ Ιΰνίί. νονβ. ρ. 10: έμε 1ι1>γϊ | 15 κατακεητοΥ οι δαρβΓ η δοπρίο | Σω- 
κράτης άβΐ. ΗίΓδοΙιί^ίιΐδ 1. δ. | 16 εν τω δίβρηαηπδ : Ιν τώ ΠΙονί εν τον 
Μ&άαί^ίιΐδ 8,(3 ιι. I ρ. 75 | εστηκεν Β: 'εστηκε ΥΟ \ 17 καϊ σον 0 χάμου ζ 
ονκονν οαπι 1ϋιΐΓ8 δυρΓ8 ονν Β ονκονν Υ^ \ 18 κάλεις 1) | άφησης Ο δ | 

19 έάτε . . . εχει Ρήδοίαηπδ XVIII 293 ρ. 1208 | τοντο Ρηδο. | Ενίοτε . . . 

20 εστηκεν άβίβΐ Υοθ^θΐίηιΐδ | οπη Ο | 20 τ ν/η ΒΥ" τνχοι Ο | ϊγφααι ς 

21 ει σο, Βιν?)0 | φάναι Β εφη φάναι 0 \ 23 ίπειά'άν πί ΒΥ ίπει- 
$άν τις 0: ίπεί, 'τάν, τις Ηοηιιηβΐίαδ έπεί τις Ιι. δοΐηηίάίίιΐδ ίηά. Ιοοί. 
Μ8.γΙ)ιιγ£. ΙιίΙ). 1871 ρ. VIII δ(]. 1/ιεϊ τίσις (ροδίοίΐ £φεΰτηχοι) νοπηοΙίΓοη 
ΡΙαίοη. 8ΐιιάίβη ρ. 44. εϊ γ* 6 ταμίας ΥδβηβΓ οοηΐ. ΑΓίδίορΗ. ιιβδρ. 613 
μη μ/).] ον μη υιεστηκγ Ιι, δοΐιτηίάίίιΐδ 1. δ. 

(δυδ,πίίΣΐίθΐη) αίτιον οίμαι τον και τάς παραπλοχάς τών ποιημάτων Ιν 
λόγω ηδονή ν έχει ν, οίον ' σνν τε .... ερονμεν . | 1 8(](]. οί. ύθβϋΐϋ. 
Χ. XI. | 2 Ρηοτιυβ οϊ' πδρισπωμένως αντί τον ε α ι τω, ϋίξντονωζ 
δε το ο ν το ι. σνμηοαίω 'οΐ μεν γάρ .... άπαντήσαντα\ \ 14 Ατηκ- 



45 



έφεστήκει' ο εγώ ονδεττώποτε έποίησα* νυν ονν, νομίζοντες 
και εμέ ίφ' υμών κεκλήσΰαι επί δεΐπνον και τονσδε τονς αλ-ο 
λονς, θεραπεύετε, ϊν νμας έπαινώμεν. 

4 Μετά ταντ εφη σφάς μέν δειπνείν, τον δέ Σωκράτη ονκ 

ζεϊσιέναι. τον ονν 1 Αγάθωνα πολλάκις κελενειν μεταπέμψασ&αι 
τον Σωκράτη, ε δέ ονκ εάν. ηκειν ονν αντόν ον πολνν χρο~ 
νον, ώς εϊώ&ει, διατρίψαντα, αλλά μάλιστα σφάς μεσονν δει- 
πνονντας. τον ονν 3 Αγάθωνα, τνγχάνειν γάρ εσχατον κατακεί- 
μενον μόνον, /Ιενρ' , εφη φάναι, Σώκρατες, παρ" εμέ κατάκεισο, 

\§ϊνα και τον σοφον απολαύσω, ο σοι προσέστη V τοις προθί-Ό 
ροις. δηλον γάρ οτι ενρες αντο και έχεις ' ον γάρ αν 7ΐροα- 
πέστης. και τον Σωκράτη κα&ίζεσθαι και ευιεϊν οτι Έν αν 
εχοι, φάναι, ώ ' 'Αγάθων, ει τοιοντον είη ή σοφία, ώστ' εκ 
τον πληρεστέρον εϊς τον κενώτερον ρεϊν ημών, εάν άπτώμεθα 

ΐ5 αλλήλων, ώσπερ το έν ταίς κνλιξιν νδωρ το διά τον έρίον ρέον 
έκ της πληρεστέρας εις την κενωτέραν. ει γάρ οντίος έχει και 
ή σοφία, πολλον τιμώμαι την παρά σοι κατόκλισιν' οιμαι γάρν 
με παρά σον πολλής και καλής σοφίας πληρωθησεσθαι. η 
μέν γάρ έμη φανλη τις αν εΐη και αμφισβητήσιμος, ώσπερ 

2ο οναρ ούσα, ή δέ ση λαμπρά τε και πολλήν έπίδοσιν εχονσα, εί 
γ ε παρά σον νέον οντος οντω σφόδρα έξέλαμψεν και έχφανής 
έγένετο πρφην έν μάρτνσι των ^Ελλήνων πλέον η τρισμνρίοις. 
^Υβριστής εϊ, εφη, ώ Σώκρατες, 6 *Αγάθων. και ταντα μέν και 

1 έφεστήκει Β Υ Ιφεστηκοι Ο ζφεστηκγ ς : \&ϊοί Ιφέστηκεν * οί. εω- 
ράχει ρ. 220 Α | 4 ταντ 1 0: ταύτα ΒΥ | σφάς Β | 6 £ β : £ Β ό Υ οπι 0 
τον &άάϋ ο, V Ββ1ί1ζθΓΠ8 | 7 μάλλιστα ρΓ Υ | 9 φάναι ροδί Ιμέ οοΐΐοοαΐ 0 | 10 
σοφον ΒΥ: σοφον απτό μένος 0 σοφον απ τ ο μ εν 6 ς σον ς \ σ[ο]ι οαπι 
Γ&δ. Β | προσέστη 'ν *] πρόσεστιν Ιι> ΒΥ προσέστη Ιν 0 ς | 12 χα&έζεσ&αι 
Ο | 14 εϊς τον 0: είς το ΒΎ * \ 15 ερίον] όργανον 0ο-Γη3τίιΐδ νλιστηρίον ιιβΐ 
ηθ-ηνίον Είδοηβηΐδ | 16 εκ της . . . κενωτέραν άθΐ. νοθ^βΐίηαδ | κενοτέραν ρείΓ- 
οβιηίο^Γ&ρηιΐδ | 17 τιμώμεν ΒΥ τιμώ μεν δί&Πβ&ηπιίαδ | 18 με άβΐ. ΥδθηβΓ | 
ή μεν .... 19 αμφισβητήσιμος βίγπιοΐ. Υοδδίαηιιηι &ρ. Οαίδί"θΓ(1απι αά θίγπι. 
πι. ρ. 239 | 19 τις Β | τις (Γ αν εΐη \\\\ θγ&βο, οοηκήο, η 0 \ 20 η γε 0 | 
21 Ιξέλαμψεν Β: £ξέλαμψε ΥΟ | 22 πρώιην Β: πρώην ΥΟ | 23 νβριστης 
ροδί Σώκρατες ροηίΐ 0 | καϊ] αλλά ς 

ΝΑΕνδ I ρ. 23ο κατακεΐσ&αι δέ λέγεται και κατακεκλία θαι, 
ώς έν σνμποσίοις Ξενοφών και Πλάτων, 

16 αρρενε». ρκον. II 48 έκ της πληρ εστάτης εις την κενό- 
τεραν' χρή μεταλαγχάνειν τονς ονκ έχοντας παρά των εχόντων. 
Πλάτω ν. ο£. Ρι,ντ. ηη&ββΐ;. οοηιι. 12, 6 ρ. 618 έον δέ πον κατίδω 
πλονσιον μεγαλύδωρον, αξω προς αντον έκ γωνίας τινός άναστήσας πένητα 
χρηατον, ΐν 1 ώσπερ έκ πλήρονς κύλικος εις κενήν απορροή τις γένηται. 



46 



ολίγον ύστερον διαδικασόμε&α εγώ τε και συ [περί της σοφίας], 
δικαστή χρώμενοι τω ζ/ιονυσφ' νυν δέ προς τό όεϊπνον πρώτα 
τρέπον. 

176 Μετά ταντ\ εφη, κατακλινέντος τον Σωκράτους καί δει- 

πνησαντος και των άλλων, σπονδάς τε σφας ποιησασ&αι καιζ 
ασαντας τον &εόν και τάλλα τα νομιζόμενα τρέπεσ&αι προς τον 
πότον τον ουν Παυσανίαν εφη λόγου τοιούτου τινός κατάρ- 
χειν. Είεν, ωνδρες, φάναι, τίνα τρόπον ραστα πιόμε&α: εγώ 
μεν ουν λέγω ύμϊν, ότι τω οντι -πάνυ χαλεπώς εχω υπό του 
γβές πότου και δέομαι αναψυχής τινός, οΐμαι δέ και υμώνιο 
β τους πολλούς* παρηστε γαρ γβές' σκοπεϊσ&ε ουν, τίνι τρόπω 
αν ώς ραστα πίνοιμεν. τον ουν Αριστοφάνη ειτεεϊν, Τούτο 
μέντοι ευ λέγεις, ω Παυσανία, τό παντί τρόπω παρασκευάζε- 
σαι ραστώνην τινά της πόσεως ' και γάρ αυτός εϊμι των γβές 
β ε βαπτισμένων, άκούσαντα ουν αυτών εφη Ήρυξίμαχον τόν'Ακου- 15 
μενοϋ Ή καλώς, φάναι, λέγετε, και έτι ενός δέομαι υμών άκ.ούσαι, 
πώς εχει προς τό [έρρώσΰαι] πίνειν ^Αγά&ων. Ουδαμώς, φάναι, 
ο ουδ" αυτός ερρωμαι. α Ερμαιον αν εΐη ήμΐν, ή δ' ος, ώς εοι- 
κεν, έμοί τε και *Αριστοδημω και Φαίδρω και τοϊσδε, εΐ ύμέΐς 
οι δυνατώτατοι πίνειν νυν άπειρήκατε' ημείς μεν γαρ αϊει άδύ- 20 
νατοι. Σωκράτη ό' εξαιρώ λόγου ' ικανός γάρ και αμφότερα, 
ώστ^ εξαρκέσει αυτώ όπότερ' αν ποιώμεν. επειδή ουν μοι δο- 
κεΐ ουδείς τών παρόντων προ&υμως εχειν προς τό πολύν πί- 
νειν οϊνον, Υσως αν εγώ περί του με&ύσκεσ&αι, οίον έστι, τά- 
λη&η λέγων ήττον αν είην αηδής, εμοι γάρ δή τούτο γε οιμαΐ '^ 

1 περϊ της σοφίας άβΐ. (τ. Α. ΗίΓδοηί^ίιΐδ | 4 ταντ' Ο : ταύτα ΒΥ 
6 α[ια]αντας οαιιι Γ&δ. Β | καϊταλλα Β καϊ τάλλα Υ καϊ τάλλα 0: κατά Αδίίπδ, 
Ι&ηηίιΐδ οΐ. Αΐηβη. V ρ. 179 Ώ (ίβδίίπι. VIII ρ. 5 δς.) | 8 ώνδρες 3&ιιρ- 
ρίιΐδ: άνδρες Ιϊογι \ ραύτα] ηδιοτα ς \ ποιόμεϋα ρΓ λ Γ πιώμεβα Ο | 11 
παρήατε γάρ γβές Ιθχ. νΐηάοο. | παρητε ίη ηιαι*£. 1) παρήσαί' Ο /; | 13 πα- 
ραακευάααα&αι Ο | 14 ραιστώ[ν]η)> οαιη Γ3,δ. Β | καϊ γάρ καϊ αυτός Ο 6 | 
15 αυτόν (βΓαδα δαρΓ3, ο ΗίίΘΓ'9-, ίοΓί. ω Β) εφη τον §ρνξ. ΒΥ \ άκου- 
μέιον ΒΥ^ I > | 17 έρρώ(Τί)αι βχριιηχίΐ Οο1)θίιΐ8 Είριιά 4 ΜθΙιϊβΓίιηι α<ϊ Χοη. 
οοηυ. ρ. 55 ηοα. ΙθοΪ. ρ. 108 (χηηβιη. IV ρ. 304) | 18 ίρμαϊον Β 19 
£/] καϊ Ο | ήμεΐς Ο 6 | 20 αϊεϊ ΒΥ : άεϊ 0 | 21 ϊξα(ρω ΒΥ >> Ο \ καϊ οιη ϋ | 
25 εΐη 0: ΟΟΙΤ Ο | άηλης Β άηλης Υ: 001Τ. 1)ν 

6 Ρι.ντ. ηιι&βΒΐ. οοηυ. II, 5 ρ. 615 πρώτον μεν τ/δον ωδή ν 
του &&ον κοινώς άπαντες μια φωνϊ} παιανίζοντες. \ 8 8οηοι«. φαατα' 
το ηόιστα έντανΟα σημαίνει. \ 11 Γιβχιοον τιηοοβ. {>4 98 Ν&αοίε, ήτε 
αντί τον ίτιήρ/ετε. οι όε ^Αττικοί μετά τον ο γράφουβι. Πλάτων 
'τιαρήστε γάρ χβές\ 



47 



κατάδηλον γεγονέναι έκ της Ιατρικής, ότι γαλεΊϋόν τοις άνΰρώ-Ό 
ποις η μέ&η εστίν* και οϋτ' αυτός εκών είναι πόρρω εΰελή- 
σαιμ* αν πιέΐν ούτ* άλλφ συμβουλενσαιμι, άλλως τε και κραι- 
παλώντα ετι εκ της προτεραίας. Αλλά μην, εφη ίράναι υπο- 

δλαβόντα Φαιδρον τον Μυρρινουσιον, εγωγέ σοι εΐωΰα Ίΐείϊϊε- 
σ&αι άλλως τε και αττ' αν περί ιατρικής λέγης' νυν δ\ αν εν 
βουλευωνται, και οι λοιποί, ταύτα δη άκουσαντας συγχωρεΐνν 
πόντας μη διά μέ&ης ποιήσασ&αι την εν τω παρόντι συνον- 
σίαν, άλν οντω πίνοντας προς ή δον ην. 

5 ^Επειδή το'ινυν, φάναι τόν^Ερυξίμαχον, τούτο μέν δέδοκται, 
πίνειν οσον αν έκαστος βονληται, έπάναγκες δε μηδέν είναι, το 
μετά τοντο εισηγούμαι την μεν άρτι εισελ&ουσαν αύλητρίδα 
χαίρειν εάν, αυλονσαν εαυτή η αν βονληται τάϊς γυναιξί τοις 
ένδον, ημάς δέ διά λόγων αλληλοις συνεϊναι τό τημερον' και 

ι$δι οϊων λόγων, εί βουλεσ&ε, ε&έλω νμϊν είσηγήσασ&αι. φάναι! 
δη πάντας, και βούλεσ&αι και κελενειν αυτόν είσηγεϊσ&αι. ει- 
πείν ουν τον ^Ερνξίμαχον οτι € Η μεν μοι αρχή τον λόγου εστί 
κατά την Ευριπίδον Μ,ελανίππην * ου γάρ έμός ό μυ&ος, αλλά 
Φαιδρον τοϋδε, ον μέλλω λέγειν. Φαϊδρος γάρ εκάστοτε πρός 

2ο με άγανακτών λέγει Ου δεινόν, ψησίν, ώ ^Ερυξίμαχε, άλλοις μεν 
τισι &εο~,ν ύμνους και παιώνας είναι υπό των ποιητών πεττοιη- 
μένους, τω δ' Ερωτι, τηλικοντφ οντι και τοσουτω &εψ, μηδ' 

2 Ιστιν Β: £ατ\ Υ0 \ 2 βί 3 ουτ' 0: οντε ΒΥ | §&€λψαιμ 0: *#£- 
ληϋαιμι ΒΥ | 3 κραιπαλώντα 1> : λραιπαλουντα ΒΥ κραιπαλών! 1 0 | 5 φαι- 
δρών Β, Υ | ανρινοΰαιον 0 | αοι θχ σε οοπ*. 0 | β αν 0, Β&δϋιΐδ ίτίί. 
νβΐ8. ρ. 13: αν ΒΥ | βουλεύονται ο, Βαδϋυδ: βούλωνται ΒΥΟ βούλονται 
ς ) νυν (Γ αύ βούλοιντ' αν ΤΙιΐβΓδοΙιίπδ δρβο. ρ. 5 | 7 λιποί Υ ! δη καϊ άκουα. 
0 | άκούσαντος Υ | 12 αύλιτρίδα Β | 13 η αν Β: Ιάν 0 Ιάν δε ο \ 15 βού- 
λεσ&[ε\ οππι Γ&δ. Υ | 16 καϊ αηίβ βοΰλ. άο\. ΗβΓπΐ3.ηιια3 Μιηίιΐδ καϊ βού- 
λεσ&αι, άβΐ. Υοβ^βΐίηαδ ί καϊ ειηίβ κελ. οιη Υ | 20 ούδυνόν ίη ΗίπΓΣΐ Υ | 
21 παίονας ΒΥΟ * παιάνας \> \ πεποιημενα 0 | 22 δ 1 Ο. (Ιέ ΒΥ | μηδ' 
ε να Υ μηδένα 0: μηδέ ενα Β? 

3 ΤίΜΑΕνδ κραιπαλώντα' έτι από της μέθης βαρννόμε- 
νον. | 5 8οηοι,. Μν ρ ο ιν ο ν ασα (Μνρρινονς Ιϊίοτί *^ οί. Βοβ1ί1ιίιΐ8 
αά ΟΙ&γ. I η. 297 ί. I ρ. 403) δήμος Λιγηίδοζ, άφ' ης ο Φαιδρός. 
12 ΗΕΚΜοα. π. Ιδ. II 12, 1 ρ. 392, 24 \Υ. (ίβδίπη. XIII), οί. ίβδί. 
ΥΠ ρ. 3. XII. XIV. | 18 ΕνκιπϋΕδ Μβίαηίρρ. £γ. 488 Ναιιοΐί. κοίκ έμίς 
δ μν&ος, αλλ' έμής μητρός πάρα. Ακίδτΐϋ. ογ. 45 ϊ. II ρ. 33 και μην 
ί ονκ έμος 6 μνθος έφη υ Πλάτω ν, τό τον Ενριπίδον προσπαίζων. \ 
21 8οηοι,. παιάνας: η τους λεγομένονς παιάνας, νμνονς εις Απόλ- 
λωνα επί καταπαύσει λοιμό ν * η Παιήονα τον των &8<ον ιατρόν ' ύ) 
παιώνας, ώς ννν, ωδάς επί εντν/ία και νίκη δια τον ώ, εξ ον και 
παιων ίζειν. 



48 



Βενα τΐώτιοτε τοσούτων γεγονότων ποιητών πεποιηκέναι μηδέν 
έγκώμιον % ει δε βονλει αν σκέψασ&αι τονς χρηστούς σοφιστάς, 
^Ηρακλέονς μεν και άλλων έπαίνονς καταλογάδην ξνγγράφειν } 
ώσπερ 6 βέλτιστος Πρόδικος' και τοντο μέν ήττον και &αν- 
μαστόν, αλλ' εγωγε ηδη τινι ένέτνχον βιβλίω, εν ω ένησαν αλες 5 

ο επαινον &ανμάσιον έχοντες προς ωφέλειαν, και αλλα τοιαντα 
σνχνά ΐδοις αν έγκεκωμιασμένα' το ονν τοιούτων μέν πέρι 
πολλήν σιιονδήν τνοιήσασ&αι, Ερωτα δέ μηδένα 7νω ανθρώπων 
τετολμηκέναι εις ταντηνι τήν ήμέραν άξίως νμνήσαι, άλΚ όν- 
τως ημέληται τοσοντος ΰεός' ταντα δή μοι δοκεϊ εν λέγειν™ 
Φαϊδρος. έγώ ονν έττι&νμώ αμα μέν τοντψ ερανον εϊσενεγκεΐν 
και χαρίσασ&αι, αμα έν τψ παρόντι πρέπον μοι δοκεϊ είναι 
ήμΐν τοϊς παρονσι κοσμήσαι τον &εόν. ει ονν ξννδοκεΐ και 

τ>νμίν, γένοιτ* αν ήμΐν έν λόγοις ικανή διατριβή ' δοκεϊ γά ρ μοι 
χρήναι εκαστον ημών λόγον ειπείν επαινον ^Ερωτος έπιδέξιαιζ 
ως αν δννηται κάλλιστον, άρχειν δέ Φαϊδρον πρώτον, έπειδή 
και πρώτος κατάκειται κάί εστίν αμα πατήρ τον λόγον. Ον- 
δείς σοι, α Ήρνξίμαχε, φάναι τον Σωκράτη, έναντία ψηφιεϊται' 
οντε γαρ αν πον έγώ αποφήσαιμι, ος ονδέν ψημι αλλο έπί- 

νστασ&αι η τά έρωτικό, οντέ πον Αγά§ ων και Παυσανίας, ονδέ?ο 
μτν ^Αριστοφάνης, ω περι Λιόννσον και ^Αψροδίτην πάσα ή 
διατριβή, ονδ 1 άλλος ονδεις τοντωνι ων έγώ ορώ. καίτοι ουκ 

1 μηδέν] μηδε ν&1οΐ£βηείΐ , ίιΐδ όϋ&1τ. ίη ΕιΐΓίρ. ρ. 157 | 3 ξνγγράφειν 
ονγγράφειν ΈΎ | 4 ΙΙρόόΊχος, τοντο μεν καϊ ήττον &ανμαΟτόν ΤηίβΓ- 
δβΐήιΐδ ρ. 6 | 5 εγώ ρι· 0 6 | βιβλίω- ανδρός αοφον £ν 0 | 7 πέρι πολ- 
λούς πολλην ΗίΓδοΙιΐ^ίαδ ιηίδο. ρΐιίΐ. III ρ. 76 | 9 αξίως ^ 1} : αξιώ Β Υ I 
άλλ' οτι όντως ^γίίβηο&οΐιίηδ Τ3ΪΤ61. ογιϊ. III 12 ρ. 10 | 10 ήμελήσ&αι 
τοαοντον ϋ-εόν δίβρη&ηηδ, β.θ!)θΐ33,ΐ ημελήύχϊαι [τοσοντος &εός] \ ροδί &εός 
ά\ιϊ ίηίΘΓΓΟ^αίίοηίδ απί θχοΐατη&ϋοηίδ δί^ηηιη ροηιιηΐ | λέγειν] ιρέγειν οΐ. 
Βαάη&πιιΐδ | 11 τοντωϊ Βαάΐιαιηαδ | 12 είναι ήμΐν ίη ΙϋιίΓει V | 15 επαινον 
περϊ ^Εροπος ΗΐΓδΟηί^ίηδ πιίδο. ρηϋ. III ρ. 83 | Ιπ ι δεξιά Β ίπ ι δ έξι α V 
. Ιπϊ δέ'ξια 0 | 16 αργειν] λέγειν ΗίΓδοηί^ίαδ | ()έ πρώτον Φαϊδρον ς | 17 
καϊ Ιαιιν Β | 19 ονδε (δίο) φημϊ . . · ϊρωιικά ΤηθίηίδΙίαδ ογ. 13 ρ. 161 
Ό | 20 οντε πω Ο | 21 ή οπι 0 | 22 ονδ' 0: ονδεΒΎ \ τοντωνϊων ρΓ Β 

5 Μοεκι8 βιβλία δια τον I , ώς Πλάτων, ^ Αττικοί ' βνβλία, 
ώς Δημοσθένης, κοινόν. | 17 Ρι,ντΑκοΗνδ φΐαβδΐ. ΡΙ&ίοη. 2, 1 ρ. 1000 γ 
η τη μεταφορά χρώμενος, ώσπερ εϊω&ε, τον αίτιον πατέρα τον κόο'μον 
κέκληκεν ; ώς των ερωτικών λόγων πατέρα Φαϊδρον έν σν μποσί ω 
προσεΐπεν, είσηγητήν αϊτών γενόμενον. | 19 Τηεμι8τ. ογ. 13 ρ. 161 ό 
(ίβδί. Ιί ρ. 21). Μαχιμυ-β Τυκ. άίδδ. XXIV 4 και τέ μέν αλλα άπαντα 
αποποιείται εΐδέναι, και τονς περί αρετής λόγους και τας περί 9&ΰν 
δόξας και τα. αλλα άπαντα, ίορ' οίς οι σοφισται έκόμων' ιίν δε 
έρωτικήν τέ/νην νποδύς, ταύτης και έπιοτημ(ϋν είναι και πραγμα- 
τενεο&αι περί αντην έλεγε. 



49 



εξ ίσον γίγνεται ημϊν τοις νστάτοις καταχειμένοις' αλλ* εάν οι 
πρόσ^εν ιχανώς χαι καλώς εΥτνωσιν, έξαρλέσει νμϊν. αλλά 
τύχη άγαΰϊ] καταρχέτω Φαϊδρος και εγκωμιαζέτω τον Ερωτα. 
Ταύτα δή και οι άλλοι πάντες άρα ξννέφασάν τ ε και εκέ- 
ζλενον άπερ 6 Σωκράτης, τιάντων μεν ονν α έκαστος είπεν, 178 
οντε πάνν δ * Αριστόδημος εμέμνητο οντ* αν εγώ α εκείνος έλεγε 
πάντα' α δε μάλιστα και ων εδοξέ μοι αξιομνημόνεντον, τον- 
των νμϊν έρώ εκάστον τον λόγον. 
6 Πρώτον μεν γάρ, ώσιεερ λέγω, έ'φη ΦαΊδρον αρξάμενον 
ιοεν&ένδε πο&έν λέγειν, οτι μέγας &εος εΐη δ Ερως και ΰανμα- 
στδς εν άν&ρώποις τε και ΰεοϊς, 7ΐολλαγν { μεν και άλλίβ, ονχ 
ηκιστα δε κατά την γένεσιν. το γάρ εν τοις πρεσβντατον ειναι^ 
τών &εών τίμιον, ή (5 1 ος. τεκμηριον δε τούτον γονής γάρ 
"Ερωτος οντ % είσιν οντε λέγονται ν7ΐ ονδενός οντε Ιδιώτον 
ΐ5 οντε ποιητον, άλλ' Ησίοδος πρώτον μεν χάος φησί γενέσ&αι, 

αντάρ έπειτα 
Γαϊ* ενρνστερνος, πάντων εδος ασφαλές αϊεί, 
ηδ' 'Έρος ' 

2 ύμΐν*\ ημΐν\ί\)γ{ | 4 ταύτα ΥββηβΓ | άρα) αμα λνγίΐβηβ&οηίαδ βΜ. 
ΟΐΉ. I, 1 ρ. 49 | 7 αξιομνημόνευτων I) ΓθΟβηί. πι. αξιομνημόνευτοι; είναι 
Ο αξιομνημόνευτα είναι ς | 8 έχάστου εμόν που τον λόγον Ο έκαστα 
(Γβιήδίδ τον λ.) Βίϊάηαηιιΐδ | 9 εφ η ρ. 50, 6 έστιν Ιοαηηβδ 8ίο1). βοΐ. 
I 9, 12 | 10 £ν&ένδέ πο&εν Ο | εΐη ούτος ό ερ(»ς Ο | 11 άλλοι δίο^β,βπδ | 
12 πρεαβυτάτοις Ο | 13 τον ϋ-εόν ς \ ή (Γ ο ς άβΐ. Οβηζβπΐδ ζιιν ^βδόΗ. 
άβτ φ'Ϊ€01ι. η. νόιη. Ιϋί. ρ. 127 φΐ&δί η&ίιιτη βχ ο,άδοηρίο ησίοδος, τί- 
μιον όνειδος οί. ίάβπι ΡΙοϋη. άβ ραΐοηι·. ρ. 521 αϊ. Ι1θίδί§·ία3 αά 8ορη. 
Οθά. Οοΐ. ρ. 01Χ | γοναϊ γαρ ς δίοβ&βιΐδ | 14 "Ερωτος ... ρ. 50, 1 χάος] 

χάους οΰτ' εϊαϊν αλλ"* Ησίοδος πρώτον μεν χάος γενέσθαι φησί, μετά 

δε τό χάος οι. Β&άΙι&ιηυδ | 14 λέγεται 0 115 γίγνεσθαι 8ίο1)£ΐβηδ | 16 αύτάρ 
. . 18 'Έρος ο πι δίοβειβιΐδ [ 17 Γαΐ* . *Έρος <1β1. Ηβπη&πηηδ | 18 ηδ' αέρος Ο 

15 Ακι8τοτει^ε8 πίθίαρίι. Λ 4 ρ. 984 2^3 νποπτενσειε ί' αν 
τις Ησίοδο ν πρώτον ξητησαι το τοιούτον, καν εϊ τις άλλος "έρωτα η 
έπιβνμίαν εν τοις ονσιν έ&ηκεν ως αρχήν, οίον καϊ Παρ μ ενίδης' 
και γάρ οντος κατασκενάζων την τον παντός γένεσιν 'πρώτιστον μεν 
φησίν ^Έρωτα 3~εών μητίσατο πάντων* (131 Κ. 139 81:.), Ησίοδος δέ 

( πάντων μεν ά&ανάτοισιν (ί1ιβο§. 116. 117. 120), ως δέον εν 

τοις ούσιν νπάρχειν τιν' αΐτίαν ήτις κινήσει και συνάξει τά πράγματα. 
Ρι,ντΑκοΗνδ βτοί. 13 ρ. 756 γ διό Παρμενίδης μεν αποβαίνει τον 
Έρωτα τών Αφροδίτης [εργων~\ πρεσβντατον, εν τι} κοσμογονία 
γράφων 1 πρώτιστοι· μεν "Ερωτα $εών μητίσατο πάντων*. Ησίοδος 
δέ φνσικώτερον εμοί δοκεϊ ποιεΐν "Ερωτα πάντων προγενέοτατον, ίνα 
πάντα δι 1 εκείνον μετάσχη γενέσεως. | 15 ΗΕδίοονδ ί1ΐθθ£. 116 
ητοι μεν πρώτιστα Χάος γένετ' , αντάρ έπειτα 
117 Γα£' ενρνστερνος, πάντων εδος άσφαλες αίει 
120 ήδ 1 ν Ερος, ος κάλλιστος εν ά&ανάτοισι ΰεοϊσι, 

4 



50 



[φησϊ μετά το χάος όνο τοντω γενέσ&αι, Γην τε και "Ερωτα. 
Παρμενίδης δέ την γένεσιν λέγει 

Ίίρωτιατον μεν Έρωτα &εών μητίσατο πάντων.] 

^Ησιόδω δέ χαί "Άχονσ ίλεως ομολογεί, οντω πολλαχό&εν ομο- 
λογείται 6 "Ερως έν τοϊς ττρεσβντατος είναι, πρεσβντατος δέ 
ων μεγίστων αγα&ών ημ~ίν αίτιος εστίν, ον γαρ εγωγ' έχω ει- 
πείν ο τι μείζον έστιν άγα&όν εν&ύς νέψ οντι η εραστής χρη- 
στός και έραστΐ] παιδικά, ο γάρ γρη άν&ρώποις ηγεϊσ&αι 
παντός τον βίον το7ς μέλλονσι καλώς βιώσεσ&αι, τοντο οντε 
σνγγένεια οϊα τε έμποιεΐν οντω καλώς οντε τιμαι οντε πλον- 

ντος οντ' αλλο ουδέν, ως ερως. λέγω δέ δή τί τοντο ; την επί 
μέν τοις αίσχροΐς αισχννην, επί δέ τοις καλοϊς τριλοτιμίαν' ον 

1 φησϊ ... 3 πάντων άαηιηειπιηΐ, βοϋίοΓβδ ΤπΓίοβηδθδ, φησϊ . . . "Ερωτα 
οππι Ηοιηπιβίίο δθθ1ιΐδβΓ&1: Τηηηίηδ. δοηειηζϊιΐδ δροο. στίί. ρ. 44 δίο δηο 
οιπτίΐ αΐ ίΓ&ηδροδϋΐδ ροδί; ρ. 49, 18 'Έρος ηβΓοίδ 1. 4 Ήβιόδφ . .. ομο- 
λογεί αά-ίπη^βΓβΐ ο ς φησι μετά κτε \ φησϊ οπι 3ίο"θ3,βηδ | 2 Παρμενίδης . . . 
3 πάντων οπι 8ίοΙ)2ΐθπδ, άβΐ. Ηβγηίαδ αϋΐι. ά. αΐιαά. ά. ίηββίύτ. I ρ. 377 
ΤνΊιηάβπΐδ ρηίΐοΐ. VI ρ. 692 | παρμενείδης Βν : οοη\ I) Γβα | την Γένε- 
σιν λέγει ίηοΙαδθΓ&ΐ Ι&ηηίυδ, την γένεσιν άβΐ. Κ,βίΐί^ϊιΐδ | 4 ' Ακονσίλεως 
σνμφησιν εν τοις πρεσβντάτοις είναι, πρεσβντατός τε ων 8ΐο1)3,θ\ΐδ | ούτως 
πανταχόθεν Ο | 5 πρεσβυτάτοις Ο ! είναι, προς δε τούτω των μεγίστων 
Β&δίίιΐδ Ίίΐϋ. νβΤ8. ρ. 17 | 6 μεγίστων] μέγιστος Ο μέγιστος τε και μεγί- 
στων Βα,άηαπιπδ | αίτιος ήμΐν 8ΐοΐ3&6Ηδ | 8 Ιραστ^ η παιδικά ουπι Ηοαι- 
τηβϋο βί ΗίΓδοηί^ίο ζίΒβίιν. {. ά. αιν. 1851 ρ. 326 ΘάΐάβΓειΙ Ι&ηηίαδ | 9 
μέλονσι ρΓ Υ | 10 συγκένεια V ευγένεια λΥγί1;βηΙ>&οηίηδ βρ. οτΐϊ. ρ. 9 
Κβίίί^ίπδ | οία τε 0 | οντω καλώς] οντω καλώς οντε κάλλος ς 1 όντως 
οντε κάλλος ΚβγηάΘΓδίαδ Ιαοοβδίαδ 

λυσιμελής, πάντων τε &εών πάντων τ 1 ανθρώπων 
δάμναται έν στή&εσσι νόον και επίφρονα βουλή ν. \ 
4 ΌΑΜΑβοινδ άθ ρηηο. 124 ρ. 383 *Λκουσίλαος δε (£τ. Ιήδί;. 
£Γ. I ρ. 100) χάος μεν νποτί3εσ&αί μοι δοκει την πρώτην αρχήν, 
ως πάντη αγνωστον, τάς δέ δυο μετά την μίαν, "Ερεβος μεν την 
άρρενα, την δέ &ήλειαν Νύκτα, ταύτην μεν αντί απειρίας, έκείνην 
δε αντί πέρατος, εκ δέ τούτων φηοί μιχβέντων Λί&έρα γενέσθαι 
και "Ερωτα και Μ ή τ ι ν, τάς τρεις ταύτας νοητάς υποστάσεις, την 
μέν ακραν Λι&έρα ποιών, την δέ μέοην "Ερωτα κατά την φνσικήν 
μεσότητα του έρωτος, την δε τρίτην Μήτιν κατ αυτόν ηδη τον πο- 
λυτίμητον νουν. παράγει δέ έπϊ τούτοις έκ των αυτών καΐ άλλων 
9εών πολύν άρι&μόν κατά την Εύδήμου Ιστορία ν. ΡηιιιΟβειπγβ π. 
ευσεβ. ρ. 61 Οοπιρ. εμ μεν (τιοΐ)ν έκ Νυκτός και (Ταρ)τάρον λέγε- 
ται (τά π)άντα, έν δέ τι(σιν $)ξ "Λιδου και ΑΙ(3έρ)ος' δ δ& την 
Τι(τανο)μαχίαν γρά(ψας έ'ξ) Αι&έρος φη(σίν), *Λκονσί[λ)αος ι ί' Ικ \ 
Χάους ιιρώτου (τάλ)λα. Βοηοι*. Τιιεοοκ. 13, 1 ΙΛκονσίλαος Ννκτός 
και Λι&έρος (βο. υϊον "Ερωτα λέγει). \ 5 πρεσβύταιος: Ριιπ,υΐ). 1.8. 
ρ. 44 Σάτυρος "Ε(ρωτά) φησι βασιλεύεσαι 7ΐρ)ώτον. 



51 



γαρ εστίν ανεν τοντων οντε πόλιν οντε Ιδιώτην μεγάλα και 
καλά εργα εξεργάζεσ&αι. φημι τοίννν εγώ άνδρα όστις έρα, εί 
τι αισχρόν ποιών κατάδηλος γίγνοιτο η πάσχων νιιό τον δ£ 
ανανδρίαν μη άμννόμενος, οντ' αν νπο πατρός όφ&έντα ούτως 
5 άλγησαι ον&' υπό εταίρων οίλ#' νπ' άλλον ονδενός, ώς νπό 7ται- 
δικών. ταυτόν δε τοντο και τον ερώμενον όρώμεν, οτι διαφε-% 
ρόντως τους εραστάς αίσχύνεται, οταν όφ&^ εν αίσχρώ τινι 
ων. εί ούν μηχανή τις γένοιτο ώστε πόλιν γενέσ&αι [η στρα- 
τόπεδον] εραστών τ ε και παιδικών, ονκ εστίν οπως αν αμεινον 

ίο οίκησειαν την εαντών, και άπεχόμενοι ^τάντων τών αισχρών και 
φιλοτιμονμενοι προς άλληλονς * και μαχόμενοι / αν μετ 1 άλ- 179 
ληλων οι τοιούτοι νικώεν αν ολίγοι οντες, ώς επος ειπείν, 
ιιάντας άν&ρώπονς. ε ρ ων γαρ άνήρ νπό παιδικών όφ&ηναι η 
λιπών τά'ξιν η οπλα άποβαλών ήττον αν δτ πον δέξαιτο η 

ΐ5 νπό πάντων τών άλλων, και προ τούτον τε&νάναι αν πολλάκις 
ελοιτο ' και μην εγκαταλιπείν γε τα παιδικά η μή βοη&ησαι 
κινδννενοντι * * ονδεις οντω κακός, οντιν ονκ αν αντός ό^Ερως 
εν&εον ποιήσειε προς αρετήν, ωσ& ομοιον είναι τω άρίστφ 
φνσει' και ατεχνώς ο εφη α Ομηρος, μένος εμπνενσαι ένίοιςν 

2οτών ηρώων τον &εόν, τοντο ό ^Ερως τοις ερώσι παρέχει γιγνό- 

7 μενον παρ** αντον. και μην νπεραπο&νήσκειν γε μόνοι ε&έ- 

I γαρ εστίν ΒΟ | 3 νπο τον ρΓ Β | 5 ο£#' ... ονΡ 0: οντε ... 
οντε Βν ! ουοΓ ενος Β | 7 τον Ιραστην ΗΪΓδοΙιί^ίιΐδ ζίβοΐιτ. ά. αΐϋ. 1851 
ρ. 326 | τινι ΒΟ: τινϊ Ϋ? | 8 η στρατόττεδον δθοίιΐδίί ΐΕΐΙιηίπδ | 9 Ι'ξ ερα- 
ατών ΗΪΓ8θ1ιΐ»Ίΐΐ8 | 10 έαντών] εαντών πό λιν ΗίΓδοΙιί^ίιΐδ | καϊ (&ηίθ απεχ ) *] 
η \ϊ\)Υΐ : οαπι ΚιιθοΙςθιΊο άβΐ. Ιαίπηιΐδ Βδ,οΙΙιειηιαδ | καϊ Ιπϊ τοις καλοϊς φι- 
λοτιμονμενοι Αδϋιΐδ | 11 αν ΥβπηθΙΐΓβη ρ. 47: αν 1ϊ1)Γί | 15 καϊ άβΐ. βί 
προ . ..ελοιτο ροδί 17 κινδννενοντι ροηίί Ηβπδάΐυδ ίηΐί. ρΐαίίοδ. ΡΙ&ί. I ρ. 
109 ( 16 καϊ μην μη Ιγκαταλιπεΐν . . . η βοηΰησαι Βαάΐιαττιαδ | μην] μη 
0 /; | 17 Ιιίαίαηι ο,ηίβ ονδεϊς ηοί&αί *, δίο ίβΓβ οχρίθηάυπι τις αν τολμή- 
αειεν έραστής-, ονδε γαρ \ κακώς ρΓ V | οντιν 1 0: οντινα Β οντινα V | 18 
ποιήσει ε 0: ποιησειεν ΒΥ | ώσ#' 0: ώαιε Βν | 20 ηρώιων Β | Ιρα)[σι πα- 
ρε]χει οαπι ταδΠΓθ, (ίαβΓίΐΐ ίοτί. Ιρωτώσι) V, εραϊσι πάσι παρ. ΟΓβΙΙίιΐδ 3,(1 
ΙδΟΟΓ. οι\ ά. β ρθΓΠίαί. ρ. 325 | 21 αντον Β αντον Υ | νπεραπο&νψσκειν Β 

II Χενορηο οοώπ. 8, 32 καίτοι Παυσανίας γ' δ ^Λγάϊτωνος 
τον ποιητον εραστής άπολογού μένος νπερ τών άχρασία έγχαλινδον μένων 
εϊρηκεν, ώς και στράτευμα άλκιμωτατον αν γένοιτο εκ παιδικών τε 
καϊ εραστών, τούτους γαρ αν έφη οϊεσΟαι μάλιστα αίδέϊσ3αι αλλήλους 
άπολείπειν, θαυμαστά λέγων, εί γ' οΐ ψόγου τ' άφροντιστεΐν καϊ 
άναισ/υντεϊν προς αλλήλους έ&ιζόμενοι ούτοι μάλιστ' αίσ/ννονται αι- 
σχρόν τι ποιεϊν. οί. ίβδίίιη. XXIV ρ. 14. XXVII δθηιι. οαπι Ρι,ντ. 
ςάαθδί:. οοηπ. I 2, 6 ρ. 618. |_18 Ρι,ντ. αϋ. Ρθίορ. 18 (ίβδίίπι. ΧΧΥΙΙΙ 
βχί,Γ.) | 19 Ηομεκ. ^Γ 482 ώς φάτο. τώ ό 1 έμπνευσε μένος γλανκώ- 
πις ^Λ&ηνη. Ο 262 ώξ ειπών έμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαών. 



52 



λοναιν οι έρώντες, ονχ οτι οίνδρες, αλλά και αί γννοΓικες, τού- 
τον δέ και η Πελίον 3-νγάτηρ °' Αλκ,ηστις ικανή ν μαρτνρίαν π αρ- 
έχεται [νπέρ τονδε τον λόγον] εϊς τονς "Ελληνας, έ&ελησασα 
μόνη νπέρ τον αντής ανδρός άπο&ανεΐν, όντων αντψ πατρός 

ντε και μητρός ' ονς εκείνη τοσούτον ίπερεβάλετο τη φιλία διά 
τόν έρωτα, ώστ άποδεΐξαι αντονς άλλοτρίονς οντάς τψ νιεϊ 
και ονόματι μόνον προσήκοντας. και τοντ' εργασαμένη το έρ- 
γον οντω καλόν εδοξεν έργάσασ&αι ον μόνον άνΰρώποις άλλά 
και &εο~ις, ώστε πολλών πολλά και καλά εργασαμένων εναρι- 
ΰμήτοις δή τισιν εδοσαν τοντο γέρας οι &εοί, έξ α Αιδον άνεϊ- 
ναι πάλιν την ψνχήν, άλλά την εκείνης άνέισαν άγασ&έντες τψ 

νέ'ργψ' οντω και $εοί την περί τόν έρωτα σπονδήν τε και αρε- 
τήν μάλιστα τιμώσιν. ^Ορφέα δέ τόν Οιάγρον άτελη απέπεμ- 
ψαν έξ α Αιδον, φάσμα δείξαντες της γνναικός έφ' ην ήκεν, αυ- 
τήν δέ ου δόντες, οτι μαλ&ακίζεσ&αι έδόκει, άτε ών κι&αρψ- 
δός, και ον τολμάν ένεκα τον έρωτος άπο&νησκειν ώσπερ Αλ- 
κηστις, αλλά διαμηχανάσ&αι ζών εισιέναι εϊς α Αιδον\ τοιγαρτοι 

1 ονχ οτι Είδοΐΐθπΐδ : ον μόνον οτι ΒΥϋ ον μόνον οι 8ίθρ1ιαηαδ ' 
αι οϊώ. Ο & | τούτοι/) δοκεϊ νβπιιβΙΐΓβη ρ. 48 | 2 παρέχεσΰαι ΥβπηβΙΐΓθη | 
3 νπερ . . . "Ελληνας ά&πιηαί Β&άΐι&πιιΐδ | νπερ τονδε τον λόγον άβΐ. \νΌ1- 
βιΐδ, ροδί είς τονς "Ελληνας ροηίΐ Β&δίίηδ Ίίΐϋ. νβΤ8. ρ. 106, νπερ τονδε 
άβΐ. βί τον λόγον ροδί 1. 2 <Γ£ ροδαίΐ 8ίβρΙΐ9,ηιΐδ, νπερ τονδε άβΐ. λνγίίβη- 
1)8ΐο1ιΐϋδ δθΐ. ρΐ'ίηα Ηίδί. ρ, 360 λνίηοΙίΘΐιηαηηπδ ργ&θΓ. Ρ1&1). άί&Ι. δρπΓ. ρ. 
XI | 4 αντης Βν ροδί ανδρός οοΐΐοοαίαιη Ο | 6 ώστ 1 0: ώστε Β Υ | 7 
μόνω Ο 6 | 9 πολλών και πολλά καλά Υ | κατεργαοαμένων Μβίΐιοίϋαδ ρ. 
109 | 10 εδοξαν Υ | εδοσαν δη τοντο 0 | τοντο το γέρας ς \ αδον 0 υί 
δοΐθΐ | 11 τφ εργο) άθΐ. Β&ίΐβπΐδ, τω . .♦. 12 ϋεοϊ ϋβιτιηιιβ 13 μάλιστα τι- 
μώσιν δβοΐαάίΐ Βη,άΐι&πιιΐδ | 14 φάντασμα 0 | 15 κιθαρωδός ΒΥΟ | 16 άπο- 
Λ^νηισκειν Β | 17 διαμηγανησασ&αι ς \ ζών ϊέναι 0 ΰ 

2 8οηογ,. η περί της "Αλκήστιδος υπό&εαις τοιαύτη τις εστίν 
(Αικαιάρχου ίηδοηβηηΐ: Ευπρίάίβ οοείά.) * Απόλλων ήιήσατο παρά 
των Μοιρών, οπως 6 ^Αδμητος τελευταν μέλλων παράσχη τον νπέρ 
εαυτόν εκόντα τε&νήξόμενον, ίνα ϊσον τω προτέρω χρόνο ν ζήσΐ], και 
όή ^Αλκηστις η γυνή του Αδμήτου έπέδωκεν εαυτή ν, ουδετέρου των 
γονέων θελήσαντος υπερ του παιόός άποΟανεΐν. μετ' ον πολύ δε 
ταύτης της συμφοράς γενομένης Ηρακλής παραγενόμενος και μαθών 
παρά τίνος θεράποντος το περί την ν Αλκηστιν έπορεύθη επί τον 
τάφον, και τον Θάνατον άποστήναι ποιήσας έσθήτι καλύπτει την 
γυναίκα, τον δέ ν Αδμητον ηξίου λαβόντα αυτήν τηρεΐν' ειληφέναι 
γαρ αυτήν πάλης αθλον έλεγε, μή βονλομένου δέ εκείνον έδειξε* ήν 
επένθει. Αλλως (Αριστοφάνους γραμματικού υπόθεοις Εαΐ'ίρί- 
άίδ θάίίοΓβδ)* Άλκηστις ή Πελίον θυγάιηρ, υπομείνασα υπέρ του 
ιδίου ανδρός τελευτήσαι, Ηρακλέους έπιδημήσαντος ίν γ?] Θετταλία 
διασώζεται, βιασαμένον τους χθόνιους θεούς και άηελομένον την γυ- 
ναίκα, παρ' ουδετέρω κείται ή μυθοποιία. 



5:] 



διά ταύτα δίκην αυτώ επέδεσαν καί εποίησαν τον θάνατον αυ- 
τόν υπό γυναικών γενέσ&αι, ονχ ώσ7ΐερ ' Αχιλλέα τον της Θέ- ε 
τιδος νιόν έτίμησαν και εις μακάρων νήσους άπέ7ΐεμν\)αν, οτι 
7ΐεπυσμένος παρά της μητρός ώς απο&ανοϊτ 1 α7τοκτείνας α Εκτορα, 
*>μή α7ΐοκτείνας δέ τούτον οϊκαδ 1 έλ&ών γηραιός τελευτήσοι, ετόλ- 
μησεν ελέσ&αι βοη&ήσας τω εραστή Πατρόκλω καί τιμωρήσας 
ου μόνον νπεραποΰ-ανεϊν αλλά καί έπαπο&ανεϊν τετελευτηκοτι* 180 
ο&εν δή και ντνεραγασ&έντες οι &εοί διαφερόντως αυτόν έτί- 
μησαν, οτι τον εραστήν ουτω περί πολλού ε7Χθΐείτο. Αισχύλος 

ίο δέ φλυαρεί φάσκων Αχιλλέα Πατρόκλου έράν, ος ην καλλίων 
ου μόνον Πατρόκλου αλλά και των ηρώων απάντων, και ετι 
αγένειος, έπειτα νεώτερος πολύ, ώς φησιν ^Ομηρος, αλλά γάρ 
τφ οντι μάλιστα μεν ταύτην την άρετήν οι &εοί τιμώσιν την 
περί τον έρωτα, μάλλον μέντοι &αυμάζουσιν και αγανται και β 

ΐΐ> εύ ποιοϋσιν, οταν ο έρώμενος τον εραστήν άγαπα, η οταν 6 
εραστής τά παιδικά, ΰειότερον γάρ εραστής παιδικών ' εν&εος 
γάρ έστι. διά ταύτα και τον 3 Αχιλλέα της * Αλκηστιδος μάλλον 
έτίμησαν, εις μακάρων νήσους ώιοπέμψαντες. ουτω δή εγωγέ 
φημι Ερωτα &εών καί ττρεσβύτατον και τιμιώτατον καί κυριώ- 

2ο τατον είναι εις αρετής και ευδαιμονίας κτησιν άν&ρώποις καί 
ζώσι καί τελευτήσασιν. 

4 άποίϊάνοιτο ς: άπο&άνοι ΒΥο, Ι&ΙιηίΗδ | 5 μη ποιηοας δε τούτο 
0 | οΐκαδε (V ΙλΟ-ών ΒΥ | 7 και άποΰανεϊν ^ | 8 καί οίώ 0 | 9 ϊποιέϊτο 
βχ Ιποιητο οοιτ. V | αϊσ χυλός Β αϊσ χυλός V | Αϊσ χίιλος ... 12 "Ομτρος 
άβΐ. νο,ΙοΙίβπΒΓίιΐδ άΐ9.ίι\ Ειιηρ. ρ. 13 8(1 Ο&ΙΙίηι&οηί β1θ£. ρ. 218 | 11 καί 
ετι αγένειος ροδί 12 πολύ ίΓ3,ηδροηβηο!3, βδδβ οί. Ε. ΡβίθΓδβηπδ | «λλ' αρα 
καί 0 | ήρώιων Β | 12 ώ)σ ({ [η]σ).ν ο α πι ταδ. Β ί 13 τιμώσιν 14 &αυμά- 
ζονσιν Β: δΐηβ ν ΥΟ | 15 ϊρώϊώμενος V | 16 άειότερον γάρ' πβΛϊδ ίρα- 
στης .... 17 Ιστι δβοίηδίδ Βαάΐι&ιηπδ | 17 της ^Αλκηστιδος άβΐ. 8πί) τον της 
Θέτιδος δΟΓ. δοΐιαοίζίιΐδ ορρ. ρ. 119, ά&πιη3Λ)&ί Β&άΐιαπιιΐδ &ά ΡΙαί. Εα- 
ίηγά. ρ. 94 | 18 εγωγε φημϊ ΒΥ | 19 καί ροδί &εών οιη 0 | κυριώτερον 
0 | 20 είναι οιη 0 | άρετή[σ] θχ άρετην V | 21 τελευτήσασιν V τελευτη- 
σασι Β0 τετελευτηκασι V 6 

9 Ατηεν. XIII ρ. 601α και Λισχνλος μέγας ών ποιητής καί 
Σοφοκλής ήγον είς τά ϋεατρα διά των τραγωδιών τους έρωτας, δ 
μεν τον ^Λχιλλέως προς Πάτροκλον, ο δ' εν τη Νιόβΐβ τον των 
παίδων. Χενοριιο οοηιι. 8, 31 και Άχιλλενς Όμήρω πεποίηται ονχ 
ώς παιδικοΐς Πατρόκλω, αλλ"* ώς εταίρω άπο&ανόντι εκπρεπέστατα 
τιμωρήσας. | Αε8οηυι.υ8 ίη Μ^ηηίάοηίΐΗΐδ, ο£. ίτ. 131. 132 Ν. | 10 
Ηομεκ. II. Β 673 Νιρενς ος κάλλιστος άνήρ υπό ν ίλιον ήλθεν των 
άλλων Ζΐαναών μετ 9 άμνμονα ΠηλεΙωνα. \ 12 ΗοΜΕκνδ II. Λ 786 
τεκνον έμόν, γενε^ μεν υπέρτερος έοιιν 'Λ/ιλλενα, πρεσβύτερος δε συ 
εσσι. | 16 οϊ. αά ρ. 51, 18. 



54 



ο Φαϊδρον μέν τοιοντόν τινα λόγον εφη ειπείν, μετά δε& 
Φαΐδρον αλλονς τινάς είναι, ών ον πάνν διεμνημόνενεν * ονς 
παρείς τον Πανσαν/ον λόγον διηγεϊτο. ειπείν δ** α ντον ότι Ον 
καλώς μοι δοκει, ώ Φαιδρέ, προβεβλήσ&αι ημίν ό λόγος, το 
απλώς όντως παρηγγέλ&αι έγκωμιάζειν Ερωτα, ει μέν γάρ εϊς$ 
ήν ό^Ερως, καλώς αν εϊχε' ννν δέ ον γάρ έστιν εϊς' μη 
οντος δέ ενός όρ&ότερόν έστι πρότερον Ίΐρορρη&ηναι οποίον 

τ>δεϊ έπαινειν. εγώ ονν πειράσομαι τοντο έπανορ&ώσασ&αι, 
πρώτον μέν Ερωτα ψράσαι ον δει έπαινειν, έπειτα έπαινέσαι 
άξίως τον &εον. πάντες γάρ ΐσμεν ότι ονκ εστίν ανεν °Έρω- \ο 
τος ' Αφροδίτη, μιας μέν ονν ονσης εις αν ήν^Ερως' έπει δέ 
δη δνο έστόν, δνο ανάγκη και Έρωτε είναι, πώς (5' ον δνο 
τώ &εώ; η μέν γέ πον πρεσβντέρα και άμητωρ Ονρανον &ν- 
γάτηρ, ην δη και ονρανίαν έπονομάζομεν' η δέ νεωτέρα Λιός 

ε και ζΐιώνης, ην δη πάνδημον καλονμεν. άναγκαϊον δη και\?> 
7 Έρωτα τον μέν τη ετέρα σννεργόν πάνδημον όρΰώς καλεϊσΰαι, 
τον (Γ ονράνιον. [έπαινεϊν μέν οίν δει πάντας &εονς\ α ό' ονν 

2 είναι άβΐ. ΗίΓδοΙπ^ίυδ | διεμνημόνενε ΒΥ | 4 δοκει π α να ανίας 
ώ φαιδρέ Ο | προβεβ[λ] ή σ &αι οιιπι Γ&δ. V | 7 θ7ίοτίρο?ΉθΓΐη&ιιηπ8 | 10 πάν- 
τες 17 ονράνιον Ιοειηηοδ δίοβαβυδ βοΐ. I 9 ; 13 | 10 άνευ "Ερως Αφρο- 
δίτης. Αφροδίτης δε μιας (χΓΐΐδβπΐδ δρβα Εΐ(1ιΐθΓ8. ρ. 27 | 11 ης μιας Ίχ\\60- 
ΙίβΓίπδ | ονν οιη Ο | 12 δη οπι Ο 6 | εστον Β | εροπας 8ίο1)&6αδ | 13 τα 
8ίο1ο&6ΐΐδ | &εώ ΟοββΙαδ ηοιι. Ιεοϊ. ρ. 27 (ιηηβηιοδ. Ιλ τ ρ. 123): ϋεά \)Ύ0 
8ίοΙ)3,6ΐΐδ θέα ηίάβίιΐΓ Β | μεν γάρ πον Ο | 15 διόνης Βν I ροδί πάν- 
δημον Ιτθδ ΙίίΐβΓειδ θΓ3δ&δ 0 | 17 τον (Γ 0: τον δε ΒΥ \ έπαινεϊν .... 
ϋεονς (Ιθΐ. ΟΓθΠίπδ 8x1 ΙδΟΟΓ. άβ ρβπηαί. ρ. 326 | ονν ον δεΐ πάντα ' α 
Β&δίήΐδ Ιίτϋ. νβΤ8. ρ. 24 ονν ον δεϊ πάιντα γ 1 ομοίως ' ά λ 7 6Γπΐθ1ΐΓθη ρ. 49 | 
<Γ άοϊ. ΟΓβΙϋαδ 1. δ. | αΚβπιπι ονν άβΐ. Αδϋαδ 

11 Χενογηο οοηιιίπ. 8, 9 εϊ μεν ονν μία εστίν Αφροδίτη η διτταί, 
ονκ οϊδα — και γάρ Ζευς 6 αυτός δοκών είναι πολλάς επωνυμίας έχει — , 
οτι γβ μέντοι χωρίς εκαιέρα βωμοί τε και ναοί είοι και ΰνσίαι. 
μεν πανδημω ραδιουργότεραι , τη ουράνια άγνότεραι, οίόα. εΐκά- 
σειας δ" 1 αν και τονς έρωτας την μεν πάνδημον των σωμάτων ίτιι- 
πέμπειν, την δ ) ονρανίαν της ψυχής τε και της φιλίας και των κα- 
λών έργων. | 13 Αρνι,ΕΐΥδ αροΐ. 12 ηιίίίίο βηίιη άίοβί'θ ο,Ιία ϋΐίΐ βί 
άίηίηα, ΡΙαίοηίδ βί (ρΐαίοηίοβ Ι'ώτί *) Γαιίδδίπιο οιιί^ηβ ρίοιιιπι (ρΐιί- 
Ιοδορίιοηιπι Ιαϊιηίιιβ) ί^πατα, οβίθΓυηι οπιιιίΐπΐδ ρΓΟ-ίαηίδ ίηοο^ηϋβ : 
^βηιΐηα,ιη 6886 ΥβηβΓβπι άβαηι, ρΐΌριίο ομιαπίφΐβ ατηοΐ'6 6ί άΐιΐθΐδίδ 
Σΐηιη,1:οπΙ)ΐΐ8 ροΐίβηίβδ. βα,πιπι αΙίβΓθ,ΠΊ υυΐ^ίίπηπι, (]ΐιαβ δίί ρβΓοίΐα 
ρορυΐίΐι-ί αιηοιΌ, ηοη ηιοάο Ιιπηιη,ιπδ ίΐηίηιίδ, ιΐ6ηιηι βΗαιη ρβουίηίδ 
βί ίβπηίδ ίΐά 1ί1)ίάίιΐ6ηι ίπιρβΓϋίΐΓβ, αί (υΐ ΓιΙ>ϊ'ι *) ίηιηιοάίοα ΐτιιοίφΐβ 
ρβΐ'οαίδοηιηι αιιΐιηαΐίιιηι δβπια οοΐ'ροΐ'ίΐ οοηιρίθχπ αίηοΐθηίβΐη : ηΐίοι αηι 
ιιβίΌ οίΐβΐίίβιτι ν6ΐΐ6Γβιη, ρΐίΐοίΐίί^ίΐ (]υίΐβ δϋ ορΗιιιαϋ ιηιι ηηιοΓβ, δοϋδ 
1ιοπιίηίΙ)ΐΐδ 6ί .60Γπηι ραιιοΐδ οιιγ&γθ, ηιιΐΐίδ ίυΐ'ρϋιιάίιιοιιι δΐΐηιιιΐΐδ 



55 



εκάτερος εΐληχε πειρατέον ειπείν, πασα γαρ πραξις ώδ 1 εχέι' 
αυτη εφ' εαυτής ΊΓραττομένη ουτε καλή οντ % αισχρά ' οίον ο 1^181 
ημείς ποιο υ μεν, η πίνειν η αδειν η διαλέγεσ&αι, ουκ εστι τοντων 
αυτό καλόν ουδέν, αλλ εν τ^ πράξει ώς αν πραχ&ΐ,, τοιούτον 
ζάπέβη' καλώς μεν γαρ Ίΐραττόμενον και ορΰώς καλόν γίγνεται, 
μη ορ&ώς δε αϊσχρόν. ουτω δη και τό εράν και ό^Ερως ου 
πας εστι καλός ουδ' άξιος εγκωμιάζεσ&αι, αλλ ό καλώς προ- 

1 πάσα .... ρ. 56, 1 έράν ΟθΠίαδ XVII 20, 3 Ιο&ηηθδ 8ίοηεΐ6ΐΐ8 

βοΓ. Υ 130 πάσα 2 αισχρά Ργοο1π8 ίη ΑΙοίο. I ρ. 215 [ ώ«Γ Β ωί' 

ΥΟ: ώ$ί δίοοδβιιβ ωιίί Οβίΐίπδ, Ρΐ'οοίαδ | 2 αυτής Οβίΐίαδ | πραττομενη 
οχιίώ. Ιίοι-ίδ (3τθ1Ηιΐ8 δΐοοείθΐΐδ, οπιΡίΌοΙυδ: ταττομένη οί. I. ΒΘΓΏ&,γδίαδ, άθΐ. 
οπιη 8ίθρη&ηο Ι&ΐιηίαδ | καλή Ιστιν οντ* Ργοο1π8 | οίίτ' 0, ΡγοοΗ οοά. 
Αη£. : οντε ΒΥ | δ οτη (τθΐΐη Ιίοή | 4 αύτο κα(Ρ αύτο καλόν 0, 8ίο- 
οειβιΐδ | έν πράξει δίοοαβηδ | τοιούτον όβΐΐίαδ 8ίθ09,βαδ: τοιούτο ΒΥΟ | 6 
ουτω δε ΟθΠίπδ | ου ίη ΙίΐιίΓΟ. 0 | 7 Ιστιν Οβίΐίυδ | ονό* δίοοειβαδ : ονόε 
ΒΥΟ | αλλά ΒΥ | καλώς] κάλος ΒΎ 

Πθΐ ίΙΙβΟβΠΙ'ίδ δββί&ΐΟΓβδ 8Π08 ρβΓοβΠβηίβηι. ηηίρρβ αηιοΓβιη 61118 
ηοη απιοβηπηι βί Ι&δοίηυπι, 8θ(Ι οοηΐτα ΐηοοχηρίππι β£ δβπηπι ραΐ- 
οηπίυάίηβ ηοηβδίαΐίδ υπίηΐβδ αηΐΕΐίοΓίοΗδ δυίδ οοηοίΐί&χβ, βί δί 
ορι&ηάο άβοοί'Η, οοΓροΓ8, οοηιπιβηάθί, & οοηίιιηίδιοία βοΓππι ρΐΌοαΙ 
αοδίβϊΎβΓβ. ηβηηβ βηίπι ηηίοηιιαπι αΐίιιά ίη οοΓροιππι ίοπηβ, άίϋ- 
£βηάαηι, ςη&πι ηαοά οοηιηιοηβ^Ι: άίηίηοδ αηίπιοδ βίιΐδ ρπίοηηίυάίηίδ, 
φίαπι ρηιΐδ ιιθγςιπι &ί δίποβΓαπι ίηίβϊ* άβοδ ηίάβΓβ. Ρεοτινυβ βηη. 
III 5, 2 ρ. 293 β (ίβδίπη. ρ. 23). 

1 ΟΕΐ,ι,ινθ XVII 20 δγηιροδίιιηι ΡΙ&ίοηίδ αριιά ρηϋο- 
δορηπηι Τα,ηΓηπι Ιβ^βοαΐαι*. ιιθγοςι ί11& Ραηδαηίαβ ίηίβι· οοηυίυαδ 
ΑιηοΓβηι υίοβ δΠ3> Ιειηάαηίίδ, θα ηβι-οα ϋ& ηίΓδηπι απιαπίηιιΐδ, 
ηιβππηίδδβ βίίαηι δίπάπθπηιπδ. δΐιηί αοίβο ηη&β πιβππηίιηΗδ τιβΓΟβ, 

η&βο: πάσα γαρ εράν, ηβ,ββ ηβΓϋα αοί Ιθοία δηηΐ, αίηαβ 

ιοί ΤαιίΓΠδ ηιίηί ε ηβυδ 3 , ίηηηϋ; € ίπ, Γηβίοπδοβ' — δίβ βηίπι πιβ 
[ίη ρπηοίρίο] Γβοβηδ ίη άίαίΓίοαηι αοοβρίηπι &ρρθ11ίί&1>Σΐί, βχίδίί- 
ηιαηδ βίο^νίθΐιΐίαβ ηηίηδ βχίαηάβηάαβ ^Υ'άϊία Α^Ηθηαδ ηθηίδδβ — 'ηί- 
άθδηβ 5 ίης[ηίί ε 6ηί1ιγηΐθηΐΕΐ ογθογππι βϊ οοΓηδοηπι βϊ οοηαβχηηι 1)γθ- 
ιιίΙπίδηαΘ τοίηηάίδ ηηιηβηδ οηπι ςη&ά&ηι αβ^ηαοίΐί οίΓοηηΐΣίοίίοηΘ 
(Ιβιιίηοίηηι ? ηαοβδηβ ηοοίδ άίοβΓβ ίη Ιίοηδ ΓηβίοΓηηι υβδίτοπιπι 
ίαηι αρίθ ίαηι^πθ ηιοάπΐ^β οοηιροδΗαηι ΟΓαίίοηθηι ? 8θά ηοδ' ίηηηϋ: 
'ΐαπίθη ηηηιβίΌδ οβηδβο ηίοίθ^δ δδον πάρεργον. αά ίρδα, βηίηι Ρΐίΐ- 
ίοηίδ ρβηβίΓαΙία ίρδαΓπηΐ(|υθ ΓβΓηηι ροηάβΓα θΐ άψηίίαΐβδ ρβΓ^βη- 
άηηι β8^, ηοη αά υοοηΙαΓηηι βίιΐδ Εηιοβηίίίΐίθηι ηβο αά ηβΓΟΟΓαπι 
υβηηδία^βδ οΙβυβΓδίίαηάηπι 5 . Ιι&βο αάηιοηίίίο Ταηή άβ οΐ'αίίοηίδ 
Πίΐίοηίοαθ ηιοάπΐίδ ηοη ηιοάο ηοη ΓθρΓθδδίί, δθά ίηδϋηχίί βίίίΐηι 
ηοδ αά οΙθ^ίΐηΗ&ηι ^Γαβοαβ οναίίοηίδ ιΐθΓϋίδ Ιαίίηίδ αάίβοίίΐηοΐιιηι. 
αί^ηβ ηίί ςηαβάαηι αηίηΐίΐΐίπηι ρη,Γυο, υίΐία ίΐά ίηιίί,αηάυιη δπηί 
^υ^δ Γθδ οηηι^ηθ ηηάίβπηί υίάθΐίηΐυθ ρθίηίαηίία, ρΐΌΐηάθ ηοδ 63, 
^η^ιβ ίη ΡΙαίοηίδ οΐ'^ίοηβ άβππΓαηιιΐΓ, ηοη αβπιιιΙ&Γί ^ιιίάβηι δβά 
Ιίηβαδ υηιΟΓίΐδίρβ ίαοβΓβ αιΐδί δΐιηιιΐδ. ηβΐηί ίρδηηι ηοο 6δ1: (^ηοά 



56 



τρέπων εράν. 6 μεν ονν της πανδήμου Αφροδίτης ώς άλη&ώς 9 
~β πάνδημος εστί και έξεργάζεται ο τι αν τνχη' και οντός εστίν 
ον οι φαύλοι τών ανθρώπων ερώσιν. ερώσιν δε οι τοιούτοι 
πρώτον μεν οΰχ ήττον γυναικών η παίδων, έπειτα, ών και 
ερώσι, τών σωμάτων μάλλον η τών ψυχών, έπειτα ώς αν δυ- 5 
νωνται άνοητοτάτων, προς το δια7τράξασ&αι μόνον βλέποντες, 
άμελοϋντες δε του καλώς η μή. ο&εν δή ξυμβαίνει αντοϊς, 
ο τι άν τύχωσι, τούτο πράττειν, ομοίως μεν άγα&όν, ομοίως 
ο δε τουναντίον, εστι γαρ και τοιαύτης $εον, νεωτέρας τε ούσης 
πολν η της ετέρας και μετεχούσης εν τη γενέσει και &ή?.εοςιο 
και άρρενος, ό δε της ουράνιας, ιτρώτον μεν ου μετεχονσης 
ΰηλεος αλλ 1 άρρενος μόνον [και εστίν ούτος ό τών παίδων 
ερως], έπειτα πρεσβυτέρας, νβρείος άμοιρου * ο&εν δή έπι το 
άρρεν τρέπονται ο\ εκ τοντον τον έρωτος επυτνοι, το φύσει 
έρρωμενέστερον καϊ νουν μάλλον έχον άγαπώντες. και τις άν 15 
γνοίη και εν αντη τη παιδεραστία τονς ειλικρινώς νιτό τοντον 
ό τον έρωτος ώρμημένονς. ον γαρ έρώσι παίδων, αλλ 1 έπειδάν 
ήδη άρχωνται νονν ΐσχειν ' τοντο δε πλησιάζει τω γενειάσκειν. 
παρεσκενασμένοι γαρ, οϊμαι, εισίν οι έντεν&εν αρχόμενοι εράν 
ώς τον βίον άπαντα ξυνεσόμενοι και κοινή συμβιωσόμενοι, αλλ 1 2ο 
ουκ έξαπατήσαντες, εν άφροσύνη λαβόντες ώς νέον, καταγελά- 
σαντες οϊχησεσ&αι έπ' άλλον άποτρέχοντες. χρην δε και νόμον 

3 ϊρώσι δε ΥΟ | 6 άνοητάτως ς δοηαβίζίηδ ορρ. ρ. 120 | 9 τοι- 
αύτης*] άπο της Ιίοη | 10 η ί> ή Β | 11 ο ί?έ] ονδε 0 | 12 χαϊ εστίν 
. . . ερως άθΐ. δοηιιβίζίιΐδ 1. 8., π. παίδων ίη παιδεραστών ιηαί&Ιο ροδί 
15 αγαπωντες ΐΓ&ηδροηίΐ νβπηβηΓβη ρ. 53 | 13 άμοιρος οιπη Είοΐηο Β&- 
δίίπδ Β&άηειπιαδ | 16 είλικρινώς ΒΥ \ 17 αλλ 1 η έπειδάν δίβρηαηιΐδ | 18 
άρχονται Υ | τοντο . , . γενειάσκειν άβΐ. δοηνιοίζΐαδ ορρ. ρ. 120 | 19 παρα- 
σκευασμένοι 0 | 22 χρην . . . ρ. 57, 3 σώματος Ιο&ηηβδ 8ίοΙ>, ίΙοΓ. ΙΛΙ 17 | 
χρην Β χρην Υ 

βχ ίδάβπι 111x3 ηβΓοίδ βίαδ βίήηχίηιιΐδ. 'Οηιηβ' ίηηιιίΐ; ^ιηηίηο ίαοίηιτι 
δίο 8Θ8Θ ηα,οβί : ηοομιβ ίαιτρβ βδί;, ηηαηίηηι ίη βο βδί, ηβηυβ Ιιο- 
ηβδίαηι , ιιβίηί βδ£, ο^αίΐδ ηηηο ίαοίηιαδ ίρδί Γβδ, ΙηοβΓβ οίΐηίηΐ'β 
(ϋδδβΓβΓβ. ηίηϋ η&ηιηηβ Ιιονηιη ίρδίιιη βχ δθδθ Ιιοηβδίηιη βδί ; φΐαϋ 
οιιηα ίίβΐ'βί ηιοάο ίαοίηιη βδί:, ίαΐθ βχΐίίίβ: δί Γβοΐβ ηοηβδΐβηιιβ 
Γα,οίηηι βδί, ίιιπι ηοηβδίυπι β£; δίη ραιτιηι Γβοίβ, ίητρβ βί : δίο 
απΐ8ΐΓβ. δίο αιηοΐ' ηοη ηοηβδΐηδ οηιηίδ ηβηηβ οιηηίδ Ιαικίβ άΐ£ηΐΐ8, 
8βά ηηί ί&οίί ηοδ ηί ηοηβδίβ ίΐηιβηιπδ\ | 3 Ηεκμιλβ ίη ΡΙ&ί. Ρη&θάτ. 
ρ. 76 οι δι- άπα της στοάς πρότερον μεν ελεγον το απλοί ν ηγεϊσΟΊΜ 
το πράγμα, νυν (Γ ηχουοα εκείνων ) οιι διπλούν γασιν είναι και 
αυτοί τον έρωτα, τον μεν άστεΐον, τον δέ γαυλον, επιθνμίάν τε (όέ 
Ιίοπ: οοιτ. Ιαίιηίιΐδ) καί ορεξιν συνουσίας, κατα τον ΠαυσανΙαν και 
τον τραγωδίν τον είπόντα δισσά πνεύματα πι εις, "Ερως* (ίϊ. αάβδρ. 151). 



57 



είναι μη έραν παίδων, ίνα μη εις αδηλον πολλή σπονδή ανη- ε 
λίσχετο' το γαρ των παίδων [τέλος] αδηλον οι τελεντα χαχίας 
χαί αρετής ψυχής τε πέρι χαί σώματος, οι μεν ονν αγαθοί τον 
νόμον τοντον αντοί αντοΐς έχοντες τίθενται, χρην δε χαί τον- 

ζτονς τονς πανδημονς έραστάς προσαναγχόζειν το τοιοντον, 
ωσπερ χαί των έλενθέρων γνναιχών προσαναγχάζομεν αντονς 
χαθ' οσον δννάμεθα μη έράν' οντοι γαρ εισιν οι χαί το όνει-182 
δος πεποιηχότες, ωστέ τινας τολμαν λέγειν ώς αίσγρον γαρί- 
ζεσθαι έρασταΐς' λέγονσι δέ εις τοντονς αποβλέποντες, δρών- 

ιοτες αντών την αχαιρίαν χαί αδιχίαν, έπεί ον δη πον χοσμίως 
γε χαί νομίμως δτιονν πραττόμενον ψόγον αν διχαίίος φέροι. 
χαί δή χαί δ περί τον έρωτα νόμος εν μεν ταίς αλλαις πόλεσι 
νοησαι ράδιος, άπλώς γαρ ωρισται' δ δ 1 ένθάδε [χαί έν Λα- 
χεδαίμονί] ποιχίλος. εν^Ηλιδι μεν γάρ χαί εν Βοαοτοίς, χαιΒ 

1 παϊδας ΜαΛΙειηάπδ 8-ά 1<γ8. ρ. 535 (435) | 2 τέλος άβΐ. Β&ά1ΐ9,- 
πΐυδ | κακίας η αρετής θάΐίΌΓβδ δίοβ&βί | 4 χρην ΒΎ χρη Ο | 7 δννάμε&α 
αη άνναίμβ&α V ίηοθΓίυιη I 8 ώστε' τινας ΒΟ ωατε τιναςΎΊ | 10 καϊ την 
άδικίαν ό | 11 γε) τε ς | όν ονν πραττόμενον V ότιοϋν πράγμα πρατ- 
τόμενον Ο | 12 νόμος 6 £ν ΗίΓδβΙιί^ΐαδ ζίβοΐιν. ά. αιν. 1851 ρ. 326 | 
13 καϊ ίν Λακεδαίμονι άβΐ. ^ίηοΐίθΐιη&ηιιιΐδ Β&ϋβπΐδ | καϊ ο Ιν 0 | 14 
ηλιδί ρΓ Β ηλίδι V 6 

8 ΙιΥδίΑδ ίη ΡΙαί. ΡΗ&βάΓ. ρ. 232 ε και μεν δη των μεν 
ερωντων πολλοί πρότερον τον σώματος έπεθνμησαν η τον τρόπον 
έγνωσαν και των άλλων οικείων ψπειροι έγένοντο, ώστε αδηλον, ει 
έτι τότε βονλήσονται φίλοι είναι, έπειδάν της επιθυμίας παναωνται. 
233 ε «λλ' ϊσως προσ?\κει ον τοις σφόδρα δεομένοις χαρίζεσθαι, άλλα 
τοις μάλιστα άποδονναι χάριν δνναμένοις κτλ. | 14 Χενορηο οοηα. 
8^ 34 καϊ μαρτυρία δέ έπηγετο (Ρααδβ,ηίίΐδ), ως ταντ εγνωκότες 
εϊεν και Θηβαίοι (ο£. βυρΓα &ά ρ. 51, 11) και Ήλεΐοι. συγκα- 
θεύδοντας γοϋν αντοϊς ομως παρατάττεσθαι έφη τά παιδικά εις 
τον αγώνα ' ονδεν τοντο οημειον λέγων ομοιον. έκείνοις μεν γάρ 
ταντα νόμιμα, ήμΐν ί' έπονείδιστα. δοκονοι (Γ έμοιγ" 1 οϊ μεν παρα- 
ταττόμενοι άπιστοϋσιν εοικέναι, μη χωρίς γενόμενοι οι ερωμένοι ουκ 
άποτελώσι τά των άγαθών ανδρών έργα. Λακεδαιμόνιοι (Γ οι νομίζον- 
τες, εάν και όρεχθη τις σώματος, μηδενός αν έτι καλόν κάγαθοϋ τού- 
τον τυχεϊν, ουτω τελέως τονς ερωμένους αγαθούς άπεργάζονται, ώστε 
καϊ μετά "ξένων, καν μη έν τη αντη πόλει ταχθώσι τω εραστή, ομοίως 
αιδούνται τοις παρόντας άπολείηειν' θ εάν γάρ ον την ^Λναίδειαν αλλά 
την Αιδώ νομίζουσι. ΜΑχοινδ ΤτΒίνβ άίδδ. XXVI 8 ρ. 27 Κ. δια 
τοντο εγώ επαινώ τον Κρητών νόμον . . ., τον δε Ηλείων μέμφομαι 

της έ'ξονοίας τά δε Ηλείων ον λέγω. Ειβανιυβ ογ. 63 ί. III 

ρ. 380, 15 Βοιωτοΐς δε ποιος όρχηστης έθηκε κάλλιοτον νόμον είναι 
τον κακιστον, εραστή χαρίσασθαι; την ί' Ηλιν τις έπειοε τούτοις αν- 
τοΐς χρήσασθαι και τον επί τους νέους δρόμον άνοΐξαι τοις τιερι τά 
κάλλη κεκι νημ ένοις ; 



58 



ου μη σοφοί λέγειν, απλώς νενομο&έτηται καλόν τό γαρίζεσ&αι 
έρασταϊς, και ουκ αν τις εΐποι οντε νέος οντε παλαιός ώς οι- 
σχρόν, ϊν\ οΐμαι, μη πράγματ* εχωσιν λόγω πειρώμενοι πεί- 
&ειν τους νέους, ατε αδύνατοι λέγειν της δέ ^Ιωνίας καϊ αλ- 
λο&ι ηολλαχοΰ αισχρόν νενόμισταί. δσοι νπό βαρβάροις οίκουσιν. 5 
τοΐς γαρ βαρβόροις δια τάς τυραννίδας αισχρόν τοντό τε και η 

ογε φιλοσοφία και ή φιλογυμναστία' ου γάρ, οιμαι, συμφέρει τοις 
αρχονσι φρονήματα μεγάλα έγγίγνεσ&αι των αρχομένων, ουδέ 
φιλίας ϊσχνράς και κοινωνίας, ο δη μάλιστα φιλεϊ τα τ ε καλά 
πάντα \κ.αϊ\ ό ερως έμποιέιν. εργω δέ τούτο εμα&ον και οι εν- ίο 
&άδε τύραννοι * ό γάρ ^Αριστογείτονος ερως και η ^ Αρμοδίου 
φιλία βέβαιος γενομένη κατέλυσεν αυτών την αρχήν, όντως ον 
μεν αισχρόν έτέ&η χαρίζεσΰαι ερασταΐς, κακία των &εμένων 

ώ κείται, των μεν αρχόντων πλεονεξία, των (5' αρχομένων άναν- 
δρία' ον δέ καλόν απλώς ένομίσ&η, διά την τών δεμένων της 15 
ψυχής άργίαν. έν&άδε δέ πολύ τούτων κάλλιον νενομο&έτηται 
και, όπερ ειπον, ου ράδιον κατανοησαι. εν$υμη$έντι γάρ ότι 10 
λέγεται κάλλιον τό φανερώς έραν του λά$ρα, και μάλιστα τών 
γενναιοτάτων και αρίστων, καν αισχρούς άλλων ώσι, και οτι αύ 
η παρακέλευσις τω έρώντι παρά πάντων θαυμαστή, ουχ ώς τι 2ο 

ε αισχρόν ποιουντι, και ελόντι καλόν δοκεΐ είναι και μη ελόντι 
αισχρόν, και προς τό έπιχειρεΐν ελεϊν έξουσίαν δ νόμος δέδωκε 
τω εραστή θαυμαστά εργα έργαζομένω έπαινεΐσ&αι, α εΐ τις τολ- 
μφη τίοιεϊν αλλ* ότιουν διώκων και βουλό μένος δια7Γράξασ&αι 
183 πλην το ντο ·}* φιλοσοφίας, τά μέγιστα καρποίτ 1 αν ονείδη. εϊγάρ2β 

I ο ν ού ΒΥ | 3 β/' 0: ίνα ΒΥ | εχωσιν Β: εχωσι Υ0 | 
4 τοΐς όε ^Ιωνίας Αδίίαδ τν\ ΰε "Ιωνία ΤΗίθΓδοΙήιΐδ δρβο. ρ. 45 | Ιωνίας 
πολλαχον και άλλοθι αϊσχρόν 8ίθρ1ΐ8ΐηιΐδ | 5 νενόμισταί και (αβί μάλιστα 
δε) οσοι ΚιίθοΙ^βΓίπδ | οίκονσιν Β: οΐκονσι ΥΟ | 6 τοντό τε ΗβπηΣίηιηΐδ: 
τοντό γε ΒΥ(0?) | 7 \φιλο]γναναστία οπηι Γίΐδαΐ'3, Β | 8 γίγνεσθαι δθή- 
ρδβΓίΐί Ι&Ηηίιΐδ | τών άοχομενων τ αϊ ς ψ υ χ αϊ ς οί. Βίΐάΐΐίΐιηιΐδ. ^θηβίίιιί ίοτί. 
ίΓαίβοίί θχ 1. 9 | 9 μάλιστα ειηίβ ο ερως οο11οοαΙ>αί Αδίίαδ | καλα*] άλλα 
ΜΙοτί | 10 τιάντα] ταύτα 8ο1ι1βίθΓΐτΐ£ΐο1ιβΓαδ | καϊ άθΐ. ΒΣΐ<11ι&ϊηαδ, καλά 
ίάθΐη οί. ρΓίΐβΓ. ρ.Υ | 11 άοιστογείτονοσ Β | 12 ου 1)0: ου Β ου Υ | 14 (Γ 
0: <Κ ΒΥ | 15 ου Μ 0: οΐδε ΒΥ | 16 ϊν&αδε Β: ενθάδε ΥΟ | πολύ 
οχ πολην οογγ. 0 | 17 κατανοησαι, ϊνΟυιιηθ έντι γε οτι Βίκΐΐιαπιιΐδ αιΐ Εα- 
Λγά. ρ. 94 | 19 κά)>~\ και αν 0 | ώσιν ότι καϊ αύ 0 | 21 ελόντι τε καλόν 
0 Ί 23 α εϊ 1)0: άιεί Β αϊεί Υ | 23 τολμωη Β | άλλοτιονν Β άλλοτιουν Υ | 
25 φιλοσοφίας ηοηάάϊη δηιΐίΐίιιιη : της άτοτι ίας\\\\οβ)<.ονϊ\\$ φλυαρίας ΟτοαζβΤΟΒ 
ζην ()68θ1ι. (1. (μήαΊι. ιι. τοηη. Ιΐίΐ. ρ. Γ29 φληναφ ίας δοΙιοηΜίιι* ~ ΙμΙιγ. {.(Ι. 
0€8ί7\ αψηη, 1861 ί. ΧΙί ρ. 603 φιλοπονίας Μ. ΙΙοΓΐζϊιΐδ ίιιά. ΙβοΙί. νΓ&Ιί&Ι&α. 

II Μαχιμυη Τυκ. άίββ. XXIV 2 ρ. 454 Κ. αββϋ^ι» Ρΐαίοηίδ , 

86011Ϊ118 ΓβΙΠ ΟΠΛΓΓ&ί 



59 



η χρήματα βουλό μένος παρά τον λαβεΐν η αρχήν αρξαι η τιν' 
αλλην όνναμιν έ&έλοι ποιείν οία περ οι έρασταί 7ΐρός τα παι- 
δικά, ικετείας τ ε και άντιβολήσεις εν ταϊς δεησεσι ποιούμενοι 
[καί όρκους όμνυντες] και κοιμήσεις έτεί ίϊύραις καί έίϊέλον- 
*>τες δουλείας δουλευειν οϊας ουδ' αν δούλος ουδείς, εμποδί- 
ζοιτ 1 αν μή πράττειν ουτω την πράξιν καί νιιο φίλων καί νπ Λ 
εχ&ρών, των μεν ονειδιζόντων κολακείας και άνελεν&ερίας,Β 
των δέ νον&ετονντων καί άισχυνο μένων υπέρ αυτού ' τω δ' 
ερώντι πάντα ταΐτα ποιονντι χάρις έπεται, καί δέδοται υπό 
ιοτοϋ νόμου ανεν ονείδους 7ΐρόττειν, ως πάγκαλόν τι 7τράγμα 
διαπραττομένου. ο δέ δεινότατον, ως γε λέγουσιν οι πολλοί, 
οτι καί όμνυντι μόνφ ξυγγνώμη παρά &εών έκβάντι τον 
ορκον ' αφροδίσιον γαρ ορκον ον φασιν είναι. οντω καί 

1870 ρ. 6 φίλοις οφΰεϊς Βδάΐι&πιαδ ρΓειβί. ρ. V, οτιπι ΒβΙίκιβϊΌ β£ ΤβπίΓθΙίο 
πι ιΐ8. ιΊιβη. ΧΥΙ ρ. 312 άβΙβηθΓ&ί Ιαίιηίπδ. Γβδβοίο τοντο ρΓοηοππηβ φιλίας 
Ηβπηο,ηηιΐδ φιλεραστίας ΥβηηθΙΐΓΘη ρ. 59. Εογ£. πλην τούτον, φιλίας 

1 παρά τον Β παρά τον V | αρξαι άβΐ. ΥθΓΐΏθΙΐΓθη | αρ'ξαι όη τι ν 1 
Ι&ε'λοι Β&άΗαπιυδ Γβίβοίίδ αλλην όνναμιν \ τιν Ο. τ ι να Βν | 2 Ι&έλει 0 | 
3 Ικετείας V | όεησεσιν Β | 4 καϊ όρκους ομννντες βιΐδρβοίβιπί Υθθ§·β1ίηα8, 
ομννντες άβΐ. ΗβΓίζίιΐδ 1. 8. ρ. 9 | καϊ κοιμήσεις επί θύραις δθοΙυδβΓ&ί 
Ιαίιηίυδ | Ιΰελονταϊ δονλείας δονλενοντες Αδίίπδ | 5 δονλείας οπι. Υ | έμ- 
ποόίζοιτ' 0: Ιμποδίζοιτο ΒΥ | 6 νπ' 0: νπ6 ΒΥ | 7 άνελεν&ερείαςΥ | 8 αν- 
τον Οΐ'θΐΐίιΐδ Ιβοογ. άβ ρβπηιιί. ρ. 327: αντών Β αντών ΥΟ | 9 ταντα 
πάντα 0 | έπεται Β Ιπε'σται V 6 επεστι Ο 6 ς 1 | 10 πάγκαλόν γε πράγμα 
0 | 11 διαπραττομενο) ς \ ο (Τέ . . . ρ. 60, 2 ϊν^άδε Ιο&ηηθ8 8ίοΙ>. βθΓ. 
ΕΧΙΙΙ30 8 δε ... 60 ? 2 ϊρώντι Ογπΐΐυβ &άυ. Ιαϋ&η. ΥΙ ρ. 187 0 | 12 
ομνυντι ρΓ Β | μόνον 8ίοΤ)&βιΐ8 | ξυγγνώμη 8ΐοο&βπ3: συγγνώμη ΒνΟ | των 
ορκον Β των όρκων 0 | 13 γάρ ορκον ορκον ον Ηθΐίζίυδ 1. δ. ρ. 10 | ου 
φασιν Β | είναι Ιϊύτί 8ΐο1)£ΐβΗδ Ογηΐΐυδ: είναι ϊμποίνιμον οπηη Οδ&ηηο &ά 
όοΓητιί. ρ. 321 βάίάβΓ&ί Ι&ΐιηίυδ | οντω καϊ &εοϊ καϊ αν&ρωποι ς, Ογήΐΐηδ 

3 Βεκκεκι ΑΝΕΟϋ. ρ. 407, 28 άντι βόλησις' δέησις και ικεσία, 
αντί τον παράκληοις. Πλάτων εν σνμποσίω και έν τη απολο- 
γία (ρ. 37 α). ώνόμασται δέ άπο τον τάς χείρας προβάλλειν τοις 
εναντίοις τους ικετεύοντας. | 13 8οηοε. αφροδίσιος (γάρ αάά. ΟΐΌΐίυβ 
αά. Ιοα. 8ίοΙ>. δοΓ. XXVIII 2) όρκος ουκ έμποίνι μος' Ιπϊ των 
δι έρωτα ομνυόντων πολλάκις και επίορκου ντω ν. μέμνηται δε ταύτης 
καϊ Ησίοδος (ίτ. 5 Ο. 175 Μ.) λέγων 

έκ τοΰδ' ορκον έ&ηκεν αμείνονα (άπήμονα Ο. ΗθΓπΐίΐηηπδ ορρ. 

VI ρ. 257) άνθρώποισι 

νοσφ ιδίων έργων πέρι (περί ιιοί^.) Κνπριδος* , 
καϊ Πλάτων έν σνμποσίω. Ηε8υοηιυ8 αφροδίσιος όρκος πα- 
ροιμία, ην καί άναγράφονσιν € αφροδίσιος όρκος ον δάκνει . πρώτος 
δέ Ησίοδος έπλασε τα περί τον Λ ία καϊ τήν*Ιώ. 'ωμοσεν, αλλά * *. 
Αροει^οοοκ. II 1, 3Ήσίοδος καϊΆκονσίλαοςΠειρηνος αντήν (Ιο 80.) 
φασιν είναι* ταύτην ίερωσννην της "Ηρας έχονσαν Ζεις έφϋειρε, 
φωρα&εϊς (δέ} ίφ' "Ήρας της μεν κόρης αψάμενος εις βοίν μετε- 
μορφωσε λενκήν, αντη δέ άηωμόσατο μή συνέλθει ν. διό ^ιριν 



(50 



οοί &εοί καί οϊ άνθρωποι τιαααν εξονσίαν ιζετχοιηκασιν τώ 
έρώντι, ώς 6 νόμος ψησίν ο έν&άδε. ταυττ] μεν ονν οϊη&είη 
αν τις πάγκαλον νομίζεσ&αι εν τηδε τ^ τνόλει καί το εράν και 
το φίλονς γίγνεσθαι τοις ερασταίς. εττειδάν δε παιδαγωγούς 
επιστήσαντες οι πατέρες τοίς έρωμένοις μη εώσι διαλέγεσ$αι$ 
τον ς εραστάς και τώ παιδαγωγώ ταύτα προστεταγμένα η, 
ήλικιώται δε και εταίροι ονειδίζωσιν, εάν τι όρώσι τοιούτο 

τ> γιγνόμενον, και τους ονειδίζοντας αν οι πρεσβύτεροι μη διακω- 
λύωσι μηδέ λοιδορώσιν ώς ουκ ορθώς λέγοντας, εις δε ταϋτά 
τις αν βλέψας ηγήσαιτ 1 αν πάλιν αίσχιστον το τοιούτον εν- ίο 
&άδε νομίζεσ&αι. το δ\ οιμαι, ψδ' εχει. ουχ απλούν εστίν, 
οπερ εξ αρχής ελέχθη, οϋτε καλόν είναι αυτό κα&* αυτό ουτ 
αίσχρόν, αλλά καλώς μεν πραττόμενον καλόν, αϊσχρώς δ 1 αί- 
σχρόν. αισχρόν μεν ονν εστι πονηρώ τε και πονηρώς χάριζε- 
σ&αι, καλόν δε χρηστφ τε και χρηστώς. πονηρός δ' εστίν έκεί-ιζ 

Έ,νος 6 εραστής ό πάνδημος, 6 τον σώματος μάλλον η της 
ψυχής έρών. καί γαρ ουδέ μόνιμος εστίν, ατε ον μονίμον έρών 
πράγματος* αμα γάρ τώ τον σώματος αν&ει λήγοντι, ονπερ 
ηρα, * οΐχεται άποπτάμενος 5 , πολλούς λόγονς καί υποσχέσεις 
καταισχυνας. ό δε του ήθους χρηστοί) όντος εραστής διά βίου2ο 
μένει, άτε μονίμψ συντακείς. τούτους δη βουλεται ό ημέτερος 
184 νόμος ευ καί καλώς βασανίζειν [καί τοίς μεν χαρίσασθαι, τους 

1 πεποιηκασι &ηίβ πασαν οοΐΐοοαί Ογηΐΐαδ | πεποιηκασιν Β | 3 τηδε 
Β | 4 Ιπειδάν δε Βν | 6 τονς Ιραστας ΟΓβΙΙίιΐδ &ά Ιδοοι*. άβ ρβηιιαί. 
ρ. 327: τοΐς ερασταΐς ΒΥΟ | καϊ ... ή άαπιηίΙαβΓαί Ιαίιηίιΐδ | ?/ 0: 
οϊ ΒΥ | 7 έτεροι ΒΥΟ^: θπι. ΗβίηάοΓβαδ αά ΡΙιαβάΓπιη ρ. 210 | ορώ- 
σι ν τοιούτον Β ηίΓοηαβ ν βΓ&δΟ | 9 λέγοντας &ηίθ ώς ροηΗ 0 | δη 
ς | ταύτα τίς Β | 11 δ' 0: <Ή Βν | ωιδ' Β | ονχ άθΐ. Β&δίήΐδ Ίίν'ύ. νβ)'8. 
ρ. .31 | άπλόϊς Αδίϊιΐδ | Ιστιν Β: Ιστίν Υ0> | 12 Ιξαρχής Β | ροδί Ιλέχΰη 
άίδίίηοίίοηβιη ίο\\\1 νοθ^βΐίηαδ | οίτ' αντο καλόν είναι καϊ καϊΡ 0 | είναι 
άθΐ. 8ίβρ1ΐβηιΐδ Αδίίπδ | καθ· 1 αντο ονδεν οντε Β&άΙΐίίπιαδ ρΓ&θί. ρ.ν | οντ 
0: οντε Βν I 13 (Γ 0: ίΤέ ΒΥ | 14 αϊσχρον μεν δίθρίι&ηιΐδ : αϊσχρώς μ£ν 
ΒνΟ, Μιηΐιΐδ | 15 καλόν ΒΥΟ: καλώς ς, Ιαίιηίαδ | χρηστώς Βίίαρρΐιΐδ: 
καλώς ΒV^ | 16 μάλλον $ρών η της ψυχής 0 | 17 ον ΒΎο: ονδε ς ο πι 
Ο | πράγματος $ρών 0 | 18 λήγοντος 3γ(1θηηαπΐηδ | 20 τον χυηστον ψ'ϊονς 

οντος Ο \ 22 καϊ τοΐς ρ. 61, 1 διαφενγειν άβΐ. Β&άηαπηίδ &ά Εηΐηγά. 

ρ. 94 νοβ^βΠηηδ 

Ησίοδος ουκ έπισπάσ&αι την άπο των θεών οργην τοις γινόμενους 
όρκους νπερ έρωτος. Βιοοενιαν. III 37 άγροδί σι ος όρκος \οι κ 
έμποίνιμος' επί των ερωτικών. Οοκνυτυβ η. ά. 24 άκυρους δε και 
ουκ εμποινίμους έφασαν τονς αφροδισίους όρκους είναι, παρ' οσον 
καν ν ( ράδια (Υθηιΐδ) παρασ/ε&ήναι, με&* όρκων 67ΐάγ€0&αι συμβέ- 
βηκε τους πειρώντας οις αν πειρώσι. 

19 Ηομεκ. II. £70 ώς ό μεν είτιών ώχετ 1 αποπΐάμενος^ ίμε δε 
γλυκύς ύπνος άνηκδν. \ 22 8οποε. βασανίζειν' δοκιμάζειν, διακρίνειν. 



61 



(ϊε διαψενγειν]. δια ταντα ονν τοις μεν διώκειν 7ΐαραχελενεται, 
τοις δέ φεύγειν, άγωνο&ετών και βασανίζων, ποτέρων ποτ' 
εστίν 6 έρών [καί ποτέρων 6 ερωμένος], οντω δή [νπό ταύτης 
της αιτίας] πρώτον μεν τό αλίσν.εσ&αι ταχν αισχρόν νενόμισται, 
*ϊνα χρόνος έγγένηται, ος δή δοκεΐ τα 7ΐολλά καλώς βασανίζειν 
έπειτα τό νπό χρημάτων καί νπό πολιτικών δυνάμεων άλώναι β 
αισχρόν, εάν τε κακώς πάσχων τττή'ξΐβ καί μή καρτερήσβ, αν τ 9 
ευεργετούμενος [είς χρήματα η εις δια7ΐραξεις πολιτικάς] μή 
καταφρονηστ] ' ουδέν γαρ δοκεϊ τούτων οντε βέβαιον οντε μό- 
το νιμον είναι, χωρίς τον μηδέ πεφνκέναι απ 1 αυτών γενναίαν 
φιλίαν. μία δή λείπεται τω ήμετέρψ νόμω οδός, ει μέλλει 
καλώς χαριείσΰαι εραστή παιδικά, ώς γαρ ήμϊν νόμος, ώσπερ 
επί τοις έρασταϊς ήν δουλεύειν έ&ελοντάς ήντινουν δουλείαν 
παιδικοΐς μή κολακείαν είναι μηδέ έ7ΐονείδιστον, οντω δή καί ο 
ΐδ άλλη μία έρωμένφ δουλεία εκούσιος λείπεται ουκ έπονείδιστος* 
ΙΙαντη δ 9 εστίν ή περί τήν άρετήν. νενόμισται γαρ δή ήμΐν, εάν 
τις έ&έλτ] τινά &ερα7τεύειν ηγούμενος δι* εκείνον άμείνων εσε- 
σ&αι ή κατά σοφίαν τινά ή κατ αλλο ότιουν μέρος αρετής, 
αυτη αν ή ε&ελοδονλεία ουκ αισχρά είναι ονδέ κολακεία, δει 
2ο δή τώ νόμω τούτω ξνμβαλεϊν εις ταντό, τόν τε 7ΐερί τήν παι- 

1 διαψυγεΐν ΗΐΓ8θ1ιί§Ίΐΐ8 | διά ταντα ... 3 Ιρωμενος άβΐ. 8ο1ηιβίζίιΐ8 
ορρ. ρ. 121 Αδίίαδ | τους μεν οοιτ. 0 * | 2 τους 0 * | πότεροι {ν αάά. 
1)) ποτέ Β ποτέρο) ποτ^ V | ποτέ εστίν 0 | 3 καϊ . . Ιρώμενος βχραηχί *, 
καί ποτ. άβΐ. Β&δίίπδ &ηί. νβΤ8. ρ. 34 | δη καϊ υπό 0 | υπό . . . αίτιας άβΐ. 
ΒαίΙβπΐδ | 6 τό η υπο χρημάτων η υπο ΗΪΓ8θ1π£ί\ΐ3 ζΐδάιν. /*. ά. αΐν. 1851 
ρ. 327 ι 7 αίσχρόν άβΐ. ΗΪΓδβΙιί^ϊιΐδ | 8 εις . . . πολιτικάς άβΐ. ΗίΓδοΙιΐ^ίπδ | 

9 ουτε νόμιμον "\Υο1ίιιΐδ | 12 ο)ς γαρ*) εστι γαρ ΙιβΗ | εστι γαρ 19 

κολακεία Ιο&ηηβδ 8ίο1). βοι*. V 131 | ωσπερ γαρ ήμΐν νόμος Ιπϊ Βεκίΐια- 
πιυδ &ά ΕαΐΗγά. ρ. 91 ωσπερ γαρ επϊ (άοίθϋδ εστι ... νόμος) ΥβπηβΙΐΓθη 
ρ. 62 | ωσπερ Υ£ 8ίο1)&βιΐ8: όσπερ Β, Ιαίιηίιΐδ θάίάθΓαί | 13 Ι&ελοντάς 
8ίοΙ)αβπ8 : ί&έλοντα ~ΒΥΟ έ&ελοντην Βειδίίαδ ΊίΗΐ. νβνβ. ρ. 35 £&έλοντι 
Β&ά1ΐ8ΐιηα8 | ηντιν' ούν Β ήντιναουν 0 | 14 είναι ροδί επονείδ. θχ!ιίΙ>6ί 8ίο- 
βαβιΐδ | 15 άλη Υ τούτοις άλλη Β&οΟίΕίΠΐηδ τούτοις (άβΐ. άλλη) ηθΐ άλλος ω 
τούτοις δοΐιυβίζίαδ ορρ. ρ. 121 | Ιρωμένω*] μών Βν μόνον 0: μόνη ς, 
πι&ηυ Γβοοηίίδδίιηα 8αρΓ8 δοηρδίί \>, 8ίοΙ>8,θΐΐδ θί δίο Ι&ίιηίηδ ςμιοφίβ βάί- 
άθΓαΙ. νομίμη Βειδίίαδ Τΰνίί. νενβ. ρ. 36 νόμω οιιπι Γίοίηο ΛΥϊηοΙνθΙιη&ητπΐδ 
παιδικών νβπηθΙΐΓβη ρ. 63. άβΙβυΗ ΒπθοΙίβΓίιΐδ ά&ιηιΐίΐίοςπο δΐιηιιΐ α. 
δουλεία Β&άΐι&ιηυβ | 16 δ' εστίν ΒΥ 8ΐο1)&θΐΐ8 : δέ έστιν Ο, ΙηΙιηίυδ | 17 
τίς τινα Μέλη 8ίο1)£ΐβυδ | Ικεΐνο ΒΥ | 18 τινά άα\. Ηίΐ'δοΐιΐ^ίιΐδ ζίββίιν. ά. 
αυο. 18Γ)1 ρ. 328 | κατ 0: κατά ΒΥ \ 19 1&ελ[οδουλεία ου\κ ο\ιπι Γ&βαΓΒ 
Υ | είναι,] Ιστιν δίοβαβιΐδ 20 τώι νόμωι τοντωι Β | ξνμβαλεϊν 0 8ίο- 
Ιίαβαδ: συμβαλεΐν ΒΥ \ παιδαραστίαν Υ 

μετενήνεκται δε άπο της Ανδης λί&ον δι 1 ής 6 χρνοος βασανίζεται, 
τουτεση δοκιμάζεται. \ 5 8ιμονιόε8 ίτ. 175 Ουκ εστίν μείζων βάσανος 
χρόνου ονδενος έργον, ·ος καί νπο στέρνοις ανδρός έδειξε νύον. 



62 



β δεραστίαν και τον περί την φιλοσοφίαν τε και την αλλην άρε- 
τήν, ει μέλλει ξυμβαίνειν καλόν γενέσ&αι τό εραστή παιδικά 
χαρίσασ&αι. όταν γάρ εις τό αυτό ελ&ωσιν εραστής τε και παι- 
δικά, νόμον εχων εχάτερος, 6 μεν [χαρισαμένοις] παιδικοϊς υπη- 
ρετών ότιοϋν δικαίως αν υπηρετεϊν, ο δε τω ποιοϋντι αυτόν 5 
σοφόν τε καγα&όν δικαίως αυ ότιοϋν αν υπουργεϊν, και ό μεν 
δυνάμενος εις φρόνησιν και την αλλην άρετήν ξυμβαλέσ&αι, 
Ε ο $ε δεόμενος παίδευσιν και την άλλην σοφίαν κτάσ&αι, 
τότε δή τούτων ξυνιόντων εις ταυτόν τών νόμων μονάχου εν- 
ταϋϋα ξυμπίπτει τό καλόν είναι παιδικά εραστή χαρίσασΰαι, ίο 
αλλο&ι δε ουδαμοϋ. ειτϊ τούτω και εξαπατη&ηναι ουδέν αι- 
σχρόν επί δέ τοις άλλοις πάσι και έξαπατωμένω αισχύνην 
185 φέρει και μη. ει γάρ τις εραστή ώς πλουσίφ πλούτου ένεκα 
χαρισάμενος εξαίΐατη&είη και μή λάβοι χρήματα, άναφανέντος 
του έραστοΰ πένητος, ουδέν ήττον αίσχρόν* δοκεϊ γάρ 6 τοιου-ιζ 
τος τό γε αυτού έπιδεΐξαι, οτι ένεκα χρημάτων ότιοϋν άν ότω- 
οϋν ύπηρετοϊ, τούτο ($' ου καλόν. κατά τον αυτόν δή λόγον 
καν εί τις ώς άγα&ω χαρισάμενος και αυτός ώς αμείνων έσό- 
μενος διά την φιλίαν του έραστοϋ έξαπατη&είη, άναφανέντος 
β εκείνου κάκο υ και ου κεκτημένου άρετήν, όμως καλή ή άπάτη ' 2ο 
δοκεϊ γάρ αυ και ούτος τό κα& αυτόν δεδηλωκέναι, ότι αρετής 
γ ένεκα και του βελτίων γενέσθαι πάν άν παντι προ&υμη&είη, 
τούτο (5' αυ πάντων κάλλιστον. ούτω πάντως γε καλόν άρε- 
τής ένεκα χαρίζεσ&αι. ούτός έστιν 6 της ουράνιας &εου ερως 

1 την σοφίαν ΗίΓδοΙιί^ίυδ | 2 'ξυαβαίνειν ΗΪΓ3ο1ιί§ίιΐ5 : 'ξυμβαίνει Υ 
'ξυμβήναι ΒΟ | τό 0: τώι Β τώ V | 4 χαριοααένοις θχριΐϋχϊ*: τοις χαρι- 
Οαμένοις ΗΐΓδθ1ιί§Ίΐΐδ χαρισ. τοις Βειίίβπΐδ | 5 αν] αν ούν Β ούν Υ | υπη- 
ρετών ΒείδΙίηδ Τίνϋ. νβΤ8. ρ. 117 | αυτόν δ&αρρΐυβ | 6 χαγαΰόν 0: χαϊ 
αγαθόν Βν | υπουργών ΣΐηΙβ δικαίως ίηδθπιίΐ: Κθίΐίοίιΐδ, ίΐηίβ υπουργεϊν 
οίίπι Β&ίίθπΐδ | αν] αύ V * αυ ριιηοίίδ δάροδίϋδ άοΐ. Β | υπουργεϊν ς' ύπουρ* 
γών ΒνΟ δ , 1&1ιηϊυδ | 7 ξυμ βαλεσΌαι ΒΥ: ξυμβάλλεο&αι 0, Ια,ΐιηίιΐδ ! 8 δεό- 
μενος δοΗιΐθίζίυδ ορρ. ρ. 121 : δεόμενος εις ΒΥΟ | 9^τότε δ& ΛΥοΙήιΐδ 
τών νόμων άβΐ. Β&δίΐαδ λτίί. νβΤ8. ρ. 117 | 15 ουδέν τι ήττον Ηΐι·δθ1ιΪ£Ϊπδ 
16 αυτού ΒΥΟ | δτοιουν αν Υ | ότωουν Β | 17 <Γ 0: <Ή Β Υ ί 18 καν] χα) 
ΗίΓδοΙιί^ίαδ πήδα ρΐιίΐ. III ρ. 82 | χαριαόμενος οΐ. δίορηαηηδ | 19 του 0 : 
οτη ΒΥ | 20 *κ[Υ]οΐ/ οιιιη 1ίίαΓ3, ΰ | 21 αΰ ο πι 0 | 2ο (Γ αύ V: δΐ αυ 
ΒΥ | ουτω ... ρ. 63, 4 πάνδημου Ιοαηηβδ 8ίο1). βοΐ. I 9, 14 | ουτιο παν 
πάντως δΙο1)ίΐβιΐδ | αρετής ενεχα 0 * ενεχα αρετής δίο1)αβαδ 

24 — ρ. 63, 4 Ριιιι,οδτκ. ίπιπ,^. I 6 Μήλα "Ερωτες ίδοί τρυγώχ&ν* 
ει δε πλήθος αυτών, μη 9χκ,υμάθΥΐς* Νυμφών γάρ όη παίδες ούτοι 
γίγνονται, τό &νητόν απαν διακυβερνώντες, πολλοί δια πολλά, ων 
έρώσιν άνθρωποι, τον δε ονρανιόν φαση' εν τψ ονρανώ πράντεχν 
τα &εϊα. 



63 



και ουράνιος και πολλού άξιος και πόλει και ιδιώταις, πολλην 
επιμέλειαν άναγκάζων ποιεϊσΰαι προς άρετήν τον τ' Ιρώντα 
αυτόν αντον και τον έρώμενον' οι <3' έτεροι πάντες της ετέρας, ο 
της πάνδημου, ταυτά σοι, εφη, ώς εκ του παραχρήμα, ώ Φαι- 

5 δρε, περί "Ερωτος συμβάλλομαι. 

Παυσανίου δέ παυσαμένου — διδάσκουσι γάρ με ίσα λέ- 
γειν ούτωσΐ οι σοφοί — εφη δ ° Αριστόδημος δεϊν μεν Αριστο- 
φάνη λέγειν, τυχεϊν δ' αυτω τινα η υπό πλησμονής η υπό 
τίνος άλλου λύγγα επιπεπτωκυϊαν και ουχ οίόν τε είναι λέγειν, 

ιοαλλ' ειπείν αυτόν — εν τη κάτω γάρ αντόϋ τον ιατρόν ^Ερυξί-ν 

2 άρετήν' τον Β | τ' Ο : τε ΒΥ | έρωτα 3ίοΙ)&θΗδ | 3 αυτού ΒΥ αν- 
τον τε ΑδΙίαδ | του ερωμένου Β&δίίυδ Ίΰτΐϊ. νβΤ8. ρ. 37 Αδίΐιΐδ | 5 συμβάλ- 
λομαι Ο, Μθίβοάίπδ οοηα. αίΓ^. ρ. 132 ο,ϊ. 50: συμβάλλοαεν ΒΥ | 6 Παυ- 
σανίου .... 7 σοφοί Ηβπηο^θηβδ π. ϊΰ. I 12 ϊ. III ρ. 284 ΛΥ. ίά. π. με&. 
δειν. 13 ρ. 418, Παυσανίου όε παυσ. αηοη. άβ %αηδ ϊ. VIII ρ. 639. 710 
ΛΥ. δοΐιοΐ. Ηθγπιο^. ί. ΥΠ ρ. 1040 \Υ. δίθρίι^ηπδ ίη Ο&πίθΓί Β,ηβοά. Ρ 31*. 
I ρ. 312 | 7 ούτωσϊ βχ ουτωσ οοπ*. V, οπι Ηογγώο^. ρ. 284 | 8 (Τ' 0: όε 
ΒΥ | 10 των ιατρών Β Υ 

4 8οηοι,. έ κ τον παραχρ η μα' εκ του αυτομάτου, εκ τον 
προχείρου. | 8 Ατηεν. Υ ρ. 187 ο (ίβδϋπι. VIII ρ. 6). Ακίδτπχ ογ. 47 Π 
ρ. 330 ουκ * ΛριοτοφΑνει μεν λύγγα προσάπτει ουδέν προς λόγον, 
μάλλον δέ καϊ παντελώς πράγμα άχαρι καΐ άπάδον των περί "Ερωτος 
λόγων; ΟΐΥΜΡίου. ηϋλ Υ\&ϊ. Β έκωμωδησε <Γ αντον (Απδίορίιαηβπι 
ΡΙ&ίο) εν τω σνμποσίω τω διαλόγω ώς κωμωδίαν ώφελη&είς' και 
γάρ ποιήσας αντον νμνονντα τον ν Ερωτα εισάγει αντον μεταξύ λνγγί 
περιπεσόντα και μη δυνάμενον πληρώσαι τον νμνον. ο£. ΐβδίπη. XXV. | 
9 8οηοιι. τό τον λνγμον σύμπτωμα επιγίνεται τω στομάχω διά πλή- 
ρωσιν η κένωσιν η ψύξιν, ενίοτε δέ και διά δηξιν δριμέων υγρών 
καί φαρμακωδών ταϊς ποιότηοιν' ονς εάν έμώσιν, αντίκα παύονται 
λύζοντες. πολλοί και τό διά τριών πεπερών πιόντες η αυτό τό πε- 
περι, εάν εν&έως επιπίωοιν οϊνον, αντίκα λνζονσι. και τροφής δέ 
διαφ&αρείσης εις δακνώδη ποιότητα λύζονσιν ε νιο ι. και ριγώσαντες 
δέ τό στόμα της κοιλίας ένιοι λύζονσι, καί μάλιστα γε τοις παισί 
συμβαίνει λύζειν σννεχώς επί τη τον στομάχου ψύξει καί τη της 
τροφής διαφθορά, γίνεται δέ λυγμός καί εν πνρετοΐς καί μάλιστα 
φλεγμαίνοντος στομάχον η έτερον σπλάγχνον. ψύξεως μέν ονν 
προηγησαμένης του λνγμον έπιτί&ει τω στομάχω εν ερίω έλαιον, εν 
ω εψώμεν κύμινον, πήγανον, άψίν&ιον' δίδον δέ ποτόν πηγανον 
μετ οϊνον η σεντλον ήψημένον μελικράτω. καλόν δέ καί τό οκιλλη- 
τικόν οξος καταρροφούμενον. τό δέ καστόρειον καί τοις διά ψύξιν 
λύζονσι τελείοις δίδον, καί τοις επί πλήθει χυμών τοϋτο πάσχονσι, δι 
οξνκράτον κεράτια ϊη. οταν δέ νπό πληρο'ισεως λυγμός γένηται, εμε- 
τός τούτοις ϊαμα καί τών άκρων τρΐψις καί πνεύματος κατοχή (οί. 
Οδΐίβη. (Ιβ οοπιρ. ιηβάίο. 8βο. Ιοο. VIII ϊ. XIII ρ. 154 δη. Κιΐθΐιη. 
Γβηι. ραΓαΙ). III ϊ. XIV ρ. 565 Κ.). 



64 



μαχον κατακεϊσ&αι — Ώ *Ερυξίμαχε, δίκαιος ει η παυσαί με 
της λνγγός η λέγειν υπέρ εμον, εως αν εγώ παύσω μαι. καν 
τον Έρνξίμαχον ειπείν Αλλά ποιήσω αμφότερα ταντα ' εγώ 
μέν γάρ ερώ έν τω σω μέρει, σν δ 1 επειδάν παύστ], εν τω έμαί ' 
έν ω ($' άν εγώ λέγω, εάν μέν σοι έ&έλτ] απνευστί εχοντιζ 
πολύν χρόνον παύεσ&αι ή λνγξ' εΐ δε μη, νδατι άνακογχνλία- 
ε σον. εΐ (5' άρα πάνν ισχυρά εστίν, άναλαβών τι τ ο ιο ντον οϊφ 
κνησαις άν την ρίνα, τιτάρε ' καί εάν τούτο ποίησες άπαξ η 
δις, καί ει πάνυ ισχυρά εστι, παυσεται. Ουκ άν φ&όνοις λέ- 
γων, φάναι τον 2 Αριστοφάνη * εγώ δέ ταύτα ποιήσω. ίο 
Ειπείν δη τον ^Ερυξίμαχον ζΙοκεϊ τοίνυν μοι άναγκαιον 12 
186 είναι, επειδή Παυσανίας ορμησας επί τον λόγον καλώς ούχ ικα- 
νώς απετέλεσε, [οεπ'] έμέ πειράσϋαι τέλος έπιϋ είναι τ ψ λόγω. 
το μέν γαρ διπλούν είναι τον ' Έρωτα δοκεϊ μοι καλώς διελέ- 
σ&αι' οτι δέ ου μόνον εστίν επί ταίς ψυχαϊς των ανθρώπων ιδ 
προς τους κάλους αλλά καί προς άλλα πολλά καί εν τοις αλ- 
ί πανσαι Β παύσαι V | 5 Ιαν μεν ... 9 παύσεται Ιο&ηηβδ 8ίοΙ>. 
βθΓ. Ο 28 | 6 πολνν ]ϊοτί, 8ίοΙ>είβιΐδ : ου πολνν οππι 8&υρρίο βάίάβΓαί 
Ιαίιηίπδ | παύααο&αι 8ίοΙ>εΐθα8 | 7 άναλαβών τί Β λαβών τι 8ίο1)3,6ΐΐδ | 7 
τοιούτον ς, δίοβαβιΐδ : τοιούτο ΒΥΟ \ οτω Οοβθίιΐδ ηοα. 1θο£. ρ. 623 (πιηθ- 
πιοδ. VII ρ. 163) | 8 κνησαις \νγίΐθη1θ3,ο1ιίιΐδ Ιπβΐ. οηί. I 2 ρ. 50 : κινη- 
σαις ΒΥΟ 8ίοΐ3&βαδ οί. Αίΐίθη&θπδ ρ. 187 ο (ίβδί. ρ. 6) κνήσαιο βάίΙοΓβδ 
δ1οΐ>9,βί, ΙιΠΖΕΐϋίιΐδ Ιβοίί. Αϋ. ρ. 125 | πταρε V πταρών Ιίϊηΐ 8ίο1)£ΐβί | 10 
φάναι] ειπείν 0 | 11 δη] 0 \ άναγκαιον είναι άθΐ. 8ο1ι&ηζίιΐδ ΝθΡ1. 
ρ. 83 | 12 καλώς ούχϊ καλώς δοΐιαηζίπδ ζί8θ1ιν. /*. 08ίν. 01/ηιη. 1869 ϊ. XX 
ρ. 86 ΝϋΡΙ. ρ. 49 | 13 δεϊν ηοη ΙθοθΙ^ Μθίΐιοάίαδ ρ. 28 * | δεΐν Ιμε άβΐ. 
ΗΪΓ8θ1ιί<τίιΐδ πήδο. ρΐιίΐοΐ. θί ρειοάα^. III ρ. 74 Ιειίιηίηδ 8ο·1ιειηζίαδ | 14 το 
μεν ... ρ. 65, 10 νοσώδει Ιοαηηβδ 8ίοΙ>. βοΐ. 19, 15 ι 15 οτι . .. Ιστιν] 
ονχ οτι δε Β&άΐιαιηιΐδ 3,6. Ειιίΐινά. ρ. 92 ου τι μόνον (Γ βάίάίί, ου τι δε 
μόνον ρΓοροδυίί ίάβπι ρΓβ,θί 4 . ρ. VI 

6 8οιιοε. άνακογχυλιάοαι' το κλύσαι την φάρυγγα, ο λίγο μεν 
άναγαργαρίσαι. Τιμ. ά νακ ογχνλιάσαι ' άναγαργαρίσαι. | 9 8οποι.. 
ουκ αν φΟάνοις' επί των εις πέρας αγόντων άξίωσιν, τινός μ η πω 
πέρας επι&έντος αυτή. | 11 — ρ. 65,6 ίηιϋαίπΓ Μετηοόιυ8 οοηιι. πίΐ'§. 
2, 1 ρ. 28 Ειπείν ονν εφη την θεοφίλαν' Οί κο ι ν δοκεϊ μοι άναγκαιον 
είναι, επειδή καλώς ή Μαρκέλλα όρμήοααα επί τον λόγον ονχ ίκα- 
νώς επλήρωοεν, εμέ πειράσΟαι (δει &άάίί βά. Ε. ΑΙΙ&ϋί, οηι. 1ίΙ)ΐΐ) 
τέλος επι3ειναι τώ λόγω. τό μεν γάρ εις παρ&ενίαν ίκ προβάσεως 
προκόψαι τον άν&ρωπον .... δοκεϊ μοι καλώς διελέσϋαι, τό δε μηκέτι 
χρηναι λέγειν τονντενΟεν τεκνογονειν ου καλώς, εγώ γάρ καϋεωρα- 
κέναι μοι δοκώ σαφώς από τών γραφών, ότι παρ&ενίας ελθννσης 6 

λόγος ουκ άνείλε πάντητήν τεκνογονίαν' άρξώμε&α δε από της 

Γενέσεως, ίνα δη καί πρεοβενωμεν μάλλον την γραφή ν. ή γάρ 
άπόφασις του Οεοϋ κτλ. 



65 



λοις, τοΐς τε σώμασι των πάντων ζώων και τοΐς εν τι] γη φνο- 
μένοις και ώς επος ειπείν εν πάσι τοις ονσι, κα&εωρακέναι 
μοι δοκώ εκ [της ιατρικής] της ημετέρας τέχνης, ώς μέγας καϊ 
θαυμαστός και έπι παν 6 &εός τείνει και κατ άνί}ρο)πινα και β 

ζκατά &εία πράγματα, αρξομαι δε από της Ιατρικής λέγων, ϊνα 
και πρεσβενωμεν την τέχνην. και γαρ φύσις των σωμάτων τόν 
διπλονν Έρωτα τοντον εχει. τό γαρ νγιές τον σώματος και 
τό νοσονν όμολογονμένίος ετερόν τε και άνόμοιόν έστι, τό δ 7 
ανόμοιον ανόμοιων έπι&νμεϊ και έρα. άλλος μεν ονν 6 έπι τω 

ιονγιεινω ερως, άλλος δέ ό επί τω νοσώδει. εστίν δη, ώσπερ 
άρτι Πανσανίας ελεγεν, τοΊς μεν άγα&οΐς καλόν χαρίζεσΟαι των ο 
άν&ρώπων, τοϊς (5' άκολάστοις αίσχρόν, οντω και εν αύτοΐς 
τοΐς σώμασιν τοις μεν αγα&οϊς εκάστον τον σώματος και νγιει- 
νοϊς καλόν χαρίζεσ&αι και δει, και τοντό έστιν ω όνομα τό 

ιζίατρικόν, τοις δέ κακοϊς και νοσωδεσιν αισχρόν τε και δεΐ αχα- 
ριστεϊν, εϊ μέλλει τις τεχνικός είναι, εστι γαρ Ιατρική, ώς εν 
κεφαλαίο) ειπείν, επιστήμη των τον σώματος ερωτικών προς 
πλησμονήν και κένωσιν, και ό διαγιγνώσκων εν τούτοις τόν κα- 
λόν τε και αίσχρόν έρωτα, οντός έστιν ό Ιατρικώτατος, και ότ> 

2ο μεταβάλλε ιν ποιών, ώστε αντί τον ετέρον έρωτος τόν έτερον 
κτάσ&αι, και οις μη ενεστιν [ερως], δει δ' έγγενέσ$αι } επιστα- 
μένος έμποιησαι καϊ ενόντα έξελείν, άγα&ός αν εΐη δημιονργός. 

1 πάντων των ΗίΓδοηί^ίιΐδ | ζώιων Β | 3 της ιατρικής άβΐ. Να- 
ββπΐδ οΙ>8βηιαΙ. ο,νιύο,. ίη Ρ]&£. ρ. 4 | ώς] ώς καϊ οαπι Γίοΐηο δίβρηα- 
ηπδ | 4 καϊ κατ α τάν&ρώπινα 8ΐο1)3,βυ.δ καϊ τάν&ρώπινα Ο & | 5 κατα Ο τη 
Ο κατα τα 8£ο1)&οιΐδ | 6 καϊ &ηίθ πρβσβ. ο πι δίοΐοείθαδ | πρεαβεύο) μου 
την Β&άη&ηΐΗδ | καϊ γαρ *] η γαρ \{\)υΊ 8ίοΙ>8,θΐΐδ η τε γαρ 83Λΐρρίη8 | 
7 εχηι Β εχη V 6 I 8 όμολογουμεν ώς Ο* ομολογουμένως ώς δίοΜθΐΐδ 
Ο&ίδΓοΓίϋ | τε] τι δίοβ&βιΐδ, ΤηίθΓδβηίπδ δρβα ουιϊ. ρ. 14 | <Γ 0 : (ίί Βν | 
10 ύγιεινώ εροις 1)0: ύγιεινοεροσ Β υγιεΐ νοερός Υ | εστι δη Ο ετι όε 
Βαάηαιηπδ | 11 ελεγεν Β: έλεγε ΥΟ | των άνϋρώπων άβΐ. ΤηίβΓδοηίηδ 
1. δ. | 12 (Γ Β: ^ ΥΟ < 13 αώμααιν Β: σώμασι ΥΟ | 14 ^Γ] άη V | 16 
μέλλει τίς Β | 18 τον ίΌΗ. άΘίβηάητη * | 20 τον] καϊ τον ^ ι) | 21 κτη- 
ααα&ΐΐι Ο | έρως δθοίαδί*, (ΙβββΙΰΕίί δ&ΐίβπι ατερος δοι-ίΐή 

2 8οηοι,. ώς έπος είπεΐν' ώς φαίνεται, ώς έν λόγω ειπείν, τούτο 
σχηματίζεται παρά τοΐς παλαιοϊς καϊ ώς ειπείν έπος, και ως επος 
ειπείν, και ώς έπος φάναι, και ώς φάναι έπος. έτι δε καϊ δια 
μιας λέξεως εκφωνείται, οίον ώς φάναι καϊ ώς είπεΐν' σημαίνει δε 
τό αϊτό. οι όέ φασιν άντϊ τον ώς φαίνεται κεΐο&αι, η άντϊ τον ώς 
εν λόγω ειπείν. | 6 8οηοι,. πρεσβεύωμεν ' προτιμώμεν, μεγαλύ- 
νωμεν. \ 19 Ηιρροοκατε8 άβ ιπογΒο 8&ογο ρ. 344 Ε. όστις δε έπίσταται 
έν άνθρώποισι την τοιαύτην μεταβολήν καϊ δύναται νγρόν καϊ 'ξηρόν 

5 



66 



δεΐ γάρ δή τά έ'χΰιστα οντα εν τώ ο ώ ματ ι φίλα ο ιόν τ' είναι 
ττοιεϊν και έραν αλλήλων εστι δέ εγβιστα τά εναντιώτατα, 
-ψνχρον ΰερμω, πιχρον γλνκ,εϊ, ξηρον νγρω, πάντα τά τοιαντα' 
^τούτοις έπιστη&εις έρωτα εμποιησαι και δμόνοιαν ο ημέτερος 
πρόγονος * Ασκληπιός, ως φασιν οιδε οι ποιηται και εγώ πει-* 
&ομαι, σννέστησεν την ήμετέραν τέχνην. η τ ε ονν ιατρική, 
ώσπερ λέγω, πασα διά τον ϋεον τούτον κνβερνάται, ωσαύτως 
187 δ έ και γνμναστική και γεωργία, μονσική δέ και παντι κατά- 
δηλος τω και σμικρόν προσέχοντι τον νονν 7 ότι κατά ταντά εχει 
τούτοις* ώσπερ Υσως και "^Ηράκλειτος βονλεται λέγειν, έπειιο 
τοις γε ρήμασιν ον καλώς λέγει, το εν γάρ φησι διαφερόμενον 
αντό αντψ ξνμφέρεσ&αι, ώσπερ άρμονίαν τό'ξον τε και λίρας, 
εστι δέ πολλή άλογία άρμονίαν φάναι διαφέρεσ&αι η εκ δια- 

1 φίλια ΗίΓδοΙιί^ίπδ ί 3 πικρόν γλνκεΐ άβΐ. ΤΙπθΓδοΙπ\ΐδ βρβο. ογΗ. 
ρ. 15 Υορ^βΐίηιΐδ | πάντα] καϊ πάντα \Υο1ίΓΐΐδ, ρθδίβ& άβΐ. ίάβπι | 5 ο) ς 
φασϊν Β | 6 συνέστησαν Β | η γε ονν βάίάϊί Αδΐίιΐδ 1809, ίη ηβΓδίοηθ 
Γβίθοίΐ | 7 τον θ-εον οπ*οητηδθηρδίί Β&άΐι&ηιιΐδ | 8 καϊ γεωργία οαπι 8&ιιρ- 
ρίο άβΐ. Ι&ΐιηίαδ Υοβ^βΐίηηδ | 9 σμικρώ ρ γ Υ | σμικρόν εχοντι νουν 
ΗΐΓ8θ1π£ΊΠ8 πιίδο. ρίπΐ. θί ρ&θά. III ρ. 68 | κατά ταύτα Β Υ | 11 το ον αβί 
το παν Αδίίηδ | 12 ώσπερ] καϊ ώσπερ Υ | άρμονίαν του οξέος τε καϊ βα~ 
οέος Βδ,δϋπδ ΤνΗΛ. νετ8. ρ. 41 (χίειάίδοΐιίπδ ζίβϋΐιν. /*. ά. αιν. 1846 ρ. 961, 
1848 ρ. 217 | λύρας] νεύρας Ββι^ΐάιΐδ ζί86ΐιτ. /*. ά. αιν. 1847 ρ. 35 

ποιέειν και &ερμόν και ψυχρόν υπό διαίτης τον άν&ρωπον, ούτος και 
ταύτην την νονσον Ιωιο αν. \\ 1 Τηεο 8μυκν. πιαίΐιβπι. ρ. 15 Βπΐΐ. 
και τούτο το μέγιστον έργον &εοϋ κατά μουσικήν τε^ και Ιατρική ν, τά 
εχ&ρά φίλα ποιεϊν. | 6—8 Ρι,ατο 1裧. Χ ρ. 889 ό αι δέ τι και 
απονδαΐον άρα γεννώοι των τεχνών, είναι ταύτας, δπόσαι τη φύσει 
έκοίνωσαν την αυτών δύναμιν, οίον αν Ιατρική και γεωργική και 
γνμναστική. | 11 Ρι,ατο δορίι. ρ. 242 ώ Ίάδες δέ και Σικελαί τίνες 
ύστερον Μοϋοαι 'ξυννενοήκασιν, οτι σνμπλέκειν ασφαλέστατοι 1 αμφότερα 
και λέγειν, ώς το ον πολλά τε και εν εστίν, έχ&ρα δέ και φιλία 
συνέχεται, διαφερόμενον γάρ αεί ξυμφέρεται, φασϊν αι σνντονώτεραι 
τών Μονσών. Αιιΐδτοτ. βίΐι. Νίοοπι. Θ 2 ρ. 1155^4 Ηράκλειτος 
το άντίξονν συμφέρον και έκ τών διαφερόντων καλλίστην άρμονίαν 
και πάντα κατ 1 έριν γίνεσθαι. άβ ιηπηάο 5 ρ. 396^20 το παρά τω 
σκοτεινώ λεγύμενον Ήρ ακλείτω ' συνάφειας ούλα και ουχί ούλα, 
συμφερόμενον και διαφερόμενον, συναδον και διαδον, και Ικ πάντων 
εν, και εξ ενός πάντα* . | 12 Ηιρροιλ-τ. γθΓ. Ιι&θγ. 1X9 Ηράκλειτος . .. 
έπιμέμφεται ώδέ πως 'ου 'ξυνίασιν οκως διαφερόμενον εωυτψ ί,μολο- 
γέει' παλίντροπος άρμονίη οκωςπερ τύξον καϊ λύρης . ΙΥντ. «Ιο Ιδ. 
βί Οδίι\ 45 ρ. 369 β παλίντονος γάρ άρμονίη κόσμου ώσπερ λίοης 
και τόξου κα&' Ηράκλειτο ν. άβ {ταηη. π,η. 15 ρ. 473 ε Λα- 
λίντονος γάρ άρμονίη κόσμου ωοπερ λύρης και τό'ξον . αηίιη&Θ 
ρΐΌΟΓ. β Τίιη. 27 ρ. 1026 β Ηράκλειτος δέ παλίντροπον άρμο- 



07 



φερομένων ετι είναι, αλλ* ίσως τόδε έβονλετο λέγειν, οτι εκ 
διαφερομένων πρότερον τον οξέος και βαρέος, έπειτα νστερονΒ 
όμολογησάντων γέγονεν νπό της μονσικης τέχνης, ον γαρ δη 
πον εκ διαφερομένων γε ετι τον οξέος και βαρέος αρμονία αν 

5 εΐη. η γαρ αρμονία σνμφωνία εστίν, σνμφωνία δέ ομολογία τις ' 
όμολογίαν δέ εκ διαφερομένων, εως αν διαφέρωνται, αδύνατον 
είναι ' διαφερόμενον δέ αν και μη όμολογονν αδύνατον αρμό- 
σαι, ωσπερ γε και ό ρν&μός έκ τον ταχέος και βραδέος, εκ 
διενηνεγμένων πρότερον, νστερον δε όμολογησάντων γέγονε.ο 

ίο την δέ όμολογίαν 7ΐάσι τούτοις, ωσπερ έκεϊ η ιατρική, ένταν&α 
η μονσικη έντί&ησιν, έρωτα και όμόνοιαν αλλήλων έμποιησασα' 
και εστίν αν μονσικη περϊ άρμονίαν και ρν&μόν ερωτικών 
επιστήμη, και εν μέν γε αντ^ τι] σνστάσει αρμονίας τε και 
ρν&μον ονδέν χαλεπόν τά ερωτικά διαγιγνώσκειν, ονδέ ό δι- 

ΐ5 7ΐλονς ερως ένταν&ά πω εστίν * αλλ 1 έπειδάν δέτ] προς τονς 
άν&ρώπονς καταχρησ&αι ρν&μω τε και αρμονία η ποιονντα,ν 
ο δή μελοποιίαν καλονσιν, η χρώμενον όρ&ώς το7ς πεποιημέ- 
νοις μέλεσί τε και μέτροις, ο δη παιδεία έκλη&η, ένταν&α δή 
και χαλεπόν και άγα&ον δημιονργον δεϊ. πάλιν γαρ ηκει ό 

2οαντός λόγος, οτι τοις μέν κοσμίοις των άνϋρωΊΐων, και ώς αν 
κοσμιώτεροι γίγνοιντο οι μήπω οντες, δεΐ χαρίζεσ&αι και φν- 
λάττειν τον τούτων έρωτα, και οίτός έστιν ό καλός, ό ονρά- 
νιος, ό της Ονρανίας ΙΜονσης ^Ερως * ο (Ϊ£ ΙΊολνμνίας ο πάνδη- ε 

1 αλν Ο: άλλα Βν I 3 τέχνης η αρμονία, ου ς \ 4 γε ο πι V | 
άρμονι αν V | 5 εστίν Β £στί ΥΟ | συμφωνία] αρμονία Ο ^ | 8 ροδί 
βραδέος Οϊϊΐ. ζ | 11 όμόνοιαν] άρμονίαν ΛΥοΙηπδ | άλληλοις 0 | 12 περί] 
των περϊ Αδίίυδ | Ιο αύτη Υ \ 14 ούδε ... 15 εστίν οαπι δοηαβίζίο ορρ. 
ρ. 121 άθΐ. Ιαηηίαδ | 15 πω Β&άπαπιιΐδ, Μ&,άαί^ίηδ ειάα. I ρ. 396: πώς 
ΒΟ 6 πως V | 18 παιδεία θχ παιδεία Ιο | 21 καϊ φάττειν 0 6 | 23 Μου σης 
οιι πι 8&αρριο άβΐ. Ι&ηηίιΐδ 

νίην κόσμου οκωςπερ λύρης και τόξου. δίΜΡΐ,ιοινδ ίη ΑΐΊδΐ. 
ρη^δ. I £. 11 Γ ώς Ηράκλειτος το αγαθόν και το κακόν εις ταντον 
λέγων σννιέναι δίκην τοξον και λύρας, ος καί έδόκει &έσιν λέγειν 
δια το ούτως άδιορίστως φάναι. ενεδείκνυτο δέ την εν τι] γενέσει 
εναρμόνιον μίξιν των εναντίων. Ροκρηυκ. άβ αηίΓΟ ηγιηρη. 29 δια 
τοντο παλίντονος η αρμονία και τοξεύει δια των εναντίων. || 3 Τπκο 
8μυκν. ΓΠΒ,ίΙι. ρ. 15 και οι ΠυΟαγορικοϊ δέ, οϊς πολλαχη έπεται Πλά- 
των, την μουσικήν φασιν εναντίων σνναρμογήν και των πολλών 
ενωΰιν και των δίχα φρονούντων συμφρόνησιν, ον γαρ ρν&μών μόνον 
και μέλους συντακτικήν, «λλ' απλώς παντός συστήματος' τέλος γαρ 
αντης το ενονν τε και συναρμόζειν. 



68 



μος, ον δει εύλαβονμενον προσφέρειν οις αν προσφέρε, οπως 
αν την μεν ηδονην αντοΰ καρπώσηται, ακολασίαν δέ μηδεμίαν 
εμποιήση. ώσπερ εν τη ημετέρα τέχνη μέγα έργον ταΐς περί 
την οιροποιικήν τέχνην ειιι&νμίαις καλώς χρήσ&αι, ώ'στ' ανεν 
νόσον την ηδονην καρπώσασ&αι. και εν μουσική δή και εν 5 
ιατρική και εν τοις άλλοις πασι και τοις άν&ρωπείοις και τοΐς 
&είοις, κα& οσον παρείκει, φνλακτέον εκάτερον τον ^Ερωτα' 
188 ενεστον γάρ. επεί και ή των ωρών τον ένιαντον ξνστασις 13 
μεστή εστίν αμφοτέρων τούτων, και επειδάν μεν προς άλληλα 
τον κοσμίον τνχη έρωτος α νυν δή εγώ ελεγον, τα τε &ερμα ίο 
και τά ψυχρά και ξηρά και νγρά, και άρμονίαν και κράσιν 
λάβη σώφρονα, ηκει φέροντα εύετηρίαν τε και υγίειαν άν&ρώ- 
ποις και τοΐς άλλοις ζωοις τε και φυτοΐς, και ουδέν ήδίκησεν' 
οταν δέ δ μετά της ύβρεως Ερως εγκρατέστερος περί τάς του 

β ενιαυτοϋ ώρας γένηται, διέφ&ειρέ τε πολλά και ήδίκησεν. οϊ (5 
τε γάρ λοιμοί φιλοϋσι γίγνεσθαι έκ τών τοιούτων και αλλα 
ανόμοια πολλά νοσήματα και τοΐς &ηρίοις και τοΐς φντοΐς' και 
γάρ πάχναι και χάλαζαι και έρνσΐβαι έκ πλεονεξίας και ακο~ 
σμίας περί άλληλα τών τοιούτων γίγνεται ερωτικών, ών επι- 
στήμη περί άστρων τε φοράς και ένιαντών ώρας αστρονομία 2ο 
καλείται, έτι τοίνυν και &νσίαι πασαι και οίς μαντική επι~ 

οατατεΐ — ταντα δ 1 εστίν ή περί &εονς τε και ανθρώπους προς 
άλλήλονς κοινωνία — ον περί άλλο τί εστίν η περί ^Ερωτος 

2 μηδε μίαν Β | 3 έργον ταΐς 1>0: Ιργώντες Βν | 7 χα&όσον ΒΟ | 
παρείκει ς: παρηκει ΒΥΟ ,} | 8 επεϊ .... ρ. 69, 13 ϋ-εοΐς Ιοα. δίοο&οιίδ 
6θ1, 19, 16 | 'ξύαταύις δίοβ&θΐΐδ: σύστασις Ιΐοη | 10 δη λέγω δίοβαβαδ δη 
ελεγον ΥίοΐήχΐΒ | 11 και τα ξηρά δίοο&βιΐδ | 13 ζώιοις Β | 14 περϊ] καϊ 
περί δίοβ&βιΐδ | 15 διέφθειρε Ο* δίοβ&βιΐδ : διαφθείρει ΒΎ \ 16 αλλα (αλλ λ 
0?) ανόμοια ΒνΟ αλλα ανόμοια καϊ 8ίο1)9.βιΐ8 : αλλ' αν όμοια Οΐ'βΐΐϊιΐδ 3-ά 
ΙβοοΓ. άθ ρβηηαί. ρ. 330 αλλ* αν όμοια Ηθππειηηιΐδ Υοβ§·θ1ίηα8 αλλα δη όμοια 
δειαρρίυδ αλλ' όμοια δοΐιαοΐζΐιΐδ ορρ. ρ. 122 αλλ"* αττα όμοια Αδίΐηδ Ι&ΐιηίιΐδ. 
αλλ 1 ανΒ-ρωποις καϊ όμοια Ρβη^ΐάιΐδ δοΐιβά. οηΐ,. ρ. 14 αλλα άνομα 8θΠ1- 
πιθγ ύι. βαίινο. γ. ρΜΙ. XIV ρ. 70 άλλα παντοία τ ε οαιτι Είοϊυο ΚβγηΛοι·- 
8Ϊιΐ8 άλλα παντοία ^ΐηοΙίθίΓη&ηηιΐδ άλλ 1 άνηνντα δίίΐ111)?ιπιηίιΐδ. οί. Υ&ΐιΐθ- 
ηπδ Αηδΐοί. ροβίλ ρ. 208 | 18 έονοίβαι ΒΟ Ιρισύβαι δίοίχιβιΐδ | 19 γί- 
γνεται άοΐ. δαιιρρίαδ γίγνονται βάίςίϋ Οαηίθηΐδ ΐη δίοΙ>αθο | ων ... 21 
καλείται άβΐ. δοΚπβΐζίιΐδ ορρ. ρ. 122 | 20 φοράς 0 1 ' \ και ίνιαυτών 
ωρας άθΐ. Βαδϋαδ Ίζν-ϊί. νβν8. ρ. 45 | ίνναντών ορούς Ογθοζθπμ Γι*. Ιιίδί. 
£Γ. ρ. 124 | 21 καϊ αϊ ΰνσίαι άπασαι (πάσαι 8ίοΙ).) 0 8ίοΙ). | οίς ή μαν- 
τική οιιπι ΓίδοΙιβΓΟ Αδϋιΐδ | 22 Ιπιστατεΐ τέχνη, ταντα δίοΙ>αΘΐΐ8 | ταντα 
κοινωνία άθΐ. δοΐιπβίζίιΐδ ορρ. ρ. 123 | 23 αλλό τι Β 

18 Τιμ. ερνσίβη μιλτώδης δρόσος ' πάχνη δε δρόσος ν 
χιονωδης. 



09 



φνλακήν τε καί Ιασιν. Ίΐάσα γαρ ή ασέβεια φιλεΐ γίγνεσθαι, 
εάν μη τις τω κοσμίφ Ερωτι χαρίζηται μηδέ τιμα τε αντόν 
καί 7τρεσβεύη εν παντί εργω, αλλά τον έτερον, καί 7ΐερί γονέας 
καί ζώντας καί τετελεντηκότας καί περί &εούς ' α δη 7τροστέ- 

5 τακται ττ\ μαντική έπισκοπέιν [τους Ερωτας] καί Ιατρενειν, 
καί εστίν αν ή μαντική φιλίας &εών καί ανθρώπων δημιονρ-τ> 
γός τφ έπίστασΰαι τά κατ^ άν&ρώπονς ερωτικά, οσα τείνει 
προς &έμιν καί ενσέβειαν. οντω πολλην καί μεγάλην, μάλλον 
δέ Ίΐάσαν δνναμιν εχει ξνλληβδην μεν 6 7ΐάς Έρως, δ δε περί 

ιοτάγαΰά μετά σωφροσύνης καί δικαιοσύνης αποτελούμενος, καί 
7ταρ 1 ήμιν καί παράι &εοϊς, οντος την μεγίστην δνναμιν εχει 
καί 7ΐάσαν ήμ7ν ενδαιμονίαν 7ταρασκενάζει καί αλλήλοις δννα- 
μένονς όμιλεΐν καί φίλονς είναι καί τοις κρείττοσιν [ημών &εοϊς~]. 
Ή Ισως μεν ονν καί εγώ τον °Έρωτα έπαινών πολλά παραλείπω, ε 

ΐδ ον μέντοι εκών γε. αλλ" εί τι έξέλιπον, σον έργον, ω °Αρι- 
στόφανες, αναπληρώσαι' η εΐ πως άλλως εν νώ έχεις έγκωμιά- 
ζειν τον &εόν, εγκωμίαζε, επειδή καί της λνγγός πέπανσαι. 

Έκδεξάμενον ονν εφη εηιείν τον 3 Αριστοφάνη οτι Καί 189 
μάν έπανσατο, ον μέντοι πριν γε τον πταρμόν προσενεχ&ηναι 

2ο αντΐρ ώστέ με &ανμάζειν, εί το κόσμιον τον σώματος έπιΰνμεϊ 
τοιούτων ψόφων καί γαργαλισμών, οίον καί ο πταρμός έστιν' 
πάνν γαρ εν&νς έπαύσατο, επειδή αντώ τον πταρμόν προσ- 
ήνεγκα. καί τον Έρνξίμαχον, Ώ 'γαϋέ, φάναι, * Αριστόφανες, 
ορα τι ποιείς. γελωτο7τοιεΊς μέλλων λέγειν καί φύλα/Α με 

*>ζτον λόγον αναγκάζεις γίγνεσθαι τον σεαντον, εάν τι γελοΙονΒ 
εΐπης, εξόν σοι έν ειρήνη λέγειν καί τον 3 Αριστοφάνη γελό- 
σαντα ειπείν Εν λέγεις, ώ Έρνξίμαχε, καί μοι έστω άρρητα 

1 η ογπ. δίοβαβιΐδ | 2 £αν μψε εν τω 8ίο1θΕΐθαδ | μη δε Β | 3 πρε- 
σβεύει μεν £ν Ρίΐιι^ΐάπδ δβΐΐθά. οτ\ϊ. ρ. 10 | τον έτερον 8ΐο1)Εΐ6ΐΐδ : περί 
τον (τον Β) έτερον ΒνΟ περπιώς τον έτερον Κοοίιίαδ Εΐά Αηίοηίη. Ιιίί). 
ρ. 132 περιττότερον Ρίΐα^ίπνίδ Οεραπενγ τον έτερον λνίηοΐίβΐιηαηηαδ 8,(1 
Ρ1ιί1θΐ3υπι ρ. ΧΙί περϊ τον έτερον ή Ββίΐί^ίυδ | 4 α] περϊ α Λ τ βΠΏβ1ΐΓ6ΐι | 
προτέτακται Ο, 8ίοΙ)8,θυδ | 5 τους ν Ερωτας άβΐ. Ηβπη&ηηαδ: τους Ιρωτώντας 
οοηί. νθΓπίθΙΐΓθη ρ. 67 δη. | 7 κατ' ΒΟ: καιά V ? | 8 ευσεβειαν 8ίοΙ)&θαδ : 
άσέβειαν ΒνΟ | 10 τα άγα&άΟ | 12 δυνα,μένοις ς, 8ίο1)Εΐ6ΐΐ3 δνναιιέν\οις\ οαπι 
Γ8.3. Ο | 13 φίλοι ς ς, Βίοΐοίίβυδ | είναι τοις Καβοΐίθΐ'ίιΐδ | ημών Οεοϊς £ΐθδ- 
δβιηα δθοίηδί * | 10 Ιν νώ ίη Πίπι-α Ο, νώ ίίβπι V | 19 ίπαυααντο V \ 20 
αντ[ψ] οηπι Γ&δ. β \ ωστε' με ΒΟ | 21 £στιν Β: εστι V Ο | 22 αντφ\ αυ- 
τόν ρι\ Ο- | 23 ϊρυ'ξΙΙΙΙμαχον V | (6γα0ε φάναι (βχ (ΐαναι \>) (όγαΟε 
(ώγαΟ-ε V) άριστου; ανες ΒΥ, οί. 8ο1ιαηζίιΐδ (ββίρτ. ρ. 107: Ζίριβτόφανες 
άβΐ. δ&υρρήΐδ | 24 γελωτο ποιείσ Β 

21 8οηοι,. Β γαργαλισμών οϊον' σημ. δια ονντάξιν. 



70 



τά είρημένα. αλλά μη με φνλαττε, ώς εγώ φοβούμαι περί 
των μελλόντων ρη&ησεσ&αι, ου τι μη γελοία είπω, τοντο μεν 
γαρ αν κέρδος εΐη και της ημετέρας Μονσης έπιγώριον, αλλά 
μη κατ αγέλαστα. Βαλών γε, φάναι, ώ ^Αριστόφανες, οΐει εκ- 
φενξεσ&αι ; αλλά πρόσεχε τον νουν χαί όντως λέγε ώςδώσωνζ 

ολόγον' ίσως μέντοι, αν δόξη μοι, αφήσω σε. 

Και μην, ώ ^Ερνξίμαχε, ειπείν τον * Αριστοφάνη, άλλη γέ 14 
πη έν νω έχω λέγειν, η η αν τε χαί Πανσανίας εΐ7ΐέτην. έμοί 
γάρ δοχονσιν άν&ρωποι παντάπασι την τον Ερωτος δύναμιν 
ονχ ήσ&ησ&αι, έπεί αίσ&ανόμενοί γε μέγιστ' αν αυτόν ιερά ίο 
χατασχενάσαι χαί βωμονς, χαί &νσίας αν ποιεϊν μεγίστας, ονχ 
ώσπερ ννν τ όντων ονδέν γίγνεται περί αντόν, δέον πάντων 

ό μάλιστα γίγνεσθαι, εστι γάρ &εών φιλαν&ρωπότατος, έπίχον- 
ρός τε ων των ανθρώπων χαί ιατρός τοντων, ων Ια&έντων 
μεγίστη ευδαιμονία αν τω άν$ρω7ΐείω γένει εΐη. εγώ ονν πει- 15 
ράσομαι νμϊν είσηγήσασ&αι την δνναμιν αντον, νμέις δέ των 
άλλων διδάσχαλοι εσεσ&ε. δει δέ πρώτον ν μας μαίϊεϊν την 
άν&ρωπίνην φνσιν χαί τά πα&ηματα αντης. ή γάρ πάλαι ημών 
φνσις ονχ αυτή ην, ηπερ ννν 1 αλλ 1 άλλοία. πρώτον μεν γάρ 
τρία ην τά γένη τά τών ανθρώπων, ονχ ώσπερ ννν δύο, άρρεν 2ο 

Έ,χαί &ήλν, αλλά χαί τρίτον προσην χοινόν ον αμφοτέρων τον- 
των, ον ννν όνομα λοιπόν, αντό δέ ηφάνισται' άνδρόγννον γάρ 
τότε μεν ην χαί είδος χαί όνομα εξ αμφοτέρων χοινόν τον τε 
άρρενος χαί &ηλεος, ννν δ 1 ονχ εστίν άλ)? η έν όνείδει όνομα 
χείμενον. έπειτα ολον ην εχάστον τον άν&ρώπον το είδος 25 
στρογγνλον, νώτον χαί πλενράς χνχλω εχον, χείρας δέ τέττα- 

1 μη γε Βειοΐΐιειιηιΐδ | 2 ηττηΟηαεοΟαι Β (ίη ηαο ίζτηβιι ήτ ΙίίίβΓ&θ 
ίη θχϊγθπιο αθΓβα δοΐίίιιπι δρ&Ιίαπι θχοβάαηί), ηδη ρηθήσεσΰαι Ββίίί- 
£ΐηδ | 5 οντο)ς ΒΟ: οντω ηοΐ£. | 8 η §///// Β η ή Ιο | 9 αν&ρωποι Ββΐίΐίβ- 
πίδ: άν&ρωποι Βνϋ οί αν&ρωποι ς \ παντάπααιν ροδί έρωτος Ο | 11 ποι- 
εΐσ&αι ΗίΓδοΙιί^ίαδ | 15 εύδαιμονΡ αν Ο | 17 δέί ... 24 ΰήλεος Εαδβΐήιιβ 
ρΓαβρ. βα. XII 12 ρ. 585 ο | 18 ή γαρ ... ρ. 76, 3 αΐνίττεται Ιοα. δίο- 
"βαβαδ Βογ. ΙιΧΙΙΙ 35 | 19 αύτη Β αυτη V ή αύτη Επδθΐηπδ: αυτη Ο, δίο- 
βαβηδ | ην] εστι δΐοΐαίΐβί Α | αλλά άλλη Ειΐδθ1)ίαδ | 20 ην γενη δίοίηιοηδ | 
όνο οηι. 8ίο1)ίΐβιΐδ | 21 άλλα τρίτον δίοϋ&βιΐδ, Ειΐδθοϋ οοάίοβδ αΐίηαοί | ον 
οιη. δίοο&βιΐδ Εαδβοίιΐδ | 22 ου οΟ. ον ΒΎ \ ον νυν ... 25 χείμενον άοΐ. 
ΗίΓδοΙιί^ίιΐδ 8ί80Ην. {. (I. αν). 1851 ρ. 329 | μεν γάρ τότε δίου&βαδ | 23 
τότε Ειΐδβηίαδ 8ΐοΙ)αβιΐ8 : εν τότε ΒΥΟ | 24 καϊ τον {)-ηλεος V* Εαδβΐήιΐδ | 
ννν δε Βν δίοοαβυδ | άλλη εν (ΐν \ή ον εΐδει Β άλλ } η $ν ον εϊό*€ί Υ \ 
26 νώτον τε καϊ δΐοΙ)ίΐ6αδ 

4 Ζενοβ. II 71 βαλών φεν'ξεο&αι ό/ει' προς τοις καχοι 
τι όράσαντας καϊ οίομένονς φυγείν, \ 18 δηη. Ιοαννεθ 8ίο. VI ρ. 
222 Λν. (ίβδίίΐΒ. XXII), οί. ίβδί. XIX— XXI. | 25 Γιπι.ο ί. II ρ. 
481 (ίββί. VII ρ. 4). 



71 



ρ ας είχε, και σκέλη τά ίσα ταΊς χερσίν, και 7ΐροσωπα δύ 1 έπ* 
αύχένι κυκλοτερεί, όμοια 7τάντη * κεφαλήν δ 1 ε7ΐ > αμφοτέροις 190 
τοις προσω7ΐοις έναντίοις κειμένοις μίαν και ώτα τέτταρα και 
αϊδοΐα δυο και τάλλα πάντα ώς από τούτων αν τις εικάσειεν. 

ζεπορενετο δέ και ορ&όν ώσπερ νυν δποτέρωσε βουληϋείη, και 
οΊΐότε ταχύ ορμήσειεν ΰεΐίν, ώσ7ΐερ οι κυβιστώντες εις ορίτον 
τά σκέλη περιφερόμενοι [κνβιατώσι κύκλω], οκτώ τότε ούσι τοις 
μέλεσιν άπερειδόμενοι ταχύ έφέροντο κύκλω, ην δέ δια ταύτα 
τρία τά γένη και τοιαύτα, οτι το μέν άρρεν ην τον ηλίου την β 

ίο αρχήν εκγονον, το δέ &ηλν της γης, το δ 1 αμφοτέρων μετέχον 
της σελήνης [οτι και ή σελήνη αμφοτέρων μετέχει] * 7εεριφερη 
δέ δη ην και αυτά και η πορεία αυτών δια το τοις γονενσιν 
όμοια είναι. ην ούν την Ισχύν δεινά και την ρώμην και τά 
φρονήματα μεγάλα ειχον. ε7ΐ εγχείρησαν δέ τοϊς ΰεοϊς, και ο 

15 λέγει ^Ομηρος 7ΐερι ^Έφιάλτου τε και Ώτου, περί εκείνων λέγε- 
1 τά σκέλη ίσα ΗίΓδοηί^ϊαδ | Ίσα 0 | χερσίν Β: χερσί Υϋ | δν' Β 
δν η Υ: δύο 0, δίοο&θπδ | 3 κειμένοις οπι. δίοΜθαδ | 4 ώς] οσα 8ίοΙ>εΐθΐΐ8 | 5 
οποτέρως ίάβπι | 6 ορμησειεΙ/ϋ (ν θγ.) &εΐν Β ορμήσειεν Ιλ&εΊν Ο I εϊς 
ς: καϊ εϊς ΒΥ δ Ο 8ίοΙ)ειβιΐ8 ) όρ&ά οντα σκέλη 8ίοΙ)8ΐθΐΐ8 | 7 κνβιστώσι κύ- 
κλω άβΐ. 8ειπρρία8 Β&άη&πιιΐδ | τότε οκτώ Ο, 8ΐοΙ)&θΐΐδ | 8 απερ εϊδόμεναι 
ΒΥ οοιτ. ο επερειδόμενοι οι. δίβρίιαηυδ | 10 το (Γ 0: το δε ΒΥ 8ίο- 
οαβαδ | 11 οτι . . . μετέχει άβΐ. Ιαηηίαδ | μετεϊχεν 8ΐοΙ>9,βυδ | 12 δη οπι. 
8ίο1)αθΠ8 | 13 ούν οπι ρΓ Ο ϋ | 15 έφιάντον Υ 

6 8οΗοι,. κυβιστητήρ δ ορχηστής, και κνβιστάν το ορχεΐσ&αι. \ 
9 Ρκοοχνδ ίη ΡΙαί. Τίπι. ρ. 326 οντω δη και σεληνιακή ν ψυχή ν 
εις ανδρός κατιέναι φνσιν, καθά την ΙΜουσαίου ψασί, και άπολλωνια- 
κήν (ήλιακήν Ι&ηηπίδ) εις γυναικός, καΘάπερ ιοτοροϋσι την 2ίβυλλαν. 
και δηλοϊ τό μέν δι^ρήσ&αι και εκείνας κατά τό άρρεν και θήλυ και τό 
κοινόν εκ τούτων δ τον ^Αριονοφάνονς εν ονμποσί ω μν&ος (ο£. 
ίο. ρ. 329). Ηεκμιαβ ίη ΡΙαί. Ρη&βοίι\ ρ. 80 έπεί ονν οι ΰεολόγοι εις 
άρρεν και &ήλν διαιρονοι τους ΰεονς και των -ψυχών αι μεν τοΐοδε, 
αι δε τοΐσδε προσήκονσι των &εών, ώς εν ονμποσί ω εϊρηκεν εν τω 
^Λριστοφάνονς. | 15 Ηομ. Οά. λ 308 3 Ωτόν άντί&εον τηλέκλει- 
τόν τ 1 ^Εφιάλτην, . . ..313 οί' ρα και ά&ανάτοιοιν άπειλήτην εν Όλνμπω 
φνλύπιδα στήσειν πολυάικος πολέμοιο. | ΜνδΟΝίνβ Ιο&ηηίβ 8£οο. £ογ. 
ΡιΧΥΙΙ 20 επει τον χάριν δ τον ανθρώπου δημιουργός πρώτον μεν 
έτεμε δίχα τό γένος ημών, ειΐ εποίηοεν αντίο διττά αϊδοΐα, τό μεν 
είναι &ήλεος τό δε άρρενος, είτα δέ ενεποίησεν επιΟνμΙαν ίσχυράν 
εκατέρω &ατέρον της #' ομιλίας και της κοινωνίας και πόΟον Ισχνρόν 
αμφοϊν αλλήλων ένεκέραοεν, τω μέν άρρενι τον Θ^ήλεος, τω δέ ϊτήλει 
τον άρρενος; άρ^ ονν ον γνώριμον, οτι έβούλετο σννεΐναι τε αιτώ 
και ονζήν και τά προς τον βίον άλλήλοιν συμμηχανάσ&αι και γένεσιν 
παίδων και τροφήν άμα ποιεΊσΰαι, ώς αν τό γένος ημών άίδιον η; 



72 



ο ται, τό εις τον ονρανόν άνάβασιν επιγειρεϊν ποιεΐν, ώς έπι&η- 
οο μένων τοις &εοΊς. ο ονν Ζενς και οι άλλοι &εοί έβονλεν- 15 
οντο, ο τι χρή αντονς ποιησαι, και ηπόρονν οντε γαρ όπως 
άποκτείναιεν είχον και ώσπερ τοις Γίγαντας κεραννώσαντες το 
γένος αφανίσαιεν — αϊ τιμαϊ γαρ αντοίς και τά ιερά τα παρά των 5 
ανθρώπων ηφανίζετο — ον& οπως έωεν άαελγαίνειν. μόγις 
δη 6 Ζενς έννοησας λέγει ότι Λοκώ μοι, εφη, εχειν μηχανην, 
ώς αν ειέν τε αν&ρωποι και πανσαιντο της ακολασίας άσ&ενέ- 

Όστεροι γενόμενοι, νυν μεν γάρ αντονς, εφη, διατεμώ δίχα εκα- 
στον ' και άμα μεν ασθενέστεροι έσονται, άμα δέ χρησιμώτεροι ίο 
ήμϊν διά τό πλείονς τον αριθμόν γεγονέναι, και βαδιοννται 
ορ&οι επί δνοϊν σκελοϊν. εάν (Γ ετι δοκώσιν άσελγαίνειν και 
μη '&έλωσιν ήσνχίαν αγειν, ττάλιν αν, εφη, τεμώ δίχα, ώστ' εφ 1 
ενός πορενσονται σκέλους άσκωλίζοντες. ταντ* εϊπών έτεμνε 
τοις άν&ρώπονς δίχα, ώσπερ οι τά οα τέμνοντες και μέλλον- ΐ5 

Έτες ταριχενειν, η ώσπερ τά ωά τοις θριξίν' όντινα δέ τέμοι, 

2 ο γοϋν δίοβ&θί Α | 4 άποκτείνειαν θΐ 5 αφανίσει αν ΗίΓδοηί^ίαδ | 5 
χαί τα δίοΐ)&θαδ: κ αϊ ΒΥΟ | 6 οντε ΒΥ δίοΐ). | έώμεν ρι* Ο Λ | άσ[ξλ]γα(νειν 
οαιηοοιτ. Ο « μόλις δε δίοοειβαδ ( 8 ειεν τε ρΓ Β εϊ εΐέν τε Ο Ιώνται δίοβαβαδ | 
άν&ρωποι Υοθ^θΐίηαδ ρ. 296 | 11 καί ο πι Ο | 12 (Γ ετι ς: δ έτι Β δε τι 
ν*0 6 | 13 ΰέλωσιν ΒΥ δίοβ&βαδ ϊ&έλωσιν Ο | αν οπι 8ίο1)αθα8 I 14 ίνώς 
Υ | πορενσ[ον]ται οαπι θοιύ. Ο | άσχαλίζοντες δίο^είθΐΐδ άσκοιλιάζοντες ς \ 
ταντ 1 εϊπών υ παρ 1 αντω Ζενς έτεμνε ... 16 ϋ-ρι'ξίν ΕαδβΙάαδ ρΓίίβρ. θα. 
XII ρ. 585 Ό | ταντ' Ο Εα8. : ταύτα ΒΥ | ετεμε δίοΐο&θαδ \ 15 ώσπερ . . . 
ταριχενσειν Ρηοίίαδ δαίά&δ | οα Καηηΐίβηίαδ Τίπι. ρ. 189 Τοαρίαδ 
βπιβηά\ ίη 8αίά. ·βί Ηβδγοα. II ρ. 231: ώιά Β ώα Υ^Ο δίοβ&βαδ Ρηοϋαδ 
ώτα ΕαδβΙ>ίαδ | καϊ άβΐ. Β&άηειπιαδ | 16 ταριχενσειν Ρΐιοϋαδ δαίά&δ | η ... 
Όρι'ξίν οαπι δγά\βηη&ππο άβΐ. Ιαηηίαδ | τα ΒΥ: οί τα Ο, δίουαβαδ | ώιά 
Β | &ριξΙ διαιρονντες Τοαρίαδ 

14 δοΗοΐι. άσκωλιάζειν κυρίως μεν τό έπι τους άσκοίς αλλεσί}αι 
άληλψμένονς, εφ"* ους έπηδων γελοίου ένεκα (θ&οίβηι Ηβ8) τ οη. α. άσκω- 
λιάζεις). τίνες δε και έπι των συμπεψυκόσι τοις οκέλεσιν άλλομενων. 
ηδη δε τι&έασι και έπι τον άλλεσΰαι το νεϊρον {τον έτερον ΒβΙίΙίθΓυδ) 
των ποδών άνέχοντα, η ώς νυν, επί σκέλους ενός βαίνοντα, εοτι δε 
και το χωλαίνειν. Τιμ. 8νΐϋ. άσκωλίζο ντες' εφ' ενος ποδός εφαλ- 
λόμενοι, η στερούμενοι (υστερούμε) οι 8αί(1.) των κατά (/ ίσιν. Ηεθυοη. 
άοκωλί ζοντες' εφ" ενός ποδός άλλόμενοι. \ 15 ΡοΕί,νχ ΥΙ 70 ι]ν δε 
τρωγάλια κάρυα μυρτίδες μεσπιλα, α και οα καλείται* και τοννομα 
εστί παρά Πλάτων ι τοϋτο, ώς παρ' *Λρχιλόχω εκείνο. Τιμ. Ρποτ. 
8νιυ. οα' άκροδρύων είδος μήλοις μικροΐς έμηερές. \ 16 Ρηοτ. 8νιη. 
ταριχενειν [ταριχενσειν] ' ί ωοπερ . . . ταριχεύσει ν . σημαίνει δε και τό 
'ξηραίνειν. \ Ρτλτακοη. ηηΐίΐίοΓ. 24 ρ. 770 β οΐσ&α τους παιδικούς 
ερωτμς ώς (εις ίΐ(Μ. λν^ίίβη^η,οίπιΐδ) αβεβαιότητα πολλά λίγουσι και 
σκώπτουσι λέγοντες, ωσπερ ώόν αυτών τριχϊ διαιρεισΟαι την γιλίαν. 



73 



τον *Απόλλω έκέλενεν τό τε πρόσωπον μεταστρέφειν και το 
τον αυχένος ημισν προς την τομήν, ϊνα &εο) μένος την σίτου 
τμήσιν κοσμιώτερος ειη 6 αν&ρωπος, και τάλλα ιασϋαι έκέ- 
λενεν, 6 δέ τό τε πρόσωπον μετάστρεφε και ξινέλκων παν- 

5 ταχό&εν τό δέρμα επί την γαστέρα ννν καλουμένην, ώσ?Γερ τα 
σύσπαστα βαλλάντια, εν στόμα ποιών άπέδει κατά μέσην την 
γαστέρα, ο δη τον ομφαλό ν καλόν σι, και τ ας μεν αλλάς ρυτί- 
δας τάς πολλάς έξελέαινε και τα στη&η διήρ&ρον, εχων τι το^-191 
οντον όργανον οίον οι σκυτοτόμοι περί τον καλάιιοδα λεαί- 

ιονοντες τάς των σκυτών ρντίδας' ολίγας δέ κατέλιπε, τάς 7Γερί 
αυτήν την γαστέρα και τον όμφαλόν, μνημειον είναι του πα- 
λαιού 7ΐά&ους. επειδή ουν ή φύσις δίχα ετμή&η, έπό&ονν εκα- 
στον τό ήμισυ τω αυτού ξυνεϊναι, και Ίίεριβάλλοντες τάς 
χείρας και συμπλεκόμενοι άλλήλοις, επιθυμούντες ξυμφυναι, 

πάπέ&νησκον υπό λιμού και της άλλης αργίας διά τό μηδέν β 
έ&έλειν χωρίς αλλήλων ποιεϊν. καϊ οπότε τι άπο&άνοι των 
ημίσεων, τό δέ λειφ&είη, τό λειφ&έν άλλο έζήτει και ξυνεπλέ- 
κετο, είτε γυναικός της ολης έντύχοι ήμίσει, ο δή νυν γυναίκα 
καλοΰμεν, εΐτ 1 ανδρός* καϊ ούτως άπώλλυντο. έλεησας δέ ό 

2ο Ζευς άλλην μηγανήν πορίζεται και μετατί&ησιν αυτών τά αι- 

1 άπόλλωνα Εηδθΐήαδ, 8ίοΙ)&βί Α ] Ικελευεν το Β Ικελεύετο αο1θΙ)£ΐί 
"Β εκέλευσε τόΥ, δίοβ&θί Α | καϊ... 2 ημιαυ οαιη 8&ηρρίο άβΐ. Ιαίιηΐηδ | 
καϊ τό] άπό Ο κατά τό ΥβΓΠίβΙΐΓΘη ρ. 69 | 2 τιμήν Ο /; | αυτού ΒΟ 81ο- 
β&βηδ | 3 τά άλλα Εαδββίιΐδ | εκέλενσεν V | 4 ξννέλχων δίοβ&βηδ: σννέλ- 
κων ΒΥΟ | 6 σνσπαστά Β | βαλλάντια Ιο Γβα : βάλλοντα ΒΥ βαλάντια Ο | 
εν στόμα Β ενστομα V | άπέδησε 8ΐοΙ)8βπ8 | 7 τον άβΐ. ΗοπιηΐΘίπΐδ | ό[μφ]α- 
λόν οαιη οοιτ. Ο | 8 τάς οπι δΐοΐο&βιΐδ | τί Β | 9 όργανον άοϊ. ΟΓβαζβπΐδ &ά 
ΡΙοϋη. άο ριιΐοΐιι*. ρ. 525 | καλάποδα Ροΐΐιιχ δίοβαβιΐδ : καλόποδα ΒΥ 
καλώποδα Ο | 12 Ιπειδη ... 14 'ξυμφύναι Ρηδοίαηαδ XVII 159 ρ. 1100 | 
Ιπεί ούν 8ίο1)8ΐθΠ8 I εποΟονν ΥθΓΠίθΙΐΓβη ρ. 70: ποθούν 1ίΙ)Γί | έκαστοι 
το) ήμίσει τω αντου 'ξυνεϊναι ΥβπιίθΙΐΓβη | 13 τω *] τό ΙίΒπ, 8ίοΙ). τε Ρη- 
δοί&ηαδ | αντου Β αυτού ^ ο τη. ΡΓΪδοί&ηιΐδ | 'ξυνεϊναι ΒΥ : 'ξυνηει Ο, δίο- 
1)&βπ8 Ρήδοί&ηιΐδ, άθΐ. Κβίίΐ£ΐιΐ8 I 14 άμπλεκόμενοι 8ίο1)?ΐθΐΐδ | ξυμφνναι 
δΐοΐ>ειβαδ Ρΐ'ίδοί&ηαδ: συμφύται ΒΥ€ | 15 άπεΟνψσκον Β \ υπό του λιμού 
Ο, δίοΙοΣίβιΐδ υπό της λιμού ς | 16 οπότε τι Β | 17 τό (Τί 1) τόδε Β \ λη- 
φΰείη V 6 | 'ξυνεπέπλεκτο 8ίο1>ειβιΐ8 συνεπλέκετο ΒνΟ | 18 ημισείας δίο- 
ΐ)9,βαδ | 19 ί/τ' Ο. είτε ΒΥ δίοβ&θΐΐδ | άπώλλυντο 1)0: απολλυντο Β, Υ 
άπωλλυτο 8ΐοΙ)&6υδ 

9 Ροι,ι,νχ Χ 141 σκντοτόμον όέ σκενη . . . και καλάπονς έν 
τω ονμποσίω. \ 12 Ρηιεο άθ ορίί. ηηιηάί 5ο ρ. 36 Μαηο;. έρως δ* 
επιγενόμενος καΰάπερ ενός ζώου διττά τμήματα όιεστηκότα σνναγαγών 
είς ταύτόν άρμόττεται, πόθον ένιδρισάμενος εκατέρω της προς &άτερον 
κοινωνίας εις την τον ομοίου γένεσιν. 



74 



δοϊα εις το πρόσ&εν ' τέως γάρ και ταύτα έκτος ειχον και έγέν- 
ο νων και ετικτον ονκ εις αλλήλους αλλ 1 εις γην ώσπερ οι τέτ- 
τιγες. μετέ&ηκέ τε ουν Ι ουτω αυτών εις το πρόσ&εν και δια 
τούτων την γέννησιν εν άλληλοις έποίησεν, όιά του άρρενος εν 
τψ &ηλει, τώνδε ενεκ.α, ίνα εν τι] συμπλοκ,η αμα μεν εΐ άνηρ$ 
γυναι/Χ έντυχοι, γεννώεν και γίγνοιτο γένος, αμα δ' εί και 
αρρην αρρενι, πλησμονή γουν γίγνοιτο της συνουσίας και δια- 
παυοιντο και επί τα έργα τρέποιντο και τον άλλου βίου έπι- 
μελοΊντο. εστι δή ουν εκ τόσου ο έρως έμφυτος αλλήλων τοϊς 
τ> άν&ρώποις και της αρχαίας φύσεως συναγωγενς και έπιχειρών^ο 
ποιησαι εν εκ δυοίν ν.αί ιάσασ&αι την φυσιν την άν&ρωπίνην. 
έκαστος ουν ημών έστιν ανθρώπου ξυμβολον, ατε τετμημένος 16 
ώσπερ αι νρήτται, έξ ενός δύο. ζητεί δη αιεί το αυτού έκαστος 
ξυμβολον. οσοι μεν ουν των ανδρών του κοινού τμημά εισιν, 
ο δή τότε ανόρόγυνον έκαλεΊτο, φιλογύναικές τ είσί και οι ΐ5 
πολλοί τών μοιχών έκ τούτου του γένους γεγόνασιν, και οσαι 
ε αν γυναίκες φίλανδροί τε ν.αί μοιχευτριαι [έκ τούτου του γένους 
γίνονται] ' οσαι δέ τών γυναικών γυναικ,ός τμήμα εισιν, ου 
πάνυ αύται τοις άνδράσι τον νουν προσέχουσιν, άλλα μάλλον 

1 8ί· 3 πρόσ'ϊε 0 6 \ 3 τε] όε ΑδΙίυδ | ουτο) (δίο ΒΥΟ) αυτών ηοη- 
(Ιιιπι βπιβηάαία. ΓογΙ;. 6 μου πάντων* \ αυτών (Ιθΐ. Β,αβοΙίθΓίιΐδ αυτα ζ \ αυ- 
τών εϊς το πρόσϋεν άβΐ. Ι&Ηηίιΐδ | έμπροσθεν δίοβ&θΐΐδ | 4 τούτο δίο- 
1>&βιΐδ | γεννησιν ΥθπηοΙίΓβη ρ. 71: γένεοιν ΒΥΟ, δίοβ&βαδ | £ν] νεαν 
δίοΐ)&θαδ | Ιποίησεν Β: Ιποίησε ΥΟ | δια ... ϋ-ήλει άβΐ. Ι&ΐιηίυδ | 6 καϊ 
σών (αβί ετι) γίγνοιτο ΚαβοΙίβΓίνιδ | γένοιτο δίοΐ>αβαδ | γένος*] το γένος 
ΜΙοτί, 8ί-οΐ). τόκος ΥθπηοΙίΓθη 6 γόνος ΗοιηιηβΗυδ | 7 άρρεν 0 6 δίο- 
"β&βιΐδ ! διαναπαύοιντο 0 | 10 συναγωγος 8ίοΙ)8.βιΐ8 | 11 ενα δίοΐ^αβί Α I 

12 ούν] ίιητηο γουν* \ ημών ο πι Υ | σύμβολον δίοΙ>&θΐΐδ ! 13 αϊέϊ Β Υ αεί 
0 | αυτού Υϋ | έκαστον ΒΎ | 14 σύμβολον 0, δίοΐ). | τμήματος δίοΐο&βιΐδ | 
15 φιλογυναΐκες Β | τε εϊσι ΒΥΟ δίοΙ>. | 16 γεγόνασιν Β γεγόνασι ΥΌ | 
17 φιλά μοιχευτριαι δίοΐ3Β.θΐΐδ | Ικ ... γίνονται <1β1. Β&άΐιαπηίδ | 18 γίνον- 
ται δίο ΒΥ | [τμ]ημα οιιτη οοιτ. 0 | 19 προσε/ουσι 0 

10 Μενανβεκ άβ ογ. άθπιοιΐδίΓ. 8 ϊ. IX ρ. 150 \Υ. (ίββί. XXI). 

13 δοΗοι,. Ιγβνόιόν τι τών πλατεών η ψ ήττα, έκ όνο δερμάτων 
σνγκεΐο&αι την Ιδέαν δοκούν, ο τίνες σανδάλιον καλονσιν. οι δέ 
βονγλωσοον (βίκΐβιη £θγθ δηίά&δ υ. ψήττα)* κακώς δέ' άλλα γάρ 
έστι ταντα. Τιμ. Ρηοτ. 8νΐϋ. ψίτται' 1/βνων είδος (γένος δαίά.). | 
17 Ηεκμοο. 77. Ιδ. II 5 ϊ. III ρ. 324 λΥ. και δ -ογοκλής δε φίλαν- 
δρύν πον την ^ΑταΧάντψ είπε (ίϊ. 1003) όιά το άσπάζεσ&αι συν 
άνόράσιν είναι, ημών πάλιν έπ άλλον πράγματος ταττόντων τοννομα 
τοντο . . . και το παρά Ευριπίδη δε (Απάνοπι. 229) τοιοντόν έοτι' 'μή 
την τεκονσαν τη (μλανόρ/α, γνναι, ίπερβάλης\ φηοΐ. ο/εόον γαρ 
τουναντίον νυν ή λέξις αντη σημαίνει η της (μλανόρίας η ηπερ 



75 



προς τάς γυναίκας τετραμμέναι είσί, χαί αι εταιρίστριαι εκ τού- 
τον του γένους γίγνονται. οσοι δ 1 άρρενος τμήμα είσι, τά άρ- 
ρενα διώχουσι, χαί τέως μεν αν παίδες ώσιν, άτε τεμάχια οντα 
τον άρρενος, φιλούσι τους άνδρας χαί γαίρουσι ξυγχαταχεί μενοι 
ζχαί ξυμπεπλεγμένοι τοίς άνδράσι, χαί είσίν ούτοι οι βέλτιστοι 192 
των παίδων χαι μειραχίων, άτε άνδρειότατοι οντες ίρύσει. φασί 
δέ δή τίνες αυτούς αναίσχυντους είναι, ιρευδόμενοι' ου γαρ υπ" 
άναισχυντίας τούτο δρώσιν, αλλ 1 υπό θάρρους χαί ανδρείας χαι 
άρρενωπίας, το ομοιον αντοΊς άσπαζό μενοι. μέγα δέ τεχμη- 
ιο ριον' χαί γαρ τελεω&έντες μόνοι α7ΐοβαινουσιν εις τά πολιτιχά 
άνδρες οι τοιούτοι, επειδάν δέ άνδρωίτώσι, παιδεραστούσι χαί 
προς γάμους χαί παιδοποιίας ου προσέγουσι τον νουν φύσεΐΒ 
(αλλ' υπό του νόμου αναγκάζονται], αλλ* έξαρχεΐ αυτοις μετ* 
αλλήλων χαταζήν αγάμοις. πάντως μέν ονν ό τοιούτος παιδε- 
ία ραστής τε χαί φιλεραστής γίγνεται, αΐείτό ξνγγ εν ές ασ π αζό μέ- 
νος, οταν μέν ονν χαί αντω έχείνω έντύγτ] τω αυτού ήμίσει 
χαί ό παιδεραστής χαί άλλος πάς, τότε χαί θαυμαστά έχπλήτ- 
τονται φιλία τε χαί οίχειότητι χαί ερωτι, ουχ έ&έλοντες, ως ν 
επος ειπείν, χωρίζεσ&αι αλλήλων ουδέ σμιχρόν γρόνον. χαί 
2ο οϊ διατελούντες μετ αλλήλων διά βίου ούτοι εισιν, οϊ ονδ' αν 
εχοιεν ειπείν ο τι βονλονται σφίσι παρ 1 αλλήλων γίγνεσ&αι. 
ουδέ γάρ άν δόξειεν τούτ' είναι ή των αφροδισίων ξννουσία, ώς 
άρα τούτου ενεχα έτερος ετέρψ χαίρει ξυνών ούτως επί μεγά- 

1 τετοαμμέναί ει α ι Β | και αί . . . γίγνονται δΐΐδρβοί&ί Υθ6£θ1ίηηδ ί 
αι οώι δίοβ&θΐΐδ | 2 (Γ δΐοβαβυδ: (ί* ΒΥΟ | άρρενες άρρενος Β&δίήΐδ ΊίΗί. 
νεΐ'8. ρ. 126 | 3 και εως οππι Αδίίο Ι&ΐιιιίυδ | τεμάχια οτώ. δίοβαβυδ τεα- 
μάχια ο | 4 'ξνγ — αί 5 'ξια — 8ίοΐ>3.θΐΐδ: σνγ — βί Ονμ — ΒνΟ | δ σνιι- 
πλεκόμενοι Υ | οίτοι οι ΗΪΓδοΙιί^ίπδ: οντοι ΒΥΟ δίοΐ). | 6 μειρακείιον V 
των μειρακίων δίο!>αθΐΐ3 \ Ί δε οπι 8ίοΙ)3.βυ8 | οντε γαρ 8ΐ;οΙ>. | 8 άνδριας 
Βν | 9 άρρενοπίας V | αντοΐς ς | 10 άποβάνονσιν V | 11 ϊπειδάν δε Β | 
(Τί οηι 8ίο1)&βί Α | 13 άλλ' αναγκάζονται υπό τον νόμον Ο, άβΐ. Ι&ΐιηίυδ | 
14 άγάμοις ονσι' δίοβ&βηδ | 15 αΐεϊ ΒΥ(?) ά\ΙΙεϊ β | 16 οτ' άν ΒΥΟ \ 
μεν ονν] μέντοι δ&ιιρρίυδ | και ο πι. δΐοβαβυδ | αντον Υ0 | 17 &αυμαθιό~ 
ΤΓα' Β&άΐΐίίπιπδ | εκπλψτοντα ΒΥ | 19 ογι) ν 6 έπι σμικρόν δίοΙ)&βαδ | 22 
οΐ'^ί θάίΐίο Γι-αποοί". 1552: ονδεν Β ονδεν ΥΟ ονδενϊ δίο1)36αδ | δόξειεν 
ΒΥ δόξειε Ο | 'ξννοναία δίοβ&βιΐδ : σννοναία ΒΥΟ. | 23 ετέρω Β εκατερω 
8ίοΙ>. | χαίοειν ΒΥ | ξυνών Υ σννών δίοβ&βιΐδ 

ημείς ειώβαμεν χρήσϋαι' την γάρ άκολασίαν βοίλεται νυν όήπον 
, σημαίνειν και το μοιχενεσ&αι. 

1 Τιμ. Ρηοτ. δνΐϋ. εταιρ I στριαι' αι καλοί μεναι τριβάόες. 
Ηε8υοη. εταιρ ίστρι αι' τριβάόες. ίάθπι διεταρ ίστριαι (αι εται- 
ρίστριαι Κυΐιηΐνβηίυδ ίΐά Τίιη. ρ. 124)* γυναίκες αι τετραμμέναι προς 
τάς εταίρας επί συνουσία, ώς οϊ άνδρες, οΐον τριβάδες. 



76 



λης σπονδής* αλλ 1 άλλο τι βονλομένη εκατέρον η ψυχή δήλη 
ό εστίν, ο ου δύναται ε\?ιεϊν, αλλά μαντενεται ο βονλεται και 
αΐνίττεται. καί εΐ αντοϊς εν τω αυτω κατακειμένοις επιστάς ο 
"Ηφαιστος, εχων τά όργανα, εροιτο ^ τί εσ& ο βονλεσ&ε, ώ 
ανΰρωποι, νμΐν 7ναρ* αλλήλων γενέσθαι;* και ει άπορονντας 5 
αυτούς πάλιν εροιτο <1 άρα γε τονδε επιθυμείτε, εν τω αυτω 
γενέσθαι ο τι μάλιστα αλλήλοις, ωστε και νύκτα και ήμέραν 
μη άπολείπεσ&αι αλλήλων ; εΐ γάρ τούτου επιθυμείτ\ έ&έλω 
ε υμάς σνντήξαι και σνμφνσήσαι εις το αυτό, ωστε δυ ' οντάς ενα 
γεγονέναι καί εως τ' αν ζητε, ώς ενα οντα κοινή αμφότερους ίο 
ζην, και επειδάν άπο&άνητε, εκεί αν εν °Αιδου αντί δυοϊν ενα 
είναι κοινή τε&νεώτε' άλλ^ οράτε εϊ τούτου εράτε και εξαρκεϊ 
νμΐν αν τούτου τνχητε *' ταντ* άκούσας ΐσμεν οτι ονδ 1 αν εις 
εξαρνη&είη ονδ' αλλο τι αν φανείη βονλό μένος, αλλ* άτεχνώς 
οίοιτ* αν άκηκοέναι τοντο ο πάλαι α ρ 1 επε&ύμει, σννελ&ών ΐ5 
και σνντακεις τω ερωμένω εκ δνείν εις γενέσθαι, τοντο γάρ 
εστι το αίτιον, οτι ή αρχαία φύσις ημών ην αντη καί ημεν 
ολοι' τον ολον οΰν τη επιθυμία καί διώξει ερως όνομα, καί 
193 πρ ο τον, ωσ7ΐερ λέγω, εν ήμεν' νννί δε διά την άδικίαν διω- 
κίσθημεν νπο του &εοϋ, καθάπερ Λρκάδες νπο Λακεδαιμο-^ 
νιων. φόβος ονν εστίν, εάν μή κόσμιοι ώμεν προς τονς θεονς, 
οπως μή καί αν&ις διασχισθησόμε&α καί περίιμεν έχοντες 
ώσ7ΐερ οι εν ταΐς στήλαις κατά γραφήν έκτετνπωμένοι, διαπε- 

1 αλλότι Β ί η ψυχή εκατερον 8ίοΐ)3,6Η8 | 3 Ινίττεται Υ | 6 αρα γε 
Β αρά γε Υ | 8 Ιπιΰνμεΐτε &ε'λα) ΒΥ ϊπιϋνηεϊτε εθέλω Ο | 9 συμψυ- 

σή(ϊ<χ[ι] οπηι Γ&δ. Β ανμφνααι 1)0 I 10 εωσ τ αν ζητησεωσ (ζήτησεωσ \)) ενα 
ΒΥ | 11 (ϊνοη'ήο ΒΥΟ | 12 [ό]αατε ο. γ&8. V | £ρ«τ[>] ? ο. οογγ. Ο | 14 Άλλο 
τι αν Β αλλο 6τι\ονν\ βατή Ηί. 0 | 15 τοντο ο] του ου ΒαάΗ&πιιΐδ | αρ' 0: 
αρα ΒΥ | 16 ΙρυπιομένωΥ \ δυεϊν 8ΐο ΒνΟ | τούτου γαρ Β&δίίιΐδ ΙαΉ. Ό6Τ8. 
ρ. 50 τούτου αρ 1 Υίο\ΐι\ΐ8 | 17 ήμϊν ην Υ \ 19 διεσχία&ημδν 0οι*ιΐ3πιΐ8 | 21 
εατιν Β | 22 διασχησ&ηΰώμε&α ΒΥ \ περιίωμεν 1) Γβα | 23 κατα γραφή ν 
Β κατα γραφην ΥΟ καταγραφήν οιιτη Ο. ΗβΓΠίΣΐυηο οριΐδο. V ρ. 214 
Ιίΐΐιηίιΐδ καταγραφή 8ο1ιηβί(ίβΓΐΐ3 Ιβχίοο ^βίΓοηηίιΐδ Ιάίπχ (Γιοι αηίΐ£. ρ. 

9 Ακιβτοτ. ροΐ. Π 4 ρ. 1262^11 χαθάπερ εν τοις έαωτιχοϊς λύ- 
γοις ϊσμεν λέγοντα τον ^Λριστοφάνην, ως των ερώντων διά το 
σφόδρα φιλεΐν επιθυμούντιον σνμφνναι καί γενέο&αι έκ δύο όντων 
αμφότερους ενα. 8υνε8. βρίβ^. 151 ρ. 289 ϋ ΤΙλάτων . .. 'βούλοιτ 
αν ονν^ φησίν 'Ήφάίονον τέ/ν?] σνντακηναΙ τε καί ονμφνήναι και 
εν αμφω γενέσθαι". βρ. 139 ρ. 276 β οϊς δε ο εφεστώς βραβεύει 
ΰεος κατά τήν Οεοπεσίαν Πλάτιο νος φωνήν συντήξας ι ν τέ/νν και 
ενα αμφω τιοιήσας τονς άντερώντας, οίτοι και χρονον και τόπον 
φνσιν έλέγχονσιν. \ 20 ΑιιΐδτΐϋΕβ ογ, 4 6 ί. II ρ. 287 (ΐβδϋπι. XXV), 
οί. ίά. ογ. 47 ί. II ρ. 330. 



77 



πρισμένοι κατά τάς ρίνας, γεγονότες ώσπερ λίβπαι. άλλα 
τοντων ένεκα πάντ 1 άνδρα χρή απαντι τιαρακελενεσ&αι ενσε- 
βεϊν περί 9εονς, ϊνα τα μέν έκφύγωμεν, τών δέ τνχωμεν' ώνΒ 

6 °Έρως ημϊν ήγεμών και ατρατηγός, ω μηδείς εναντία πρατ- 
ζτέτω' [πράττει δ 1 εναντία, όστις ΰεοϊς α7ΐεχ$άνεται'^\ φίλοι 

γαρ γενόμενοι και διαλλαγέντες τώ &εώ έξευρησομέν τε και 
έντευξόμε&α τοΊς παιδικοϊς τοϊς ήμετέροις αυτών, ο τών νυν 
ολίγοι ποιοϋσι. και μη μοι ύπολάβη Ερυξίμαχος κωμωδών τον 
λόγον, ώς Παυσανίαν και 'Αγά&ωνα λέγω' Ισως μέν γαρ και 

ίο ούτοι τούτων τυγχάνουσιν οντες και εισίν αμφότεροι την φύσιν ο 
άρρενες* λέγω δ 1 ουν εγωγε καίΡ απάντων και ανδρών και γυ- 
ναικών, οτι ούτως αν ημών το γένος ενδαιμον γένοιτο, εί έκτε- 
λέσαιμεν τον έρωτα και τών παιδικών τών αυτού έκαστος 
τύχοι εις την αρχαίαν απελθόν φύσιν. εί δέ τοντο άριστον, 

ν&άναγκαϊον και τών νυν παρόντων τό τούτου έγγυτότφ άριστον 
είναι ' τούτο δ 1 εστί παιδικών τυχεϊν κατά νουν αυτώ Ίΐεφυκό- 

490 | στηλαις εκτετυπ(ομενοι, καταγραφην, διαπεπριβμένοι Βαάαθπδ οοπιτη. 
1ίιΐ£. £ΐ\ ρ. 311 6(1. Β&8. | διαπεπρησμένοι ΒΥΌ δίχα πεπριβμένοι Κπΐιη- 
Ιίβηίιΐδ Τίπι. ρ. 126 θά. I 

1 κατά . . . γεγονότες δβοΙηδβΓΟ,ί Ιαίιηίυδ | 2 απαντι ΗΪΓδοΙιί^ίιΐδ : 
άπαντα Βνβ | 3 ώνς: ώς ΒΥΌ 6 | 5 πράττει ·... .απεχθάνεται άβΐ. Μιηίπδ | 

7 ημιτόμοις αυτών Β&δΐίπδ ΊίΤ. νβΤ8. ρ. 53 | ο ... 8 ποιουσι άβ\. Ο. Α. Ηιγ- 
δοΐιί^ίαδ | 8 ποιοϋ[σι] οαπι Γ98. Ο | νπολάβοι V 6 άπολάβη Ο | 9 καϊ ροδί 
γαρ άβΐ. \¥ο1βιΐδ | 11 άρρενος Β&δΙίιΐδ Τίτ. νβΐ'8. ρ. 54 άρρενος ενός ΟγθΙ- 
ίίαδ αά. ΤδΟΟΓ. (1β ρβΓΠΐ. ρ. 330 | <Γ 0: Βν | 12 ενδαιμον 1)0: ενδαί- 
μον Βν ενδαΐμων V | 13 αυτόν ΥΟ | 14 επανελ&ών ΜβΜθΠΐδ αά Χθη. 
οοηιι. ρ. 89 | 15 εγγντάτωι βοά. νίη(1οΙ)θηΘηδίδ : Ιγγυτάτω ΒΎΟ | 16 τούτο 
τούτον Β τούτον V | αυτώι Β αίιτώι \> αυτώ Ν0> 

1 8οηοι^. λίσπαι' αι λεϊαι και έκτετριμμέναι καϊ άπνγοι λίαν. και 
οι διαπεπρισμένοι αστράγαλοι. οΐ τε ^Λ&ηναίοι λίσποι καλούνται τώ 
εκ της έν τω κωπηλατειν συνεχούς έφέδρας αντονς άπογλοντονς είναι. 
Ρηοτ. 8νΐϋ. λίσπαι' οι μέσοι διαπεπρισμένοι αστράγαλοι και έκτε- 
τριμμένοι. και λίσπη γλώσσα (Απ8Ϊ. Γ<αη. 826) ή έπιτετριμμένη. 
λέγονται δέ και οι ^ΛΒηναϊοι ετιι&ετικώς λίσπαι δια τό ναυτικούς 
οντάς ένεκα της εν τώ κωπηλατειν συνεχούς εφέδρας άπογλοντονς 
είναι ' ένιοι δια τό Θησέα μετά Πειρί&ον καταβάντα εϊς "Λιδον και 
προς τινα πέτραν υπό Περσεφόνης έπικα&εσ&έντα σνν τω Πειρί&ω, 
Ήρακλέονς επί τον Κέρβερον κατελ&όντος, παρά της &εον τε αντον 
έ'ξαιτησαμένον και της πέτρας άποσπώντος εγκαταλειφ&ήναι τό προσ- 
ηνωμένον αντη τών γλοντών μέρος (οί. Θυϋ. Ηοίϊπΐίΐηηπδ πι Εΐβοΐί- 
βίδβηί αηη. 1862 ρ. 599 8η.) β διόπερ εις τιμήν εκείνον και τους 
λοιπονς^Λ^ηναίονς όντως όνομάζεσθαι. Ηεβυοη. λίσποι' οι έκτε- 
τριμμένοι τών άστραγάλων. και ^Λ&ηναϊοι άπό Θησέως, από τον έν 
Λιδον προσσχε&ήναι τη πέτρα άπό τών γλοντών. Τιμ. λίσπαι' αϊ 
δίχα πεπρισμένοι (αστράγαλοι ο,άά. Κιιηηΐίθιήιΐδ). 



78 



ντων' ου δη τον αίτιον &εον υμνονντες δικαίως αν υμνοΊμεν 
°Έρωτα, ος εν τω παρόντι ή μας πλείστα ονίνησιν εις το οϊκεϊον 
αγων, και είς το έπειτα ελπίδας μεγίστας παρέχεται, [νμών παρ- 
εχομένων προς &εους ευσέβειαν] καταστήσας ημάς εις την 
άρχαίαν φύσιν και Ιασάμενος μακάριους και ευδαι μονάς ποιησαι. 5 

Ούτος, εφη, ω ^Ερυ 'ξίμαγε, ο εμός λόγος εστί 7ΐερί "Ερω- 
τος, αλλοϊος η 6 σός. ώσπερ ουν έδεη&ην σου, μη κωμωδη- 

Έ,στ]ς αυτόν, ϊνα και των λοιπών άκούσωμεν τί έκαστος έρεΐ, 
μάλλον δέ τί έκάτερος ' Άγάΰων γαρ και Σωκράτης λοιποί. 
*Αλλά πείθομαι σοι, εφη, φάναι τον Έρυξίμαχον ' και γάρ μοιΥΙ 
6 λόγος ηδέως έρρη&η, και ει μη ξυνί^δη Σωκράτει τε και °Αγά- 
&ωνι δεινοϊς οίοι περί τα ερωτικά, πάνυ αν εφοβούμην, μη 
άπορήσωσι λόγων δια τό πολλά και παντοδαπά ειρήσ&αι' νυν 
194 ($' ομως ΰαρρώ. τον ουν Σωκράτη ειπείν Καλώς γάρ αυτός 
ηγώνισαι, ώ Έρϋξίμαχε' ει δέ γένοιο ου νυν εγώ ειμι, μάλλον ΐδ 
δέ ίσως ου εσομαι, έπειδάν και ^ Αγάδων είπτ], [ευ] και μάλ 1 αν 
φοβοϊο και εν παντί εΐης, ώσπερ εγώ) νυν. Φαρμάττειν βουλει 
με, ώ άκρατες, ειπείν τον Αγά&ωνα, ϊνα &ορυβη&ώ διά τό 
οΐεσ&αι τό ΰέατρον προσδοκίαν μεγάλην εχειν ώς ευ έρουντος 
έμον. *Επιλήσμων μενταν εΐην, ω ^Αγά&ων, ειπείν τον ^ω-2ο 

β κράτη, ει ϊδιυν την σην άνδρείαν και μεγαλοφροσυνην άναβαί- 
νοντος επί τον όκρίβαντα μετά τών υποκριτών και βλέψαντος 

2 "Ερωτα δαδρβοίειΐ; νοβ£βϋηιΐ8 | εν τε τώ 0 3 τό μετέπειτα 0 | · 
ημών . . . ενσέβειαν άθΐ. νοβ^βΐίηαδ | 5 ποιησειν ΗίΓδοηί^ίιΐδ | 7 άΐν οΐος 
η (η \>) Β αλλ' οίος ή Υ | [σου μη κωμω]δήσησ οαιη Γ3,δ. V | 9 τί ροδί (Γέ 
ίη ηΐ£. &άά\1 Υ | έ[χάτ]ερος οαιη Γ&8. VIII ξννήδη Οοΐοβίηδ ηοα. Ιβοί. 
ρ. 213 (πιηβιΐϊΟδ. V ρ. 261): ξννήδειν ΒΥΟ | 13 άπορήσωσι ΙοΟ: απορήσω 
ΒΥ I 14 (ΤΟ: <Γ£ Βν | 16 ϊσως ά'βΐ. Ιαηηίαδ | οΐ 1)0: ον ΒΥ \ ευ άοΐ. ν 6Γ - 
πιβί,ιιβη ρ. 74, καϊ οαιη ΗίΓδοηί^ίο θΐβοβΓ&ί Ιαηηίηδ. ίί- Γσ//' υτι '/.α) 
(άβΐ. ίσως) Μ. δοηηιίάϋαδ πια 8. Κηβη. XXVII ρ. 481 | 17 ψράττειν V 
φαρμάττειν νυν 0 | 18 φοβη&ώ Υ \ 21 άνδυίαν ΒΥ | 22 άχρίβαντα ΒΥ, 

ΟΟΙΎ. 1) Γθ<3. 

11 ΕνδτΑΤΗΐνβ α(3 Οάγδ8. ψ 220 ρ. 1946, 22 παραδίδωσι γάρ 
Ηρακλείδης, οτι^Λττικοι τονς τοιούτους νπερσνντελικους εν τώ ή μύνω 
περατονσιν, ηδη λέγοντες και ένενοηκη και έπεποιηκη. και ονπϋ 
φησί Παν αίτιος έχειν τάς γραφάς παρά Πλάτων ι. ΡΗΟτινβ Ιοηάκη 
τό πρώτον πρόσωπον, ώς έπεπύνθη και έπεποιηκη και ηδηηδην. 
Πλάτων τοίς τοιοντοις γρήται σ/ηματισμοΐς. ήΐβιη η δη άνύ νο% ηδειν 
κτλ. Οηοεκοβ. ά'ιοί. ρ. 563, 5 Οίΐίδί. τό ονν ηδη ίγώ της παλαιάς 
^Ατ&Ιδος έστί, το δέ ΐ]δη έκεϊνος της νέας ^Ατθίδος έοτϊι. ο£. ;η! ρ. 
85,21. | 22 δοιιυι,. οκρί βαντα' τό λογεΐον, Ιφ Λ 0% 01 ΐραγωόοι ήγω- 
νίζοντο. τινές δέ κιλλίβαντα τριοκελή φαοιν, έφ' ου ϊοτανται οι 



79 



εναντία τοσοντω &εάτρω, μέλλοντος έπιδείξεσ&αι σ ντον λο- 
γούς, και ουδ' ΟΊίωστιονν έκπλαγέντος, νυν οιη&είην σε &ορυ- 
βη&ησεσ&αι ένεκα ημών ολίγων άν&ρώπων. Τί δέ, ώ Σιόκρα- 
τες; τον * Αγάθωνα φάναι, ον δη που με οντω θεάτρου με- 

5 στον ηγέϊ, ώστε και άγνοεϊν, οτι νονν εχοντι ολίγοι εμφρονες 
πολλών αφρόνων φοβερώτεροι ; Ον μενταν καλώς ττοιοίην,ο 
φάναι, ώ ^Αγάίϊων, περί σον τι εγώ αγροικον δοξάζων άλΚ 
εν οι δ* οτι εί τισιν έντνχοις ονς ηγοίο σοφούς, μάλλον αν 
αυτών φροντίζοις η τών πολλών αλλά μη ονχ οντοι ημείς 

ιοώμεν ημείς μέν γαρ και εκεί παρημεν και η μεν τών πολλών 
εί (5' άλλοις έντνχοις σοφοίς, τάχ αν αίσχύνοιο αυτούς, εί τι 
Ισως οΐοιο αίσχρόν ποιείν ή πώς λέγεις; Άλη&ή λέγεις, φά- 
ναι. Τους δε πολλούς ουκ αν αίσχύνοιο, εί τι οΐοιο αίσχρόν ό 
ποιείν; και τον Φαίδρον εφη νπολαβόντα ειπείν Ώ φίλε * Αγά- 

\$&ων, εάν άποκρίνη Σωκράτει, ουδέν έτι διοίσει αύτώ όπηονν 
τών έν&άδε ότιονν γίγνεται, εάν μόνον εχη οτω διαλέγεται, 
άλλως τε και καλώ. εγώ δε ήδέως μέν ακούω Σωκράτους δια- 
λεγομένου, άναγκαίον δέ μοι έπιμελη&ηναι τον εγκωμίου τω 
°Έρωτι και α7τοδέξασ$αι παρ' ενός έκάστον νμών τον λόγον 

1 επιδεί'ξασΰαι Ο | 2 ϋορυβησεσ&αι Οι, | 3 τί δαί ς 1 τί οΓ Ο | 4 συ 
δη που οί. 8ίβρ1ΐίΐηιΐ8 | 7 (ίίθπι ρ. 80, 2) φάναι Βν φάναι τον σωκράτη ς \ τί 
Β | αγροικον Β αγροικον 0 | 8 οίδ' 0: οΊδα ΒΥ | 9 οντοι ίη Γ&δ. Ο | 11 
€Ϊ οΓ 0: είδε Βν | άλλοις] άλλ^ Β&άη&πιιΐδ | 12 ίσως] ίοΓί. πως* I αϊσχρον 
Αδίίυδ: αϊσχρον ον 1ίΙ>η | ή Β: η νθ ] 13 οΐοιτο ΒΥ, οοπ*. 1) | 15 σω- 
κρατ[ει] οαπι Γίΐδ. Ο | όπηουν Β | 16 γίγνεται, Μαάαί^πΐδ β,άιι. I ρ. 396 : 
γίγνεσ&αι ΒνΌ | 17 ακούσω Ο | 19 τών λόγων ρ γ V 

νποκριταϊ και τα εκ μετεώρου λέγονσιν. Κεβυοη. όκρίβας' οι μεν 
ονον φαοίν, οι δέ αγριον κριόν, άλλοι κλίμακα, κυρίως δε το λογεΐον, 
έφ ον οι τραγωδοι ήγωνίζοντο. τίνες δέ' κιλλίβας τρισκελής, εφ' ον 
ΐσταντο οι νποκριταϊ καί τα εκ μετεώρου λέγονσιν. Τιμ. όκρίβας' 
πήγμα το εν τω &εάτρω τιθέμενο ν, εφ* ου ΐστανται οί τα δημόσια 
λέγοντες* θυμέλη γαρ ονδέπω ήν. λέγει γονν τις' λογεΐόν εστί πηξις 
έστορεσμένη ξύλων, είτα εξης' όκρίβας δέ ονομάζεται. Ρηοτ. 8νιο. 
όκρίβας' σκηνή. Ιδίως ·* * πάντων τών λεγόντων τα (δημόσια αάά. 
Ιαίιηίπδ). πλαστικά (ϊονί. πλαστικών *) πήγματα, εφ" οΐς διατυποϋσι 
τάς εικόνας ' και τα νπερείσματα τών ξύλινων θεάτρων, β έλτι ο ν φαί- 
νεται (φάναι 8ιιίά.) το λογεΐον, εφ" ου ΐσταντο (ΐστανται Ρΐιοίπΐδ) 
οι τραγωδοι (η οι νποκριταϊ εκ μετεώρον και έλεγον. οϊ δε ονον 
φασίν είναι, οϊ δέ αγριον κριόν, άλλοι κλίμακα αάά. 8υίά.) Ρηοτ. 
οκρίβας' το λογεΐον, έφ' ω οι τραγωδοι ήγωνίζοντο. και Πλάτων 
δ φιλόσοφος εν σν μ ποσίω κέχρηται τώ ονόματι. || 4 Τηεμιβτ. 26 
ρ. 311 β Ου δη πού με τα θέατρα ούτως αγαπάν ήγεισθε ωοτε 
άγνοεϊν οτι ολίγοι έμφρονες πολλών άφρόνων τω λέγοντι φοβερώτεροι. 



80 

αποδονς ούν εκάτερος τψ ΰεω όντως ηδη διαλεγέσ&ω. *Αλλά 
ε καλώς λέγεις, ω Φαίδρε, φάναι τον *Αγά&ωνα, και ουδέν με 
κωλύει λέγειν Σωκράτει γαρ και αν&ις εσται τιολλάκις δια- 
λέγεσ&αι. 

""Εγώ δέ δή βονλομαι πρώτον μεν ειπείν ώς χρή με ειπείν, 18 
έπειτα ειπείν, δοκονσι γάρ μοι πάντες οι πρόσ&εν είρηκότες 
ον τον &εόν έγκωμιάζειν, άλλα τους ανθρώπους εΐδαιμονίζειν 
τών άγα&ών ών ο &εος αντοϊς αίτιος' οποίος δέ τις αντος 
195 ων ταντ έδωρηοατο, ουδείς εΐρηκεν. εις δέ τρόπος ορ&ός 
παντός επαίνου 7ΐερι παντός, λόγψ διελ&ειν, οίος ών αΐτιοςιο 
ών τυγχάνει περί ου αν δ λόγος Ύ). οϋτω δη τον ' Έρωτα και 
ημάς δίκαιον επαινέσαι πρώτον αυτόν ο ιός έστιν, έπειτα τάς 
δόσεις, φημί ουν εγώ πάντων &εών ευδαι μόνων όντων Έρωτα, 
ει &έμις και άνεμέσητον ειπείν, ενδαιμονέστατον είναι αυτών, 
κάλλιοτον οντα και άριστον. εστι δέ κάλλιστος ών τοιόσδε. ΐ5 
πρώτον μέν νεώτατος &εών, ώ Φαιδρέ, μέγα δέ τεκμήριον τω 
β λόγω αυτός παρέχεται, φεύγων φνγτ} το γήρας, ταχύ ον δηλον 
οτι' &άττον γοϋν του δέοντος ήμΐν προσέρχεται, ο δη πέφυ- 
κενΈρως μισεϊν και ονδ' εντός πολλού πλησιάζει, μετά δέ 
νέων αΐεί 'ξυνεστί τε καί εστι νέος* δ γάρ παλαιός λόγος ε νιο 
εχει, ώς όμοιον όμοίψ αϊεί πελάζει. εγώ δέ Φαίδρω πολλά 

5 (άς] τ) ς \ με Ιπαινεΐν, επειτ\επαινεΐν ΗίΓδοΙιί^ίαδ ζΐδοΐιτ. ά· 
αίΑ). 1851 ρ. 331 | 7 ονάε τον Ο | 8 ών] τών ρΓ Ο | 9 ταιτ' Ο : ταύτα 
Β Υ | ορθώς ρΓ V | 10 παντός αηίβ Ιπαίνον ηοη δΟΓίρεΐΐ Βα(11ΐ9,ηιιΐδ | ών 
ς: ο)ν Βν οϊων 0, Ι&ΐιηίιΐδ οσων Β&ίίθπΐδ ων όσων Υοθ^οϋπαδ, άβΐ. Βαά- 
Ιιβ,πιιΐδ | αίτιος] αντος Βαχίΐι&ηιιΐδ | 12 οιός εστίν οΐίπι (Ιβΐ. ΗίΓδοΙιί^ίαδ | 
13 δόσεις α ντου οΐίηι ΗίΓδοΙιΐ^ίαδ | φημί .... ρ. 85, 2 νόημα Ιο&ηηβδ 
δΙοΜβιΐδ ίίοπί. Ι<ΧΙΙΙ 36 | 16 τών λόγων δίοϋ&βιΐδ | 17 φεύγων Ιν φυγφ 8ίο- 
β&βαδ φνγϊ} φεύγων Ο | τα/ν ... 18 προσέρχεται άβΐ. ΙΙοιίδάίαδ δρθο. 
οτιί. ρ. 62 | ον] ούν Ο | 19 εροποσ Βν, οογγ. 1) | όύό? Ιντός 8ΐοΙ)αοιΐδ: 
ον ΰόντοσ ΒΥ ονό' όντος Ο | πλησιάζει Β πλησιάζει Υ Ο 8ίοΙ)αβαδ | 20 
αϊεί ΒΥ 8101)3,0118: άεϊ 0. αηίβ εστίν ροηβΙ>ειί Βϋδϋαδ ίτϊί. Ό6Τ8. ρ. 56, 
ΐιηρΓθΙ)&αίί ίάβηι ΙβΙΙνβ βηί. ρ. 125 (ορίδί. ογ. ρ. 165) | Ιστι νέος 8&αρ- 
ρίιΐδ: έστιν Β εστίν Υ εστίν 0 ϊπεται ΛΥϊηοΙΐβίΓη&ηηιΐδ | 21 βί ρ. 81, 3 
αϊεί ΒΥ αεί Ο | (ΤίΓ πελάζειν δίοΐοειβιΐδ | αλλα πολλά ΗίΓδοΙιί^ίιΐδ 

21 δοΗοι.. \ος αϊεί τον δμοΐον αγει βεος ώς τον υμοιον* (Ιΐοηι. 
Οά. ρ 218) ίπϊ τών τους τρόπους παραπλήσιων καί άλλήλοις αεί 
συνδιαγόντων, εξ Χ) μ ή ρου λαβοϋσα την αρχήν, μέμνηται ϊε αυτής 
Πλάτων καί εν Αύσιδι (ρ. 214 α) καί Ιν ουμπο ο ί ω, καί ΔΙί- 
νανόρος Σικυωνία (Σικνωνίω Μβίηβίνίαδ Γι*. 8). ΑκιβτΑΒΝΕτνβ βρ. 
I 10 ο γάρ παλαιός λόγος ευ Β/Β^ ώς ομοιον δμοίω κατά Οεϊον 
άεί προσπελάζει. 



81 



αλλα ομολόγων τούτο ονχ ομολογώ, ως ^Ερως Κρόνου και Τα- 
πέτου αρχαιότερος εστίν, αλλά φημι νεώτατον αυτόν είναι &εών ο 
και αίεί νέον, τα δέ παλαιά πράγματα περί &εονς } α 'Ησίοδος 
και Παρμενίδης λέγουσιν, * Ανάγκη και ουκ °Έρωτι γεγονέναι, εί 

5 εκείνοι άλη&ή ελεγον' ου γαρ αν έκτο μαί ουδέ δεσμοί αλλήλων 
έγίγνοντο και αλλα Ίίολλά και βίαια, εί "Ερως έν αυτοϊς ην, 
αλλά φιλία και ειρήνη, ωσπερ νυν, έξ ου Έρως των ϋεών βα- 
σιλεύει, νέος μέν ουν έστι, προς δέ τψ νέψ απαλός 9 ποιητοϋ 
δ* εστίν ένδεής οίος ην "Ομηρος προς το έπιδεϊξαι &εοϋ άτΐα-τ* 

ιολότητα. "Ομηρος γάρ Ατην &εόν τέ φησιν είναι και άπαλην 
[τους γουν πόδας αυτής απαλούς είναι], λέγων 

της μένίΡ απαλοί πόδες' ου γάρ έπ' ουδεος 
πίλναται, άλΚ άρα η γ ε κατ 1 ανδρών κράατα βαίνει, 
καλώ ουν δοκεϊ μοι τεκμηρίω την άπαλοτητα άποφαίνειν, ότι 

ιζουκ επί σκληρού βαίνει, αλλ 1 έπί μαλ&ακου. τω αυτώ δη και 
ημείς χρησώμε&α τεκμηρίω περί "Ερωτα ότι απαλός, ου γάρ ε 
έπί γης βαίνει ουδ 1 έπί κρανίων, ά έστιν ου πάνυ μαλακά, αλλ' 
έν τοις μαλακωτάτοις τών όντων και βαίνει και οικεί, έν γάρ 
η&εσι και ψυγαϊς &εών και άν&ρώπων την οΐκησιν ϊδρυται, 

2ο και ουκ αν εξής έν πάσαις τάίς ψυχοις, άλλ' ητινι αν σκληρόν 
η&ος έχουση έντύχη, α7τέρχεται, η δ 7 αν μαλακόν, οίκίζεται. 
άπτόμενον ουν αίεί και ποσίν και παντη έν μαλακωτάτοις τών 
μαλακωτάτων, άπαλώτατον ανάγκη είναι, νεώτατος μέν δη έστι 196 
και άπαλώτατος, προς δέ τούτοις υγρός το είδος, ου γάρ αν 

25 οίος τ' ην πάντη περιπτΰσσεσ&αι ουδέ διά πάσης ψυχής και 

1 ιαπέτον ΒΥ | 2 νεώτατον τε 8ίθ"θ. | 3 χαϊ οπι 0 | γράμματα ΒΥ \ 
4 παρμενείδης ΒΥ, οοιτ. Ιο γθο. ^Επιμενίδης Αδίίηδ Εκείνοι οπι 8ίο- 
Ιο&βπδ | 5 λέγουσιν 8ίοΙ). | 6 Ιγένοντο 0, 8ΐοΐ3. | 7 ου 6 έρως 0 | 9 οιός 
7ΐερ ην 6 όμηρος δίοΤο&θαδ | 10 ατην Υ | 11 τους . . . είναι ά&\. Ι&ηηίυδ, . . . 13 
βαίνει ΟΓθΙΙίυδ ΙδΟΟΓ. άθ ρβΓπι. ρ. 320 | απαλούς φησιν είναι 8ίοΙ)8ΐ6ΐΐ8 | 

12 δοποΐ. Ηοπι. Τ 92 τ ή μέν: όντως ΪΑρίσταρχος, άλλοι δε της μέν \ 
ίπ' ουδει ς, οοάά. ΗοπιβΓί | 13 πηδναται ΒΥ πιτνάται 3ίθΙ>. | 14 μοι 
δοκεΐ 8ίο1). | 15 το αντο δη ΒΥ | 18 καϊ αηίβ βαίνει οπι 8ίο1)&βΐΐ8 | 21 
ηιδαν Β ηδ' αν Υ | 22 αϊεϊ Β: άεϊ 1)Υ0 81ο1). | ποσίν Β: ποσϊ ΥΟ 8ίοΙ). | 
23 άπαλώτατον οπι δίοΐ^αβπδ | 25 οϊός τε 8ίοΙ). 

1 ΡΗκγΝίοΗνβ ΒθΙίΙίβΓί αη. §γ. ρ. 43, 29 ^Ιαπετος αντί τον 
γέρων, και Τι&ωνός και Κρόνος έπί τών γερόντων. Ι,νοΐΑΝ. άίαΐ. άθοι\ 
2, 1 ου παιόίον δ ν Ερως, ος αρχαιότερος εί πολν τον ^Ιαπετον ; | 3 
Ηε8ιοό. ίηοο^. 176 δηη. 746 80^. | 4 Ρακμενιόε8 84 Κ. 91 8£. 
ινραά 8ίπιρ1ΐο. αά Αιίδΐ:. ρηγδ. ί. 9 Γ κρατερή γάρ ^Ανάγκη πείρα- 
τυς έν δεσμοΐσιν έχει, τό μιν άμφίς έέργει. | 10 Ηομεκ. II. Τ 92. | 

13 δοΉοι,, πίλναται* προσπελάζει (βαάβηι Ηθδ^οηίιΐδ), προσεγγίζει. 

6 



82 



εϊσιών τό πρώτον λαν&άνειν και έξιών, εί σκληρός ην. συμ- 
μέτρου δέ [και υγράς] Ιδέας μέγα τεκμήρων ή ευσχημοσυνη, ο 
δή διαφερόντως έκ πάντων ομολογουμένως "Ερως έχει ' άσχη- 
μοσύνη γαρ και Ερωτί προς αλλήλους αϊεί πόλεμος, χρόας δέ 
κάλλος ή κατ** αν&η δίαιτα του &εοΰ σημαίνει ' άνανΰεϊ γαρ και 5 

β άπην&ηκότι και σώματι και ψυχη και αλλω ότωοϋν ουκ ένίΧει 
Ερως, ου αν ευαν&ής τε και ευώδης τόπος Ύ], ένταυ&α δέ 
και ιζει και μένει, περί μεν ούν κάλλους του &εου και ταν& 19 
Ικανά και έτι πολλά λείπεται, περί δέ αρετής "Ερωτος μετά 
ταύτα λεκτέον. τό μεν μέγιστον, οτι "Ερως οντ* αδικεί ουτ ιο 
αδικείται ουθ* υπό &εοΰ ουτ ε &εόν, ου& νπ' άν&ρώπου ουτ* 
αν&ρωπον. ουτε γαρ αυτός βία πάσχει εί τι πάσχει — βία 

ο γάρ "Ερωτος ονχ άπτεται — , ουτε ποιών ποιεί — πάς γάρ 
εκών "Ερωτι παν υπηρετεϊ' α δ' αν εκών εκόντι όμολογήση, 
φασίν πόλεως βασιλής νόμοι δίκαια είναι, προς δέ τη π 
δικαιοσύνη σωφροσύνης πλείστης μετέχει, είναι γάρ ομολο- 
γείται σωφροσύνη τό κρατεϊν ηδονών και έπι&υμιών, ^Έρωτος 
δέ μηδεμίαν ηδονην κρείττω είναι ' ει δέ ηττους, κρατοϊντ 1 αν 
υπό Ερωτος, ό δέ κρατοϊ, κρατών δέ ηδονών και επιθυμιών 
ό Ερως διαφερόντως αν σωφρονοϊ. και μήν εις γε άνδρείαν^ο 

ΐ> Ερωτι *ουδέ Αρης άνΰίσταται . ου γάρ εχει" Ερωτα "Αρης, αλλ 1 
Ερως Αρη, Αφροδίτης, ώς λόγος* κρείττων δέ ό εχων του 

1 εΐ ην σκληρός 0 | 2 καϊ νγρας ίηοΐιΐδίί; Ια,ΐιηίαδ : καϊ τρνφεράς Υογ- 
ηιβΙΐΓθη ρ. 75 καϊ άβράς 8β1ΐΓλν£ΐ1άίπ8 ίη ΠβοΙίΘίδθηί αηη. 1872 ρ. 464 
Ιδέας] ουσίας 8ίο1)3,θϋδ | 4 αϊεϊ Β: άεϊ ΎΟ> δίοΐ). | 5 κάλλος η καϊ τα αν- 
ΰ η δη τα τον δίοβα,βαδ | 6 αλλω Β | 7 ευώδης τε καϊ ενανΟψς δίοβαοαδ | 
δίοβαθίΐδ: οηα ΒΥΟ | 8 ταυϋ' 1 0 : ταύτα ΒΥ | 9 Ιττ] οτι δίοΐ^αβιΐδ | 10 ουτ' 
αδικεί οτη δίοβαβαδ | 11 ου(Ρ . . . ονθ-' 0: οντε . . . οντε ΒΥ 8ίο1). | ούτι 
&εών 8ΐοΙ)αθΠδ | οντ' 0: οντε ΒΥ 3ίοΙ>. | 12 άν&ρώπων. ούδ& 8ίο1)αοπ8 
14 πάν^ 8ίο1)Σΐθυΐδ | α] άν 8ίοΐ33,ου8 | αν] αν τις ς | 15 οι (των οιη οοιί. 
Α) πόλεων 8ίοΐ>. | βασιλείς 8ΐοΙ>. βασιλικής 0 | 16 πλείστον Οοΐ^βΐιΐδ ηοα. 
Ιβοί. ρ. 108 (ηιηβπιοδ. 1Υ ρ. 305) | 17 "ΤΙρωτος ... 19 ίπι&νμιών ΟΠ) Υ 
19 κρατεί 0 δίοΐ). κρατοίη Βεκίΐιειιιιαδ | 20 σωφρονοίη δίοΙ)ίΐαιΐδ | άνόρίαν 
ΒΥΟ | 21 άλλα 0 | 22 αρην 8ίο1ο&βπδ 

5 ΛκίδτΑΕΝΕτ. βρρ. II 1 ανανΰεϊ γάρ και άπην&ηχοτι σώματι 
ον πέψνκε προσιζάνειν δ 'Έρως ' ου όέ αν εναν&ές τε και ενώόες ή, 
ενταν&α και ενιζάνει και μένει. | 15 Αβιθτοτεεεθ Αβϊ. Τ Π 3 ρ. 
1406 α 18 όιό τά ^Λλκιδάμαντος ψυχρά φαίνεται ' οί γάρ ηδνσματι 
χρηται ιΰΧ ώς εδίοματι τοις έπιθέτοις, οιύο πνχνοΐς και μείζοσι καϊ 
επιδήλοις, οίον ... ονχι νόμους άλλα τούς νων πόλεων βασιλείς 
νόμους. | 20 8ορηοοεεθ Τΐιγβδί. &. 236 προς την \/νάγκην ούδ' 
ν ΛρΎ\ς άν&ίοταται. 



83 



έχομένον' τον δ 1 άνδρειοτάτον τών άλλων κρατών πάντων αν 
άνδρειότατος εΐη. περί μεν ούν δικαιοσύνης και σωφροσύνης 
και ανδρείας τον ϋεον εϊρηται, περι δε σοφίας λείπεται' οσον 
ονν δυνατόν, πειρατέον μη έλλείπειν. καϊ πρώτον μεν, ϊν αν 

5 και εγώ την ημετέραν τέχνη ν τιμήσω ώσπερ *Ερνξίμαχος την 
αντον, ποιητής δ &εος σοφός όντως ώστε και άλλον ποιήσαΐ'Έ, 
πας γονν ποιητής γίγνεται, ( καν άμονσος $ το Ίΐρ'ιν*, ον αν 
*Έρως αψηται. ω δη πρέπει ημάς μαρτνρίω χρήσΰαι, οτι ποιη- 
τής δ Ερως αγα&ός έν κεφαλαίω πασαν ποίησιν τήν κατά 

ίο μονσικήν ' α γαρ τις η μή εχει η μή οιδεν, οντ* αν ετέρω δοίη 
οντ* αν άλλον διδόξειεν. και μεν δή τήν γε τών ζφων ποίησιν 197 
πάντων τις έναντιώσεται μή ουχί Ερωτος είναι σοφ'ιαν, % γί- 
γνεταί τε και φίεται πάντα τά ζώα; αλλά τήν τών τεχνών δη- 
μιονργίαν ουκ Υσμεν, οτι ον μεν αν δ <&εός οντος διδάσκαλος 

ιζγένηται, έλλδγιμος και φανός απέβη, ον δ 7 αν Ερως μή έφά- 
ψηται, σκοτεινός ; τοξικήν γε μήν και ϊατρικήν και μαντικήν 
Απόλλων άνενρεν έπι&νμίας και έρωτος ήγεμονενσαντος, ώστε 
και οντος Ερωτος αν είη μαθητής, και ΙΜονσαι μονσικής και β 
^Ηφαιστος χα?.κείας και *Α&ηνά ίστονργίας ς καί Ζεις κνβερναν 

2ο&εών τε και άν&ρώπων* . ο&εν δή και κατεσκενάσ&η τών &εών 
τά πράγματα Ερωτος εγγενομένον, δήλον οτι κάλλονς ' αΐσχει γάρ 
ονκ ενι°Έρως' προ τον όέ, ώσπερ έν άρχϊ] ειπον, πολλά και δεινά 
&εοϊς εγίγνετο, ώς λέγεται, διά τήν της * Ανάγκης βασιλείαν 
ε7ΐειδή δ 9 ό &εός οντος εφν, εκ τον έράν τών καλών πάντ* 

<χ>αγα&ά γέγονεν και 3εοϊς και άν&ρω7ΐοις. όντως έμοι δοκεΐ, ώο 
Φαιδρέ, Ερως πρώτος αντός ών κάλλιστος και άριστος μετά 
τοντο τοις άλλοις άλλων τοιούτων αίτιος είναι, επέρχεται δέ 
μοί τι και εμμετρον ειπείν, οτι ούτός έστιν δ τνοιών 

1 άνδριοτάτονΥ \ αν οηι Βν 1) | 3 άνδρίας 8ίο1)&θί Α | 4 ροδί δυνατόν 
III 1Η4. Γ3,8. 0 ! Υν* οηι ΒΎ | αν] ονν 8ΐο1). | 6 αυτόν V έαντον 0 | 7 καν 60: χαϊ 
ΒΥ | η] εΐη 8ΐο1)&οί Β ρΓ Α | 9 την κατά μονσ. άβΐ. 8αιιρρΐιΐ3 Μιηίιΐδ | 11 διδά- 
'ξειεν ΕΥ : διδά'ξειε Ο 8ίοΙ>. | καϊ μην την 8ίοο&Θαδ ; ζώιων Β | 12 πάντως 8ίο- 
1)9,6118 | 13 τε ο πι 8ίοΙ>. | ζώια Β | 15 ούδ' αν V | 19 καϊ .. ,άν&ρώπων οηι 8ίο- 
1)981 βά. ρηηο. : ιιί θχ ΐΓ3.§ΌβάΪ3, δαπιρί&. Γβιτί ροδδηηΐ | κυβερνήσεως ς κυ- 
βερνάν τά άη1)ίίαη1;6Γ Υοβ^βΐίηαδ | 21 Ιγγιγνομ, ένου 8ίθΙ). | αΐσχονς γάρ ονκ 
εστίν Αδΐίιΐδ | 22 ονκ ενι ΡοΓδοηαδ αάυ. ρ. 67 (58): ονκ ίνϊ I) ούχίϊν V 
ονκ ετι Β? ονκ εστίν ς ονκ ενεστιν ίη πιάτο-. 1> γοο., ονκ επεστιν 0 8ίο- 
βδβιΐδ | 22 πρώτον δε δίοΐ). | 23 Ιγγίγνετο V | 24 εφη Υ | 25 γεγονεν Β: 
γε'γονε ΥΟ 8ίοΙ>. | 26 πρώτον 8ΐο1). | 27 αΐτι[ος] οιιπι υάβ. 0 | 28 μοι τί 
Β | εμμέτρως ΡΙβΓηιο§'θΐΐ6δ 7 Μθίΐιοάίιΐδ αρ. Ερίρη&ηίιιηι ρ. 544 ο. 

7 ΕνκίρΐϋΕδ 8ί1ΐθηβΙ). ϊ\\ 666 ποιητήν άρα "Ερως διδά- 
σκει, καν άμονσος ΐ] το πριν. \ 27 Ηεκμοθενκ8 π. Ιδεών II 4 ί. III 



84 



εϊρήνην μεν εν άν&ρώποις, ττελάγει δέ γαλήνην 
νηνεμίαν άνεμων, κοίτην νπνον τ ένί κήδει. 

ΐ) ούτος δ* ημάς αλλοτρωτητος μεν κενοϊ, οικειότητας δέ πληροί, 
τάς τοίάσδε ξννόδονς μετ* αλλήλων πάσας τι&είς 'ξννιέναι, έν 
εορταίς, εν χοροΐς, έν &νσίαις γιγνόμενος ήγεμών % πραότητα 5 
μέν 7τορίζων, αγριότητα δ 1 έξορίζων ' φιλόδωρος ενμενείας, άδω- 
ρος δνσμενείας ' ϊλεως άγανός' ίϊεατός σοφοϊς, αγαστός ίϊεοϊς * 
ζηλωτός άμοιρους, κτητός ενμοίροις' [τρνφής] αβρότητας χλι- 
δής, χαρίτων ιμέρου [πό&ον] πατήρ * επιμελής αγα&ών, αμελής 

ε κακών ' έν πόνψ 3 έν φόβω, έν πό$φ, έν σάλω κυβερνήτης, δ/α- ίο 
δώτης, παραστάτης τε και σωτήρ άριστος, ξυμιιάντων τε ϊϊεών 
και άν&ρώπων κόσμος* ήγεμών κάλλιστος και άριστος, ψ χρή 

2 τ' ανέμων ς 8ίο1)3,βιΐ8 <Γ άνε'μοιςΗβΠΏ.θ£6Ώ.6$ | κοίτην τ' δίοο&βιΐδ 
κοίτη Ο Ηβπηο^Όηίδ οοά. Μοηειοβηδίδ θ οοιτ. κοίτΐ] #' οαπι (τ. ΒίηάοΓβο 
Ι&ηιπυδ | νπνον τ' §νϊ κηδει ΗβΓπιο^Όηθδ δ^οοειβαδ υπνον τ ε νικηδεΐ (τ ε 
νϊκηδει \>) Β νπνοντενικηδεΐ Υ νπνον τε νηκηδη ς, γρ. Ηβηηο^ίίηίδ οοά. 
Ρ&πδ. 'νπνον (Γ §νϊ κήδει] γράφεται και νπνον νηκηδεΓ δοηοΐ. ΡΙ&ί. 
νπνον τε κυδύμή Ο νπνον τ 1 Ινϊ γη&ει Βαδϋαδ Ίίτίί. νβΨ3. ρ. 58 νπνον 
νηκηδη οαπι Ο. ΌίηάοΓίιο Ι&ηηήΐδ | κοίτην, νπνον λα&ικηδή ΛνϊηοΙίθΙηΐΣΐη- 
ηιΐδ αοί. δοο. §τ. II ρ. 20 νπνον τ' Μ κοίτη άκηδη Β&άη&Ηΐιΐδ &ά Εαίηγά. 
ρ. ΧΙιΙΙ δς[. ! 3 0: (ίέ ΒΥ γαρ δίοβειβιΐδ | άλλοτριώτατος δΐοο. | άλλοτριό- 
τητος .... πληροί Ιίοβηίίιΐδ είάηίββΐ; Ρι-οοίιΐδ ίη ΑΙοίΙ). I ρ. 58 | 4 τοιάσδε 
Υ | σννόδονς Ο 6 | αυνιέναι Ο | 5 &ναίαις\ ευ&υμίαις βχ δίοβ&βο Ι&ηηίαδ | 
7 άγανός*] άγα&ός ΒΥ&0 άγα&οϊς δίοΙ)&βαδ, Ι&ηηίιΐδ | ίλεως άγα&οϊς βχ- 
ρυΏχίί Κβίϋ^ίπδ | 8 τρνφης §·1θδδθπΐ£ΐ * | άβρότητος Β | χληδησ Β χληδησ 
Υ 1 * χλΐδησ \) γθο. | 9 ημέρου Βν | πόΰον οπι δίοβείθΐΐδ άβΐ. Υοβ^βΐίηιΐδ | 
άνελης ΒΥ * , οοιτ. 1> Γβο. | 10 κακακών Υ | εν φόβω εν πό&ω Ιν πόνω 
έν μόγω δοηηβίζίυδ ορρ. ρ. 125 εν πλω εν πόνφ εν φόβω Βίΐάηαϊηαδ &ά 
Εαίΐιγά. ρ. XXI | ττο^ω] βατή Γ&δ. Υ | πόίΐιο] μό&ω Ι&ΐιηίπδ | σάλω *] 
λόγω ΒΥΟ δίοο. μόγω οαπι δοΐιυθίζίο Ιίΐΐιηήΐδ νόαω λνΐηοΙίβΙηιαΏηιΐδ 
ρΓ3,θ£. (ϋοΐδραι·. ρ. XI λόγω Βθϋί^ίιΐδ | Ιπ ι δώτης *] επιβάτης ΒΎΟ δίοΐ}., 
άθΐ. Βαάΐιειπιπδ | 11 τε καϊ άθΐ. Βαάΐι&πιαδ 

ρ. 320 λΥ. ό Πλάτων και άφ^ειδέστερον εν τώ σνμποσίψ κα- 
ταχρησαμενος τω του Αγάθωνος 7ΐροοώπω ώς ποιητον παραπλοχτ] 
ταύττ] έ/ρήσατο. ου γαρ απ αλλότριων ποιημάτων τινά, αλλ" 1 αντος 
ποιήσας παρεπλεξε, προδιορΟωσάμενος μέντοι, ίνα μη πάνττ} αν- 
τεξούσιον είναι δοκη το λεγόμενον, οϊον £ επέρχεται ... 6 ποιών*, είτα 
το μέτρο ν έπήγαγεν 1 εϊρήνην ... ενϊ κ ή δει" '. 

1 Ηομ. Οά. ε 391 = μ 168 άνεμος μεν επαύσατο ήόε γαλήνη 
επλετο νψεμίη. \ 6 8υναο. ίη ΒβΙίΙίβΓΪ Β,ηβοά. ρ. 346 Β&οηπι, ςιιιοοιΙ. I 
ρ. 33, 18 Πλάτω ν μέντοι γε εν συμποσΙ ω . . . φησίν άδωρος δυσ- 
μένειας αντί του μη διδους δυσμένειαν. \ 8 Μοεβιθ χλιόη *Λττιχοί, 
τρυφή "Έλληνες. Οαιλιβτκ. άβδοι*. δίαί. XI παις ην απαλός τι; και 
νέος..., χλιδής δε ην καϊ ιμέρου μεοτος και το νης ήβης ΒφοανΒν 
άνθος. | 12 Σ)εμο8τηενέ8 ογ. ο. Μίά. 00 ρ. 533 ην δέ τιοΟ' ήγεμών 
της φυλής κορυφαίος, ϊστε δήπου τουΰ' οπ τον ηγεμόνα αν άφέλΎ 
τις, οϊχεται δ λοιπός χορός. 



85 



επεσ&αι πάντ* άνδρα εφυμνοϋντα καλώς ωδής μετέχοντα, ην 
άδει &έλγων πάντων &εών τε και ανθρώπων νόημα. 

Ούτος, εφη, ό παρ* έμοϋ λόγος, ω Φαϊδρε, τω &εω άνα- 
κείσ&ω, τα μεν 7ΐ:αιδιας, τα δε βΊΓονδής μετρίας, καίΡ οσον 
20 εγώ δύναμαι, μετέχων, είπόντος δε τον "Αγάθωνος πάντας 198 
εφη ό * Αριστόδημος άνα&ορυβήσαι τους παρόντας, ώς πρεπόν- 
τως τον νεανίσκου εϊρηκότος και αυτψ και τω &εώ. τον ονν 
Σωκράτη ειπείν βλέψαντα εις τον Έρυξί μαγον 3 Αρά σοι δοκώ, 
φάναι, ώ παϊ * Ακου μενού, άδεές ιιάλαι δέος δεδιέναι, αλλ* ου 

ιομαντιχώς α νυν δη ελεγον ειπείν, οτι "Αγάδων &αυμαστώς 
εροϊ } εγώ δ" 1 άπορησοιμι; Το μεν έτερον, φάναι τον Έρνξίμα- 
χον, μαντικώς μοι δοκεις εϊρηκέναι, οτι > Αγάδων ευ έρεϊ' το 
δε σέ άπορησειν ουκ οΐμαι. Και πώς, ώ μακάριε, ειπείν τόν& 
Σωκράτη, ου μέλλω άπορεΐν και εγώ και άλλος όστισουν, μέλ- 

ιζλων λέξειν μετά καλόν ουτω και παντοδαπόν λόγον ρη&έντα; 
και τά μεν αλλα ουχ ομοίως μεν θαυμαστό * το (Γ επί τελευ- 
τής του κάλλους τών ονομάτων και ρημάτων τις ουκ αν έξε- 
πλάγη άκουων; έπεί εγωγε έν&υ μου μένος, οτι αυτός ουχ οίός 
τ* εσομαι ονδ 1 εγγύς τούτων ουδέν καλόν ειπείν, υ7ΐ αισχύνης ο 

2ο ολίγου άποδράς ωχόμην, εΐ πη είχον. και γάρ με Γοργίου ό 
λόγος ανεμίμνησκεν, ώστ άτεχνώς το του Όμηρου ε7νεπόν$η' 

ε ^ 1 παντ' Ο 8ίρ1)3,βυ8: πάντα ΒΥ | καλώς Β Υ : καλής 8ίο1)&θΐΐ8 κα- 
1ώ(Γ (ί. θ. καλής ώδ') 0 καλώς καλής ς καλώς της Αδΐίηδ καλώς καϊ της 
ΟΓθΠίαδ ίΐά ΙδοοΓ. άβ ρβΓίη. ρ. 331 Τθιι£ΓθΗπ8 ηιιΐ3. Κΐίθη. XXIX ρ. 143 
καϊ Μειάπΐ^ΐαδ &άιι. I ρ. 396 | ϊν 1 αδη 8ΐοΐ3&βιΐ8 | 4 τα δε καϊ σπονδής 
Μθίΐιοάίιΐδ ρ. 107 I 6 πρέποντος ρΓ Β πρέποντα 0 | 7 αντώ 0 | 8 αρα 
ΒΥ | 9 άκουμένου ΒΥΟ 6 | 11 Ιροίη οηπι ΟοΙοθΐο ηοιι. Ιθοΐ. ρ. 582 (ιπηβ- 
πιοδ. VII ρ. 94) Ιειίιηίαδ | φάναι Β Υ | 12 δοκεΐς μοι 0 | 15 λεξιν Υ λεξειν 
ν | οντω αηίβ λόγον. ροπίί 0 | 16 μεν, θαυμαστά δέ' Β&άΐα&πιυδ, μεν 
οιη ς | 20 άποδρασ Υ | 21 ανεμίμνησκεν ΙΛΗ | ωστ 1 0: ώστε ΒΥ \ επε- 
πόνΰη ΒβΜζβΓυ 8: ΙπεπόνΰειΒ, ϋ ΙίίίβΓει 8πρΓ8ΐ ν δοτιρία $η 8γ\\ο\)ΆΊΏ ηίβ 
ίικίίοδίΐ Υ επεπόνΌειν ^ 

9 δοΗοι,. άδεες δέος* έπι τών τα μη άξια φόβου δεδιότων. 
ομοιον τούτω και το ψοφοδεής άν&ρ.ωπος (ΡΗ&θάΐ'. ρ. 257 ώ). 
Ρηοτ. άδεες δέος* τάσσεται επί τών τά μη φοβερά φοβούμενων, 
η ασφαλές, ου φοβερόν. 8νπ>. άδεές' ασφαλές, ου φοβερόν, ώς ή 
παροιμία άδεες δέδιας δέος . λεγόμενόν τί έοτιν έπι τών τά μη φο- 
βερά φοβονμένων. | 16 Ατηεναευ8 ρ. 187 ο (δυρι*ίΐ ρ. 6). | 21 Ηομεκ. 
Οά. λ 633 εμβ χλο)ρόν δέος ηρ€6 9 

μη μοι Γοργείην κεφαλήν δεινοϊο πελώρον 

εξ °Λίδεω πέμψειεν άγανή ΓΙερσεφόνεια. \ 
8νΐϋΔ8 επεπ όνϋ η αντί του έπεπον$ειν, και εωράκη άντϊ τον 
εωράκειν, και ι^δη άντϊ τον ν.δειν. οί". αά ρ. 78, 11. 



86 



εφοβονμην μη μου τελεντών 6 ^Αγά&ων Γοργίον κεφαλήν δει- 
νον λέγειν [έν τφ λόγω] επί τον έμόν λόγον πέμψας αντόν με 
λί&ον τ^ αφωνία ποιήσειεν. και ένενόηαα τότε αρα παταγέλα- 
στος ων, ήνίχα νμΐν ώμολογονν έν τω μέρει με&' νμών έγχω- 

ό μιάσεσ&αι τον °Έρωτα και εφην είναι δεινός τα ερωτικά, ον- 5 
δέν είδώς αρα τον πράγματος, ώς εδει έγκωμιάζειν οτιονν. 
έγώ μέν γαρ νπ' άβελτερίας ωμην δειν ταλη&ή λέγειν Ίίερί 
εκάστου τον έγκωμιαζομένον, και τοντο μέν νπάρχειν, έξ αι- 
τών δέ τοντων τα κάλλιστα έκλεγομένονς ώς ενπρεπέστατα 
τι&έναι ' και πάνν δή μέγα έφρόνονν ώς εν έρών, ο>ς ειδως ίο 
την άλή&ειαν [τον έπαινεϊν οτιονν]. τό (Γ άρ\ ώς εοικεν, ον 

Έτοντ' ήν τό καλώς έπαινεϊν οτιονν, άίλλά τό ώς μέγιστ 1 άνα- 
τι&έναι τω πράγματι και ώς κάλλιστα, έάν τε ή όντως έχοντα 
εάν τε μη 4 εΐ δέ ψενδή, ουδέν αρ' ήν πράγμα. 7ΐρονρρή&η 
γαρ, ώς εοικεν, οπως έκαστος ημών τον Ερωτα έγκωμιόζειν 15 
δόξει, ονχ οπως έγκωμιάσεται. διά ταϋτα δή, οιμαι, πάντα 
λόγον κινονντες άνατί&ετε τφ Ερωτι, και φατε αυτόν τοιοντόν 
199 τε είναι και τοσούτων αίτιον, οπως αν φαίνηται ώς κάλλιστος 
και άριστος, δήλον δτι τοις μή γιγνώσκονσιν — ον γάρ πον τοίς 
γ είδόσιν — , και καλώς /' εχει και σεμνώς ό έπαινος, άλλά γάρ 2ο 
έγώ ονκ 7]δη τον τρόπον του έπαίνον, ου (Γ είδώς νμΐν ώμο- 
λόγησα και αυτός έν τφ μέρει έπαινέσεσ&αι. ή γλώττα ονν 
νπέσχετο, ή δέ φρήν ον* χαιρετώ δή. ον γάρ ετι έγκωμιάζω 
τοντον τον τρόπον ον γάρ αν δνναίμην' ον μέντοι άλλά τά γ 1 

2 Ιν τω λόγω δαδρβοία δίβρίι&ηο: πελώρον Β&άΐι&τηηδ Ειιίΐιγά. 
ρ. 83 δγπιρ. ρ. VII | στρέψας οΐίιη Β&άΐι&πιιΐδ | 3 ποιήσειεν ΒΥ: ποιησειε 
Ο | 4ζ£γχωμιάα[ε](ΐΟαι ο,χχϊάυ&ζ. Ο | 7 γαρ οιη Ο | άβελτηρίασ 1) Γβα | 8 τον 
άβΐ. Ηοιηπίθΐίαδ | τοντο πρώτον (ιιβΐ με'γιστον) μεν Β&δϋιΐδ ΜΙ. Ό6Τ8. ρ. 
61 | 11 τον Ιπαινεΐν οτιονν άβΐ. Βαάΐΐίίπιπδ Επίΐιγά. ρ. 94 Υοβ^ΐίηιΐδ 
ρ. 308 ! τό ... 12 οτιονν οπι V \ το (Γ αρ' 0: τό ίΤέ αρα Β | 12 τούτοις 
ήν Β&δίίαδ ΙνΗί. νβΤ8. ρ. 61 | 14 ήν το πράγμα Ο | 16 δό;βι 8ίορ1ΐίΐυιΐδ : 
δοξηι Β δο'ξη ΥΟ * | 19 γινώσκονσιν Β | ου γαρ αν πον Ο ς ου γαρ άψ 
πον ΟοΙ>βίπδ ηοα. Ιβοΐ. ρ. 501 (ιηηβιηοδ. ΥΠ ρ. 14) | 20 γ ειδόσι ( γι 
εϊΰόσινΒν \ 21 ηιδη Β ηδη Υ ηδη αρα Ο Λ ηδειν αρα Ο | ού (Γ 8ίΗΐρρίιΐ8 : 
ονδ Β οί'δ' νθ | ομολόγησα Υ | 23 Ιγχωμιάσω οί. λΥοΙίιαδ Ιίΐΐιηίαδ | 24 
τά γ 1 Ο : τά γε ΒΥ 

7 Ρκοοι,νδ ίη Τίπι. ρ. 27 των ύμνων οι μεν την ονσίαν, οι 
όέ την ιιρόνοιαν των θείον νμνονσιν, οι δε τά εργα τά άπ' αυτών 
εγχωμιάζονοι, και εστίν δ τοιούτος ύμνος έσ/ατον είδος ύμνήαεως' 
αι γάρ άπδ της ουσίας ενφημίαι πασών προέχοισιι·, ως '/.αι ο βν 
τώ συμποσίω Σωκράτης παραδίδωσιν. | 22 Ενκιρίϋκβ ΙΙίρροΙ. 612 η 
γλώσσ' όμώμο/\ η δε φρήν άνώμοτος. 



87 



άλη&η, ει βουλεσΰε, έ&έλω ειπείν χατ' έμαυτόν, ου ιτρός τους β 
υμετέρους λόγους, ίνα μη γέλωτα όφλω. όρα ουν, ώ Φαίδρε, 
εϊ τι χαί τοιούτου λόγου δέει, περί 3 Ερωτος τάλη&η λεγόμενα 
άχοίειν, όνόμασιν δέ και &έσει ρημάτων τοιαύτη, όποια δαν τις 

5 τύχη έπελΰοϋσα. Τον ουν Φαίδρον εφη καί τους άλλους κέ- 
λευε ιν λέγειν, (ίπη αυτός οΐοιτο δεϊν ειπείν, ταύτη. Έτι το ί νυν, 
φάναι, ώ Φαιδρέ, πάρες μοι * Αγάθωνα σμικρά αττα έρέσ&αι, 
ϊνα άνομολογησόμενος παρ % αυτού ούτως ηδη λέγω. * Αλλά ο 
παρίημι, φάναι τον Φαίδρον, αλλ* ερώτα. Μετά ταύτα δη τον 

ίο Σωκράτη εφη ένθένδε πο&έν αρξασ&αι. 

21 Και μην, ω φίλε ' " Λγά&ων, καλώς μοι εδοξας κα&ηγτ- 
σασ&αι του λόγου, λέγων ότι πρώτον μεν δέοι αυτόν έπιδεΤξαι 
όποιος τις έστιν ό Έρως, ύστερον δέ τά εργα αυτού, ταύτην 
την άργην πάνυ αγαμαι. ΐ#ι ουν μοι περί "Ερωτος, επειδή 

ιζκαί τάλλα καλώς και μεγαλοπρεπώς διηλ&ες οιός έστι, και 
τόδ' εϊπέ' πότερόν έστι τοιούτος οίος είναι τινός ό ΕρωςΌ 
ερως ή ουδενός; ερωτώ <Γ ουκ ει μητρός τίνος η πατρός 
έστιν — γελοίο ν γάρ αν εΐη το ερώτημα, εϊ Ερως εστίν έρως 
μητρός η Ίΐατρός — , αλλ' ώσπερ αν ει αυτό τούτο πατέρα 

2οηρώτων, άρα ό πατήρ έστι πατήρ τινός ή ου, είπες αν δή 
πού μοι, ει έβούλου καλώς άποκρίνασ&αι, ότι εστίν υιέος γε 
η ΰυγατρός ό πατήρ πατήρ* ή ου; Πάνυ γε, φάναι τον * Αγά- 
θωνα. Ουκούν και ή μήτηρ ωσαύτως; Όμολογείσ&αι και τούτο, ε 
Ετι τοίνυν, ειπείν τον Σωκράτη, άπόκριναι όλίγω πλε'ιω, ϊνα 

25 μάλλον καταμάΰης ο βούλομαι. ει γάρ έροίμην, τι δέ; αδελ- 
φός, αυτό του^ ΟΊΐερ εστίν, εστι τινός αδελφός ή ου; Φάναι 
είναι. Ουκουν αδελφού ή αδελφής; Όμολογείν. Πειρώ δή, 
φάναι, και τον έρωτα ειπείν, ό °Έρως ερως έστιν ούδενός ή 
τινός; Πάνυ μεν ουν εστι. Τοντο μέν τοίνυν, ειπείν τον 2(θ- 200 

30 κράτη, φύλαξον παρά σαυτώ μεμνημένος ότου ' τοσόνδε δέ εϊπέ, 

2 όφλώ ΒΥ | 3 δέει ΒθΙίΙίΘπΐδ: δέψ Β δέη Υ0> \ περί . . λεγόμενα 
άβΐ. ΗΐΓ8οίιί§'ίιΐ8 ζίδβΐιν. /*. ά. ανο. 1851 ρ. 332 | 4 ονόμααιν Β: όνόμασι 
νϋ ονομάσει ς, Β&δίίιΐδ Ιζτϋ. νβΤ8. ρ. 137 δοΙιειβΓβπΐδ &(1 Βίοη. Ήο,Ι. άβ 
ιιθγΙ). οοπιρ. ρ. 28 | οποία δ 1 άν Β οποία δάν Υ οποία δ* αν Ο οποία δη 
αν 8^α111)£ΐιΐϊηίΐΐ8 : οποία αν ς | 6 τοιαύτη Ο, οογγ. ο | 7 φάναι ΒΥ \ σμι- 
κράττα Β \ ερεσ&αι Ο | 10 Ινϋένδέ πο&εν Ο | 13 οποίος τίς εστίν Β | 15 
μεγάλο πρε7ϊώς Β | οίος τ' εστι ^ | 16 τόδ' 0: τόδε ΒΥ \ είναί τίνος Βϋ | 
17 ερως οιη Ο δ | 17. 20. 22. 26 $*] η Η1)Η | 18 ϊύτιν Β: Ιστι ΥΟ\ 
εϊ] εί 6 ΗΐΓδθ1ιί§ίυ8 | ερως άο\. δοπιΐΏβΓ | 19 αν αντο εϊ ρρ Ο | 20 άρ' 0? | 
23 όμολογησαι ΑΙάιΐδ όμολογείν 8ί9ΐΠ)Σΐιιιηίιΐ8 | 25 τί δαί € | αδελφός Γο 
1)θίιΐδ ηοα. Ιβοί. ρ. 326 (ιηηθίηοδ. VI ρ. 166): αδελφός ΒΥϋ \ 26 τον(Ρ 
0> : τούτο ΒΥ \ οπέρ εστίν ΒΟ | αδελφός άβΐ. Β&άΐιατηιΐδ | 28 η βίο Β | 30 
μεμνημένος άθΐ. ΒειόΙΙιειιηιΐδ | οπον Μ&άαί^ίιΐδ αάαβΓδ. I ρ. 19 



88 



ποτερον δ *Έρως εκείνον, ον εστίν έρως, έπι&νμεϊ αντον ή 
ον ; Πάνυ γε, φάναι. Πότερον εχων αντό ον έπι&νμεϊ τε καϊ 
έρα, είτα έπι&νμεϊ τε και έρα, ή ουκ εχων; Ονκ εχων, ως το 
εικός γε, φάναι. Σκόπει δή, ειπείν τον Σωκράτη, άντι τον 
εικότος εΐ ανάγκη όντως, το έπι&νμονν έπι&νμεΊν ον ενδεές 5 

β έστιν, η μή έπι&νμείν, εάν μη ενδεές έμοι μέν γαρ ίϊανμα- 
στώς δοκεΐ, ώ * Αγάδων, ως ανάγκη ειναι' σοι δέ πώς; Κάμοί, 
φάναι, δοκεϊ. Καλώς λέγεις, άρ 1 ονν βούλοιτ* αν τις μέγας 
ων μέγας είναι, η Ισχνρός ων Ισχνρός; : Αδύνατον εκ των ώμο- 
λογη μένων. Ον γάρ πον ενδεής αν εΐη τούτων ο γ ε ων. ίο 
*Αλη&ή λέγεις. Ει γάρ και Ισχυρός ων βούλοιτο Ισχνρός είναι, 
φάναι τον Σωκράτη, και ταχύς ων ταχύς, και νγιής ων νγιής 
— ίσως γάρ αν τις ταύτα οίηϋείη και πάντα τα τοιαντα 

οτονς οντάς τε τοιούτονς και έχοντας ταντα τούτων άπερ εχονσι 
και έπι&νμεϊν — , ϊν ονν μή έξα7ΐατη$ώμεν, τούτον ένεκα λέγω 9 ΐυ 
τούτοις γαρ, ώ "Αγάδων, ει εννοείς, εχειν μέν έκαστα τούτων 
εν τω παρόντι ανάγκη α εχονσιν, εάν τε βούλωνται εάν τε μή, 
και τούτον γε δη πον τίςανέπι&νμήσειεν; αλλ" οταν τιςλέγη 
οτι εγώ νγιαίνων βονλομαι και ύγιαίνειν, και πλοντών βούλο- 
μαι και πλοντεΊν και έπι&νμώ αντών τούτων α εχω, εΐποιμεν 2ο 
αν αντω οτι Έύ, ώ άν&ρωπε, πλοντον κεκτημένος και νγίειαν 

ό και Ισχνν βούλει και εις τον έπειτα χρόνον ταντα κεκτήσ&αι, 
έπεί εν τω γε ννν παρόντι, είτε βούλει είτε μή, εγεις' σκόπει 
ονν, οταν τοντο λέγης, οτι έπι&νμώ των παρόντων, ει αλλο 
τι λέγεις η τόδε, οτι βούλομαι τα ννν παρόντα καϊ εις τον 2^ 
έπειτα χρόνον παρείναι' αλλο τι ομόλογοι αν; Σνμφάναι εφη 
τον Αγά&ωνα. ειπείν δή τον Σωκράτη Ονκονν τοντό γ" εστίν 
εκείνον εραν, ο ονπω ετοιμον αντω εστίν οιδέ έχει, τό εις 

Έ,τόν έπειτα χρόνον ταντ 1 είναι αντω σωζόμενα [μοι 7ταρόντα] ; 
Πάνυ γε, φάναι. Και ούτος αρα και άλλος πας ό έπι&υμών Ό 
τον μή ετοιμον έπι&νμεϊ και του μή παρόντος; καϊ ο μ ή έχει 

1 η Β | 2 ον ϊπι&νμει τε καϊ £ρα δπδρβοΐ,αί νοβ^οΐίηαδ | 3 ή Β | 
4. 8 φάναι ΒΥ | 8 «ρ' Β | 9 6 υ άλογου ένων V | 11 ί-7 (Γ αρα βί 13 ίσος αρ 
8ίει11Ϊ3ειιΐΓηίιΐ8 βχβπιρίο δΐιο αάδοηρδϋ; | 13 ταντϊ Ο | 16 τοντονς Ο* | 19 
καϊ Β,ηίθ νγιαίνειν βΓ&δαιη Ο | 20 καϊ αηίο πλοντπν οπι 0* | 21 πλοντον 
%βν κεκτ. Ο* | 23 εχψς Β ϊχης V | 24 δτ' αν ΒΟ | αλλό Β | 26 άλλο Β 
αλλο 1)0 | ομόλογοι Β όμολογοΐα 1) η ομόλογοι ρΓ Ο ομόλογοι* 8ΐορ1ια- 
ηυδ | 27 ονκονν όη τοντό γ* 0 | 28 τό Ο: τα Βλ Τ . βχδρβοίοδ το τον* \ το 
...29 παρόντα οίοοίί Βαάΐΐίΐτηαδ | 29 ταντ' 0: ταντα ΒΫ | σωζόμενα 1ίΙ>η I 
μοι παρόντα Βν κα) παρόντα 0 τά ννν 7ΐαρόντα ζ τα μη παρόντα §ααρ- 
ρίιΐδ μη παρόντα Κοίίίριΐδ : άθΐ. Ηβπη&ηηαβ, Ι&ίβί. ήτοι παρόντα | 30 
αρα ό άλλος 0 | 31 ίχψ Β εχη V 



89 



και ο μή εστίν αυτός και ου ενδεής εστί, τοιαυτ 1 αττ εστίν 
ών τ έπι&υμία τε και 6 ερως εστίν; Πάνυ γ 1 , εΙπεΐν. Ι&ι δή, 
φάναι τον Σωκράτη, άνομολογησώμε&α τά είρημένα. αλλο τι 
εστίν ο 7 'Έρως πρώτον μεν τινών, έπειτα τούτων ών αν ένδεια 
*>παρη αυτώ ; Ναι, φάναι. *Επϊ δη τούτοις αναμνησ&ητι, τίνων 201 
εφησΰα εν τω λόγω είναι τον Ερωτα ' ει δέ βουλει, εγώ) σε 
άναμνήσω. οιμαι γαρ σε οντωσί πως ειπείν, ότι τοις &εοΐς 
κατεσκευάσ&η τά τνρόγματα δι* έρωτα καλών * αισχρών γαρ ουκ 
εΐη ερως. ουχ οντωσί πως έλεγες; Έιπον γάρ, φάναι τον 

ιο : Άγά9 ωνα. Και επιεικώς γε λέγεις, ώ εταίρε, φάναι τον Σω- 
κράτη * και ει τούτο ούτως έχει, αλλο τι δ Ερως κάλλους αν 
εΐη ερως, αίσχους δ 1 ου ; Ώμολόγει. Ουκοϋν ώμολόγηται, ου 
ενδεής εστί και μή έχει, τούτου εράν; Ναι, ειπείν. ' Ενδεής^ 
αρ' εστί και ουκ εχει δ ° Ερως κάλλος; * Ανάγκη, φάναι. Τί δέ; 

ΐδ το ενδεές κάλλους και μηδαμη κεκτημένον κάλλος άρα λέγεις 
συ καλδν είναι; Ου δήτα. Ετι ούν ομολογείς Ερωτα καλόν 
είναι, εϊ ταΰ& ούτως έχει; και τον ' [Αγάθωνα ειπείν Κινδυ- 
νεύω, ώ Σώκρατες, ουδέν είδέναι ών τότε ειπον. Και μην 
καλώς γε είπες, φάναι, ώ ^Αγά&ων. άλλα σμικρόν ετι ειπέ'Ο 

2ο τάγα&ά ου και καλά δοκεϊ σοι είναι; "Εμοιγε. Ει αρα ο "Έρως 
τών καλών ενδεής έστι, τά δέ άγα&ά καλά, καν των αγαθών 
ενδεής εΐη. *Εγώ, φάναι, ώ Σώκρατες, σοι ουκ αν δυναίμην 
αντιλέγειν, άλλ' ούτως έχέτω ώς συ λέγεις. Ο ν μέν ουν τή 
άλη&εία, φάναι, ώ φίλου μενε "Αγό&ων, δύνασαι αντιλέγειν, 

ζζέπει Σωκράτει γε ουδέν χαλεπόν. 

22 Και σέ μέν γε ήδη έάσω * τον δέ λόγον τον νιερι του τ> 
Ερωτος, ον ττοτ' ηκουσα γυναικός ΙΜαντινικης ζΐιοτίμας, η 

1 μη ϊστιν ΒΥ | αττ' 0: αττα Β αττα V | 2 ών] 6 V | εατι Ο \ 
3 άνομολογηαόμε&α V | αλλο τί Ο | 4 £ στιν ίη 1ϋιΐΓ9, ΒΟ | 4 έρως [η] πρώτον 
οαηι Γ3.8. 0 | 5 επειδή τούτοις V | άναμνήσ&ητι Β | 6 έφησ&α Β | 8 
αχρόν V | 9 εΐη ό $ρως V* | 11 <*λλό τι ΒΟ αλλό τι η ο | 12 (Γ 0: <>7 
ΒΥ | 13 εχψ Β εχη Υ εχ[ει] οιιπι Γ&8. Ο | 14 τί δαι Ο | 15 αρα Β | 1(3 
ετι] ουτι 0 | 17 ταν& 0: ταντα ΒΥ | 19 είπε ρι· Υ | 20 ταγα&α 1> 
ταγαΰα ρΓ V | 23 ουμεν ούν ΒΥ ύ ουμενούν 0 | 24 φιλονμεναι Υ | ον δύ- 
νασαι δ&ιιρρίπδ | 27 μαντικής ς 

15 Ρκοοι^νδ ίη Τίηι. ρ. 128 ενδεές κάλλο υς εν ονμποσίω ποοσ- 
εϊπε το μή πρώτως καλόν άλλα μετέχον κάλλους. ΐΜ& ρ. 110 ταύτην ούν 
την μέ&ε'ξιν και {ενδειαν &άά. δοηηβκίοι·) εϊοιθεν 6 Πλάτων καλεΐν, 
ώσπερ δη και έν τω συμποσίω τόν'Έρωτα τών καλών και τών αγα&ων 
(ίηίτα 1. 21) ενδεα τιροσείρηκε. | 27 Οι^εμενβ Αι,κχ. βΐτ. VI ρ. 268, 9 η 
τε Μαντινική /Ιιοτίμα ϋυσαμένοις ^ίθηναίοις προ του λοιμού ϊ έτη 
άναβολην έποιήσατο της νόσου. αάά. ίβδί,ίηι. XXIX — XXXVI. 



90 

ταϋτά τ ε σοφή ην και αλλα πολλά, και *Α$ηναίοις ποτέ &νσα- 
μένοις προ τον λοιμού δέκα ετη αναβολην έποίησε της νόσον, 
ή δή και έμέ τά ερωτικά έδίδαξεν — ον ονν εκείνη έλεγε λό- 
γον, πειράσομαι νμϊν διελίϊεϊν έκ των ώμολογημένων έμοι και 
Άγά&ωνι, αντός έπ έμαντον, οπως αν δύνωμαι. δει δή, ώ 5 
Αγά&ων, ώσπερ σν διιήρησαι, διελ&εϊν αντόν ττρώτον, τις έστιν 

ε ό Ερως και ποίος τις, έπειτα τά εργα αντον. δοκεϊ ονν μοι 
ραστον είναι οντω διελ&έιν, ώς ποτέ με ή ξένη άνακρίνονσα 
διιήει. σχεδόν γαρ τι και εγώ πρός αντήν έτερα τοιαύτα ελε- 
γον, οίά περ ννν ττρός έμέ ^Αγά&ων, ώς εΐη δ °Έρως μέγας ίο 
&εός, εΐη δέ των καλών ήλεγχε δή με τούτοις τοϊς λόγοις 
οίςπερ έγο) τοντον, ώς οντε καλός εΐη κατά χόν έμόν λόγον 
οντ άγα&ός. και εγώ Πώς λέγεις, εψην, ώ Λιοτίμα; αισχρός 
αρα ό^Ερως εστί και κακός; και η Ουκ ενφημήσεις; εφη' ή 
202 οίε ι, δ τι αν μή καλόν ή, αναγκαίον αυτό είναι αισχρόν; Μά- ΐδ 
λιστά γε. *Η και ο αν μή σοφόν, άμα&ές; η ονκ τ^σθησαι οτι 
έστιν τι μετάξι σοφίας και άμα&ίας; Τί τοντο; Το όρίτά δοξά- 
ζειν και ανεν τον εχειν λόγον δονναι ονκ οισ&\ Ιςρ^, οτι οντε έπί- 
στασ&αί έστιν — αλογον γάρ πράγμα πώς αν εΐη επιστήμη; — 
οντ 1 άμα&ία — τό γάρ τον οντος τνγχάνον 7ΐώς άν εΐη άμα$ία;2ο 
εστι δέ δή πον τοιοντον ή όρ&ή δόξα μεταξν φρονήσεως και 
άμα&ίας. ^Αλη&ή, ην <Γ εγώ, λέγεις. Μή τοίννν ανάγκαζε, ο 

β μή καλόν έστιν, αισχρόν εί ναι, μηδέ ο μή άγα&όν, κακόν, οντω 
δέ και τον ν Έρωτα επειδή αντός ομολογείς μή είναι άγα&όν 
μηδέ καλόν, μηδέν τι μάλλον οίον δεϊν αντόν αισχρόν και κα-25 

1 ϋνσαμενη 8ίβρη&ηιΐ8 | 2 δεχετη Β&άη&τηιΐδ | 5 ^τζ' (ίη «π' δη <?χ 
«π' πιαίααθΓΐΐ, ηοη Ιίηαθΐ) Ο, Β&δϋιΐδ Τίτϋ. ν€Τ8. ρ. 63: απ Β ύτζ' V 
δει δη] δείλη ΒΥ δει λοιπόν ν | 6 διγρηααι *] διηγήσο) ΒΥΟ χα&ηγήσω 
ΙΙίΓδοΙιί^ίιιβ δίπιιιΙςαΘ νφηγήΰω ρΐΌροηοηδ δ&ηρρίιΐδ | 7 ροδί ερως ι ν 1ϋ> 
ίβΓίίΓαπι ΙϋτΐΓ» ίη Ο | 8 ποτ Ιιιε ζ | 9 διήει Β | 13 οντ'Ο: οντε Βν | 14 
«(Ζ 0? I V Β η Υϋ | 15 μη οώί' Ρ γ Υ | η] εΐη V | 16 η Β: η Υ Ο | ο αν 
Αδϋαδ Μ&οΐιιί^ίιΐδ αάαβΓδ. I ρ. 396 ο τι αν δίθρίιαηηδ Ο. Α. ΗΐΓθοηί^ίαβ: 
αν Ιίοη αν οϊοιο ΙΊοηιηαβΙΐηδ \ ή 0: ή Β η 1> η Υ \ 17 Ιστιν τί Β ϊατι ίι 
Υϋ | 6ρ{)ο δο'ξάζειν Β, Υ | 18 καϊ άβΐ. Ηίΐάΐΐίΐηηΐδ | 19 αλογον ... £πι- 
οτήμη ΡΓοοΙαδ ϊη Τίπι. ρ. 76 | 20 ο2γ' 0: οντε ΒΥ | τυγχάνων 0 | 21 τοι- 
οντον ΤΙ ΓΙίΓδοΙίί^ίΐΙδ | ή όρΰη δόξα (1θ1. ΒίΐάΙΐίΙΙΏΙΙδ 

3 Ηεκμ ΐΑδ ίη Ρΐίΐί. Πΐίΐοάι·. ρ. 69 6 γάρ Σωκράτης τρία ταντα 
ώμολόγει εΐδέναι, την έρωτικήν τέ/νην, 'ώς έν σιμποσίω λέγει περϊ 
της Διοτίμας ε ητίς με έδιδα'ξε τά ερωτικά* κτλ. ΤκΒΜίβητβ ου. 13 
ρ. 161 β (δΐιρί'ίΐ ρ. 21), οί. ίθδίϊπι. XXXIV. XXXV. [ 17 Βοηολ. Β 
οτι μεταξν επιστήμης και αμάθειας έϋή ν ή όρβή δοία, καν λόγον 



91 

κδν είναι, αλλά τι μετάξι, εφη, τοντοιν. ΚαΙ μην, ην δ 1 εγώ, 
ομολογείται γε παρά πάντων μέγας &εός είναι. Των μη είδό- 
των, εφη, πάντων λέγεις, η και των είδότων ; Βνμπάντων μέν 
ονν. και η γελάσασα Και 7ΐώς άν, εφη, ώ Σώκρατες, ομολο- 
ϊγόΐτο μέγας $εος είναι παρά τοντων, οι φασιν αυτόν ουδέ &εόν^ 
είναι; Τίνες οντοι; ην δ' εγώ. Έίς μέν, εφη, συ, μία δ 1 εγώ), 
κάγώ ειπον Πώς τούτο, εφην, λέγεις; και η 'Ραδίως, εφη. 
λέγε γαρ μοι, ου πάντας ΰεονς φης ενδαίμονας είναι και κα- 
λούς; η τολμήσαις άν τινα μη φάναι καλόν τε και ευ δαίμονα 

ιο&εών είναι; Μά /IV ονκ εγωγ\ εφην. Ενδαίμονας δε δη λέγεις 
ον τονς τάγα&ά και τά καλά κεκτημένονς; Πάνυ γε. Αλλά 
μην 5 Ερωτά γε ώμολόγηκας δι* ενδειαν των αγα&ών και καλών τ> 
έπι&νμέιν αυτών τοντων ών ενδεής έστιν. Ώμολόγηκα γάρ. 
Πώς άν ονν &εός εΐη δ γε τών καλών και άγα&ών άμοιρος; 

ΐ5 Ουδαμώς, ώς γ* εοικεν. *Ορας ονν, εφη, οτι και σν °Έρωτα ον 
23 &εόν νομίζεις; Τί ονν άν, εφην, εΐη 6 °'Ερως; θνητός; "Ηκιστά 
γε. Αλλά τί μην; € 'Ωσπερ τά Ίΐρότερα εφην, μεταξύ &νψ 
τον και ά&ανάτου. Τί ονν, ώ ζ/ιοτίμα; ζίαίμων μέγας, ώ 
Σώκρατες' και γάρ πάν το δαιμόνων μεταξύ έστι $εον τε καιν 

20&νητον. Τίνα, ήν δ } εγώ, δνναμιν εχον; ^Ερμηνευον και δια- 

2 [τών μη εϊδ]ότων οαπι Γ&8. V | 3 ή*] η 1ίθΐ*ί | 7 καϊ £γώ Ο | 8 
φηις Β αί βοΐβΐ | καϊ καλονς βί 9 καλόν τε και άβΐ. Β&άη&ππίδ | 9 ή Β: 
η νθ | φάναι Ιο φάναι Β ] 10 ενδαίμονας ... ρ. 92, 12 ο "Ερως Ιο&ηηβδ 
8ίοο. θοΐ. I 9, 17 | 11 καϊ καλα Ο 6 8ίοο&βη3 | 12 τών καλών καϊ τών 
άγα&ών 8ίο1)έΐΘΐΐ8 | 13 Ενδεές Ο /; | 14 πώς δ 1 αν Ο | ο (\) βχ ό)γεγ'ών 
Βν | 15 ώστ 1 εοικεν 8ίοο&θΐΐ8 | 16 ονν; εφην εΐη αν 6 "Ερως θνητός; οί. 
δίβρηαηιΐδ | ο ερως εΐη 8ίοΙ»8ΐθπ8 | 17 εφην ΒΥ ι > 8ίοο&θα8: εφη Ο Ι&ηηίιΐδ | 
ΰνψοϊ) τε καϊ Ο | 19 &εον καϊ δίοοαβηδ | 20 τίνα (Γ ην 8ίοο&6ηδ 

18 Οευμριοο. ίη ΑΙοίο. I ρ. 22 και τον "Ερωτα δε εν τω 
σνμποσίω ποτέ μεν 6εόν (οί. ίβδί. XXI), ποτέ δε μέγαν καλεϊ 
δαίμονα, καϊ δια τί μεν &εόν, σαφές ' δαίμονα δε ώς μέσον αυτόν 
προσαγορεύει ' μέσος γάρ εστίν δ Ερως ουσίας και ενεργείας και ερω- 
μένου και έραστον' μέγαν δέ, επειδή υπέρ αίσΒησιν και νοερώς 
ενεργεί. Ηεκμιαβ ίη ΡΙ&ί. ΡΗβ,θάι*. .ρ. 65 διό εν τω σνμποσίω, 
επειδή προηγούμενος ήν Ικεϊ ο περί αυτού (του έρωτος) λόγος, τήν 
μεσοτητα αυτόν και τήν τάξιν παραδιδούς, μέγαν δαίμονα αυτόν κέ- 
κληκεν, ώς δέοντα τά δεύτερα τοις πρώτοις, ίο. ρ. 79 έπειτα και ο 
"Ερως δαίμων μέγας εν συμπόσιο) έρρή&η. ο,άά. ίβδϋηι. XXXVII — 
ΧΕ. | 19 οί. ίβδίίΐΏ. ΧΟ 8(ΐ. ρ.'ΐ9. | 20 Ηεβμιδβ ίη ΡΙλ*. ΡΙιαβάΓ. 
ρ. 93 πάν μέν ούν τό δαιμόνων γένος εϊρηται και ιιαρ 1 αίνο εν 
σνμποσίω μεταξύ είναι &εών και ανθρώπων, διαπορ&μ&νον τά τε 
παρά &εών εις ημάς, τά τε ημών άναγγέλλον τοις ϋεοις. αάά, ίο- 

δϋηι. χυπ— ΧΕΥΙ. 



92 



πορ&μενον &εοΐς τά 7ΐας> άν&ρώπων και άν&ρώττους τα παρά 
&εών, των μεν τάς δεήσεις και &υσίας, των δε τάς επιτάξεις 
τε και αμοιβάς [των &υσιών], εν μέσω δέ ον αμφοτέρων αυμ- 
πληροϊ, ώστε το παν αυτό αντψ ξυνδεδέσ&αι. δια τούτον και 
ή μαντική πάσα χωρεϊ και ή των ιερέων τέχνη των τε περίζ 
203 τα ς θυσίας και τάς τελετάς και τάς έπφδάς και ττν μαγγανείαν 
7ΐάσαν και γοητείαν. &εος δέ άν&ρώπφ ον μίγννται, άλλα διά 
τούτον πασά εστίν ή ομιλία και ή διάλεκτος &εοίς προς αν- 
θρώπους * * και εγρηγορόσι και κα&ενδονσι' και 6 μεν περί τά 
τοιαύτα σοφός δαιμόνιος άνήρ, 6 δ 1 άλλο τι σοφός ων, ή περίιο 
τέχνας ή χειρονργίας τινάς, βάνανσος. ούτοι δή οι δαίμονες 
πολλοί και παντοδαποί είαιν, εις δέ τοίτων εστί και 6 "Εροος. 
Πατρός δέ, ην δ 1 εγώ, τίνος εστί και μητρός; ΙΜακρότερον μέν 9 
Β εφη, διηγήσασ&αι' ομως δέ σοι έρώ. οτε γάρ έγένετο ή ^Αφρο- 
ί ΰεοΐς τ ε τα 8ίθϋ&βαδ | 2 ΰυαίαις Υ | Β των θυσιών Ροΐΐιιοί ηοη 
ίαιίδδθ ηοίαπι πίάϋ ΒβΓ^Ιάαδ ρΐιϊΐοΐ. XXX ρ. 678 | το εν μέσω δέον άα- 
φοτέρο)ν ΥθϊτηθΗΓβη ρ. 78 | έμμέσω Ιίθθβο1άυ.δ 8ορη. Αί. 836 | ον τα 
άμφοτέρο)ν ΒθΓ^Ιήηδ | αυμπληροϊ οί. Ργοο1η8 ίη Α1θΐ6. I ρ. 64 (ίβδί. 
ΧΧΧΥΙΙ): τα ολα αυμπληροϊ Κβγη<ΐΘΓ8Πΐ8 άμφοτέρονς αυμπληροϊ Β&άηβ,- 
ιηπ8 | αυμπληροϊ το παν ώστε αυτο Ογθ1Ηπ8 Ιδοοι*. άθ ρβΓπιπί. ρ. 331 | 

4 αϊτό οπι δίοη&βιΐδ | αυτώι Β άύτώι Ιο αυτω 8ίοο. | αυνδεδέα&αι 8ίο- 
ο&βπδ ί 5 ιερών δΐοο&βπδ I 6 καϊ τε?»ετας 0 | μαγγανείαν Οθβΐίπδ αρνιά 
Καρρβγηίαπ) ναη άβ ΟορρβΠο 0088. ίη Χβηορη. ΗίβΓοη. ρ. 33 8η. : μαν- 
τείαν ΒΥΌ δίοο&βπδ μαγείαν Β&άηαπιιΐδ αά. Εηίΐιγά. ρ. 98 οί δίο ίοι*ί. 
1β£60ίΐΐ Αραίθίαδ | 8 7ΐααα έατϊν 0 \ 9 ίηίβΓοΐάίδδβ καϊ προς ϋεους άν- 
θρωποι ς ροδί ΛΥοΙηηπ). δ£&ίαϋ ΥδθηβΓ πιπδ. Β,ηβη. XXIII ρ. 368, καϊ άν- 
ΰρώποις προς θεούς Ηθαδάίπδ δρβο. οτϋ. ρ. 65 | 10 σφοδρός 8ίο1)3,6Ηδ | (Ρ 
δίοοαβηδ ΟαίδίΌΓάί : (Τί ΒΥ0 \ αλλόιι ΒΥ | 11 τέχνας η οπι 8ίο1)&βνΐδ | 12 
πολλοί τε καϊ 8ίοθ&θπ& | έστϊ οπι δίοο&θΐΐδ | 13 Ιγώ καϊ μητρός τίνος Ιστί 

0 | τίνος Β τίνος Υ | 14 οτε .... ρ. 94, 8 Ιστίν Οη§·βηβ8 ο. Οθίδ. ΙΛ Γ 39 
ρ. 289 δς. 8ρ. οτε .... ρ. 93, 7 "Ερωτα Ειΐδβοίυδ ρΓαβρ. οπ&η^. XII 11 
οτε ... ρ. 93, 2 Πόρος Ηθππο^βηβδ π. Ιδ. II 4 ί, III ρ. 313 λΥ. 

3 Ροιχνχ ΥΙ 187 λέγοιτο δ' αν επί τούτων (άβ άοηίδ) 
καϊ το άμείβεσ&αι. αμφίβολος δ& ή αμοιβή ' έατι μεν γαρ 
παρ" 1 ^Λρχιλόχω (&. 159) και παρ' 1 Ευριπίδη εν Όρέοη] (π. 4Γ>7 
άπέδωκ 1 άμοιβάς ου καλάς)' το δε παρ 1 Όμήρω 'σοί δ' Χξιον ;<>/<< ι 
αμοιβής* (α 318) και παρά Πλάτων ι εν ονμποσίω ου (Ταφές. | 

5 οί. ίβδίίηι. ΧΙΥΙΙ. | 7 οί. ΐβδίίηι. ΧΙΛ Γ . | 8 Οιεμενη Λι.γ.χ. βίΓΟίη. 

1 ρ. 146, 29 6 Πλάτων δε και τοϊς Οεοϊς διάλεκτον απονέμει 
τιΐ'ά, μάλιστα μ&ν απο των ονειράτων τεκμαιρόμενος ν.α\ των 
χρησμών, άλλος δε και άπο των δαιμονώντων, 0ϊ νήν αντων ου 
φΰέγγονται ψωνην ονδϊ διάλεκτον, άλλα την των ίπειοιόντων δαιμό- 
νων. | 12 Ρκοο&νθ ίη ΑΙοΐϋ. I ρ. 72 πολλών τοι'ννν και παντοόαπών, 
ωσπερ ή Διοτίμα φηΰί, των δαιμόνων όντων. \ 14 — ρ. 94, 8 οί. 
ίββϋηι. XI. VIII— ΕΧ. XX. XXI. 



93 



δίτη, είστιώντο οϊ &εοί, οϊ τε άλλοι και δ της Μήτιδος υιός 
Πόρος, επειδή δέ έδείπνησαν, Ίΐροβαιτήβονοα οίον δή ευωχίας 
ούσης άφίκετο ή Πενία και ήν περι τάς θύρας, ό ονν Πόρος 
με&νσ&είς τον νέκταρος — οίνος γαρ ονιιω ήν — εις τον τον 

ζΛιος κήπον εισελ&ών βεβαρημένος ηνδεν. ή ονν Πενία έπιβον- 
λενονσα δια τήν αυτής απορίαν παιδθ7ΐοιήσασ&αι εκ τον 
Πόρου, κατακλίνεταί τε παρ 1 αυτω και έκύησε τον Έρωτα, διό ο 

και της Αφροδίτης ακόλουθος και θεράπων γέγονεν ό ^Έρίος, 
γεννη&είς έν τοις εκείνης γενε&λίοις, και αμα φύσει εραστής 

ίο ων 7εερί το καλόν, και της Αφροδίτης καλής ούσης, ατε ονν 
Πόρου και Πενίας υιός ων ό °Έρως έν τοιαύτη τύχτ] κα&έστηκεν. 
πρώτον μέν πένης αίει έστι, και πολλού δει απαλός τε και 
καλός, οίον οϊ πολλοί οΐονται, αλλά σκληρός και αυχμηρός και 
ανυπόδητος και αοικος, χαμαιπετής αίει ων και άστρωτος, έπΐΌ 

ι$&ύραις και έν όδοϊς υπαίθριος κοιμώμενος, τήν της μητρός 
φύσιν εχων, αίει ένδεια ξννοικος. κατά δ 1 αυ τον πατέρα επί- 
βουλος έστι τοις καλοϊς και τοις άγαθοϊς, ανδρείος ων και ΐτης 

1 ηστιώντο Β ήστιώντο V | είστιώντο οϊ τε άλλοι ϋεόϊ καϊ Ηθγπίο- 
£θηβ8 | 2 Πόρος] πατρόσ V | προσαιτής ούσα ΒΥ προσαϊτις ούσα ΕυδβΗί 
οοάΐοθδ, 0Γΐ£Όηβ3 8ρβηοβι*ί | οϊα ΕαδβΜί 1ίΙ)Γί αΐΐςαοί | 5 ηυδεν Β ευδεν 0 
0η£·6ηΘδ ΕιΐδβΙήαδ | 6 αυτής 0 | παιδίον ποιησασ&αι ΒΥΟ Οπ^θηβδ Ειΐδβ- 
1)ίαδ: Θ πι. Νεώθπΐδ οβδ. ο,νιϊ. ίη ΡΙαί. ρ. 19 | 8 ακόλουθος θεράπων Οή- 
^θηβδ | γέγονεν] εΐόετο Οη§Όΐιβ8 Ηοβδοηβΐϋ | 9 Εκείνοι ς V Ικείνων Οη^β- 
ηβδ Ηοβδοηβΐϋ | εραστής &ί 10 καϊ της . . . ούσης άοΐ. Βαάη&πιαδ | 11 κα- 
θέστηκεν Β καλέστηκε Υ^ \ \% πενίης ΒΥ, οοιτ. 1) ΐ'βο. | 12. 14. 16. ρ. 
94, 1. 7 αϊεί ΒΥ : αεί Ο Οπ£. | 13 οίον] είναι, οίον Β&άηειπιιΐδ | 14 καϊ 
οίκος \6%οϊ)Άί Τΐιοιηίδίίαδ ρ. 163 ο (δπρΓει ρ. 22) | 15 υπαιϋρίοις Ο | την] 
εστι μεν ουν την οί. δοιηηιβΓ | 16 <Γ αν Οπ§Όηβδ : αύ ΒΥΟ 

3 Ροκριιυκ. άθ 8ΠΪΓ0 ηγηορίι. 16 παρά δέ τω Όρφεΐ δ Κρό- 
νος μέλια νπο ζ/ιός ένεδρενεται' πλησθεϊς γαρ μέλιτος μεθνει ν,αι 
σκοτονται ώς νπο οίνου και νπνοϊ, ώς παρά Πλάτων ι δ Πόρος 
του νέκταρος πλησθείς, ονπω γάρ οίνος ην. | 5 ζΐιός κήπον] ΡιιΟτινυβ 
ρ. 298ε (βυρι-α ρ. 29), &άά. ίβδίίπι. Ι,ΥΙΙί. ΙΛΧ. | 8 Μαχ. Ττε. άίδδ. 
ΧΧΙΥ 9 ρ. 479 τον "Ερωτά φησιν ή Λιοτίμα τω Σωκράτει ού 
παϊδα αλλά ακόλουθο ν της Αφροδίτης καϊ θεράποντα είναι ' λέγει 
που καϊ Σαπφοΐ ή Αφροδίτη έν ασματι (ίτ. 74) ^σν τε καλός (χα- 
μός Βετ^Μαβ) θεράπων "Ερως*. | 12 Μαχιμυβ Τυκ. άίδδ. XXIV 4 
ρ. 461 αυτός δέ δή τον "Ερωτα, άναπλάττων επ' αιτώ μνθον, οίον 
και είναι λέγει ! αίσχρόν ίδεϊν και πένητα, έγγντάτω της εαυτόν τν/ης, 
άνυπόδητον, χαμαιεννην, έπίβονλον, θηρεντικόν, φαρμακέα, σοφιστή ν 3 
γόητα, άτεχνώς οία εϊς αντόν Έωκράτην έσκωπτον έν /ίιοννσίοις οι 
κωμωδοί. ΤιίΕΜίδτινβ ογ. 13 ρ. 162 ό. 163 β. ο (ίβδίίιη. Ε ρ. 22). 
17 8θΗθΐ,. ϊτης' ϊστωρ, επιστήμων, ώς έντανϋα. λαμβάνεται δε και 



94 



καί σύντονος, θηρευτής δεινός, αϊεί τινας πλέκων μηγανάς, καί 
φρονήσεως επι&νμητής καί πόριμος, φιλοσόφων δια παντός 
[τον βίον\, δεινός γόης καί φαρμακενς καί σοφιστής* καί οντε 
ε ώς αθάνατος ιτέτρνκεν οντε ώς θνητός, αλλά τοτε μεν της αυ- 
τής ημέρας βάλλει καί ζτ} [οταν ει^νορήστ]], τοτε δε άηο§νη- 
σκει, πάλιν δ' άναβιώσκεται διά την τον πατρός φνσιν, το δε 
ποριζόμενον αίεί νπεχρεϊ' ώστε οντ* απορεί * Ερως ποτέ οντε 
ΊτλοντεΊ. σοφίας δε καί άμα&ίας εν μέσω εστίν, εχει γάρ ώδε ' 
204 &εών ουδείς φιλοσοφεί ονδ' έπι&υμεϊ σοφός γενέσ&αι' εστι 
γάρ ' ουδ' εί τις άλλος σοφός, ον φιλοσοφεί, ονδ^ αν οι αμα- 
θείς φιλοσοφονσιν ονδ^ έπι&νμονσι σοφοί γενέσ&αι' αντό γάρ 

1 άεϊ προσπλεκων Οη^θηβδ | μηχανάς πλεκων Ο | 2 πορισμός (πο- 
ρισμός Β) φιλοσόφων Β Υ | 3 τον βίου δβοΐιΐδίί Ιαηηίιΐδ | 4 θΐ 5 τότε Β | 
5 βάλλει τε καί ^ Οη§Όηθδ | οταν ενπορήσ$ ά&\. Ιαηηίαδ | άποΟνψσκει 
Β | 6 πάλιν δε ΒΥΟ πάλιν, πάλιν (Ρ Οη^βηβδ | άναβιώσεται V | 7 ουτ' Ο 
Οη^θηβδ : οντε ΒΥ | ποτ" "Ερως ς, ΗΪΓ8οηί§ιηδ | 8 (ίέ· δθΛίρρίυδ: τε Βν 
τε αν Ο (Γ αν Οη^βηθδ | ώιΰε Β 

επί τον Ιταμού καί &ρασέος. Ηεθυοη. ϊτης' Ιταμός, ΰρασύς, Ισχυ- 
ρός, η ϊστωρ και επιστήμων. 

2 Ηεκμιαβ ίη Ρ1α£. Ρηαβάι*. ρ. 97 είπε γάρ αυτός (αυτόν 1ί- 
οή *) καί εν συ μποσίω τον "Ερωτα φιλόσοφον καί δεινόν γόητα καί 
φαρμακέα καί σοφιστή ν. φιλόσοφον με ν ώς τό λογικον ημών διε- 
γείροντα επί τά καλά' γόητα δέ ώς τον &υμόν καταστέλλοντα' φαρ- 
μακέα (δέ αάά. Ι&ηηίηβ) ώς τό έπι&υμητικόν κηλοϋντα' σοφιστή ν δε 
ως τήν φνσιν άπατώντα καί δελεάζοντα. | 3 Μαχ. Τυκ. XXIV 9 ρ. 480 
τον ν Ερωτα Σωκράτης σοφιστήν λέγει, Σ απ φ) ώ μυΰοπλόκον (ίϊ. 125). 
Ρκοοι,. ίη ΟταϊγΙ. ρ. 94, 158 ότι οϊδεν ο Πλάτων το όνομα τον 
σοφιστήν επί σεμνω τάττειν πράγματι ' τον γάρ προς εαυτόν τά άλλα 
δυνάμενον έπιστρέφειν ούτως καλεί, οίον τον <άία (Μι η. ρ. 319 ο), 
τον "Λιδην (Ου&ϊ. ρ. 403 ε), τον "Ερωτα (οί. δοηοΐ. ΡΙαί. Βορη. ίη.). 
ΑοΗΐτ,ΕΕδ Τατ. I 10 αυτοδίδακτος γάρ ίοτιν δ &εός (Αιηοι·) σοφιστής. 
5 Μαχ. Τυκ. ΧΧΙΥ 9 ρ. 479 ή ζίιοτίμα λέγει ότι βάλλει μεν 
Έρως ευπόρων, άποΟνήσκει δέ άπορων ' τοϋτο εκείνη (8α,ρρηο) 'ξυλ- 
λαβοϋσα είπε € γλυκόπικρο ν* (ίι\ 40 "Ερος δαυτέ με λυσιμέλης δόνει 
γλυκΰπικρον άμά/ανον όριιετον) και 'άλγεσίδωρον' (ίτ. 125). | 9 Ηεκ- 
μια8 ίη ΡΙαί. Ρη&βάι·. ρ. 204 οϋτω καί εν τω συ μποσίω (ου αάά. 
Ιαηηίηδ) οοφον εκάλεσε τον "Ερωτα ό Σωκράτης, φιλόσοηον δέ [ου 
άθΐ. ίά.] ' '&εών γάρ φησίν 'ούδεϊς φιλόσοφος*, τίνες ούν οι φιλό- 
σοφοι; οι όρεγόμενοι της σοφίας. | 10 Ρκοοι,νδ ίη ΑΙοίο. I ρ. 188 ουτε 
γάρ οι επιστήμονες έτι ζητοϋσι το άλη$ές, ηδη της γνώσεως όρον 
κατά τήν Ιπιστήμην ειληφότες, οϋτε οι τήν διπλην έχοντες αγνοιαν. 
αυτό γάρ τοντύ έστιν η διπλή άμαΟι'α τό μ ή όντα καλόν μήτε 
ά,γαθόν μήτε φρόνιμον οϊεσ&αι ικανόν είναι, φηβίν 6 της /ιοί ί μας 
λύγος. 



<>5 



τούτο εστί γαλεπον άμα&ία, το μή οντα, καλόν καγα&όν μηδέ 
φρόνιμον δοκεϊν αντω είναι ικανόν' ονκ ονν επι&νμεϊ ό μή 
οϊόμενος ενδεής είναι ον αν μή οΐ'ηται έ/ιιδεϊσΰαι. Τίνες ονν, 
εφψ εγώ, ω Λιοτίμα, οι φιλοσοφονντες, ει μήτε οι σοίροί 

*>μητε οι άμα&είς; ζίηλον, εφη, τούτο γε ηδη καί παιδί, οτι οι β 
μεταξύ τούτων αμφοτέρων, ών δή και ό Ερως. εστι γαρ δή 
των καλλίστων ή σοφία, °Έρως δ' εστίν ερως 7ΐερί το καλόν, 
ώστε άναγκαϊον "Έρωτα φιλόσοφον είναι, φιλόσοφον δε οντα 
μεταξύ είναι σοφον και άμα&ονς. αιτία δ* αντω και τούτων 

ιοή γένεσις' πατρός μεν γαρ σοφον εστι και ευπόρου, μητρός 
δε ου σοφής και απόρου, ή μεν ονν φύσις του δαίμονος, ώ 
φίλε Σώκρατες, αυτη' ον δέ συ ωήϋης ν Ερωτα είναι, &ανμα- 
στόν ουδέν επα&ες' ψή&ης δέ, ώς έμοί δοκεϊ τεκμαιρομένη εξν 
ών συ λέγεις, το έρώμενον ^Ερίοτα είναι, ου τό έρών. δια 

νταντά σοι, οιμαι, πάγκαλος έφαίνετο ό Ερως. και γαρ εστι τό 
έραστόν τό τω οντι καλόν και άβρόν και τέλεον και μακάρι- 
ατόν' τό δέ γε έρών άλλην ιδέαν τοιαυτην εχον, οϊαν εγώ διήλ- 
2Α&ον. και εγώ εΊπον Έϊεν δή, ώ ξένη' καλώς γαρ λέγει ς ' τοι- 
ούτος ών δ "Έρως τίνα χρείαν έχει τοϊς άν&ρώποις ; Τούτο 

νοδή μετά ταυτ\ εφη, ώ Σώκρατες, πειράσομαί σε διδάξαι. εστι β 
μέν γάρ δή τοιούτος και ουτω γεγονώς ό Ερως, εστι δέ των 
καλών, ώς συ φής. $1 δέ τις ημάς εροιτο' τί των καλών έστιν 
ό "Ερως, ώ Έώκρατές τε καί/Αοτίμα; ώδε δέ σαφέστερον έρώ' 
ό έρών των καλών τί έρα; και έγώ εϊπον οτι Γενέσϋαι αντω. 

1 γαλεπον άμα&ία, τον μη . . . δοκεΐν αντο είναι ίκανόν Αδίίιΐδ 
οΐίτη βά. 1809 ρ. 265 | χαλεπΌν <3θ1. ΗοηιπίΘΐιαδ ΒεκίΙηίίπιιΐδ | αμα&ίας οί. 
Αδΐίιΐδ αθΓδ. ρ. 336 | χαί άγαΰον 0 | 2 αντφ 1>, Ο : αυτό ΒΥ \ ονχονν Β 
ουκ ονν V ονκονν 1} Γβο., Ο | 5 δηλον Ηβπηαηηιΐδ: δηλονότι ΒΥ δηλον δε 
0 δηλον δη ζ \ δηλον τοντό γ\ ή (Γ η, καί Βα,άη&ϊηΐΐδ | 6 όη *] αν ΒΥΟ 
αν ς Ιαηηιαδ, άβΐ. ΚαοοΙ^ΟΓίηδ | και ο τη ρτ Ο }) | 9 ()* Β | 10 εατι οηι V | 
12 ϋ-ανμαατόν ρΓ Β | 13 τεκμαιρομένη Β, Τ &(Μϋ 1) | 15 οϊουαι 0 | γάρ 
εστι Β | 16 τό άβΐ. Βαάη&ηιιΐδ | άβρον Β | μακάρι στον Β | 18 κάλος Υ | 
19 ων] δε ων οί. 3ΐθρη3,ηιΐδ | ερος Υ | 20 δη τα μετά Βεκίη&ηιιΐδ | 21 όν- 
τως Ο | 22 αν φψς Β αν φής ΥΟ σύμφης οιιπι ΥδβηβΓΟ Ι&Τιηίηδ | 23 τε 
ΟΗΐ Ο | ώιδε Β | ϊρώι I) εραι Β £ρα Υ \ 24 αντω ι Β αντω Ο 

8 Ρκοοι,νδ ίη Τίπι. ρ. 52 δνο τούτους &εονς ο Πλάτων φι- 
λοσόφους έκάλεσε, τον τε 'Έρωτα και την ^Λ&ψάν (Τίπι. ρ. 24ό), 
ον κατά τον αντον λόγον αμφότερους, αλλά τον μεν ώς μεσότητα 
των ολων καί ώς προς την νοψήν σοφι'αν άνάγοντα, την δε ώς ακρό- 
τητα και ώς της δημιουργικής σοφίας ενωοιν. ή ν γάρ 6 δημιουργός 
'καί Μητις πρώτος γενέτωρ και Ί Έρως πολντερπής* (ίΐιβο^οηίίΐβ Ογ- 
ρΐιίοα,β ϊυ. 8, 11 οί. 1<οΙ). Α^ΐίίορίι. ρ. 528 8€|.), και ώς μεν Μη τις 
τίκτει την ^Λ3ηνάν, ώς όέ ν Ερως άπογεννα την ερωτική ν ΰβιράν. 



96 



Άλλ' επιπο&εϊ, εψη, ή άπόκρισις ερώτησιν τοιάνδε ' τί εσται 
έκείνψ ω αν γένηται τά καλά; ου πάνυ εψην ετι εχειν εγώ 
ε προς ταύτην την ερώτησιν προχείρως αποκρίνασ&αι. *Αλλ\ 
εφη, ώσπερ αν εί τις μεταβαλών αντί τον καλόν τψ άγα&ω 
χρώμενος [πυν&άνοιτο] Φέρε, ώ Σω/.ρατες, εροι&\ ό ερών των 5 
αγαθών τί έρα: Γενέσθαι, ην δ* εγώ, αυτω. Και τί εσται εντείνω, 
ω αν γένηται τάγα&ά ; Ύοντ* ενινορώτερον, ην δ 1 εγώ, εχω άπο- 
205χρίνασθαι, οτι ευδαίμων εσται. Κτησει γαρ, εψη, άγα&ών οι 
ευδαίμονες ευδαίμονες, και ονκέτι ττροσδεϊ ερέσϋαι, ϊνα τί δέ 
βουλεται ευδαίμων είναι ο βονλόμενος, άλλα τέλος δοκεϊ εχειν ίο 

3 ά[π]οκρίνασ&αι οιιπι γ&8. Υ | 5 πνν&άνυιτο δβοΐαδί * | εροιτο Ηθγ- 
ΓΩ9,ηηιΐ8 ζίδάΐΊ*. ά. αιο. 1835 ρ. 245 άθ ρΐΌί&δί ραΓ&ί. ρ. 8: ερα Β £ρά 
"βνΟ ΰ Ιρώ ς άο\. οαιη Β&δϋο Ίοτϋ. νβΤ8. ρ. 66 Ιαίιηίαδ ; ερα 6 έρών των 
άγαΰών' τί ερα ; λΥίηοΙζβΙπίΗηηυδ &ά Ειιΐΐιγά.. ρ. XII ερα 6 £ρών των 
άγα-θών τί ; οΐίπι νοθ§·θ1ίηπ8 | 6 αντώι Β αντώ ΥΟ | 8 άγά&ων ΒΥ, οογγ. 
I) γθο. | 9 &1ίβπΐΗΐ ενό\αί]μονες οαπι Γ&δ.Υ | ερεσθαι Β ερεα&αι Ο | ίνα τί Β 

10 8οηοι,. το τέλος οι Αττικοί τάττουσι και αντί τάξεως και 
τάγματος και δα.ιάνης, έν&εν 6 πολυτελής και εντελής και δ συντελής, 
και το εις γάμους άνάλωμα, ό&εν τα προτέλεια. λέγεται και άντϊ 
άρχής' Θουκυδίδης (ϊοϊϊ. ΥΠ 73 εσηγεΐται ελθών τοΊς εν τέλει 
ονσιν) "προοελ&ών δέ τοις τέλεσιν^ , ώς εί έφη τοις εν άρχή ούσι. 
οημαίνει και το αποτέλεσμα των πραγμάτων, και το είσπραττόμενον 
υπό των τελωνών χρέος τέλος καλείται. Ηε8υοη. τέλος' τάγμα, πέ- 
ρας, και το κατα βαλλόμενο ν τοις τελώναις. Ρηοτ. τέλος' αρχή, 
πρά'ξις. τέλος και το διδόμενον τοις βασιλευσιν. τέλος και το δα- 
πάνημα, ό&εν και πολυτελές τό πολυανάλωτον. τέλος και το πέρας, 
και δ γάμος' ο&εν και τα προτέλεια. Ενδτ. ίη Ιϋαά. Α 729 ρ. 881, 
24 τέλη δε και ενταυ&α τα στρατιωτικά λέγει τάγματα. δήλον δέ 
οτι πολυσήμαντον το τέλος εστί. τέλος γάρ, φασίν, άνάλωμα και 
τάξις και αρχή και γάμος, και εκ μεν τον δηλούντος το άνάλωμα 
γίνεται ατελή κατά II αυσ ανίαν, τα αδάπανα, ώς και πολυτελή τα 
πολυδάπανα" εντεν&εν δέ και ευτελής δ φειδωλός, φαοί, και όλιγο- 
δάπανος, ώς πολυτελής δ πολυδάπανος, εκ δέ του οημαίνοντος τάξιν 
η δη δέ και αρχήν αϊ μυστικαϊ τελεταϊ και τό τελεϊσθαι ανά τον 
μνεΐσθαι και ή κατά άρετήν τελειύτης και οι κατά αυτήν τέλειοι και 
οι εν τέλει, τουτέστιν οι άρχικοι και τάοσοντες ήτοι κοσμήτορες, ώς τό 
ι τοΐς έν τέλει βεβώσι πείσομαι (8ορ1ι. Αηίί^. 67). εκ δέ τον λοιπόν 
τέλους, ό σημαίνει τον γάμον, τά προτέλεια, ων χρήσις μεν μόνη 
παρά Λιλίω /ίιοννσίω, ερμηνεία δέ παρά Παυσανία, είπόντι 
ότι προτέλεια ή προ των γάμων θέα, ϊοως τά λεγόμενα ΰεώρητρα. 
εκείθεν δέ και τέλειοι οί γεγαμηκότες, και τελειωθ'ήναι τό γήμαι. 
δήλον δέ ότι και τό παντός πράγματος πέρας τέλος λέγεται, ά(/' ον 
και ή τελευτή, προσλαβονσα τό ν προς διαφοράν Γης τελετής, και τό 
τελευταν ρήμα. Τιμ. δνπ>. ι έλος ' τάξις, βλάβη^ άνάλωμα. 



97 

ή άπόκρισις. ^Αλη&η λέγεις, ειπον εγώ. Ταντην δέ την βον- 
λησιν και τον έρωτα τούτον πότερα κοινόν οΐει είναι πάντων 
ον&ρώπων και πάντας τάγα&ά βονλεσ&αι αντοίς είναι αίεί, ή 
πώς λέγεις; Οντως, ην (Γ έγώ' κοινόν είναι πάντων. Τί δτ 

δ ονν, εφη, ώ Σώκρατες, ον πάντας έράν φαμεν, εΐπέρ γε πάν- 
τες τών αντών έρώσι και αιεί, αλλά τινάς φαμεν έράν, τονς δ 1 β 
οϋ ; Θανμάζω, ην (5' εγώ, και αντός. *Αλλά μή &ανμαζ\ εφη' 
άφελόντες γάρ τον ερωτός τι είδος όνομάζομεν, το τον ολον 
έπιτι&έντες όνομα, έρωτα, τά (Γ άλλα άλλοις καταχρώμεΰα 

ίο όνόμασιν. 'Ώσπερ τί; ην <$' έγώ. α Ωσπερ τόδε. οισ&* οτι 
ποίησίς έστί τι πολν' ή γάρ τοι εκ τον μή οντος εις το ον 
Ιόντι ότφονν αιτία πασά έστι ποίησις, ώστε και αϊ υπό πά- 
σαις τάις τέχναις έργασίαι ποιήσεις είσί και οι τούτων δημι-ο 
ονργοι πάντες ποιηταί. *Αλη&ή λέγεις. *Αλν ομως, ή δ' η, 

ΐ5θΙ(7^' οτι ον καλοννται ποιηταί αλλ* άλλα εχονσιν ονόματα, 
από δέ πάσης της ποιήσεως εν μόριον άφορισ&έν, τό περί την 
μονσικήν και τά μέτρα, τψ τον ολον ονόματι προσαγορενεται. 
ποίησις γάρ τοντο μόνον καλείται, και οι έχοντες τοντο τό 
μόριον της ποιήσεως ποιηταί. *Αλη&η λέγεις, έ'φην. Οντω 

2οτοίννν και περί τον έρωτα ' τό μέν κεφάλαιόν έστι πάσα ήτ> 
τών αγα&ών έπι&νμία και τον ενδαιμονεϊν [ο μέγιστός τε και 
δολερός] ερως παντί' άλΚ οι μέν άλλη τρεπόμενοι πολλαχη 
έπ 1 αντό, η κατά χρηματισμόν η κατά φιλογνμναστίαν ή κατά 
φιλοσοφίαν, οντ' έραν καλούνται οντ* έρασταί, οι δέ κα& εν 

25 τι είδος ιόντες τε και έσπονδακότες τό τον ολον όνομα ΐσχον- 
σιν ) ερωτά τε και έράν και έρασταί. Κινδυνεύεις άλη&ή, εφην 

ν 1 δη 0 I 2 οίοι V | 3 αυτοΐς ΥΟ | Β βί 6 αϊεί ΒΥ | ή Β: η ΥΟ | 8 
γάρ άρα τον Ο \ τί είδος Β τί το είδος Ο εν τι είδος ΗΪΓδθ1ιΪ£ΪΗδ Ζβίίδοΐΐν. 
/'. ά. αιν. 1851 ρ. 332 | 9 τά οΓ 0: τά δε Βν | όνόμασι χαταχρωμε&α Ο | 
10 ωσπέρ τι ην ΒΥ | 11 Ιστι τί Β | τοι ς: τι ΒΥΟ | 12 εοτι[Ιΐ {ν 6Γ&3. ?) 
Υ | 14 η οΓ η ΒθΙ&θπιβ: ηδη ΒΥϋ | 15 άλλ' Ο. αλλά ΒΥ | εξσνσιν ΒΥ 
ΐσχουσιν 8αυρρίπ8 | 16 ε εν μόνον] γρ. χαϊ εν μόρων* 8θ1αο\. Κηΐιηίνθπϋ 
ρ. 48 | 19 της ποιήσεως άβΐ. ΗΐΓ8θ1π§ϊιΐ8 | 20 κεφάλαιόν] μέσον 0^ | πάσα 
... 21 ενδαιμονείν άβΐ. Βίκϋιαηιυδ | 21 ό . . . δολερός £ΐθδδβπΐ3, Ρίει- 
ίοηΐοί ΡΙοϋηο, \ι£ πΐάβΙπΓ, Γθοβηΐίαδ, ειηϋφΛίιΐδ Τΐΐθπιίδίίο ρ. 162 Β (βα- 
ρΓ8, ρ. 21), Γθπιοηί*: ό ορμητικός τε καϊ τολμηρός ΟβαζβΓ ΖΙΛΤ ί/ΗβόΗ. 
η. νοβιη. Ιϋί. $β8θ1ι. ρ. 190 | 22 δολεροί] δεινότατος ΚιιβοΙίβΓίπδ κοινός 
Ηοπιπίθΐίαδ ολόκληρος Ρήυ^ΐϊίιΐδ δοΐιβά. ογιΙ. ρ. 34 Μαάιιί^ίιΐδ &άα. I ρ, 
396 όλος Βαάΐι&πηίδ ά&ρόος ΥβπηβΙΐΓβιι ρ. 84 | πάντη Ρδα^ΐίίαβ | άλ- 
λοι μεν ¥>Υ άλλοι μεν 0* | αλλη Β άλλη \) | τρεπ. πανταχή τε και πολλαχή 
Ο | 23 αντό νοβ^θΐϊηιΐδ ΥβΓπιβΙιΐ'θη ρ. 85: αντόν Β αυτόν ΙοΥΟ άγαΌόν 
ΟΓβΙΗιΐδ ειά ΙδΟΟΓ. άβ ρθηιιιιί. ρ. 331 | 24 οντε Ιρασταί Β | καΟ : 0: κατά 
ΒΥ | 25 ϊόντές τε ΥΟ | 26 ερως τε ΗβΓίΙθίηΐυδ ΐη Πεοίνθίδθΐιΐ &ηη. 1872 
ρ. 807 | Ιράν Ιρασταί ρΓ 0> 



7 



98 



εγώ, λέγειν. Και λέγεται μέν γέ τις, εφη, λόγος, ώς οϊ αν τό 
ε ήμισυ [εαυτών] ζητώσιν, ούτοι έρώσιν' δ ό' έμός λόγος ονθ' 
ήμίσεός φησιν είναι τον έρωτα όν& δλου, εάν μη τυγχάνη γέ 
που, ώ εταίρε, αγαθόν ον' έπει αυτών γε και πόδας και χεί- 
ρας έθέλουσιν άποτέμνεσ&αι οϊ άνθρωποι, εάν αυτοΊς δοκηζ 
τά εαυτών πονηρά είναι, ου γάρ τό εαυτών, οϊμαι, έκαστοι 
ασπάζονται, ει μη εΐ' τις τό μέν αγαθόν οϊκεΐον καλεί και εαν- 
206 του, τό δε κακόν άλλότριον' ώς ουδέν γε άλλο εστίν ου έρώ- 
σιν άνθρωποι η του αγαθού ' η σοι δοκουσιν; Μά ζ//' ουκ 
εμοιγε, ην ό' εγώ. \4ρ' οΰν, ή η, ούτως απλούν έστι λέγειν, ίο 
οτι οι άνθρωποι του αγαθού έρώσιν, Ναι, εφην. Τί δέ ; ου 
προσθετέον, εφη, ότι και είναι τό αγαθόν αυτοϊς έρώσιν, 
Προσθετέον. 3 Αρ* ουν, εφη, καϊ ου μόνον είναι, άλλα και αΐεί 
είναι; Και τούτο προσθετέον. ' "Εστίν άρα ξυλληβδην, εφη, δ 
ερως του τό άγα&όν αυτφ είναι αιεί. * Αληθέστατα, εφην εγώ, ΐ5 
β λέγεις, 'Ότε δη τούτου δ ερως εστίν, άγε, ή δ' η, τών τίνα τρόπον 25 
διωκόντων αυτό και εν τίνι πράξει η σπουδή και ή συντασις 
ερως άν καλοίτο; τί τούτο τυγχάνει ον τό έργον; έχεις ειπείν; 
Ου μεντάν σέ, εφην εγώ, ώ ζίιοτίμα, έθαύμαζον επί σοφία 
και έφοίτων παρά σέ αυτά ταύτα μαθησόμενος. *Αλν εγώ σοι,ιο 
εφη, έρώ. εστι γάρ τούτο τόκος εν καλώ και κατά τό σώμα 
και κατά την ψνχήν. Μαντείας, ην δ 1 εγώ, δεϊται δ τί ποτ ε 
ο λέγεις, και ου μανθάνω. *Αλλ* εγώ, ή δ' η, σαφέστερον έρώ. 
κυουσι γάρ, εφη, ώ Σώκρατες, πάντες άνθρωποι κατά τό σώμα 

1 οιαν Β οι αν Υ, οογγ. Ο Γβο. | 2 εαυτών δβοΐιιδί *: τό εαυτών οαπι 
δ&αρρίο Ι&ΐιηίαδ | οί'#' 0: ούτε ΒΥ, ϋβπι 1. 3 | 4 έπϊ ΒΥ, οογγ. β Γβο. | 
αυτών ΥΟ | 7 χαλεϊ (βχ καλοί αη ίη καλοί πιιιίειίιιηι, ηοη ΠςμιβΙ) 0: κα- 
λψ Β καλη Υ | 8 άλλό Ιστιν ΒΥΟ | 9 ανθ-ρωποι άβΐ. ΒαϋθΓΐΐδ, αν&οωποι 
οαπι ΒθΙ^θγο Ιαηηίιΐδ | η τάγα&όν ΗίΓδοΙιί^ίιΐδ | ή (δίο β, η Β) σοι Β η 
σοϊ Υ η σοι 0 | δοκοϋσι ΥΟ | 10 βί 13 οφ' Β | ή δ' η Βθ^βηΐδ : ηάη ΒΥΟ \ 
11 οτι άνθρωποι οαπι 8&ιιρρίο 1&1ιηίιΐδ | τάγα&οΰ 0 | Ιρώσι ΥΟ | τί δαϊ 
0 | 13, Ηοπι 15 αϊεϊ ΒΥ : άά Ο | 15 τοϋτο Β, οογγ. 1) γθο. I αι τώ 0 αυτό 
ΒΥ | 16 τούτου Β&δϋιΐδ Ίίτίί. νβνβ. ρ. 146: τούτο ΒΥΟ * | άγε *] αίεϊ Β άεϊ 0: 
οιώ V, Ββΐ^οηΐδ ϊ ή δ' η ΒθΙίΙίΡΓΠδ : ηάη ΒΥΟ | τον ΒΥ, οογγ ο | 17 αυτόν 
Ο | ή σπουδή ς: η σπουδηι Β η σπουδή ΥΟ | συστασις 0 \ 18 τί . . . 
έργον δυδρβοίίΐ ΒαάΙιατΏο | 19 μέντ' αν σε ΒΟ | 20 άλΡ 0: άλλα ΒΥ | 22 
6, τι 0 οτι Β | 23 καϊ ου μανθάνω άοΐ. Ναο-οπίδ οΐβ βοΐθ Αϋάοο. ογ. άβ 
πι^δί. ρ. 70 | η ό 1 η ΒβΙίΙίθΓαδ: ηδη ΒΥΟ | 24 κυουσιν Β κυουσι ΥΟ | άν- 
θρωποι δίΐιιρρίαδ, ΙαΙιηίαδ | κατά\ καϊ κατά 0 

8 Ρκοοι/νβ ίη Αίοίΐ). I ρ. 129 τό γάρ άγαθυν έψετόν έστι και 
ο ερως ιιρος ιό αγαθόν άγει τοις έρώντας, ώς δ της Διοτίμας 
λόγος. | 24 Αοπιι,ι,Εβ Τατ. I 10 και νεανίσκος έρωτος πρωτοκύμων 



99 



και κατά την ψνχήν, και έπειδαν εν τΐ} ηλικία γένωνται, τί- 
κτειν επιθυμεί ημών ή φύσις ' τίκτειν δε εν μεν αισχρω ου 
δύναται, εν δε τω καλώ. [η γαρ ανδρός και γυναικός συνουσία 
τόκος εστίν.] εστι δε τούτο &εϊον το πράγμα, και τούτο εν 

5&νητω οντι τω ζωω α&άνατον ενεστιν, η κυησις και ή γέννη- 
σις. τα <5' εν τω ανάρμοστα) αδύνατον γενέσ&αι. άνάρμοστον 
3' εστϊ το αισχρόν παντι τω ίτείω, το δέ καλόν άρμόττον.Ό 
Μοϊρα ονν και Έίλεί&υια η καλλονή εστι τ ■?} γενέσει, δια ταυτα' 
οταν μεν καλώ προσπελαΖτ] το κυουν, ϊλεών τε γίγνεται και 

ιο ευφραινόμενον διαχεϊται και τίκτει τε και γεννα' οταν δέ αί- 
σχρω, σκυ&ρωπόν τε και λυποίμενον συσπειραται \καί αποτρέ- 
πεται] και άνίλλεται και ου γέννα, αλλ' ΐσχον το κύημα γαλε- 
πώς φέρει, ο&εν δή τω κυουντί τε και η δη σπαργώντι πολλή 
ή πτοίησις γέγονε περί το καλόν δια το μεγάλης ώδϊνος άπο-κ 

ιζλυειν τον έχοντα, εστι γάρ, ώ Σώκρατες, εφη, ου τον κάλου 
6 ερως, ώς συ οΐει. ^Αλλά τί μην; Της γεννήσεως και τον 

1 Ιν ττ\ Β&άη&ηΐΗδ: εν τινι 1ίΙ>η | 2 τίκτειν δε . . . 4 Ιστίν ά&\. 
Ε,θίϋ^ίαδ | 3 δύνανται Ο | ή γαρ . . . έστίν άβΐ. Αδϋαδ | 5 ζώιφ Β? "((θά- 
νατον εστίν Ο | 6 τα δε Β Υ ταϋτα (Γ Ο | 7 &είο) ς: &εώι Β ϋεώ Υ Ο \ 8 
εϊλή&νια Β ήλη&νια Υ \ Καλλονή ΥδβηβΓ πιαδ. Κηβη. ΧΧΪΙΙ ρ. 368 δ(|η. | 
9, ίίβπι 10 δτ' άν Β οτ αν Ο | προσπελάζοι Ο | 11 τ ε] τε γίγνεται Υδβ- 
ηθΓ 1. δ. ρ. 368 | αννοπείρεται ΒΥ αννοπείρεται 1> ΐ'βα | χαί αποτρέπεται, 
^1θδδβπι&, Γβηιοαί * | 12 άνειλλεται Β άνείλλεται 1>Υ άνείλεται Ο | άλλ* 0: 
άλλα ΒΥ | 14 πτοίησις Α1)Γβδθηίαδ άΐΐαο. Τηυογά. αυοί. ρ. 420: ποίησις ΒΥΟ 
πτόησις ΒβΙίΙίΘΓαδ πόνησις'§γά6η\ι&πι[\ΐ8 \ ώδϊνος Β | άπολαύειν κ ΒΥ | 15 
τον Ιρώντα Υοβ^βΐίηυίδ | Ιοτιν Β | 16 ο οηι Ο | τί] τίνος δίβρη&ηαδ 

ου δεϊται διδασκαλίας προς τον τοκετόν ' εάν γάρ ή ώδίς παραγένηται 
και ένστη της ανάγκης η προθεσμία, μηδέν πλανηθείς, καν πρωτοκν- 
μων ^ς, ενρήοεις τεκεϊν υπ* αντον μαιωθεϊς τον ϋεον. 

10 Ηεβυοη. 8νΐϋ. διαχεϊται' διαχέεται (διαδέχεται Ηβ8.), χαίρει \ 
11 8οηοι,. σνσπειράται' σνστρέφεται. | 12 ΒνΐϋΑδ η. άνιλλομένη Ββΐ^. 
Η,ηβοά. %υ. ρ. 405, 13 κυρίως δέ άνίλλεσ&αι το άπα'ξιουν. Ρεοτιν. 
βηη, I 6, 2 ρ. 51 ή ψυχή . . . προς το αισχρόν προοβαλοϋσα άνίλλεται 
και αρνείται και άνανενει επ' αντον ον σνμφωνονοα και άλλοτριου- 
μένη. Τιμ. άνείλλεται' άνειλεΐται. ΡπκγχιοΗνδ Βοΐ^βη αηβοά. §γ. 
ρ. 19, 14 άνίλλειν βιβλίον' οι μεν άλλοι περισπώσι την λέΞιν 
και Α' ενός 1 γράφονσιν, οι δέ Αττικοί παρο'ξννονσι και διά δνοϊν 
Τλ γράφονσιν. οντω και το έ'ξίλλειν. | 13 δοποι,. οπαργώντι' 
όρμώντι, οργώντι, ταραττομένω, η άνθονντι. λαμβάνεται δέ και επί 
των μαστών πεπληρωμένων γάλακτος. \ 16 Οι,εμ. Αεεχ. δίι\ Λ Γ ρ. 236, 
15 εν δέ τώ σνμποσί ω πάοι μέν έρωτα φνσικόν ΙγκεκοάσΟαι λέγει 
της τον ομοίον γεννήσεως (Ιαηηίπδ: γενέσεως οο(1.) και τοις μέν άν- 
&ρώποις ανθρώπων μόνον, τω δέ σιτονδαίω τον παραπλήσιου, αδύνα- 
τον (Γ εστί τοντο ποιησαι τον στιονδαΐον, μή έχοντα τελείους τάς 
άρετάς, καΒ^ ας παιδενσει τους προσι όντας νέους. 



100 



τόκου εν τφ καλώ. ΈΙεν, ην <Γ εγώ. Πάνυ μεν ούν, εφη. τί 
δή ουν της γεννήσεως ; οτι άειγενές έστι και άθάνατον ώς 
207 θνητώ η γέννησις. αθανασίας δε άναγκαϊον Ιτχιθνμύν μετ 
αγαθού εκ των ώμολογημένων, είπε ρ του αγαθού εαυτώ είναι 
αϊεί 6 ερως εστίν, άναγκαϊον δη εκ τούτου του λόγου, καΐ της 5 
αθανασίας τον έρωτα είναι. 

Ταΰτά τε ουν πάντα έδίδασκέ με, οπότε περί των ερω- 26 
τικών λόγους ποιοϊτο, και ποτε ηρετο Τί οίει, ω Σώζρατες, 
αίτιον είναι τούτου του έρωτος και της ε7τιθυμίας; η ουκ αϊ- 
σθάνει, ώς δεινώς διατίθεται πάντα τα θηρία, έπειδάν γεννάν ίο 

β έπιθυμήση, και τα 7τεζά και τα Ίΐτηνά, νοσονντά τε πάντα και 
ερωτικώς διατιθέμενα, πρώτον μεν περί το ξυμμιγηναι άλλη- 
λοις, έπειτα περί την τροφήν του γενομένου, και ετοιμά εστίν 
υπέρ τούτων και διαμάχεσθαι τά ασθενέστατα τοις Ισχυροτό- 
τοις και υπεραποθνησκειν, και αυτά τφ λιμώ παρατεινόμενα, 15 
ώ'στ' έκεϊν έκτρέφειν, και αλλο 7ΐάν ποιουντα. τους μεν γαρ 
ανθρώπους, εφη, οΐοιτ 1 αν τις εκ λογισμού ταύτα ποιεΐν τά 

ο δε θηρία τις αίτια ούτως ερωτικώς διατίθεσθαι ; έχεις λέγειν ; 
και εγώ αυ ελεγον οτι ουκ είδείην. η δ 1 ειπεν' ζΐιανοεϊ ουν 
δεινός ποτε γενήσεσθαι τά ερωτικά, εάν ταύτα μή έννοες ;2ο 
*Αλλά διά ταΰτά τοι, ώ ζίιοτίμα, οπερ νυν δή είπον, παρά 
σε ηκω, γνους οτι διδασκάλων δέομαι, αλλά μοι λέγε και τού- 
των την αίτίαν και τών άλλων τών ινερί τά ερωτικά. Ει τοί- 
νυν, εφη, Ίΐιστευεις εκείνου είναι φύσει τον έρωτα, ου πολλά- 

ΐ) κις ώμολογήκαμεν, μή θαύμαζε, ενταύθα γάρ τον αυτόν εκείνος 25 
λόγον ή θνητή φύσις ζητεί κατά το δυνατόν το είναι αίεί 
[αθάνατος], δύναται δε ταύτη μόνον, τη γενέσει, δταν αίεί κα- 
ταλείπη έτερον νέον αντί του παλαιοϋ' έπεί και εν ω εν εκαστον 
τών ζώων ζην καλείται και είναι το αυτό, οίον εκ παιδαρίον 

1 πάνυ . . εφη άβΐ. Β&άΐιαιηαδ | τί . . . γεννήσεως ιιηΐ^ο δοοί'ίΐϋ 
ίΓΪβιιυιιί, ϋίοίίιη&θ ΗβΓηιειηηιΐδ Γβά<1ί<1ϋ | ο μετ 1 Ο : μετά ΒΥ | 4 του τάγα- 
χ)ον ς Β&δίίαδ Ίίτίί. νβνβ. ρ. 147 | 5, ϋβπι 27. ρ. 101, 3 αϊεί ΒΥ : άεϊ Ο | ό 
ίΐάίθοίί Βθ&βηΐδ : οπι ΙίΤοΓΪ | 8 και ποτε Β καϊ πότε V | 9 ή ΒΟ η 7? 
13 Ιστιν άβΐ. Βαάΐι&πιιΐδ | 14 τά άσχϊενέστατα οπι Ο | 15 υπεοαποΟνψσ/.ειν 
Β | τώ βΓ&δηπι Ο, άθΐ. Βίΐάπαηιαδ | 10 Ικεϊν' Ο. ϊκεϊνα ΒΥ 19 αν ς, Ι) γοο.: 
αν Β αν νϋ | ε?7ΐεν ΒΥ: είπε Ο | διανοεϊ 1)0: διανόει ΒΥ 22 διάασχάλω 
Υ | 25 τον] κατά τον Ηίΐ'δοηίβ'ίιΐδ ,20 το είναι άεϊ ς: αϊε) το είναι Β αεί 
τε είναι καϊ Ο, Ιαπηίαδ το αϊεϊ είναι δοΙίΛπζΐαδ Ν0Ρ1. ρ. 88 ίο είναι... 
27 όταν οπι V | 27 άΰάνατος άίΐτηηίΐαϋ δοηίΐηζίιΐδ τ?] γενέσει άβΐ. νβπηβΐι- 
γοπ ρ. 85, τλ] γεννήσει λΥοΙηπδ Βίκίπαπηίδ | οταν *] οτι Πυή καταλείπ*}*] 
καταλείπει ΙίϋΓΐ | 28 Ιν ω ροδί 29 ζωων ίΓ&ίοίο"υαΙ Αδΐίαδ ιΐθΓδ. ρ. 341, 
ροδίβα, εν . . ζώων άβΐ. ιάθΐπ Ι 29 ζώιων Β Ο], καλείται Αδίίιΐδ οΐΐτη οά. 
1809 ρ. 209 



101 



6 αυτός λέγεται εως αν 7τρεσβντης γένηται ' ούτος μέντοι ουδέ- 
ποτε τά αυτά εχων έν αυτω ομως 6 αυτός καλείται, αλλά νέος 
αιεί γιγνόμενος, τά δέ άπολλυς, και κατά τάς τρίχας καί σάρκα 
και όστα και αίμα και ξνμπαν τό σώμα. και μη οτι κατά τό ε 

*>σώμα, αλλά και κατά την ψνχήν οι τρόποι, τά η&η, δόξαι, 
έϊΐι&νμίαι, ηδοναί, λνπαι, φόβοι, τούτων έκαστα ονδέιιοτε τά 
αντά πάρεστιν εκάστω, αλλά τά μεν γίγνεται, τά (5' άπόλλνται. 
πολν δέ τούτων άτοπώτερον έτι, οτι και αι έπιστημαι μη οτι 
αϊ μέν γίγνονται, αι δ' άπόλλυνται ημϊν, και ονδέποτε οι αντοί 208 

ίο έσμεν ονδέ κατά τάς έπιστήμας, αλλά και μία εκάστη τών επι- 
στημών ταντόν πάσχει, ο γάρ καλείται μελεταν, ώς έξιονσης 
εστί της επιστήμης ' λή&η γάρ έιιιστήμης έξοδος, μελέτη δέ 
πάλιν καινήν έμποιονσα αντί της άπιονσης [μνήμην] σώζει την 
ε7ηστήμην, ώστε την αντήν δοκεϊν είναι, τοντω γάρ τώ τρόπω 

15 παν τό &νητόν σφζεται, ον τώ παντάπασιν ταντόν αίεί είναι 
ώσπερ τό ίτεϊον, αλλά τώ τό άπιόν [και παλαιονμενον] έτερον β 
νέον έγκαταλείπειν οίον αντό ην. ταντη τη μψ/ανη, ώ Σω- 
κρατες, εφη, &νητόν αθανασίας μετέχει, και σώμα και τάλλα 
πάντα * αδύνατον δέ αλλη. μή ονν θαύμαζε, εί τό αντον άπο- 

20 βλάστη μα φύσει παν τιμα' ά&ανασίας γάρ χάριν παντϊ αντη ή 

σπονδή και ό έρως έπεται. 
27 Και εγώ άκουσας τον λόγον έ&ανμασά τε και ειπον Έιεν, 
ην (Γ εγώ, ώ σοφωτάτη Λιοτίμα, ταντα ώς άλη&ώς όντως εχει; 

2 τά αντα] ταντ' Β&άΐι&ιηιΐδ | αντώι Β αντώ Ο εαντώ V | άλλά νέος] 
άλλοΐος δΐβρίι&ηαδ | 3 τά δε] τά μεν προσλαμβάνων τά δε \Υο1ίΐϋδ τά δε 
παλαιά Βαδίίαδ Κηί. νβν8. ρ. 67 | 5 τόποι ΒΎ \ εΟη Γίδοΐΐθΐ'ΐΐδ | 6 λνπαι 
ΒνΟ | 7, ϋθπι 9 (Γ 0: (ίέ ΒΥ | 8 άτοπώτερον ϊστιν οτι Ο | 11 πάοχει 
ταντόν Ο | ο γάρ ... 12 έξοδος Ιο&ηηθδ δίοΐ). βοι*. XXVI 6 | 12 ε'ξοδός 
έστι ν. δΐοβαβί Α | 13 μνήμην άοί. νοβ§'βϋηαδ: μνημ\\ οιιηι δαυρρίο Ιειίι- 
ηίιΐδ | (ϊώζει βί 15 σώζεται Β | 14 τοντω .... 21 έπεται Ιο&ηηβδ 8ΐοΙ). 
βθΓ. ΙιΧΧν 12 | 15 όνητον ώνητόν V, οοιύ. I) γθο. | οντω ΒΥ ούτω 
Ιο | παντάπασιν Β: παντάπασι νϋ | ταντόν Β&άΙίΕΐηιαδ : τό αντον Β τό 
αντό νϋ δίοβ&βαδ | αϊεϊ ΒΥ: άεϊ Ο δίοβ. | 16 Γογϊ. τό αϊεϊ άπιόν* \ χαϊ 
παλαιονμενον ί^ηοΓαί 8ΐοΙ>&Θαδ | 17 Εγκαταλείπει ν] καταλείπ ει ν δίοβίΐβπδ 
άεϊ καταλείπειν οαιη ΗίΓδοΙιί^ίο πιίδα ρΐιίΐ. III ρ. 76 Ι&ΐιηίαδ | ταύτη . . . 
19 αλλη οπι δίοβ&βηδ | 18 μετέχει δίθρίι&ηιΐδ : μετέχειν ΒΥΟ | μετεχειν 
. . . πάντα δ ννατ όν' αδύνατον οί. Υοβ^θΐίηπδ | καϊ πάντα ταλλα Υ | 
19 αδύνατον Οβυιζθπΐδ ζά ΡΙοΐ. άβ ριιΐοΐιι·. ρ. 528 ζκτ 0β8β1ι. ά. ρνϊβόΐΐ. 
η. τοβηι. Μα. ρ. 152: άϋάνατον ΒΥΟ Όάνατον Ηοηιπίθΐίιΐδ | αντον Β αυ- 
τού ΥΟ 8ίοΙ). | 20 άπαν δίοΐο&βιΐδ | χάριν παντϊ] αμα καϊ ευδαιμονίας ετς 
τον άεϊ χρόνον παντϊ 8ίο1)3-θΠδ | 23 ην Β 

12 Ρι,ατο Ρΐιίΐβΐ). ρ. 33 ε έστι γαρ λήϋη μνήμης έξοδος. I 
17 ΤΗΕΟϋοκνδ Ρκοϋκ. ηοΗθ68 βί βχίτ. VIII 2 ρ. 124 ώς δια γάμου τό 
ΰνψόν πως άΒανατίζεται, τ9} διαδοχή φνλαττόμενον. 



102 



ο και η, ωσπερ οι τέλεοι σοφισταί, Εΰ ΐσθ-ι, έ'φη, ώ Σώκρατες' 
επεί τών ανθρώπων εΐ έ&έλεις εις την φιλοτιμίαν βλέψαι, 
ΰανμαζοις αν της άλογίας, [περί] α εγώ εΐρηκα εΐ μη εννοείς, 
εν&νμη&είς ώς δεινώς διάκεινται ερωτι τον ονομαστοί γενέσθαι 
*καί κλέος ες τον αεί χρόνον ά&άνατον κατα&έσ$αι\ και νπέρ*> 
τούτον κινδυνονς τ ε κινδννενειν έτοιμοι εισι πάντας έτι μαλ~ 

Όλον η νπέρ των παίδων, και χρήματα άναλίσκειν και πόνονς 
πονεϊν ονστινασονν και νπεραποΰντήσκειν. επεί οΐει σν, εφη, 
^Λλκηστιν νπέρ *Αδμήτον άπο&ανεϊν αν η *Αγ ν ιλλέα Πατρόκλω 
έπαπο&ανεϊν η προαπο&ανεϊν τον νμετερον Κόδρον νπέρ της^ 

1 η] ή Ο ε? ο | 2 ίπεί γ ε χαϊ Ο | Ι&έλοις δίβρίιειηηδ, ΒαΛ1ιαπια8 
οΐίπι 8ΐ(1 Εαώιγά. ρ. XXI | 3 περϊ άβΐ. Αδίίπδ : περί Βαδίίυδ Ίζνϋ. νβΥ8. 
ρ. 69, Ιαίιηίαβ | Ινόεις Β&άΙιειπιιΐδ οΐίτη 1. 8. | 5 ές ΒΥ: εϊς Ο \ 6 πάντες 
Ο 6 | ετι οπι Ο | 8 νπεραπο&νήισχειν Β | 10 ήμε'τερον Ο 

10 δοΗοι,. Κόδρος ην από Δευκαλίωνος, ώς φησιν Ελλάνικος 
(ίτ. 10). γίνεται γαρ Δευκαλίωνος μεν και Πυρράς, ώς δε τινές, Διός και 
Πυρρας'Έλλην' "Ελληνος δέ και Όθρηίδος Ξούθος, Αίολος, Δώρος, Ξε- 
νοπάτρα' Διόλου δέ και "Ιφιδος της Πηνειού 2αλμωνενς' 2αλμωνέως 
δέ και "Αλκιδίκης Τνρώ, ης και Ποσειδώνος Νηλεύς' Νηλέως δέ και 
Χλωρίδος Περικλύμενος' Περικλυμένου δέ και Πεισιδίκης Βώρος' Βώ- 
ρου δέ και Αυσιδίκης Πένθιλος' Πεν&ίλου δέ καί'Αγχιρρόης ^Ανδρό- 
πομπος' Ανδροπυμπου δέ και Ήνιόχης της 'Δρμενίου του Ζευ'ξίπ- . 
που του Ευμήλου του Αδμήτου Μέλανθος. ούτος Ηρακλείδων έπι- 
όντων εκ Μεσσήνης εις "Αθήνας υπεχώρησε, και αυτω γίνεται παις 
Κόδρος, χρόνω δέ ύστερον γένομένης τοις Βοιωτόϊς αμφισβητήσεως 
προς "Αθηναίους, ώς μέν τινές, περί Οινόης και Πανάκτου, ώς δέ 
τινές, περί Μελαίνων, και των Βοιωτών άξιούντων τοις βασιλέας προ- 
κινδυνεύσαι περί της χώρας είς μονομαχίαν καταστάντας, Ξάνθιος 
μεν ό των Βοιωτών βασιλεύς υποδέχεται, Θνμοίτης δε ό τών Αθη- 
ναίων αρνείται, λέγων τώ βουλομένω μονομαχεΐν της άρχης παραχω- 
ρεϊν. Μέλαν&ος δέ ύποστάς τον κίνδννον επί τω βαοιλεϋσαι τών 
Αθηναίων αυτόν και τονς εξ αυτού, όπλισάμενος προήει, και πλησίον 
του Ξανθίου γενόμενος είπεν 'άδικεϊς, ώ Ξάνθιε, συν έτέρω έπ' έμέ 
ηκων και ου μόνος, ώς ώ)μολόγητο\ Ξάνθιος δέ ταύτα άκουσας 
μετεστράφη, θεάσασθαι βονλύμενος, εϊ τις αυτω επόμενος εϊη ' και 
μεταστραφέντα βαλών αυτόν άπέκτεινε και βασιλεύς της Δττικης έγέ- 
νετο. όθεν τοις "Αθηναίοις κρατήσασι της χώρας έδοςεν εορτή ν άγει ν. 
ην πάλαι μεν *Απατην ορια, υοτερον δέ °Α πατούρια έκάλυνν ως 
από της γενομένης απάτης. Μελάνθον δέ Κόδρος γενόμενος εχδεχε- 
ται την βασιλείαν' ος και ύπερ της πατρίδος απέθανε τρόπω τοιώδε* 
πολέμου τοις Δωριενσιν οντος προς "Αθηναίους, έχρησε ν ό θεός τοις 
Δωριευσιν αίρήσειν τάς "Αθήνας, εί Κόδρον τον βασιλέα μή ((ονεί- 
σουσι (φονεύσωσι ΗΙ)Γ&*). γνούς δέ τοττο δ Κόδρος, στείλας εαντόν 
ευτελεϊ σκευή ώς 'ξνλιστήν και δρέπανον λαβών επί τον χάρακα τών 
πολεμίων προήει. δύο δέ αύτώ άπαντησάντων πολεμίων τον μεν ένα 



103 



βασιλείας τών παίδων, μή οιομένους άϋάνατον μνήμην αρετής 
πέρι εαυτών εσεσ&αι, ην νυν ημείς εχομεν; πολλού γε δει, 
εφη, αλλ" οιμαι, υπέρ αρετής ά&ανάτου και τοιαύτης δόξης ευ- 
κλέους πάντες πάντα 7ΐοιοϋσιν 7 οσω αν άμείνους ώσι, τοσούτφν 
5 μάλλον* του γαρ ά&ανότου έρώσιν. οι μένουν εγκυμονες, εφη, 
κατά τά σώματα οντες προς τάς γυναίκας μάλλον τρέπονται 
και ταύτη ερωτικοί εισιν, δια παιδογονίας ά&ανασίαν και μνή- 
μην και εύδαιμονίαν, ως οΐονται, αύτοΊς εις τον έπειτα χρόνον 
πάντα ποριζόμενοι' οι δέ κατά την ψυχήν — εϊσί γάρ ούν,ΖΟΰ 

ίο εφη, οΐ εν ταίς ψυχαΐς κυοϋσιν έτι μάλλον η έν τοις σώμασιν, 
α ψν%η προσήκει και κυησαι και κνειν* τί ούν προσήκει ; 
φρόνησίν τε και την άλλην άρετήν ών δη εισι και οι ποιηταϊ 
πάντες γεννήτορες και των δημιουργών οσοι λέγονται ευρετικοί 
είναι ' πολύ δέ μεγίστη, εφη, και καλλίστη της φρονήσεως η 

ΐ5 περί τάς τών πόλεων τε και οικήσεων διακοσμήσεις, η δτ 
ονομά έστι σωφροσύνη τε και δικαιοσύνη ' τούτων αύ οταν 
τις εκ νέου εγκνμων Ύ] την ψυχήν &εϊος ών και ηκούσης της β 
ηλικίας τίκτειν τε και γεννάν ηδη έτη&υμτ}, ζητεί δή, οιμαι, και 
οντος περιιών το καλόν έν ω αν γεννήσειεν' έν τω γάρ αισγρω 

2ο ουδέποτε γεννήσει, τά τε ονν σώματα τά καλά μάλλον η τά 
αισχρά ασπάζεται ο γε κνών, και αν έντύχη ψυχη καλΐ] και 
γενναία και ευφυεί, πάνυ δή ασπάζεται το ξνναμφότερον, και 
προς τούτον τον ανίτρωπον εύ&ύς ευπορει λόγων περι άρεττς 

2 περι θάίάίί Αδϋαδ : περί ΒΥ 6 ϋ | 5 Ιρώσι Ο | 6 κατά τά £, Β,αβο- 
κατά ΒΥΟ | 7 εϊοιν Βν: εϊσι Ον | 10 κυονσιν ΒΥ χύου&ι Ο | μάλ- 
λον ετι Ο | 11 προσήκει . . . ονν οτη Ο | κυησαι] χυεΐσ.&αι Βαάΐιειπιιΐδ &ά 
Επίΐιγά. ρ. XXI | κνειν Β κνειν V: τίκτειν Ι&ΐιηίηδ δοηρββΓΣΐί γεννάν οί. 
ΤθυίΓβΙίιΐδ πταδ. ΚΙιβη. XXIX ρ. 147 | 15 περϊ τα . . . διακόσμησις 8οπι- 
πιβπΐδ | διακοσμήσεις ς, Βαδϋαδ ΙΰνΗ. νβΤ8. ρ. 151 Ηβΐηάοΐ'ίίΐΐδ αό. Ογςι- 
ϊγ). ρ. 28 Βοβ(Μιίαδ ίΐά. Μΐη. ρ. 26: διακόσμησις ΒΥΟ | 16 τούτον δ 1 
αύ Ο | δν αν ΒΎΟ | 17 ψνχην] ψνχήν, την φύαιν Ηβπδάίαδ δρβα οτϋ. ρ. 
98 | ϋεΐος ών άβΐ. Μππιΐδ | 18 Ιπιΰνμή δίβρίιαηπδ: επιΰνμεΖ ΒΥΌ 6 | 19 
περϊ ών το Βν | Ιν φ δη γέννηση Β&άίιαπιυδ | 20 η τά αϊσχρά δυδρβοίαί 
Βίΐίΐΐιαπιιΐδ ρΓΒβΓ. ρ. VIII | 21 δ γε νδβηβΓ: άτε ΒΥΟ | κνων ΒΥ | άν Βν 
έάν 0 | 22 πάνυ δε δοΙιΙβΐοπϊΐΣίοΙίθπΐδ ίη ιΐθΓδίοηίδ βά. ρΐ'ίΐΉα 

πατάξας κατεβαλεν, νπο δε τον έτερον αγνοηθείς <1στις ην, πληγείς 
άπέ&ανε, καταλιπών την άρχην Μ,ίδοντι τω πρεσβντέρω τών παίδων, 
δ δε νεώτερος αντον παις Νηλεύς της δωδεκαπόλεως Ιωνίας κτιστής 
εγένετο. αφ 1 ου φασιν ^ΑΟηναίοις την τών Κοδριδών ευγίνειαν εις 
παροιμίαν περιστήναι ί ευγεν έστερ ος Κόδρου*, επί τών πάνυ 
ευγενών. [Βοθοϊογπιώ γθχ ΞάνΟιος αρυά 8ίθΙ)βη1ίθ6δίηπι β£ Ββίνΐίβ- 
γιιπι, αρπά Κιιΐιηΐίβηίαπι ΞάνΒος ΒΟΓΪΐπίιΐΓ]. 



104 



οκαί οϊον γρη είναι τον άνδρα τον άγα&όν καί α έπιτηδενειν, 
καί επιχειρεί παιδενειν. άπτομενος γαρ, οιμαι, τον καλόν και 
ομιλών αντω, α πάλαι εκνει τίκτει και γέννα, και 7ταρών και 
απών μεμνημένος, και το γεννη&έν σννεκτρέφει κοινή μετ' εκεί- 
νον, ώστε πολν μείζω κοινωνίαν [της] των παίδων προς άλλη- 5 
λονς οι τοιούτοι ΐσχονσι καί φιλίαν βεβαιοτέραν, ατε καλλιόνων 
και ά&ανατωτέρων [παίδων] κεκοινωνηκότες. καί πάς αν δέξαιτο 

ώ εαντω τοιοντονς παΐδας μάλλον γεγονέναι η τονς αν&ρωπίνονς, 
και εϊς α Ομηρον άποβλέψας καί *Ησίοδον καί τονς αλλονς ποιη- 
τάς τονς άγα&ονς ζηλών, οία εκγονα εαντών καταλείπονσιν, α ιο 
έκείνοις ά&άνατον κλέος καί μνήμην παρέχεται αντά τοιαντ 1 
οντα' εΙ δέ βονλει, εφη, οϊονς Λνκον'ργος πάΐδας κατελίπετο 
εν Λακεδαίμονι σωτήρας της Λακεδαίμονος καί ώς επος ειπείν 
της <: Ελλάδος. τίμιος δέ παρ νμίν καί Σόλων δια την τών νό- 

ε μων γέννησιν, καί άλλοι αλλο&ι πολλαχον αΐ'δρες, καί έν α Ελ- 1§ 
λησι καί έν βάρβαρο ις 7 πολλά καί καλά άποψηνάμενοι έργα, 
γεννησαντες παντοίαν άρετήν ών καί ιερά πο?.λά ηδη γέγονε δια 
τονς τοιοντονς παϊδας, δια δέ τονς άν&ρω7ΐίνονς ονδενός πω. 

1 καϊ οϊον Αδίίπδ Ηπ*δοηί§·ίιΐδ ζΐ8θ1%)\ {. ά. αιν. 1851 ρ. 332 πήδο. 
ρΐιίΐ. III ρ. 69 ΜαοΙαί^ίπδ ειάαβΓδ. I ρ. 369: καϊ περϊ οίον ΒΥΟ καϊ περϊ τον 
οϊον ο καϊ περϊ οϊον 8οιηπΐθπΐδ οίον οί. Αδίϊαδ βά. ρ. 273 αθΓδ. ρ. 344 | 2 καϊ 
αηίβ Επιχειρεί άβΐ. ΗίΓδοηί^Ίΐΐδ | 3 καϊ απών καϊ παρών ^ | 4 καϊ ογω ς 
Β&δϋιΐδ ίΰτϋ. νβΤ8. ρ. 151 | 5 της ίηίοΓροΙίΐίιΐΗΐ * | παιδογόνων ιΐθΐ παιδο- 
σπόρων Β&,δΐ,ίπδ ΙζνίΙ. νβΤ8. ρ. Τ2 \ 6 καλλίων ών ΒΥ, οοη\ 1) Γβα | 7 παί- 
δων οιιηι οοάίοβ Ραηδ. Κ άβΐ. ΟβηζβΓαδ ζιιτ €/β8θ1ι. ά. €/νΐββ1ι. ιι. τοβηι. 
Ιϋί. ρ. 154 δηη., Ι&ηηίιΐδ πθ δοηρδίί (μιίάβιη | αν οϊά Υ | 9 καϊ εϊς . . . 
11 τοιαύτα οντά ΡΐΌοΙαδ 1. ί. δ. | καϊ τους άλλους άγα&ους ποιητάς ζητών 
οϋα ΡΐΌοΙαδ | 10 οία καταλελοίπασιν εαυτών εκγονα Μβίηοάίπδ οοηιι. υΐΓ§·. 
ρ. 159 [ εαυτόν Υ οπι Ργοο1ιι8 | καταλελοίπασιν Βαάηδπιηδ | 11 τοιαϋτ' Ο. 
τοιαύτα ΒΥ | 12 κατελίπετο ΙοΥ : κατελιτιε/Ι/ (ν βΓ&δ.) τό Β κατελείπετο Ο 
κατέλιπε τοις ς κατέλιπεν αντοϋ Κβίϋ^ίαδ | 14 ύμϊν ς: ημίν ΒΥΟ | 15 
αλλο[ϋ·]ι οαιη ΐ'&δ. Ο | 16 £ν οπι Οβπιβηδ | εργώ Υ | 18 ουδέν ουδενός 
πω ΗίΓδοΙιί^ίαδ πήδα ρηϋ. III ρ. 77 

5 — 8 8γκΐΑΝνδ ίη Ηθγπιο£. VII ρ. 91 \ν. σφόδρα γαρ 
ανόητους ηγούμαι τονς σπουδάζοντας περί τάς σωματικούς πράξεις και 
νομίζοντας μη τοοοϋτον εκ τών λόγων οσον έκ της διάδοχης τών παί- 
δων μνημονενεσ&αι .... ώστε προτιμαν άναγκαίον κατά τον τον Πλά- 
τωνος λόγον τά της ψυχής εκγονα μάλλον η τά τον σιουατος. \ 
9 ΡκοαΕνδ α(Ι Ρΐηί. άβ Γβρ. ρ. 393 έν δε αν τώ συμπόσιο) . . . 
καί την ολην αυτόν (Ηοπιβπ) πραγματείαν θαυμάζει καί ζ?]λωτόν 

είναι ι^ησιν τοις έμφροσι £ καί εις Ύ}μηρον τοκ<.ιιι<. οντοΐ. 

15 0ι.εμεν8 Αι,εχ. βΪγ. I ρ. 130, 38 εν τε τώ) ονμποσίω επαίνων 
Πλάτων τοις βαρβάρους ώς όιοκρερόντως ασκήσαντας μόνους άληΟϊΰς 
ψησί € καΙ άλλοθι πολλαχοϋ και έν "Ελλησι και βαρβάροις, ών καί 
ιερά .... τοιούτους παϊδας . 



105 



28 Ταντα μέν ονν τά ερωτικά ίσως, ω Σο>κρατες, καν συ 
μνη&είης' τά δέ τέλεα και έποΊΐτικά, ών ένεκα και ταντα εστίν, 210 
εάν τις ορΰώς μετίτβ, ονκ οίό' εί οιός τ αν εΐης. ερώ μεν 
ονν, εφη, εγώ και προθυμίας ονδέν απολείψω * πειρώ δε επε- 

5 σ&αι, αν οιός τε βς. δεϊ γάρ, εφη, τον ορ&ώς Ιόντα επί τοντο 
το πράγμα αρχεσ&αι μεν νέον όντα Ιέναι επί τά καλά σώματα, 
και πρώτον μεν, εάν ορ&ώς ηγήται ό ηγούμενος, ενός αιτών 
[σώματος] εράν και ενταν&α γεννάν λόγονς καλοί ς, έπειτα 
αυτό) ν κατανοησαι, δτι τό κάλλος το επί ότωονν σώματι τω 

ιοε7ΐί ετέρω σώματι άδελορόν εστι, και εί δεϊ διώκειν τό έ.π εΐ-Β 
δει καλόν, πολλή άνοια μη ονχ εν τε και ταντόν ηγεϊσ&αι τό 
επί πάσιν τοϊς σώμασι κάλλος ' τοντο δ' έννοησαντα καταστηναι 
πάντων των καλών σωμάτων εραστήν, ενός δέ τό σφόδρα τοντο 
χαλάσαι καταφρονήσαντα και σμικρόν ήγησάμενον ' μετά δέ 

ιζταντα τό εν ταϊς ψνχαΐς κάλλος τ ιμιώτερον ήγήσασ&αι τον εν 
τω σώματι, ώστε και εάν έπιεικης ών την ψνχήν τις και σμι- 
κρόν άνίϊος εχη, έξαρκέΐν αντώ και έραν και κήδεσίται και τι- ο 
χτειν λόγονς τοιοντονς [και] ζητεϊν, οΐτινες ποιήσονσι βελτίονς 
τονς νέονς, ΐνα άναγκασ&τ] αν &εάσασ$αι τό εν τοϊς έπιτηδεν- 

2ο μασι και τοϊς νόμοις καλόν και τοντ* Ιδεϊν ότι πάν αντό αντω 
ξνγγενές εστίν, Ϊνα τό περί τό σώμα καλόν σμικρόν τι ηγήσηται 
είναι' μετά δέ τά επιτηδεύματα επί τάς έπιστήμας άγαγεΊν, 
ϊνα ΐότ] α ν έπιστημών κάλλος, και βλέπων π ρος πολν η δη τό 
καλόν μηκέτι τω παρ' ενί, ώσπερ οίκέτης, αγαπών 7ΐαιδαρίον ώ 

2 τ αυτά Ιστιν ΒΥ0> | 3 ουκ οίό' αν εΐης Ν&1)6Πΐδ οβδβπι. ΟΓϋ. ίη 
Ρΐαί. ρ. 19 | 7 αυτών ΒΥ : αίτον 0 αύ του νθπηβηΓβη ρ. 88 | 8 σώματος 
ιιϊχ ηοίαπι ΤηβπιίδΙίο (ίθδίίιη. Ι»ΧΙΙ ρ. 33), άβΐ. νοβ^βΐίηπδ | έπειτα *] 
έπειτα καϊ ΤηβιτιίδΙήΗδ έπειτα δε (οΓ 0) 1ίΙ>Γί | 9 σώματι το Ιπϊ ΒΥ σώ- 
ματι τώ (ο πι £πϊ) 0 | 10 καϊ δεϊ . . . πολλή δ 1 άνοια οΐίπι ΥδβηοΓ | εί 
δη όεΐ οί. Ι&ΐιηίαδ | 12 πάσιν Β: πάσι ΥΟ \ τούτ * 0 τούτο ο | 16 καϊ 
ανεπιεικής 0 και Ιπ. Β&άη&πιιΐδ | καϊ 8ί&1Π)ίΐιιπιίιΐδ : καϊ Ιάν ΒΥΟ καν ΗβΓ- 
πίΣΐηηπδ | 17 ανΰης εχ β(1. Β&δίΐ. 1556 Αδϋιΐδ | 18 καϊ άβΐ. Βαάηαπιιΐδ, 
ΜδκΙαί^ίαδ αάπ. I ρ. 396 | καϊ ζητεϊν θίβοϋ Αδίίπδ πβΓδ. ρ. 345 | 19 αναγ- 
κασθείς ... 21 εστι, τό Αδίίπδ | 20 τούτο 0 | αύτώ ο: αυτώι Β αυτώ 
V^^ 23 ΐν* άιδηι Β ϊν* αδη Υ ϊν* ΐδη 0 | αύ] αν τό των ΗίΓδ(3ηί£·ίιΐδ | 
24 τώί Β, δοηΙθίβηηαοΙίθΓαδ : τό ΥΟ \ παιδαρίου άβΐ. Αδϋιΐδ 

5 — ρ. 106, 10 Ατ,οΐΝονδ 188-^. 5 αναλύσεως δε είδη ίστί τοία' η 

μεν γαρ εστίν από των αίσ&ητών επί τά πρώτα νοητά άνοδος 

η μεν δη πρώτη τοιάδε τις έατιν, οϊον αν από τον περί τά σώματα 
καλόν μετίωμεν έπι το εν τοις ψνχαΐς καλόν, από δέ τούτων έπι τό 
έν τοις έπιτηδεύμασιν, είτα από τούτον επί τό έν τοις νόμοις, εϊτ 3 
έπι το πολν πέλαγος τον καλόν, είτα οντω μετιόντες ενροιμεν λοιπόν 
τό αντό τοντο καλόν. οϊ. ϊβΒΪιη). Ι<ΧΙ — ΙιΧΥΠΙ, 



106 



κάλλος η άνθρώπον τινός η επιτηδεύματος ενός, δονλενων 
ίρανλος Τ} και σμικρολογος, αλλ 1 επί το πολύ πέλαγος τετραμ- 
μένος τον καλόν και θεωρών πολλούς και καλούς λόγονς και 
μεγαλοπρεπείς τίκτη και διανοήματα εν φιλοσοφία άφθόνφ, 
εως αν ενταύθα ρωσθείς και αυξηθείς κατίδη τινά έπιστημην *> 
μίαν τοιαντην, η έοτι καλόν τοιονδε. πειρώ δέ μοι, εφη, τον 

Έ,νονν προσέχειν ώς οιόν τε μάλιστα, ος γαρ αν μέχρι έντανθα29 
προς τα ερωτικά παιδαγωγηθη, θεώμενος εφεξής τε και ορ- 
θώς τα καλά, προς τέλος ηδη ίαν των ερωτικών εξαίφνης κατ- 
όψεταί τι θανμαστόν την φνοιν καλόν τοντ* εκείνο, ώ ,Ξω-ιο 
κρατες, ον δη ένεκεν και οι έμπροσθεν πάντες πόνοι ησαν, 
2\\πρώτον μεν αϊεί ον και οντε γιγνόμενον οντ* άπολλνμενον, οντ 
ανξανόμενον ούτε φθϊνον, έπειτα ον τη μεν καλόν, τη <5' αι- 
σχρόν, ονδέ τοτέ μέν, τοτέ (5' ον, ονδέ προς μεν το καλόν, 
προς δέ το αισχρόν, ονδ' ενθα μεν καλόν, ενθα δέ αισχρόν ΐ5 
[ώς τισί μέν ον καλόν, τ ιοί δ 1 αισχρόν] ' ονδ 1 αν φαντασθήσεται 
αντώ το καλόν οίον πρόσωπον τι ονδέ χείρες ονδέ άλλο ον- 
δέν ών σώμα μετέχει, ονδέ τις λόγος ουδέ τις επιστήμη, ονδέ 
πον ο ν εν ετέρω τινί, οίον εν ζω φ η εν γη τ εν ονρανώ η εν 

β τω αλλφ, αλλ 1 αυτό καθ* αυτό μεθ 7 αίτον μονοειδές αϊεί ον,2ο 
τά δ 1 αλλα πάντα καλά εκείνον μετέχοντα τρόπον τινά τοιού- 
τον, οίον γιγνομένων τε τών άλλων και άπολλνμένων μηδέν 
εκείνο μήτε τι πλέον μήτε ελαττον γίγνεσθαι μηδέ πάσχειν 
μηδέν, οταν δή τις από τώνδε διά τό ορθώς παιδεραστεΊν 
έπανιών εκείνο τό καλόν αρχηται καθοράν, σχεδόν άν τι άπτοιτο 25 
τον τέλονς. τούτο γάρ δή έστι τό ορθώς επί τά ερωτικά 

1 καλος' Ο, άβ\. Β&άΐιαιηαδ I δονλενων άβΐ. Β&δίήΐδ Ίίήί. ΌβΤ$* ρ. 73 | 
4 μεγάλο πρεπεΐς Β μεγαλοπρεπής V | τίκτη ο: τίκτει ΒΛ 7 | καϊ διανοήματα 
άβΐ. Βεκϋιαπιαδ | αφ&ονα Αδϋυδ | 7 με/οι καϊ εντ. Ο | 10 τοντ 0: τούτο 
Βν | 11 εμπροσϊϊε ΥΟ | 12 βί 20 αϊεί ΒΥ: άεϊ Ο | οΓτ' . . οντ' 0: οντε . . 
οντε ΒΥ | 13 φΰινον Β φ&ίνον Υ | 14 τότε μεν τότε Β | 15 ονδ' ενβ-α 
... 16 αισχρόν δυδροοί&ί Βαάΐΐίίπιιΐδ ρηΐθί*. ρ. VIII | 16 ώς . . . αϊσχρόν 
οπιΥ, άθΐ. νοβ^βΐίηαβ | <Ρ 0: <Γ* Β | 18 ονδέ πω V | 19 ζωιωι Β | 20* τώι 
Β τώ Υ | 21 ά 9 0: ΒΥ | μετε'χοντά τίνα τρόπον 0 | 23 έκείνω 0 | 
μήτε' τι 0 | 24 ογ' αν δε δη 0 

20 Ρι,οτιν. βηηβαά. I 6, 7 ρ. 50 τί όψα οϊόμβθα, εϊ τις 
αντό τό καλόν θεωτο αυτό εφ' εαυτού καθαρό) 1 , μη σαρκών μη ο«')- 
ματος άνάπλεων, μη έν γη, μή έν ουραίώ, ΐν Λ ή καθαρόν ; | 4 8πκ»ι.. Β 
τό 7ΐα\,δερα στεϊν έπι του παιδείας έράν αεί κείται παρά Πλάτωνι 
(ίη 0 ίΐά 1. 21 ίΐ^δοπρίαηι 6 ί. θ. σημείωσα* ηυΐΐο δοΐιοϋο &άάϋο). 
26 ο£. ίβδϋω. &ΧΙ. Ι,ΧΙΙΙ — Ι,ΧΥΙΙΙ. 



107 



ιέναι η υπ άλλον άγεσθ-αι, άρχόμενον άιιό τώνδε τών καλών ο 
εκείνον ένεκα τον καλόν αιεί έπανιέναι, ώσπερ έπαναβα&μοίς 
χροΐμενον, από ενός επί δυο και από δνείν επί πάντα τά καλά 
σώματα, και από των καλών σωμάτων επί τά καλά ετζιτηδεν* 

ζματα, και από τών επιτηδευμάτων ετά τά καλά μαθήματα, 
και από τών μαθημάτων επ* εκείνο το μάθημα τελευτησαι, 
ο εστίν ουκ άλλον η αντον εκείνον τον καλόν μά&ημα, Ϊνα 
γνώ αντό τελεντών ο εστι καλόν, ενταυ&α τον βίον, ώ φίλε ° 
Σώκρατες, εφη ή ΙΜαντινικη ξένη, εΐπέρ πον άλλοθι, βιωτόν 

ίο άν&ρώπω, &εο)μένω αντό τό καλόν, ο εάν ποτε ΐδης, ον 
κατά χρνσίον τε και έσ&ητα και τους καλονς παίδάς τε και 
νεανίσκους δόξει σοι είναι, ονς ννν ορών εκπέπληξαι και έτοι- 
μος ει και σν και άλλοι πολλοί, δρώντες τά παιδικά και ξνν- 
όντες αιεί αντοϊς, εΐ πως οίον τ' ην, μητ* έσ&ίειν μήτε 

ι$7ΐίνειν, αλλά 3εασ&αι μόνον και ξννεϊναι. τί δητ, εφη, οιό- 
με&α, εΐ τω γένοιτο αυτό τό καλόν ϊδεΐν ειλικρινές, καθαρόν, ε 
άμικτον, αλλά μή άνάπλεων σαρκών τε ανθρωπίνων και χρω- 
μάτων και άλλης πολλής φλυαρίας &νητής, αλλ* αντό τό ΰείον 
καλόν δυναιτο μονοειδές κατιδεϊν ; αρ' οΐει, εφη, φανλον βίον 

2(>γίγνεσ&αι εκείσε βλέποντος άν&ρώπον κάκείνο ω δει &εω- 212 
μένον και ξυνόντος αντώ; ι) ονκ ενϋνμεί, εφη, ότι ένταυ&α 
αντψ μοναχον γενήσεται, όρώντι ω όρατόν τό καλόν, τίκτειν 
ονκ είδωλα αρετής, άτε ονκ είδώλον έφαπτομένω, αλλά άλη&ή, 
άτε τον αλη&ους εφα7ζτομένφ' τεκόντι (Γ άρετήν άλη&? και 

2$&ρενΙ)αμένφ νπόρχει &εοφιλεί γενέσθαι, και ειπέρ τω άλλω 
ανθρώπων ά&ανάτφ κάκείνω; 

2 αΐεϊ Βν: άεϊ Ο | Ιπ 9 άναβα&μοΐς Β έπαναβασμοϊς Ο οί. ΤΙαβιηίδί. 
(ΐβδί. Ι/ΧΠ) αναβαθμοί | 4 οωμάτων £πϊ τάς καλάς ψνχάς, καϊ άπο τών 
καλών ψυχών Ιπϊ δγάβηΐι&ππιΐδ | 5 τών ΒΥΟ * : τών καλών ςτ | 6 καϊ] έ'στ' 
αν ς ε ως αν 8ί&111)Εΐππ)ίιΐ8 ε ως Ηβηηαηηυδ ΐνα δ&ιιρρίιΐδ | τών οιη V | το 
μάθ: τελ. άβΐ. Β&άΐιειπιιΐδ | μα&ητενμα Ο | τελευτησαι *] τελεντησ^ Ηβη | 
ΐνα *] καϊ Ιιβη καν Β&άΐι&ηιαδ | 8 ο έστι Β | 9 μαντική ς βί δίο 1β£θ1)&£ 
Τΐιβηιίδίίαδ ρ. 162 α (δπρΓα ρ. 21) | 10 ποτ εΐδηις Β ποτ 1 είδης V ποτε 
είδης Ο | 11 αϊσ&ήτα V | 14 αίεϊ Βν: άεϊ Ο | 15 ϋεάσ&αι 0: &εά- 
σααδαι Βν | δητ 1 0: δψα Βν | 16 ειλικρινές Βν | 17 αλλά άβΐ. Αδϋιΐδ 
αβΓδ. ρ. 347 | 18 &νψτ}ς Β&ΛΗαπιιΐδ ά&ππιοί ρι-αβί". ρ. VIII | άλλ' ... 19 
κατιδεϊν άβΐ.^ίάβπι 3,ά Επίΐιγά. ρ. XXI | 19 αρ' Β | 20 κάκείνο Ο 6 : καϊ 
ϊκεΐνο Βν | ώ δει Αδίήιΐδ : ω δεϊ Βν 6 ώδϊ ηοΐββαί ί ο δεΐϋ δη 8ο1ι1βίοπη&ο1ιβ- 
ηΐδ |21^0: ^ Βν | ϊν&υμή Ο | 23 ατε] οντε Ο | είδώλον V | αλλά . . .24 £φα- 
πτομενω οπι 0 | 24 Ιμαπτομ ενω άβΐ. νοθ^βΐίηιΐδ | (ί' 0: Ο'ί Βν | 25 Οευ<ιι- 
λει ς: θεοφιλή ΒΥϋ | τώι Β τω V | 26 κάκείνω Ο*: καϊ Ικείιχοι Β,Υ 

17 Τιμ. άνάπλεως' άναπεπλησμένος. χρηται όε επί τον με- 
μολνομενον. 



108 



β Ταύτα δή, α Φαϊδρέ τε και οι άλλοι, εφη μέν Διοτίμα, 
πέπεισμαι δ' εγώ ' πεπεισμένος δέ πειρώμαι και τους άλλους 
πείΰειν, ότι τούτον τον χτήματος τη ανθρωπεία φύσει συνερ- 
γόν άμείνω ^Ερωτος ουκ αν τις ραδίως λα β οι. διό δή εγωγέ 
φημι γρηναι πάντα άνδρα τον Ερωτα τιμάν και αυτός τιμώ, 5 
και τα ερωτικά διαφερόντως ασκώ και τοις άλλοις παρακελενο- 
μαι, και νυν τε και αιεί εγκωμιάζω την δύναμιν και άνδρείαν 
τον ^Ερωτος κα$ } όσον οίος τ' ειμί. τούτον ουν τον λόγον, 

ο ω Φάϊδρε, εϊ μεν βουλει, ως έγκώμιον εις °Έρωτα νόμισον 
είρήσΰαι, ει δέ, ο τι και οπη χαίρεις όνομάζων, τουτ ονόμαζε, ίο 
Εϊπόντος δέ ταντα του Σωκράτους τους μεν έπαινεϊν, τον 30 
(3 >? 3 Αριστοφάνη λέγειν τι έτίίχειρεΐν, ότι έμνησ&η αυτοί λέγων 
ό Σωκράτης περί του λόγου * και εξαίφνης την αυλειον &υραν 
κρουομένην πολύν ψόφον παρασχεϊν ώς κωμαστών, και αυλη- 

ι> τρίδος φωνην ακουειν. τον ουν ^Αγάθωνα Παίδες, φάναι, ου ίδ 
σκέψεσ&ε ; και εάν μέν τις των επιτηδείων η, καλείτε * εϊ δέ 
μη, λέγετε ότι ου πίνομεν, άλΚ αναπαυόμε&α ηδη. και ου 
πολύ ύστερον *Αλκιβιόδου την φωνην ακουειν εν τι} αυλή σφό- 
δρα με&ύοντος και μέγα βοώντος, έροηώντος όπου 'Αγά&ων 
και κελεύοντος αγειν παρ *Αγά&ωνα. αγειν ουν αυτόν παρα2ο 
σφάς την τε αυλητρίδα υπολαβουσαν και άλλους τινάς των ακο- 
λούθων και έπιστηναι επί τάς θύρας έστεφανωμένον αυτόν 

ε κιττον τέ τινι στεφάνφ δασεί και ίων, και ταινίας έχοντα επί 
της κεφαλής πάνυ πολλάς, και ειπείν Ώ 'νδρες, χαίρετε' με- 

1 φ[αϊ~\δρε οαιπ γ&8. V | τε οπι Ο | 4 Ιγώ χρηναί φημι Μβίηο(1ία$ 
οοηπ. αίΓ^. ρ. 107 | 6 καϊ τα Ερωτικά ΥδβηβΓ : τα Ιρωτιχα καϊ ΒΟ τα ίρωτικαΐ 
καϊ Υ τα δ } εοοπικα καϊ Βαάΐΐίίΐηπδ | 7 αΙεί ΒΥ: αεί Ο | όύναμίν τε καϊ γοείαν 
Β&άΐιαπιαδ | 10 τουτ 0: τούτο ΒΥ | 12 (Γ Ο : οϊέ ΒΥ | τι Β | ϊμνηισ&η Β | 
13 αυλειον ς: αυλιον ΒΥϋ | 14 κροτουμενην Ο 6 | ώς] καϊ ώς ΒεκΙηΣίπηίδ | 15 
αύλ[ητρ(ΰος φωνην άκ]ούειν οαπι γ&3. V | 16 καλειτ[ε] οηπι Γδίδ. V | 

17 λέγεται Υ | 19 καϊ Ιρωτώντος ς ΗίΓδοηί^ίηδ, άβΐ. ΗοπιιηβΗαδ | 20 κελ. 
ε αγειν ΗίΓδοηί^ίηδ ρΐιίΐοΐ. IX ρ. 561 | 21 οφας Β | 22 αυτόν οπι Ο 1 23. 
ρ. 109,4. 11 τενίας ΒΥ | 24 ώνΰρες δοη&ηζίιΐδ (β8ΐ0Τ. ρ. 104: άνδρες ΒΥΟ 

14 ΡΗΚΥΝίοΗνβ ρ. 177 Ι<ο1). κρονοαι την βνραν' ϊαως 
μέν που παραβεβίασται η γρήοις, αμεινον δέ το κόπτειν την 3ύ- 
ραν. ΒοΕΤίΐν8 Μίΐΐβπ πιέϊ. ρ. 405 κρούει' τινών αιτιωμένων ώς 
ουκ 5 Αττικό ν αλλά παρεφ,θαρμένον τοντο παρά το κόπτειν, ίν Πο(ο- 
ταγόρα της γαρ ....την βνραν τη βακτηρία εις σ<μ')όρα εχρονοε* 
(ρ. 310α) κτλ. Αντιαττ. Ββΐ^κβη αηβοοί. §τ. ρ. 101, 24 κροίειν .... 
έπί όε της συνήθειας κατά του κόψαι τ))ν 9νραν τάσσεται, Μοεκιβ 
κόπτει την θύραν εξω&εν . . . 3 Αττίκ ώς, κροτεΐ όέ 'ΕλληνίχοΙς. \ 

18 ΟΕΓ,ι,ινδ I 9, 9 (ίθδίίιη. I). Αϊηεναευ8 ρ. 180 α (δΐιρΓβ, ρ. 6). 
Ρι,ντΑκοιινβ φΐαβδί. οοηιι. ρ. 710 ϋ (δ. ρ. 9). 



109 

θνοντα άνδρα πάνυ σφόδρα δέξεσθε σνμπότην; ή αΊχίωμεν 
άναδησαντες μόνον 3 Αγάθωνα, εφ 1 φπερ ηλθομεν; εγώ γάρ τοι, 
φάναι, χθες μεν ουχ οιός τ εγενόμην άφικέσθαι, νυν δε ηκω 
επί τη κεφαλή εχων τάς ταινίας, ϊν' από της εμης κεφαλής 

5 την τον σοφωτάτον και καλλίστου κεφαλήν [εάν εΙπω οντωσί\ 
άναδήσω. άρα καταγελάσεσθέ μου ώς μεθνοντος ; εγώ δέ, καν 
νμεΐς γελάτε, ομως εν οίδ 7 οτι αληθή λέγω. αλλά μοι λέγετε 213 
αντόθεν, επί ρητοις εισίω η μη; σνμπίεσθε ή ον; πάντας ονν 
άναθορνβησαι και κελενειν εισιέναι και κατακλίνεσθαι, και τον 

ίο * Αγάθωνα καλεΐν αντόν. και τον ιέναι άγόμενον υπό των αν- 
θρώπων, και περιαιρονμενον άμα τάς ταινίας ώς άναόήσοντα, 
επίπροσθε των οφθαλμών έχοντα ον κατιδεϊν τον Σωκράτη, 
αλλά καθίζεσθαι 7ΐαρά τον Ζ Αγάθωνα εν μέσω Σίοκράτονς τε και 
εκείνον παραχωρησαι γάρ τον Σωκράτη [ώς εκείνον καθίζειν] * β 

ιζπαρακαθεζόμενον δ 1 αντόν άσπάζεσθαί τε τον Αγάθωνα και 
αναδεϊν. ειπείν ονν τον ' "Αγάθωνα ^Υπολνετε, παϊδες, 'Αλκι- 
βιάδην, %ι? εκ τρίτων κατακέηται. Πόνν γε, ειπείν τον Άλκι- 
βιόδην' αλλά τις ημΐν φδε τρίτος ανμπότης ; και άμα μετα- 
στρεφόμενον αντόν όραν τον Σωκράτη, ϊδόντα (Γ άναπηδησαι 

20 και ειπείν Ώ ^Ηράκλεις, τοντί τί ην; Σωκράτης οντος; έλλο- 
χών αν με εντανθα κατέκεισο, ώσπερ είώθεις εξαίφνης άνα-ο 
φαίνεσθαι οπον εγώ φμην ηκιστά σε εσεσθαι. και ννν τί 
ηκεις; και τί αν εντανθα κατεκλίνης, και ον παρ 1 °Αριστοφάνει 
ονδέ εΐ τις άλλος γελοίος εστί τ ε και βονλεται, αλλά διεμη- 

2*>χανήσω οπως παρά τω καλλίστω των ένδον κατακείσει; και 
τον Σωκράτη ^Αγάθων, φάναι, ορα εΐ μοι έπαμννεϊς' ώς έμοί 

1 δέξασ&ε Ο | η *] Ϊ) ΒΥΟ ί 2 άναδνοαντες Υ | ωπεο Υ οπερ Ο | 
ηχ&ομεν ΒΥ, οοιύ. 1> | 3 οϊα τ' Βν, οοιτ. Β ία. ρι·. | 4 εχον Υ | ΐν 1 0: ϊνα 
ΒΥ | 5 κεφαλήν άβΐ. ΗίΓδοΙιί^ίυδ ζΐ80Ην. /*. ά. αιν. 1851 ρ. 332 | $άν {εν 
αν 0) εΐπω ούτωσϊ ^Ιοδδβπιει θηιιηίΐαίί δβςαθηϋδ άθΐ. δί&ΐϋοαυηιίιΐδ : 8ίβ- 
ρ!ι&ηο_ ρΓ&ββαηίβ ειηίβ 6 άρα ϊηδβπιίί Αδίίαδ, άβίηοΐθ πβΓδ. ρ. 348 ίάθΐη 
ροδί άρα ίΐ'&ιβοίΐ | Ιάν εΐπω] ϊν' εΐιτω ΟΓβΠϊαδ Ιάν άνείπω Λνίηοίζβΐιηαη- 
ηηδ άνειπών ίάθπι &οί. δοα ^γειοο. II ρ. 19 Ιίΐΐιηίιΐδ ων είδον νδβηβΓ Ιαν 
εϊσίω ΒβΓ^ίαδ ρΜοΙ. XXX ρ. 679 Μ&άπί^ΐαδ &άα. I ρ. 397 | 6 άρα Β | 
ώς οιη Ο ι > | 8 η Β η ΥΟ ιιΐτιιΜφίβ | 9 κελεύει ΒΥ, οοιτ. Ιο Γβο. | ϊΐ πε- 
ρι[αι]ρονμενον οΰπι Γ8,δ. V | 14 τον γαρ ρΓ Ο | ώς Ικεΐνον και'ϊίζειν δθβΐη- 
δϋ Β&άΗ&πιαδ | 15 ίΓ' 0:^(Γέ ΒΥ | 17 ίν' 0: ϊνα ΒΥ \ καταχ[ε]ιψαι οιιτη Γ&8. 
0 | 18 ώιόε τρίτος Β: ώδε Υ τρίτος οόε 0 | αυμπότιγ* τρίτος Υ \ 19 οραι 
Β ορά Υ | (Γ 0: (Τί Βν | 20 ήρακλεις Β ηρακλεϊς Υ \ τοντϊ τί ην] τοντ' 
ειπείν ΒΥ, οοιτ. 1> 'γο. καϊ τοίτ' είπεΐν δβΐιοΐ. Κιιΐιιιίε. ρ. 50 | όντως έλ· 
λοχών 01. δίβρίι&ηαδ | Ιτλοχών ΒΥ, βΟΓΓ. I) | 21 εϊώθης ς | 23 αν] αν 
0 | καϊ ον Ηβπηαηηιΐδ: ώς ονΒΥΟ | παρ 1 0: παοά ΒΥ | άοιστοφάνη 0 Ι} \ 
24 οντε εΐ ^ \ βονλεται είναι, άλλα Β&άΐι&πϊαδ | 25 κατακείσηι Β κατα- 
κείση ΥΟ \ 26 ώ !Λγά&ων ς, Ι&ΐιηίιΐδ | £π άμυνας ΒΥ^Ο : βία. 8ίβρ1ιαπαδ 



110 



6 τοντον έρως τον άν&ρώπον ου φανλον πράγμα γέγονεν. 
απ 1 εκείνον γαρ τον χρόνου, αφ 1 ον τοντον ηράσ&ην, ονκέτι 

ι> εξεατί μοι οντε προοβλέχραι οντε διαλεχ&ηναι καλώ ονδ 1 ενί, 
η οντοσί ζηλοτνπών με και φ&ονών ΰανμαστά εργάζεται και 
λοιδορεΐταί τε και τώ χεΊρε μόγις άπέχεται. ορα ονν μη τι $ 
και ννν έργάσηται, αλλά δίάλλαξον ημάς, η εάν επιχειρη βιά- 
ζεο&αι, ε7ΐάμννε 7 ώς εγώ την τοντον μανίαν τε και φιλερα- 
στίαν πάνν όρρωδώ. ^Αλλ^ ουκ εστι, φάναι τον ^Αλκ.ιβιάδην, 
εμοί και σοι διαλλαγη. αλλά τούτων μεν εις αν&ίς σε τιμωρη- 
σομαι, ννν δε μοι, ιογά&ων, φάναι, μετάδος των ταινιών, ϊν Λ ίο 

παναδήσωμεν και την τοντον ταντηνί την ΰανμαστην κεφαλήν 
και μη μοι μέμφηται, οτι σέ μεν ανέδησα, αυτόν δε νικώντα 
εν λόγοις πάντας άν&ρώινονς, ον μόνον πρώην ώσπερ συ, 
αλλ 7 αίεί, έπειτα ουκ ανέδησα. και άμ^ αυτόν λαβόντα τών 
ταινιών άναδεΐν τον Σωκράτη και κατακλίνεσ&αι. ε7ΐειδή ^6 31 
κατεκλίνη, ειπείν ΈΙεν δη, ώ 'νδρες' δοκειτε γαρ μοι νίφειν' 
ουκ επιτρεπτέον νμϊν, αλλά ποτέον' ώμολόγηται γάρ ταυ& 
ήμιν. άρχοντα ονν αίρουμαι της πόσεως, εως αν νμέίς ικα- 
νώς πίητε, έμαντόν. αλλά φέρετ', ώ ' Αγά&ων, εΐ τι εστίν εκ- 
πωμα μέγα. μάλλον δέ ονδέν δεϊ, αλλά φέρε, παϊ, φάναι, τόνζο 
214 ιρνκτνρα εκείνον, Ιδόντα αυτόν πλεϊν η οκτώ κοτνλας χω- 

1 ον] ον ρΓ Β | 3 εξεστιν ΒΥ | ονδενί 0> | 4 οντοσί πο)ς Ο | θαυ- 
μάσια Ο | 5 μόλις Ο | 7 επάμνναι Βν | 9 εϊσανΟις τετι μορησομαι Ο ύ | 10 
ώ Ιίγάΰων ο,χχυώ. 8εΐΛΐρρίο Ι&ΐιηίιΐδ : άγάϋων ΒΥΟ | τενίων ΒΥ, οοιτ. β | 
0: ίνα Β Υ | 11 άναδήσο)μεν καϊ Ηβπη&ηηαδ : άναδησωμεΟα Β Υ άναδησω 
καΐ Ο | την τοντον δβοίπδϋ ΙαΙιηίιΐδ | 12 αντον ΑΙάιΐδ | 14 αϊεϊ ΒΥ : άεϊ 
Ο | άμα Ο | 15 τενίων ΒΥ | 16 ώνδοες 8ο1ι&ηζίιΐ8 {β8ί()ΐ. ρ. 104: άνδρες 
ΒΫΟ | 17 ύμϊν] ονν νμϊν Ο, λΥίηοΙίθΙηιαηηαδ ειά Εαίΐιγά. ρ. 89 | 19 φε- 
ρετ' ώ ϋοΐίθίαδ η&γ. Ιβο^. ρ. 142 (πιηβηιοδ. III ρ. 318) : φερέτω ΒΥΟ (ι ε- 
ρετω [ΐ4γάΰθ)ν] δοΐιαηζηΐδ (β8ί()Τ. ρ. 90 | τί Ισην Β | εκπομα ΒΥ | 20 άλλα 
... ρ. 111, 2 Ιγχεΐν Αίΐίθηαβιΐδ XI ρ. 502 υ | 21 πλεΐν*] πλέον ΙΛπ, Αίΐίθη. 

21 8οηοε. ψνκτήρ' σκενος ένθα διανίζονσι τα ποτήρια (ίαη- 
ίιιιη ΡΚοίίπδ), η ποτηριού είδος, ώς Ευριπίδης Τηλέγω ({ρ. 726 Ν.). 
Τιμ. ψνκτήρ' ποτήριον μέγα καϊ πλατύ, εις ψνχροποσίαν παρεαν.ενα- 
σμένον. Μοεκ. ψνκτηρα' Πλάτων συ μιιοαίω ' εστί δε ο ψνχτήρ 
σκενος, εν ω διανίζονσι τά ποτήρια, μεατόν νδατος νέγρου, η ο λέ- 
γομεν ημείς πρό/νμα (8οηοε. Ακιβτ. ιιβδρ. 617 δϊνος Ιστίν αγγεϊόν 
τι κεράμειον οϊνον, οίον πρό/νμα). 8νιρ. ψνχτήρα' κάδδον η πο- 
τήριον μέγα, άπδ τον ϋάττον ψύχεσίται εν αιτώ την κράοιν. Ροιχ. 
Ύ199 δ δέ ψνκτήρ πολυθρύλητος, ον και δϊνον ίκάλονν [ Ατηεν. XI 
ρ. 503 ο Διονύσιος δε 6 τον Τρύφωνος έΐ' τω περί ονομάτων "τον 
ψνγέα* φηοίν < έκάλονν οί αρχαίοι δϊνον^'], έν ω ή ν 6 άκρατος" οι 
πολλοί δε άκρατοφόρον αντον καλοίσιν. ον μηρ εχι-ι πιΟμέια αλλ 1 



111 



ρονντα. τοντον έμπλησάμενον πρώτον μέν αυτόν έκπιεϊν, έπειτα 
τω Σωκράτει κελενειν έγχεϊν και αμα ειπείν Προς μέν Σω- 
κράτη, ώ άνδρες, το σόφισμά μοι ουδέν όπόσον γαρ αν κε- 
λενη τις, τοσούτον έκπιών ουδέν μάλλον μη ποτε μεϋ-νσ&τ}. 

5 τον μέν ονν Σωκράτη έγχέαντος τον παιδός πίνειν' τον ό' Έρν- 
ξίμαχον Πώς ονν, φάναι, ώ ^Αλκιβιάδη, ποιουμεν; ούτως ουτέ 
τι λέγομεν έπϊ τι] κυλικι ουτ 1 έιτάδομεν, αλλ' ατεχνώς ώσπερκ 
οι διιρώντες ιτιόμεΰα; τον ονν ^Αλκιβιάδψ είπεϊν Ώ Έρυξί- 
μαχε, βέλτιστε βελτίστον 7τατρός και σωφρονεστάτου, χάϊρε. 

ΐϋΐίαι γαρ συ, φάναι τον Έρν ξίμαχον' αλλά τί 7τοιώμεν; α 0 τι 
αν συ κέλευες, δει γαρ σοι πεί&εσ&αι' ^ιατρός γαρ άνηρ πολ- 
λών αντάξιος άλλων* ' έπίταττε ονν ο τι βονλει. Ακουσον δη, 
ειπείν τον Έρν ξίμαχον ' ημϊν 7ΐριν σέ είσελ&εϊν εδοξε χρηναι 
επιδέξια εκαστον έν μέρει λόγον περί Έρωτος ειπείν ως δν-ο 

ΐ5 ναιτο κάλλιστον και έγκωμιάσαι. οι μέν ονν άλλοι πάντες 
ημείς είρηκαμεν' σν (Γ επειδή ουκ εΐρηκας και έκπέπωκας, 
δίκαιος ει ειπείν, ειπών δ 7 έπιτάξαι Σωκράτει ο τι αν βονλτ], 
και τούτον τω επιδέξια και ουτω τους (ί)ΐους. °Αλλά, φάναι, 
ώ Έρυξίμαχε, τον ' * Αλκιβιάδην, καλώς μέν λέγεις, με&υοντα δέ 

2ο άνδρα παρά νηφόντων λόγους παραβάλλειν μη ονκ εξ ίσον Ύ]. 
και αμα, ώ μακάριε, πείίϊει τί σε Σωκράτης ών αρτι ειπεν ; ή ν 

1 τοντον ονν Ιμπλ. ΑίΗθη&βαδ υί οι. ΗίΓδοΙιί^ίιΐδ | 3 κέλευση Ο δ | 
4 τις Β | 6 ποιώαεν ΗίΓδοΙιί^ίιΐδ | 7 οντέ τι αδομεν Ο | 9 βέλ/Ι/τιστε (ο 
θΓαβ.) Υ | 11 αν] <Ρ αν Ο ο£. ρ. 87, 4 | Ιητρος Ο | 13 πριν σε Βϋ | 14 
Ιπιόεξια Β Επιδέξια ΥΟ | ως] ως αν δδΛίρρίυδ | 16 Ικπε'πτωκας Υ 6 | 17 
εϊπεΐν εί Ο | <Ρ 0: ^ ΒΥ | 18 ίπιδεξια ΒΥ ίπιδέξια 0 | 19 λέγε,[σ] 
οαιη Γ9,8. Υ | 20 νηφόντων] νηφοντας πβΐ τονς νηφόντων οί. δίβρίιειηπδ | 
λόγονς λόγον παραβάλλειν Β&δίΐιΐδ Ίίνϋ, Ό6Τ8. ρ. 76 | ονκ ο πι 0 | 21 ων 
Β ών Υ | είπε ΒΥ | ή *] η Ιϊ&τί 

άστραγαλίακονς. 8οηοι,. Οεεμ. Αΐβχ. ρ. 122 ΚΙ. ψνκτηρ' κυλιν- 
δρικού Οχήματος απότομη, κάτωθεν κιονίδι επί πρίσματι κνλινδρικώ 
εδραζομένη, άφ 1 ου και εστάναι και μεταχειρισ&ήναι εστίν αυτή τιρόγει- 
ρον. Ηε8υοη. κάλα&ος' ποτήριον, δ και -ψ νκτηρ. ΟΓ. Αεεχι8 (ίτ. Αβ- 
8θρ. υ. 1 1) αρ. Αΐηβη. Χ ρ. 431 ρ το μεν γαρ έτερον λοντρόν έστιν, ον 
πότος, ψνκτηρι πίνειν και κάδοις. Μαχ. Τυκ. XXXI 7 ρ. 114 Σωκράτης 
έχαιρεν εν τω δεομωτηρίω μένων και πειΟόμενος τω νόμω ' παραβάλ- 
λωμεν την Σωκράτους κύλικα εκείνην τη 5 Αλκιβιάδον ' πότερος αυτών 
επινεν άλνπότερον, 5 Αλκιβιάδης τον οίνον, η το φύρμακον Σωκρά- 
της; | 8οηοε. τρίτον μέρος ή κοτύλη της χοίνικος. 

1 ΑτπΕΝΑΕνδ ρ. 180 α (ίβδϋπι. ρ. 6). | 11 Ηομεκ. II. Λ 514. ] 
20 ΡΆνοκίΝνδ Ιοαννι3 8τοβ. £ογ. Ι.ΧΥ 8 λέγε 3 Αλκιβιάδη ' καν με- 
Ού^ς, άκονσόμεθα τον με&ύοντος ήδέως. 



112 



οισ&' οτι τουναντίον εστί παν η ο ελεγεν; οντος γαρ, εάν 
τίν εγώ επαινέσω τούτου παρόντος η &εόν η αν&ρίοπον άλλον 
η τούτον, ουκ αφέξεταί μον τώ χεϊρε. Ουκ ευφημήσεις ; φά- 
ναι τον Σωκράτη. Μά τον Ποσειδώ, ειπείν τον * Αλκιβιάδην, 
μηδέν λέγε 7ΐ:ρός ταϋτα, ώς εγώ ουδ' αν ενα άλλον έπαινέσαιμιζ 
σον παρόντος. Άλλ' οντω 7ΐοίει, φάναι τον Έρνξίμαχον, εϊ 
βονλει ' Σωκράτη έπαίνεσον. Πώς λέγεις ; ειπείν τον *Αλκιβιά- 
Έδην' δοκεϊ χρήναι, ώ ^Ερυξίμαχε ; έπι&ώμαι τψ άνδρι και τιμω- 
ρησωμαι υμών εναντίον; Ούτος, φάναι τον Σωκράτη, τί εν νω 
έχεις; επί τά γελοιότερά με επαινέσει; η τί ποιήσεις; Ταλη&η ίο 
έρώ' αλλ' ορα εϊ παρίης. * Αλλά μέντοι, φάναι, τά γε αληϋη 
παρίημι και κελεύω λέγειν. Ουκ αν φ&άνοιμι, ειπείν τον *Αλ- 
κιβιάδην. και μέντοι οντωσι ποίησον εάν τι μη αλη&ές λέγω, 
μεταξύ έπιλαβον, αν βουλή, και είπε οτι τούτο ν\)ευδομαι> 
'λνζεκών γαρ είναι ουδέν ιρευσομαι. εάν μέντοι άναμιμνίβσκό μένος ΐ5 
αλλο αλλο&εν λέγω, μηδέν &αυμάστ]ς' ου γάρ τι ράδιον την 
σήν άτοπίαν φδ' εχοντι ευπόρως και εφεξής καταρι&μησαι. 

Σωκράτη δ 7 εγώ έπαινέιν, ώ άνδρες, ούτως επιχειρήσω, 32 
δι? εικόνων, ούτος μεν οιν ίσως οιήσεται έπι τά γελοιότερα, 
εσται ή εικών τον αλη&ους ένεκα, ου του γελοίου, φημίζο 
γάρ δη όμοιότατον αυτόν είναι τοις σιληνοις τούτοις τοίς εν 

1 οίσ&' Ο. οίσ&α ΒΧ | 2 τιν' Ο: τινα ΒΧ | 5 αν άλλον ενα Ο | 10 
επαινέσει ΒοΆουμβ: επαινέσεις ΒΥΟ \ ή Β: η ΥΟ | 11 παρίψς Β παριεΐς 
δοΐιαηζίαδ Ν0Ρ1. ρ. 50 τά τε Ο | 15 ψεύδομαι Υ | μέντ[οι)^βχιΤΏ. Γ&8. Ο | 
άναμιμνησκόμενος ΒνΟ | 16 γάρ τοι ς, ΗΪΓ3θ1π£Ϊιΐ8 | 17 ώ/οΡ Β | 19 ούν 
οηι Ο 

21 8οηοι,. σιληνοί' /ίιονύαου χορευταί. παρά το σιλλαίνειν, 
ο εστί σκώπτειν, λεγόμενοι, παρά τοις πότους. | Ινι,ΐΑΝνδ ογ. 6 ρ. 187 α 
χρήσομαι γάρ εκείνοις εγώ τοις ρήμασιν, οίς' Αλκιβιάδης επαίνων Σω- 
κράτη, φημι γάρ δη την κυνική ν φιλοσοφίαν δμοιοτάτην είναι τοις 
σιληνοις τούτοις τοις εν τοις ερμογλυφείοις καϋημενοις, ονστινας αργά- 
ζονται οι δημιουργοί σύριγγας ή αυλούς έχοντας, οι δε διυιχβίντες 
ένδον φαίνονται αγάλματα έχοντες θεών. 8υνε8. βρ. 153 ρ. 292 β 
ωσπερ έποίουν * Αθήνησιν οϊ δημιουργοί ' Αφροδίτην και Χάριτας και 
τοιαύτα κάλλη Θεών άγάλμασι σιληνών καί σατύρων άμπίοχοντες. Μαζι- 
Μν8 οοηιιτι. ΐη Όίοηγβϋ Αΐ'βορ. (3θ ίϋυίηίδ ηοηι. α IX ί. II ρ. 201 
βά. Οοπί. (Ιιίηο Θί}αη. γω. ρ. 140 υ. άρμάριον) εκείνοι γάρ (Οΐ'αβοί) 
οιά τινας ανδριάντας έποίουν μήτε χείρας μήτε πίδας έχοντας, οΐς 
ερμάς έκαλουν' έποίουν δέ αϊτούς διακενονς, θύρας ι/οιιαζ. κα&ά- 
περ τοιχοπυργίοκους' εσωΟεν ονν αυτών έιίϋεσαν αγάλματα ων εσεβον 
θεών, έξωθεν δέ άπεκλειον τους ερμάς. έφαίνοντο ουν οι ερμαι 
ευτελείς, έσωθεν δε τούτων θεών αυτών καλλωπισμούς ει/ον. 



113 



τοις έρμογλυφείοις κα&ημένοις, ονατινας εργάζονται οι δημι-Β 
ονργοί σύριγγας η ανλονς έχοντας, οϊ διχάδε διοιχ&έντες φαί- 
νονται ενδοΟεν αγάλματα εγοντες &εών. και φημι αν έοικέναι 
αυτόν τω σατνρψ τω Μάρανα, οτι μεν ονν τό γε είδος όμοιος 

ζ ει τούτοις, ώ Σώκρατες, ονδ 1 αυτός άν πον άμφισβητησαις ' 
ώς δέ και τάλλα εοικας, μετά τοντο ακονε. υβριστής ει' ή 
ού ; εάν γάρ μη ομολογάς, μάρτυρας παρέξομαι. άλν ονκ αυ- 
λητής; πολν γε 3αυμασιώτερος εκείνον ό μέν γε δι* οργάνων ο 
έκήλει τους άν&ρώπονς τη από τον στόματος δυνάμει, και ετι 

ιονννι ος αν τά έκείνον ανλν. α γάρ Ολνμπος ηνλει, Μαρσύον 
λέγω τον διδάξαντος, τά ονν έκείνον έάν τε άγαμος αυλη- 
τής αύλη έάν τ ε φαύλη ανλητρίς, μόνα κατέχεσ&αι ποιεί και 
δηλοϊ τονς των &εών τε κάί τελετών δεομένονς διά τό &εία 
είναι, αν δ 7 έκείνον τοσοντον μόνον διαφέρεις, οτι ανεν όργά- 

ΐ5 νων ψιλοΊς λόγοις ταντον τοντο ποιείς, ημείς γοΐν όταν μέν 
τον άλλον άκονωμεν λέγοντος και πάνν άγα&ον ρητορος άλλονςν 
λόγους, ουδέν μέλει, ώς επ ο ς ειπείν, ουδενί' επειδάν δέ σον 
τις άκοντ) η των σων λόγων άλλον λέγοντος, καν πάνν φανλος 

2 διχαδε Β δίχα δίβρΗαηαδ | 5 ούδ' αν αυτός άμφ. 8ί8,1Π)8.ιΐϊηίπδ | αν 
που ΒαϋβΓΠδ 3ο1ΐ£ΐηζίιΐδ Ν0Ρ1. ρ. 52 : δήπου ΒΥΟ αν δήπου οιιιή δααρρίο 
Ι&ΐιηίιΐδ | αυτός δήπου αμφισβητήσεις ς | 6 ή Β: η Υ0> | 7 παρέξομαι 
μάρτυρας Ο | 10 ηνλει V | 11 του Β&ά\ί&πι\\8 : τούτου ΒΥΟ τούτον 3 οηιπιβ- 
Π18 του τούτον Υοθ^θΐίηπδ | 12 μόνα] μόνους Ογθ11ιιι8 ΙδΟΟΓ. άθ ρθπη. 
ρ. 333, ίηιρΓοβαί ίΐήά, ρ. 464, &είφ μοίρα ιιβΐ μανία "ννίηοΐίθίπιειηηυδ ίΐά 
δρπΓ. ' ΡΙ&ί. άίβΐ. ρ. Χ | 13 δηλοΐ τους] χηλεϊ τους ΟΓβΙΙίαδ ρηοΓβ Ιοοο, δή- 
λοι ϋνητους Ηοηιιηβΐίιΐδ | 15 μεν του ΒΥ | 18 τις άκούΐ) άβΐ. ΗίΓδοΙιί^ίπδ 

4 8οηοι,. Σάτυροι" Διονύσου οπαδοί και ούτοι, οϊ διά το εν ορεΰιν 
οίκεΐν άλοντοΰντες, τράγων σκέλη και τρίχας νομιζόμενοι έγειν ιιαραδέδον- 
ται, και ταύτη καλέΐσϊται από του σεσηρέναι τω οϊνω, τουτέστι κεχηνέ- 
ναι' φίλοινοι γάρ είσι. Μαρσύας δέ αυλητής, Όλνμπου υιός, ος τους 
αυλούς 'Λΰψας ριψάσης διά τό ένασχημονεΐν αυτοίς άνελόμενος ήρισεν 
^Λπόλλωνι περί μουσικής, και ηττη$η, και ποινήν δέδωκε τό δέρμα 
δαρείς ' άφ' ουπερ αίματος έρρευαε ποταμός ό εξ αυτόν ύστερον Μαρ- 
σύας κλιθείς. | 7 δοΗοΐι. Β ουκ αυλητής 9 εν ηθει. | 10 8οιιθΐι. Β 
εκεί νου ' Μαρσύου. | 11 ΜίΝΟδ ρ. 318 κ άρ' οιν δ Μαρσύας 

λέγεται και τά παιδικοί αντοϋ ^Όλυμπος δ Φρύξ ; ΕΤ. άλη&η λέγεις. 
ΣΩ. τούτων δ ή και τά ανληματα $ειότατά έστι και μόνα κινεί και 
έκφαίνει τους των &εών έν χρεία οντάς ' και έτι και νυν μόνα λοιπά, 
ώς &εια οντα. \ 14 Μαχ. Τυκ. 'άίβδ. XXIV 9 ρ. 481 ήδη δέ που 
και την τέχνην άπεκαλύψατο (ΑηαοΓθο) * ίμε γάρ λόγων εΐνεκα παίδες 
αν φιλοΐεν ' χαρίεντα μέν γάρ αδω, χαρίεντα (Γ οίδα λέξαι* (Γγ. 45). 
ταυτό {τοντο ΚΙ) η *) γάρ περί Σωκράτους "Αλκιβιάδης έλεγεν, εΐκάζων 
αυτόν την χάριν τοις Όλύμπου και Μαρσύον αύλημαοι. 



114 



Ύ] δ λέγων, εάν τε γυνή άκοντ] εάν τε άνήρ εάν τε μειράκιον, 
εκπεπληγμένοι έσμέν και κατεχόμενα, εγώ γονν, α άνδρες, ει 
μη ε μέλλον κομιδΐ] δόξειν μείϊνειν, είπον ομόσας αν νμϊν } οία 
δη πέπον&α αυτός υπό των τούτον λόγων καϊ πάσχω ετι και 
Ένννί. οταν γαρ άχονω, πολύ μοι μάλλον η των κορνβαντιών-^ 
των η τε καρδία πηδά και δάκρυα έκγείται υπό των λόγων 
[τούτον] ' ορώ δε και άλλον ς τταμπόλλονς τα αντά πάσχον- 
τας. Περικλέονς δέ άκονων καί άλλων άγα&ών ρητόρων εν 
μεν ηγονμην λέγειν, τοιούτον δ' ονδέν επασχον, ονδ* ετε&ορν- 
βητό μον ή ψνχή ονδ' ηγανάκτει ως άνδραποδωδώς διακειμέ- ίο 
νον ' άλλ' υπό τοντονι τον Μαρσνον πολλάκις δη οντω διετέ- 
216 &ην, ώστέ μοι δόξαι μη βιωτόν είναι εχοντι ώς έχω. και 
ταΐτα, Σώκρατες, ουκ έρείς ώς ουκ άλη&η. και ετι γε νυν 
ξννοιδ' εμαντφ, οτι ει έ&έλοιμι παρέχειν τα ώτα, ονκ αν καρ- 
τερήσαιμι, άλλα ταντά αν πάσχοιμι. αναγκάζει γάρ με όμολο-ιζ 
γεΐν, οτι πολλον ενδεής ων αϊτός ετι εμαντοϋ μεν αμελώ, τα 
* Α&ηναίων πράττω, βνων ονν ώσπερ από τών Σειρήνίον [επι- 
σχόμενος] τα ώτα οΐχομαι φενγων, ινα μή αντον καθήμενος παρά 

2 εγωγ 1 ούν Υ 6 Ο | 3 κομιδη Β | 6 μ όσας Β | 4 τών αντον Ο | πά- 
σχων ρΓ Ο ύ | 5 ννν Ο | κορνβαντ ιόντων Υ | 6 λόγων τούτον Βν λόγων τών 
τούτον Ο τοντον λόγων δοΐϊ&ηζίιΐδ ΝΟΡ1. ρ. 89 : τούτον άβΐ. Υοβ^βΐίηιΐδ | 
9 (Γέ V | ούόε τε&ορύβψο Ο, Ιαίιηίαδ | 10 ηνάκτει Υ | 12 μ[οι] οαπι Γ&δ. 
V ! 13 ταύτα ώ σώκρατες Ο, Ιαίιηίηδ | 14 ξύνοιβα Ο | Ι&έλοιμιΙΙίΙ Υ | 15 
ταύτα Ο ταντα ΒΥ | 16 ετι] τι Β Υ | 17 βύων ΑβΓθδοΙιίηδ Ιβοί. ΑΓΪδίαβη. 
ρ. 147 ο1. Ηβδγοίι. βύων τα ώτα* ί/τιφράττων : βία ΒνΟ | Ιπισχόμενος 
ηοη δΟΓίρδβΓ&ί ΙειΙιηίιΐδ 

3 δοκοί,, κομίδη* κυρίως μεν το επιμελώς, όθεν και όρεο- 
κόμος και γεροντοκόμος. Ισοδυναμεί δέ και τώ σφόδρα και 
τελέως' ^κομιδη σμικρά* σφόδρα σμικρά. Τιμ. κομιδη' τελέως. 
εϊρηται δέ από της τών καρπών κομιδής, ήτις γίνεται τέλει ω 3 έπων 
αυτών. | 5 Ρι,ντΑκοΗνδ πίί. ΑΙοίΙ). 4. 6 (δαρι*8, ρ. 36). | 8οηοι,, κο~ 
ρυ βαντιώντω ν' ενθουσιώντων, η τίνα ορχησιν έμμανή ορχου μένων, 
από τών Κορυβάντων, οί και τρογεΐς και φύλακες και διδάσκαλοι 
τον /ίιός είναι μυΟολογοϋνται. τίνες δέ τοις αυτούς τοις Κονρησιν 
είναι φασιν. είναι δέ και της *Ρέας οπαδούς, από τών του Λιός 
δακρύων γεγενημένονς' ών αριθμόν οι μεν ϋ', οι δέ Γ λέγοναιι 
(ο£. δοΐιοΐ. ΑΗδί. Ι.γδ. 558. 8αί(1.) Τιμ. κορυβα ι τιά ν' παρεμ- 
μαίνεσ&αι και ενθουσιαστικώς κινεϊσθαι. \ 6 Ριλ^τακοη. άβ αάυΐ. 29 
ρ. 69 ρ οϋτως Σωκράτης ^Λλκιβιάδ)^ έκόλουε και δάκρνον εξήγε* 
άληθινόν έξελεγ/ομέιου και την καρδίαν άνεστρεφε. άθ ρΓθ£. ίη αίτΐ. 
14 ρ. 84 ο ου γάρ υπό τών λόγων δει του φιλοσοφονντος μόνον, 
ωσπερ * Αλκιβιάδης έλεγε, την καρδίαν στρεφεσθαι και δάκρυα Ικ- 
πίπτειν. 



115 



τοντφ καταγηράσω. πέ/νον&α δέ προς τούτον μόνον αν&ρώπων, β 
ο ονκ αν τις οΐοιτο έν έμοί ένεϊναι, το αϊσχννεσ&αι όντινονν * έγώ 
δέ τοντον μόνον αίσχννομαι. ξννοιδα γαρ έμαντψ αντιλέγειν μέν 
ον δνναμένω, ώς ον δει ποιεΐν α οντος κελεύει, έπειδάν δέ 

5απέλ$ίο, ήττημένψ της τιμής της νπό των πολλών, δραπε- 
τεύω ονν αντον και φεύγω, και όταν ΐδω, αίσχννομαι τα ώμο- 
λογημένα. και πολλάκις μέν ήδέως αν ΐδοιμι αντον μή όντα ο 
έν άν&ρώποις' ει (Γ αν τοντο γένοιτο, εν οίδα οτι πολν μεί- 
ζον αν άχ&οίμην, ώστε ονν. έχω ό τι χρήσωμαι τοντφ τώ άν- 
3Β-9-ρώπφ. και νπό μέν δη ιών ανλημάτων και έγώ κάί άλλοι 
πολλοί τοιαντα πεπόν&ασιν νπό τονδε του σατνρον' αλλα δέ 
μον ακούσατε ώς όμοιος τέ έστιν οίς έγώ ΐβκασα αντον και 
την δνναμιν ώς 3ανμασίαν έχει. εν γαρ ΐστε ότι ονδείς νμών 
τοντον γιγνώσκει * άλλ' έγώ δηλώσω, έπεΐ7ΐερ ήρξάμην. οράτε ν 

ΐ5 γαρ ότι Σωκράτης ερωτικά, ς διάκειται των καλών και αϊεί περί 
τούτονς εστί και έκπέπληκται \καί αν αγνοεί πάντα και ουδέν 
οϊδεν\' ή το σχήμα αντον τοντο ου σιληνώδες; σφόδρα γε. 
τοντο γαρ οντος εξω&εν περιβέβληται, ώσπερ ό έγλνμμένος 
σιληνός' ενδο&εν δέ ανοιχθείς πόσης οΐεσ&ε γέμει, ω άνδρες 

2οσνμ?Γ0ται, σωφροσύνης; ΐστε οτι οντ' εΐ τις καλός έστι μέλει 
αντω ονδέν, αλλά καταφρονεί τοσοντον όσον ονδ 1 αν εις οίη-ν 
&είη, οντ % εΐ τις πλούσιος, οντ" 1 εί άλλην τινά τιμήν έχων τών 
νπό ϊΓ,λή&ονς μαχαριζομένων ήγεΐται δέ Ίΐάντα ταντα τά κττ- 
ματα ονδενός αξια και ημάς ουδέν είναι, άλλ' έρώ νμϊν ' είρίονενό- 

1 ανΟρωπον ον Υ \ 2 οντιν ονν Β όντιναονν 0 | 8 μείζον «ν] αν 
μείζον 8&ιαρρίαδ \ 9 χρησωμαι ΒθΜίβπΐδ : χρησομαι ΒΥΟ | 10 χα* αηίβ 
άλλοι οηι V, αάά. ν | 11 δέ μον ΥΟ 6 : (?£ έμον Β | 12 ψ.ασα Γίδοΐιβηΐδ 
&ά ΛνβΠβΓί §ν&ΓΏχη. £ΐ\ II ρ. 279 Κιιΐιηΐίβηίπδ Σΐά Τίπι. ρ. 95: είκασα 
ΒΥΟ | 14 τούτο Ο | αλλ" Ο: άλλα ΒΥ | 15 αΐεϊ ΒΥ ': άεϊ Ο | 16 χϊχ) 
αν . . . 17 ,οΜεν (Ιθΐ. Ι&ΐιηϊαδ Β&άΐι&ηιπδ | αύ οία Ο | αγνοεί πάντη 
Β&δϋιΐδ 1α*ϋ. ν€Τ8. ρ. 81 | αγνοείτε πάντα και ονδεις 8οπιπΐθΓπδ | χαί ονόε 
οίδεν, ώς το όχημα αντον τοντο ον σειληΐ'ώδες σφόδρα γε Βίθρίιει- 
ηαδ, ΒείδΙΐαδ 1. δ. ηίδί ηαοά καϊ ονδέ οιδεν (Ιβίβη πι&ααΗ | 17 ή *] ώς 
ΒΥΟ πώς Αδίίιΐδ &ά Ρΐαΐ. 1β££. ρ. 81 ιιβΓδ. ρ. 354 ώστε οΐίπι ΥδβηβΓ | 
αντον. τοντο ον ιιιιΐ^ο (1ίδϋη§"αιιιιί, αντον τοντο. ον Βθηιΐι&ΐ'άγιΐδ 0)'ίβο1ι. 
8φηί. ρ. 285 | 18 ϊγλνμμε'νος (Β?)Υ ϊγγεγλνμμένος 0: γεγλυμμένος ς, 
Ι&Ηηΐυίδ | 19 σίληνος Υ | 20 ΐστε] εν ΐστε ΒαοΟιαπηίδ ρι*αβί. ρ. IX | οίτ' 
0: οντε ΒΥ | 21 αυτώ Β \ 23 ταντα οπι ϋ | 24 υμάς] τιμάς Ηβιΐδάίιΐδ δρβο. 
ΟγΗ. ρ. 17 | άλλ' £ρώ νμϊν*\ λέγω νμϊνΒΥ0>: ρο,ΐ'βηΐΐιβδίη δίαίιιϋ: Μαάΐΐί· 
£ΐιΐδ &(1πβΓδ. I ρ. 397 άβΐ. Υοβ£β1πιιΐδ, λέγων ώ 'φήμεροι λΥΐποΙίθΙηΐίΐηηαδ 
αά Ηίρρ. ηΐ3,ί. ρ. ΥΠ λέγων μέν ον ΗβΓΠΐίΐηηαδ πιιΐδ. Κΐιβη. IV ρ. 443 
ηγούμενος Β&άΐι&ηιιΐδ ρΓαβί". ρ. IX 



24 δοιιοΐι. είρων&υ ο με νος' νποκρινόμενος, χλευάζω ν. 



116 



μενός τ ε και γεαίζων πάντα τόν βίον προς τους ανθρώπους 
διατελεί, σπονδάσαντος δέ αντον και άνοιχ&έντος ονκ οίδα εΐ 
τις εώρακεν τά έντός αγάλματα" αλλ 1 εγώ ήδη ποτ είδον, και 
217 μοι εδοξεν οντω &εϊα και χρνσα είναι και πάγκαλα και θαυ- 
μαστά, ώστε ποιητέον είναι εμβραχν ο τι κελενοι Σίοκρά-5 
της. ηγούμενος δέ αντόν έσπονδακέναι έπι τη εμή ώρα ερ- 
μαιον ήγησάμην είναι και εντνχημα έμόν ΰαυμαστόν, ώς νΊΐάρ- 
χον μοι χαρισαμένφ Σωκράτει π,άντ* άκονσαι οσαπερ οντος 
ηδεί' έφρόνονν γάρ δή έπ^ι τη ώρα &ανμάσιον οσον. ταυτ* 
ονν διανοηθείς, πρό τον ονκ ειω&ώς άνευ ακολούθου [μόνος]ιο 
μετ* αντον γίγνεσθαι, τότε αποπέμπων τόν άκόλουθον μόνος 

β σννεγιγνόμην. δεΐ γάρ προς νμάς πάντα τάληθή ειπείν* άλλά 
προσέχετε τόν νουν, και ει ψεύδομαι, Σώκρατες, έξέλεγχε. σνν- 
εγιγνόμην γάρ, ώ άνδρες, μόνος μόνφ, και ω μην αυτίκα δια- 
λέξεσ&αι αυτόν μοι άπερ αν έραστής παιδικοΐς έν έρημία δια-ικ 
λεγθε/η, και εχαιρον. τούτων ό' ον μάλα έγίγνετο ουδέν, αλλ 1 
ώσπερ είώθει διαλεχθείς αν μοι και συνημερεύσας ψχετ' άπιών. 
μετά ταΐτα συγγυ μνάζεοθαι προύκαλούμην αντόν [και σννεγν- 

ο μναζόμην], ώς τι ένταυθα περανών. συνεγυμνάζετο ονν μοι και 
προσεπάλαιεν πολλάκις ονδενός παρόντος* και τι δεΐ λέγειν ;2ο 
ουδέν γάρ μοι πλέον ήν. έπειδή δέ ουδαμη ταύτη ήνυτον, εδοξέ 
μοι έπιθετέον είναι τω άνδρί κατά τό καρτερόν και ουκ άνε- 

1 τε*] ($£ Ηοη. | 3 έώραχε ΥΟ \ 4 μοι Ο. έμοϊ ΒΥ Α | 5 εμβραχν Οοοβ- 
ίιΐδ α&Γ. Ιβοΐ. ρ. 209: έν βραχεί ΒΥΟ | δ' τι] ο τι αν δαυρρίο ααοίοΓΘ 
Ιειηηίιΐδ | 6 έρμαΐον Β | 8 ούτος] αυτός Βίΐάη&ηιηδ | 9 δη] ηδη 0 ύ ?τί 
οί. λΥοΙβπδ | ταντ^ 0: ταύτα ΒΥ | 10 μόνο[ς] ο η τη Γ&δ. Υ: άβΐ. ΗίΓδοηί- 
£ΐυδ | 13 ώ Σώχρατες δοη&ηζίαδ (β§ϊ$τ. ρ. 104 | 14 ά[ύ\τ£χα οαια ΓΒ8. Β | 
15 παιάιχώς ρΓ 0 ι> \ 17 αν] όή οηιη δ&αρρίο Ι&ηηίηδ αττα ΑδΙίηδ άλλα 
Κβίί;ί§·ίιΐ8 άθΐ. ΗΐΓδοηί§·ίιΐ8 | ωχετ* 0: ωιχετο Β,ν | 18 χάι συνΒγνμνα- 
ζόμην άβ\. Ι&ηηίιΐδ | 20 προσεπάλαιεν ΒΥ: προαεπάλαιε 0 

4 Ρκοοι,νδ ίη ΑΙοίΙ). I ρ. 89 άποθανμάζων αυτόν (δοοί'αίίδ) τά ένδον 
αγάλματα των αρετών ώς σεμνά και τίμια. Οευμριοό. ίη ΑΙοίο. I ρ. 217 
Ιδέ είς την έμήν ψυχή ν και γνώοι^ δι' αντης και την σήν. αποβλέ- 
πων όέ εις την έμήν ενρήοεις ενόντα θεία αγάλματα, νουν γάρ και 
θεόν. | 6 δοποΓ,. ερμαιον' τό άπροσδόκητον κέρδος, από των έν ταϊς 
δδοΐς τιθεμένων απαρχών, ας οι οδοιπόροι κατεοΟΙονοι ' και γάρ §ν 
ταΐς δδοΐς έθος ήν ιδρνσθαι τόν Έρμην, παρ' ί και ένόδιος λέγει αι. 
Τιμ. ερμαιον' εύρημα, από τον έν έ&ει λεγομένου ( κοινός Έρμης* , 
ίηιίίίΐίιΐΓ Απ'δΐ&θΐι. βρ. I 19 ή μεν ονν μήτηρ ερμαιον αίτν και 
εντνχημα λογίζεται- τοντο. Ριλ'τ. ηί£. Α1οίΙ>. 4 (δΐιρί'ίΐ ρ. -36) | 10 δηη. 
ΑτΗΕΝΑΕνδ ρ. 187 ο. 506 ο (δΐιρί'ει ρ. 6). 219 (δ. ρ. 30 β<|), | 21 5οηοϊ*. 
ηνντον' ηννον, έτέλοΐΊ . 



117 



τέον, έπειδήπερ ένεκεχειρήκη, άλλ' ίατέον ηδη τί έστι τό πράγμα, 
προκαλούμαι δη αυτόν προς τό συνδειπνεϊν, άτεχνώς ωσιιερ 
εραστής παιδικοΐς έπιβουλευων. καί μοι ουδέ τούτο ταχύ υπή-Ό 
κουσεν, ομως δ 1 ονν χρόνω έπείσΰη. επειδή δε αφίκετο τό 

5 πρώτον, δεΐ7ΐνήσας απιέναι εβουλετο. και τότε μεν αισχυνό- 
μενος άφηκα αυτόν αν&ις δ 1 έπιβουλευαας , επειδή 'δεδειπνή- 
κειμεν } διελεγόμην αΐεί πόρρω τών νυκτών, και επειδή εβουλετο 
απιέναι, σκηπτόμενος οτι όψέ εΐη, προσηνάγκασα αυτόν μένειν. 
άνεπαύετο ονν έν τί] έχομένη εμον κλίνη, εν ηπερ έδείιενει, 

ιοκαΐ ουδείς εν τψ οικήματί άλλος κα&ηνδεν η ημείς, μέχρι μεν ε 
ονν δή δευρο τον λόγον καλώς αν εχοι και προς όντινούν λέ- 
γειν* τό ό' έντεϋ&εν ονκ αν μου ήκονσατε λέγοντος, εί μή 
πρώτον μέν, τό λεγόμενον, οίνος άνευ τε 7ταίδων καί μετά παί- 

1 έγκεχειρηκη ΒΥΟ £γκεχειρη[κειν] οαπι Γ&δ. ο | άλλ' 0: άΐλά Β Υ \ 
Ιτέον ηδη Ιπ\ το λνγίίβηβείοίπαδ ΙήΜ. οη£. I 1 ρ. 50. III 12 ρ. 12 | ίατέον 
Β ίατέον V | 6 αυτόν άφηκα Ο \ δε Ο \ 'δεδειπνήκειμεν *] δεδειπνηκαμεν 
1θχΐ£Γέΐρ1ιιΐ8 εδεδειπνηκει ΒΥΟ | 7 αεί βχ Ιβχί^τ&ρΐιο Γβδΐίίυίΐ; Αδϋαδ : οπι 
ΒΥΟ | ήβούλετο ΒΥ | 8 αυτού δααρρίυδ | 10 κα&εΰδεν Ο | 11 όντιναοϋν V 

7 8υνα(ϊ. εεχ. αηβοά. £ϊ\ Ββΐίΐίθη ρ. 346 ? 22 ΒαοΙίΗΐ&ηηί I ρ. 33, 
2 Β άεί' . . . . έστι δε οπον καί αντί τον εως και μέχρι. Πλάτων 
εν σνμπο σίω ε επειδή δεδειπνηκαμεν, διελεγόμην αεί πόρρω τών 
νυκτών*. Βοετηύ8 Μϋΐβη πιέϊ. ρ. 399 αιεί' τίνες μεν αντί τον έν 
Ίΐαντί καιρώ, τίνες δε αντί τον εως. | 13 8οηοε. ί οίνος καί άλή&εια 
επί τών έν μέ&η την άλήΰειαν λεγόντων, έστι δε άσματος Αλ- 
καίο ν αργή [ίτ. 57. Τζβίζ. &ά Εγο. 212 οι οίνω&έντες τα τον λο- 
γισμού απόρρητα έκφαίνονσιν, όθεν καί ^Λλκαίός φησιν ζ οίνος γαρ 
άνθρώποις δίοπτρον* — ίτ: 53 — αάΗίββΙ; Μαϋΐιίειθίΐδ νβτϊνι. βοΐιν. 
ρ. 95 θί οίνος . . . αλήθεια ροδί Θεόκριτος ΐ'βροηϋ] 1 οίνος, ώ φίλε 
παΐ 3 καί αλήθεια (άλάθεα Μίΐϊί\ιΪ3.β\ΐΒ αά ΑΙοαβί ΓθΗηιπΣΐδ ρ. 40). 
καί Θεόκριτος [29, 1 'Οϊνος , ώ φίλε παΐ, λέγεται 'χαι άλάθεα*]. 
τίνες δέ φασιν οτι πριν οίνον ενρεθήναι νδωρ κατά τών ιερών εσπεν- 
δον, καθάπερ ννν τά νηφάλια^ οϊνον δέ φανέντος οντω θανμάσαι 
τονς άνθρώπονς καί θείαν ήγήσασθαι τήν φνσιν, ώς καί τάς σννθή- 
κας παρά τον οίνον γινομένας νομίοαι δειν είναι κυρίας καί μή τολ- 
μαν παραβαίνειν, αλλά κατά πάντας τρόπονς άφαιρεϊν τό ψευδός 
από τών παρά τον οίνον αυν&ηχών. όμοια δε ταύτης καί αντη τό γαρ 
έν τη καρδία τον νή φόντος έπί της γλώσσης [έστι] τον μεθνοντος (Οίο- 
£βηίαη. ΥΠΙ 43). Ρηοτ. οίνος άνεν παιδεντών' δίο τιαροιμίαι, 
ή μέν € οίνος καί αλήθεια* , ή δέ ' οίνος καί παίδες άληθεΐς\ λαμ- 
βάνεται δέ καί έπί τών άπλοϊζομένων καί τήν άλήθειαν λεγόντων. 
Ατηεν. II ρ. 37ε Φιλύχορος δέ ψησιν οτι οι πίνοντες ού μόνον 
εαντονς έμφανίζονσιν οΐτινές εισιν, αλλά και των άλλων εκαστον άνα- 
καλνπτονσι παρρησίαν άγοντες, ο&εν ' οίνος καί αλήθεια* λέγεται 



118 



δων ην άλη&ής, εττειτ* αφάνισα ι Σωκράτους έργον νπερηφα- 
νον εις επαινον έλ&όντα αδικόν μοι φαίνεται. έτι δε το τον 
δηχθέντος υπό τον εχεως πάθος καμ' έχει. φασι γαρ πού 
τίνα τοντο παθόντα ουκ έ&έλειν λέγειν οίον ην πλην τοις δε- 
218δηγμένοις, ώς μόνοις γνωσομένοις τε και σνγγνωσομένοις, εΖδ 
πάν ετόλμα δράν τε και λέγειν υπό της οδύνης, εγώ ονν δε- 
δηγ μένος τε νπ' άλγεινοτέρον και το άλγεινότατον ών άν τις 
δηχθείη — την χαρδίαν [?] ψνχην] γαρ η ο τι δεΊ αντο ονομά- 
οαι πληγείς τε και δηχθείς υπό των εν φιλοσοφία λόγων, οϊ 
εχονται έχίδνης άγριώτερον, νέον ψυχής μη άφνονς οταν λά- ίο 
βιονται, και ποιονσι δράν τε και λέγειν ότιονν — και ορών αν 
β Φαιδρούς * Αγά&ωνας *Ερνξιμάχονς Παυσανίας ^Αριστοδημονς τε 
και * Αριστο φάνας' Σωκράτη δε αυτόν τί δει λέγειν και οσοι 
άλλοι; πάντες γαρ κεκοινωνηκατε της φιλοσόφου μανίας τε και 
βακχείας, διό Ίΐάντες ακονσεσ&ε' σνγγνώσεσ&ε γαρ τοις τε τότε ΐ5 
πραχ&είσι και τοΐς νυν λεγομένοις' οι δ 7 οικέται και εΐ τις 
άλλος εστί βέβηλος τε και αγροικος, πνλας παμμεγάλας τοϊς 

1 επειτ 1 0: έπειτα ΒΥ | 3 καμ* Β κάμ Υ: κάμε Ο | γάρ που τινά 
ΒΟ I 4 λέγειν ονα Υ | ή[ν π]λην οαπι τείδ. V | β πάντ 1 ς | * * * ν ης Υ 
[όδν]νης ν | εγωγ' ονν Ο | 7 υπ* 0: υπό ΒΥ | άλγεινοτάτον δίβρίιο,ηαδ | 
8 η ψνχην γάρ ΒΥ γάρ η ψνχηνΟ: §Ίθ88θΐηει ηοηάηπι ηοιιίΐ δοΐιοΐΐαδΐα * | 
10 μη] καϊ μη Ο | 11 καί όράν Υ | 12 φαιδρούς και άγά&ωνας Ο | 13 
δει] δεϊν Ο δει καϊ ζ | 14 μανίας καϊ Ο ύ | 15 τοΐς τε ΒΥ : τοϊς Ο | 16 (Γ 
0: <?« Βν ί τις 1)0: τι ΒΥ | 17 άλλός Ισιιν Β αλλάς Ιση Ο | άγροιχος Β 
αγροικος Υ δ | παμ μεγάλας Ν&ββπΐΒ »ά ΡΗοί. I ρ. 116: τιάνν μεγάλας ΒΥΟ 

και € άνδρας (Γ οίνος έδειξε νόον^ (ΤΙιθο^ιί. 499). Ώιοοενιαν. VII 28 
οίνος και αλήθεια ' Εύανδρος παρά τοΐς Πέροαις φησιν ου 
βασάνοις έξετάζεσθαι, άλλα με θ υ σκο μένους. || 2 ΑκίδτιυΕδ ογ. 15 ί. I 
ρ. 234 ώσπερ τον υπό της έχίδνης φασι πληγέντα μη έθέλειν ετέρω 
λέγειν ίίλλ' η όστις πεπείραται. 49 ϊ. II ρ. 395 και μοι δοκεϊς κατά 
την παροιμίαν τον νπο της εχίδνης δηχθέντα αΐτιάσθαι. μηόεπώττοτ 
αυτός δηχθείς. | 8 8οηοι,. ί3 οτι την καρδία ν (καρδίαν την ΗβΓηι. οί. 
ναΐιίβη. 8,(1 Αγ. ροβί. ρ. 224) ψυ/ήν καλεί. | 10 Ρκοοι/νβ ίη Αίοίΐ). I ρ. 
89 οτι μεν τοίνυν ο νεανίσκος . . . καλλίων άποτετέλεσται, δηλοϊ και το 
ΙΙλατωνικόν συμπόσιο ν, οπου δή.> καϊ ταϋτα μεθ'ΐΊαν. δ ^ Αλκιβιά- 
δης υπόκειται θαυμάζων περί τους έν φιλοσοφία λόγους ώς δραστήριους 
και άγριώτερον έχίδνης των ευφυία διαφερουσών ψυχών αντιλαμβα- 
νόμενους, έξομνύμενος δε και καταψηφίζεσ&αι εαυτού και της εαυτοί 
αμαΟίας, οταν σκούη διαλεγομένου του 2ω*ράτους, και άποθαυμάζ&η 
μεν αυτού τά ένδοΟεν αγάλματα των αρετών ιος σεμνά και τίμια, 
άθλιο ν δε εαυτόν ηγεϊοθαι της εΕεως ένεκα της κατά την ψυ/ήν. 
14 8οηοιι. Β ότι καϊ επί του έρωτος του προς φ/ΐλοοοφιαν μαν'ιαν 
ονομάζει. \ 17 8(?ηογ,. Β έντευθεν παρωδησεν Καλλίμ α/ ο ς έν ϋμνω 



119 



34 ιοοιν έπί&εσΰε. επειδή γαρ ονν, ώ άνδρες, ο τ ε λύχνος άιτε- 
σβήκει και οι παίδες εξω ήσαν, εδοξέ μοι χρηναι μηδέν 7ΐοι-ϋ 
κίλλειν προς αυτόν, αλλ^ έλευ&έρως εΐ7Γεϊν α μοι έδόκει' και 
είπον κινήσας αυτόν ' Σωκρατες, καΟευδεις; Ου δητα, ή ος. 

ϊ>Οισ&α ονν α μοι δέδοκται; Τί μάλιστ ; εφη. 2ν εμοϊ δοχεΐς^ 
ην (5' εγώ, εμού εραστής άξιος γεγονέναι μόνος και μοι φαίνει 
οκνεϊν μνησ&ηναι πρός με, εγώ (Γ οντωσί εχω* πάνυ ανόητον 
ηγούμαι είναι σοι μη ου και τούτο χαρίζεσ&αι και ει τι άλλο 
η της ουσίας της έμης δέοιο η των φίλων των εμών. εμοιτ> 

ίο μεν γαρ ουδέν εστι πρεσβυτερον του ώς ο τι βέλτιστον έμέ γε- 
νέσθαι, τούτου ($' οΐμαί μοι συλληπτορα ονδένα κυριώτερον 
είναι σον. εγώ δή τοιοντψ άνδρι πολύ μάλλον αν μη χωριζό- 
μενος αισχυνοίμην τους φρόνιμους, η χαριζό μένος τους τ ε 7ΐολ- 
λονς και άφρονας, και ούτος άκουσας μάλα ειρωνικώς και σφό- 

» δρα εαυτού τε και ειω&ότως ελεξεν Ώ φίλε 3 Αλκιβιάδη, κινδυ- 
νεύεις τω οντι ού φαύλος είναι, εΐπερ άλη&η τυγχάνει οντα 
α λέγεις περί εμού και τις εστ εν ε μοι δυναμις, δι ης αν συ ε 

5 μάλιστ^ 0: μάλιστα ΒΥ | 7 μνηισ&ήναι Β | (Γ Ο : (5έ ΒΥ | εχων 
Ο ! 8 είναί σοι Β σοι είναι Ο | 10 πρεσβυτεοόν του Β | οις ο τι Ο : οβωι 
[τι] οιιπι γςι8. Β δσω τί Υ \ 11 ό' 0: άε ΒΥ \ μοι ς: μου ΒΥΟ & | 12 
είναί σου ΒΥ^ | 15 εαυτφ εϊω&ότως ς παρ 1 εαυτού τε καϊ είθ)(}ότο)ς 8ία11- 
βειππιπίδ | ελε'ξε Β ελεγ'ξεν Υ | κινδυνεύει . . . φανλ* είναι Βαάΐιαπιιΐδ | 17 
καϊ τις £στ' Β 

ζίημητρος καλάθον το £ Ιτνρας (Γ έπί&εσ&ε βέβηλοι" (3 'χαμαϊ &άσα- 
σ&ε βέβαλοΐ). δϋΗοΐι. Ακιβτπ). ϊ. III ρ, 471 εκ τον ειπείν βέβη- 
λων καϊ π ν λα ς επι3 έσ&αι τοις ώσί παρεικάζει τους λόγους μυ- 
στηρίοις. εστι δέ κήρυγμα μυστικόν το ί Ό νρας <Γ επί&εσΟε βέβηλοι\ 
ώς που και Όρφενς δηλοϊ 'φϋέγξομαι οίς θέμις έσιί' &νρας (Γ επι- 
θέσατε βέβηλοι\ Τιμ. βέβηλοι' αμύητοι. || 1 — ρ. 121, 1 ΐβδίίηα. 
Ι;ΧΧ 8ηη. | 4 Ηεκμια8 ίπ Ρ1. ΡΙιαβάΓ. ρ. 172 οταν τε 'ξυγκατακέων- 
ται (ρ. 256 λ): οτι δε ταντα όντως έχει, έσται σοι τα εν τω συμποσίω 
εϊρημένα ε'ξηγηματικάτονηον,ένθα έλεγεν "Αλκιβιάδης 1 "^ ώκρατες, χα&εύτ 
δεις; έτοιμος ονν εστίν δ παις χαρίζεοθαυ τω εραστή, ει βουληθείη. 
10 Ροει,. Π 12 και πρεσβενειν το τι μα ν παρά Πλάτων ι καϊ 
το <: ονδέν εστι πρεσβύτερον* αντί τον ' ουδέν τιμιώτερον* . | 16 Ριλεκ- 
τιν8 Βιοα. III 63 ο γονν φαύλος λέγεται παρ' αίτω (Ρίαιοηί) 
και επί τον άπλον, ώς και παρά ΕνριπΙδη έν Λυκνμνίω (ίΥ. 476) 
φέρεται επί τον ^Ηρακλέονς οντωσί ί (^ανλον άχομψον, τά μέγιστ' 
αγαθόν 0 κτλ. (οί. Βοετηλ-β ΜΠΙογι ηιέΐ. ρ. 402). Ρηοτιυβ φαϋλον .... 
παρά δέ Πλάτωνι και τοις άλλοις "Αττικοίς σημαίνει το απλοί ν και ρά- 
διον. δοΉοΐι. Α1οίΙ)ίαά. II ρ. 147 ό το φανλον . . . ίπϊ άπλότ)^; και 
ενη&είας ζ/ημοσΟένης (ογ. άβ ϊ. 1θ£. 30 ρ. 350, 9) 'ον γαρ η (/αύλοις 
νμεΐς προστάταις χρησθε' ' έπί δέ τον επαίνου Ευριπίδης (ίϊ. 8. 8.). 



120 



γένοιο άμείνων' άμηχανόν τοι γάλλος όρώης άν έν έμοί γαί της 
7ΐαρά σοι ευμορφίας 7ΐάμπολυ διαφέρον' ει δη Υαθορών αυτό 
Υοινώσασθαί τέ μοι επιχειρείς γαί άλλάξασθαι /.άλλος αντί 
κάλλους, ουκ όλίγω μου ιτλεονε/.τείν διανοεϊ, αλλ' αντί δόξης 
219 άληθειαν γαλών γτασ&αι επιχειρείς γαί τω οντι χρνσεα χαλ-δ 
γείων διαμείβεσθαι [νοείς] ' αλλ\ ω μαγάριε, αμεινον σγόπει, 
μη σε λανθάνω ουδέν ων. η τοι της διανοίας οψις άρχεται 
οξύ βλέπειν, οταν η των ομμάτων της άγμης ληγειν έπιγειρΐ}* 
συ δέ τούτων ετι πόρρω. Υαγώ άγουσας Τά μέν πάρ* έμον, 
εφην, ταυτά έστιν, ών ουδέν άλλως εΐρηται η ως διανοούμαι ' ίο 
σύ δ 9 αυτός οντω βουλενου, ο τι σοι τε άριστον γαί έμοί ηγεϊ. 
*Αλλ\ εφη, τοϋτό γ ευ λέγεις ' έν γάρ τω έπιόντι χρόνφ βου- 

β λευόμενοι πράξομεν ο αν φαίνηται νψν περί τε τούτων γαί 
περί των άλλων άριστον, εγώ μέν δή ταύτ* άγουσας τε γαί 
ειπών, γαί άφείς ώσπερ βέλη, τετρώσθαι αυτόν ωμην' γαίιζ 
αναστάς γε, ονδ' έπιτρέψας τ οντω ειιιεϊν ουδέν ετι, άμφιέσας 
το ιμάτιον το έμαυτον τούτον — γαί γάρ ην χειμών — , υπό 
τον τρίβωνα Υαταλλινείς τον τούτου, περιβαλών τώ χέϊρε τούτω 

ο τω δαιμόνιο) ως αληθώς γαί θαυμαστώ, γατεγείμην την νύ/τα 
ολην. γαί ουδέ ταύτα αύ, ώ Σώγρατες, έρεϊς οτι ιρεύδομαι. 20 
ποιησαντος δέ δη ταυτ 1 εμού ούτος τοσούτον περιεγένετό τε νχά 
Υατεφρόνησεν γαί γατεγέλασεν της έμης ώρας γαί υβρισεν, γαίπερ 
έκεινό γε ωμην τι είναι, ω άνδρες δικασταί — δι/.ασταί γάρ έστε 
της ΣωΥ,ράτονς ύπερηφανίας. ευ γάρ Ι'στε μά θεούς, μά θεάς, 

β ουδέν περιττότερον γαταδεδαρθηγ(ος ανέστην μετά Σωκράτους, %ζ 

1 τοι Β: τ/ ΥΟ | 2 ό*ή Β δη Υ \ 3 και αλλά'ξαο(Ηα .. . 5 Ιπιχειρεΐζ οιύι 
V | 5 καλών άβΐ. Βαάΐί&ϊηυδ | 6 νοεΐς άβ\. Υοθ^βΐίηιΐδ | 7 ων οπηι γςι3. 
8ΐιρΓ8, ω οοηδρίοιια Β | η τοι . . . 8 £πιχ£ΐρ$ Ιοα. 8ίο1)ίΐβιΐ8 βοΐ. I 48, 2 | 
ητοι Β ητοι 1οΥΟ Ι} : οοιτ. 8ίβρ)ΐ8,ηιΐ3 | οψις άρχεται οηι δίοβαβαδ οψις ο πι 
Ο | 9 £μοϊ ΒΥ | 10 ταντ' Ιστϊν Ο | ώς ου διανοούμαι Υ | 11 ()' 0: (Ή ΒΥ | 
12 γ* Β : γε ΥΟ | 13 νώϊν ΒΥΟ | 14 β* 21 ταϋτ' 0: ταύτα ΒΥ | 15 βέλει Ο * | 
16 τούτω Ο, ΤΙιίοΓδοηίυδ δρβα ρ. 38: τοντο ΒΥ | 18 κατακλινεις Β κατακλινεϊς 
Υ | τοντονίΟ^ | 20 αυ οιη 0* | 22 χατεφρόνησεν ΒΥ | κατεγέλάβεν θΐ ύβρι- 
σε* Β | 23 χεϊνό ΒΥ | τί ΒΟ | $στε ΒΟ $στ[ε] οητη Γ&δ. Υ | 25 άνεστηΥ 

6 Ηομεκ. Ζ 234 

ενθ* αντε Γλανκω Κρονίόης (/ρέιας εξέλετο Ζενς, 

ας ττρίς Τνδείόην /ίιομήδεα τεύ/ε' αμείβει 

χρνσεα %αλχείων, εκατόμβνι' εννεαβοίων. \ 
18 δαποι,. τριβών εστί στολή τις έχουσα σημεία ιος γραμμάτια ( Ρπυτ. 
8νιυ. τριβωνοφυρυς' δ <[ορων στολψ' έχονσαν σημεία ως γραμ- 
μάτια.). τριβώνιον δι ιμάτιον ιιαλαών καϊ τετριμμέιον. 22 οί. 
ίβδίίπι. ίίΧΧΥΙ 8(^. | 25 δί'ηοΓ,. καταόεόαρ θηκώς' /.αθνπνωκώς. 



121 



35 η μβτά πατρός κα&ηνδον η αάβλφον Ίίρεσβντέρον. τό δή 
μετά τοντο τίνα οΐεσΰέ με διάνοιαν εχειν, ήγοίμενον μεν ητι- 
μάσΰαι, άγάμενον δέ τήν τούτον φνσιν τε και σωφροσννην και 
άνδρείαν, έντετυχηκότα άνΰρώ7ΐω τοιούτω, οΐω εγώ ονκ αν 

5 φμψ ποτ εντνχεΊν εις φρονησιν και ενς καρτέρι αν ; ώστε ον& 
οπως ονν οργίζοίμην εϊχον και άποστερη&είην της τούτον σνν- 
ονσίας 1 ονίΡ όπϊ] προσαγαγοΙ μην αυτόν ενπόρονν. εν γάρ 
ηδη, ότι χρήμασί τε πολν μάλλον άτρωτος ήν Ίΐανταχη ή σι- ν 
δήρω ό Λΐας 7 ω τε ωμψ αυτόν μόνω άλώσεσΰαι, διεπείρενγει 

ίο με. ηπόρουν δή καταδεδονλω μένος τε νπό τον άν&ρώπον ώς 
ονδείς νπ'* ουδενός άλλον περι^α. ταντά τε γάρ μοι άπαντα 
προνγεγονει, και μετά ταντα στρατεία ήμίν εις Ποτίδαιαν έγέ- 
νετο κοινή και σννεσιτονμεν εκεί. πρώτον μέν ονν έν τοίς 
7ΐόνοις ου μόνον έμον περιήν, αλλά και των άλλων σ/τάντίον- 

ι$οπότ^ άναγκασΰείημεν άποληφΰέντες πον, οία δή επί στρα-220 
τείας, άσιτεϊν, οιδέν ήσαν οί άλλοι προς τό καρτερεϊν' εν τ' 
αν ταΐς ενωχίαις μόνος απόλαυε ιν ο ιός τ* ήν τά τ* αλλα και 
πίνων, ονκ έ&έλων, όπότ* άναγκασΰείη, πάντας έκράτει, και ο 
πάντων ΰανμαστότατον, Σωκράτη με&νοντα ουδείς πώποτε 

2ο εώρακεν άν&ρώπων. τούτον μέν ονν μοι δοκεί και αντίκα ό 
έλεγχος εσεσ$αι ' προς δέ αν τάς τον χειμώνος καρτερήσεις — 

1 εί οπι 0 | χα#εΰδο)ν ο | 2 ητψάσ&αι ΒΥΟ | 3 σωφρο[σ]ύνην ο\ιπ\ 
Γ&δ. Υ | 5 ποτ Β: ποτέ ν?ϋ | ώοτε ου&] οντον&'* Ο | 6 όπωύονν Υ 
οπως\αν] οιιπι οοιτ. Ο 6 | 7 οι'#' 0: ούτε ΒΥ \ όποι ς \ 8 ψ (Τη Β ηόη 
νθ ?; οαιη ΐ'&8. ο | τε ΒΥ: γε Ο 6 Ιο,ΐιηίπδ | 9 όιεπεφεύγει Β: 
όιαπ έφευγε Υ διαπεφευγει 0 Λ | 11 ονδενός' άλλου Β ουόενός' ιόΧ ου 
Υ | 7ΐεριηια Β περιήα V* ιιερϊψα Ο | ταντά τ' άρα Βπάΐιαπιιΐδ | 13 
κοινή ς: κοινή ΒΥΟ | ούν £ν ^νίηο&βΐιη&ηηΐΐδ &ά Επίΐιγά. ρ. 13: ονν 
ΒΥΟ | 15 όπότ' ΜΙοιΛ ηοιιΐοϋ: οπόταν ΒΥ όπότ' άν Ο οπόταν γουν ς 
οπότε <Ρ οπιϊι δαπρρίο Ι&ΐιηίιΐδ. ίοτί. οίον οπότ^ * | άποληφ&ε'ντες Οοηια- 
Γΐυδ : άπολειφΰε'ντε'ς ΒΥΟ | άπολειυ; ϋε'ντες σίτου, οϊα Ηβιΐδά-ίαδ δρεο. ΟΓϋ. 
ρ. 17 | 16 προς το] προς αυτόν εϊς τό δεαιρρίαδ προς αυτόν τω Β&άΐιαπιιΐδ 
ρΓ&θΓ. ρ. IX | εν τ' αύ ταΐς Β εν ταυταις Υ \ τ'] (Γ ΛΥοΙίιαδ | 17 οίος τ 1 ήν 
άβΐ. Β&άΙΐίΐΐΏαδ | τε τάλλα Βίκΐΐι&πηίδ ρΓαβί". | 18 πίνων*] πίνειν ΙΓΒη \ όπότ 
Ο: οπότε ΒΥ \ πάντων ΗίΓδοΙιί^ίιΐδ | ο πάντων] οπόταν ΒΥ | 20 έωρακει- 
0: εα)ράχει ΒΥ έωράκειν Οοηίηδ λογ. 'Ερμ. I ρ. 53 ες[. | 21 τάς] τά Υ 

1 Ρετκον. 128 ηοη ίαηι ίηίαοίιΐβ Α1οίΙ)ίαάβ8 ίη ρΓΗβοθρίοΓίδ 
δΐιί Ιβοίο ίαουϋ ΕνοΐΑΐί. πϋίίΓυηι &ιιοί. 15 2Ω. χαι γάρ ον των 
σωμάτων εραστής είμι, τήν χίνγήν δε ηγούμαι καλήν. αμελεί 
καν νπό ταντόν ιμάτιόν μοι κατακέωνται , άκονοει αυτών λεγόν- 
των μηδέν υπ\ έμον δεινόν παθεϊν. ίβδϋΐΏ. Ι«ΧΧΥ— Ι^ΧΧΥΠ. 
12 ΑτΗΕΝΑΕνδ Υ ρ. 215 ε (δΐιρί'ίΐ ρ. 12 β<|.), οί. Ιβδϋιη. XXVI. 
Ι^ΧΧΥΙΙΙ. | 8οηοι,. Ποτίδαια πόλις Θράκης έ)' Μακεδονία, κτίσμα 
Κορινθίων. \ 16. 21 Ι^ιβακιυβ ογ. 52 1 III ρ. 45, 1 Κ. ονκονν οίδεις 



122 



δεινοί γαρ αύτό&ι χειμώνες — ϋαυμάαια ειργάζετο τα τ άλλα, 
β και Ίίοτε οντος πάγου οϊου δεινότατου και πόντων η ουκ έξιδν- 
των ενδο&εν, η εΐ τις έξίοι, ημφιεο μένων τε θαυμαστά δή οσα 
και ύποδεδεμένων και ένειλιγμένων τους 7ΐόδας εις πίλους και 
άρνακίδας, ούτος (Γ έν τούτοις έξ^ει εχων ιμάτιον μεν τοιοϋ-% 
τον οΐόνπερ και 7ΐροτέρον εϊώ&ει φορείν, ανιννόδητος δέ δια 
τον κρυστάλλου ραον επορεύετο η οι άλλοι υποδεδεμένοι. οι 
δέ στρατιώται νπέβλβπον αυτόν ώς καταφρονοϋντα σφών. και 36 
ο ταύτα μέν δή ταύτα. ί οίον (Γ αν τόδ' ερεξε και ετλη καρτε- 
ρός άνήρ* έκεϊ ποτέ επί στρατείας, άξιον άκουσαι. ξυννοήσαςιο 
γαρ αυτόθι εω&έν τι είστήκει σκοπών, και επειδή ου προυχώ- 
ρει αυτω, ουκ άνίει αλλ 1 ειστήκει ζητών, και ήδη ήν μεσημ- 
βρία, και άν3ρω7ΐοι ^σθάνοντο και ΰαυμάζοντες άλλος αλλω 
ελεγον, οτι Σωκράτης έξ εω&ινου φροντίζων τι εστηκε. τελευ- 
τώντες δέ τίνες τών * Ιώνων, επειδή έθ7τέρα ήν, δειπνήσαντες — ιτ> 
ν και γαρ &έρος τότε γ 1 ήν — χαμευνια έξενεγκόμενοι αμα μέν 
έν τω ψύχει κα&ηυδον, αμα (5' έφύλαττον αυτόν, εϊ και τήν 

1 τά τ' 0: τά τε ΒΥ | 2 οντος τον πάγου 0 | οίου Β οίου Υ \ η ο πι 0 I 

3 ίξψι 0 * | όη] η ΒΥ | 4 πίλους τε χαϊ ΡοΙΙ. VII 172 | 6 οίον χαϊ 0 | 
7 χρναταλου 0 | 9 αύ τόό' ΟοΓη&ηιΐδ: αντο ΒΥ αυτό 0 αντο ο \ ερ[ρ]ε'ςε 
οπϊϊι Γ38. Β ερρεξε Υ | 11 ειστήκει ς: εστήκει ΒΥ^Ο 6 | προχωρεί ρΓ Β 
12 ιιλν 0: αλλά ΒΥ | 13 αν&ρωποι Μθΐιΐθπΐδ Χθπ. οοηπ. ρ. 75 Οοΐοβίυδ 
υ&τ. Ιβοί. ρ. 114 (πιηβπι. III ρ. 290) ηοα. 1βοί·. ρ. 326 (ιηηβιη. VI ρ. 166) : 
άνθρωποι ΒΥ0> | 14 ελεγον Μβηΐθπΐδ ΟοΙ)θίιΐδ: ελεγεν ΒΥΟ I τϊ Β τί 0 

15 Ιώνων] , νε'ων οητη ΜβηΙβίΌ Ι&ηαίπδ ΪΤαιονων ΚβΙϋ^ίιΐδ | 16 τότε γ 
0: τότε γε ΒΥ | 17 δε 0 

ανθρώπων ώς ούτος έκράτηαε λιμοί), ωοτ^ εΐ κατά τήν Σωκράτους φνσιν 
αν ην συστηναι οτρατύπεδον, οίκ αν ήν έτερον άληπτότερον' ποιον 
γαρ ου δίψος, ποιον δέ ου θάλπος τοις τοιοντοις αλνηον ; .... τοντο 
<Γ αν εν Λμ(μπόλει, οτε δή τϊ} προς άπαντα καρτερία τους οτρατιώ- 
τας προς αυτόν επέοτρεφεν ομοίως ννκτωρ και μεθ^ ήμέραν' έωκει 
γαρ οι δη ρω τινί, τοσοίτον [γάρ] κατεγέλα τοί περί Θράκην χειμώνος. 

4 8οηογ.. πϊλος' ιμάτιον εξ έρίου πιληοεως γινόμενον, είς ίετων 
και χειμώνων αμνναν. άρν ακίδες δέ άρνών κωδια. Ροιχ. Χ 50 
τους δέ περί τοις ποοί πίλους ου Πλάτων μόνον έν ανμποοίω 
φήοας ί ένειλιγμένων ... άρνακίδας*, άλλα και Κρατίνος. VII 172 
ο δέ Πλάτων έν ανμποοίω και άρνακίδας τοί ς πίλοις προοτί- 
3ηοιν ε ένειλιγμένων ... άρι ακίδας 1 . Τηεμιθτ. ογ. 4 ρ. 50 β κρνοτάλ- 
λοις προταραοοόμενον και πνενμααι και νιψετοϊς και ενειλημενον 
χεϊράς τε και πόδας πίλοις τε και άριακίσιν. \ 1) Ηομ. δ 242. 

16 δοιιοι,. χ α μ ε ν ν ι α ' ταπεινά κλπ Ιδια. Τιμ. χαμβννια' τά έπι 
της γης στρωνννμετα. Βοετηυβ ΜιΙΙθγι ηηΊ. ρ. 402 χαυεί- 
νιον' κραββάτιον, καΑ)άπερ και παρ* Ίππώναχη 'ίν ΐαμείω η (εν Μ 
ταμιείω Να,υΛίιΐδ ηη'ί. ρτέοο-Τ&ηΛΙΙ ρ. 107) και χαμεννίω γνμνον\ 



123 



νύκτα εστηξοι. ο δέ είστήκει, μέχρι εως βγένετο καΐ ήλιος άνέ- 
σχεν ' έπειτα ψχετ' απιών 7ΐροσευ'ξάμενος τω ηλίω. ει δέ βον- 
λεσ&ε εν ταϊς μάχαις' τ ο ντο γαρ δη δίκαιον γ ε αίτω άποδον- 
ναι' οτε γαρ ή μάχη ην, εξ ης έμοί και τάριστεία εδοσαν οι 

$ στρατηγοί, ουδείς άλλος έμέ εσωσεν ανθρώπων η ούτος, τετρω- 
μένον ουκ εθελων άπολιπεϊν, αλλά συνδιέσωσε και τά 07ΐλα Έ 
και αυτόν εμέ. και εγώ μέν, α Σώκρατες, και τότε έκ,έλευον 
σοι διδόναι τάρίοτεϊα τους στρατηγούς — και τουτό γέ μοι ουτε 
μέμψει οντ* έρεις ότι ψεύδομαι* άλλα γαρ των στρατηγών 

ίο προς το έμόν αξίωμα αποβλεπόντων και βουλομένων έμοί 
διδόναι τάριστεία, αυτός προθυμότερος έγένου των στρατηγών 
εμέ λαβείν η σαυτόν. ετι τοίνυν, ώ άνδρες, άξιον ην θεάσα- 
σθαι Σωκράτη, οτε άπό Ληλίου φυγή άνεχώρει το στρατόπε-221 
δον' ετυχον γάρ παραγενό μένος Ϊππον έχων, ούτος δ' οπλα. 

15 άνεχώρει ονν έσκεδασ μένων ηδη των άν&ρω7ΐων ουτός τε άμα 
και Λάχης' και εγώ περιτυγχάνω, και ϊδών ευθύς. παρακελευο- 
μαί τ ε αυτοίν θαρρείν και ελεγον οτι ουκ απολείψω αύτώ. 
ενταύθα δη και κάλλιον έθεασάμην Σωκράτη η εν Ποτίδαια* 
αυτός γάρ ήττον έν φόβω ή διά τό έφ^ ΐππον εϊναι' πρώτον 

2ο μεν οσον περιην Λάχητος τω εμτρρων είναι* επειτ εμοιγ β 
έδοκει, ώ Αριστόφανες, τό σον δη τούτο, και έκεϊ διαπορεύε- 
σθαι [ωσπερ και ένθάδε] € βρενθυόμενος και τώφθαλμώ παρα- 
βάλλων , ηρέμα παρασκοπών και τους φίλιους και τους πολε- 
μίονς, δήλος ών παντί και πάνυ πόρρίοθεν, ότι εΐ τις άψεται 

2*>τοντον τον άνδρός, μάλ* έρρωμένως άμυνεϊται. διό και άσφα- 

2 προαευ'ξ[ο\μενος οαιη Γ&δ. Β, V | 3 μάχ\\}αις Υ | 4 θΐ; 8 τ αριστεία 
Β: τάρίστεια βί 8 ταριατεία Υ | 5 τετρωμένον ροδί ϊ&έλων Ο ! 9 ιιε'μψη 
Ο | οντ 0: ουτε ΒΥ | 10 απ ο βλεπόντων αξίωμα 0 | 11 ταριοτεια ΒΥ | 14 
εχων ΐππον 0 | οΡ 0: (ίέ ΒΥ | 17 αντοϊς 0 | αύτώ αοοθηίπ ίη ΚίιίΓΕί 
δοηρίο Β | 18 δε 0 | 19 η ΒΥΟ: ην 1)0 | 20 επειτ 1 0: έπειτα ΒΥ | ΙμοΙγ' 

Β | 22 ώοπερ και Εν&άόε άβΐ. Ιαίιηίιΐδ | βρενχϊ παραβάλλων Αίΐαβη. 

ρ. 216 α (ίβδί. ρ. 13) | τώ ψβαλμώι Β τώφ&αλμώ Υ τώ όφ&νλμώ Ο ! 
23 ήρεμα Β Τΐΐθ&βί. ρ. 152β Ργοϊ. 333ε, ηρευεΐν δορίι. 248 ε | πεοιακο- 
πών οαιη ΒβΙϋίβΓΟ Ιαίιηίιΐδ ! φίλους (24 δήλος .... 25 άμννεΐται Αγι- 
δίίάοδ ογ. 45 ί. II ρ. 71 | 25 μάν Ο: μάλα ΒΥ Αη*ίκ1βδ | άμννητΜ ΒΥ | 
δι6 ... ρ. 124, 3 διώκονσι Αηδϋάβδ ί. II ρ. 72 | διό δη και Αι-ίδίίάθδ 

7 — 12 ΑτΗΕΝΑΕνδ ρ. 215 ε (βυρΓίΐ ρ. 12 δη.), οί. ίβδίίπι. ΧΧΥΐ. 
ΙιΧΧΥΙΙΙ. άίδΟΓβρίΐΐ ΑηϋδίΗθίΐθδ Αίΐίθηαβί ρ. 216 ο (δ. ρ. 13). | 13 
Ατηεν. ρ. 215 ε (δ. ρ. 13), οί. ϊβΒΪ. ΧΧΥΙ. XXXVIII. Ι^ανι™ ογ. 52 
ί. III ρ. 45, 14 Ε. και τι} περί τό /Ιηλιον τύχη ψενγων μετά των 
άλλων μόνος ην τοις πολεμ/οις καν τη (/νγη φοβερός. \ Βοηοΐι. Άύ\- 
λιον' χωρίον της Βοιωτίας. \ 21 Ακιβτορη. ηυΐ). 362 οτι βρει&νει 
τ έν ταισιν οδοΐς και τώ(ΐ&αλμώ παραβάλλεις. \ 22 Τιμ. βρεν&νό- 
μενος' γαύρου μένος και ογκνλλόμενος μετά βάρους. | 27 ΑκίδτίΒ. οτ 



124 



λώς €7ΐτ£ΐ καί οντάς καί ο έτερος* σχεδόν γαρ τι τών οντω 
διακειμένων εν τω τιολέμφ ουδέ άπτονται, άλλα τονς προτρο- 

οπόδην φεύγοντας διώκονσιν. ποΧλα μέν ονν αν τις καί αλλα 
εχοι Σωκράτη έπαινέσαι καί θαυμάσια ' άλλα των μέν άλλων 
επιτηδευμάτων τάχ* αν τις καί περί άλλον τοιαντ' ετποι, το 5 
$6 μηδενί ανθρώπων ομοιον είναι μήτε των παλαιών μήτε 
των νυν όντων, τούτο άξιον παντός θαύματος, οίος γαρ Άχιλ- 
λενς έγένετο, απεικάσειεν αν τις /.αϊ Βρασίδαν καί άλλους, καί 

ό οίος αν Περικλής, καί Νέστορα καί ' Αντήνορα [εϊσί δέ καί έτε- 
ροι]· και τονς άλλους κατά ταυτ αν τις άπεικάζοι* οίος δ 1 ίο 
οντοσί γέγονε την ατοπίαν ανΰρίοπος, καί αυτός καί οι λόγοι 
αντον, ουδ' έγγυς αν εύροι τις ζητών, οντε τών νυν οντε των 
παλαιών, ει μη αρα εϊ οίς εγώ λέγω άπεικάζοι τις αντόν, αν- 
&ρω7ΐίον μέν μηδενί, τοις δέ σιληνόίς καί σατνροις, αυτόν καί 
τονς λόγονς. καί γαρ ονν καί τοντο εν τοις πρώτοις παρέλι-37 
πον, ότι καί οι λόγοι αυτόν ομοιότατοι είσι τοις σιληνοίς τοϊς 

κδιοιγομένοις. ει γαρ έ&έλοι τις τών Σωκράτονς άκονειν λό- 
γων, φανειεν αν γελοίοι το πρώτον τοιαύτα καί ονόματα καί 
ρήματα ε'ξω&εν περιαμπέχονται, σατύρου τινά υβριστου δ ο- 
ρό ν. όνους γαρ καν&ηλίους λέγει και γαλκέας τινάς καί σκι;-2ο 

1 ί<:τφί]ε/ οατη Γ&δ. V | ό εταίρος οχ Αΐ'ίδϋιΐΘ Ιαίιηίαδ | 2 Ιν το) πο- 
λέμψ &ηίβ άλλα ροηίί Αηδίίάβδ ! 3 ((ενγ. μάλλον διώκ. Αηδί. | διώκονσιν 
Β | 4 ϋανμάααι ΗΪΓ80Ή&Η18 ζίβΰΆν. /'. ά. αιν. 1851 ρ. 332 | 5 τοιαΐτ' 0: τοι- 
αύτα ΒΥ | 6 είναι μψε ΙαΟ: εϊναί με ΒΥ | 9 εϊσί . . . έτεροι άβΐ. Ι&ΐι- 
ηίπδ | εϊσί] οίοι ΒίκΙΙι&Γηιΐδ ί\ά ΕιιίΙιγά. ρ. ΧΧΠ | 10 τους άβΐ. ΒΣκϋιαπιιΐδ: 
τονς μεν Ηίΐ'δοΐιίσίπδ | ταυτ' 0: ταντ' ΒΥ \ δ 1 Ο. (Γί ΒΥ | 11 γεγο[ν]ε 
οιιπι Γίΐδ. V | άνθρωπος δ&αρρίιιβ: άνθρωπος ΒΥΟ | 12 ίίθπι 13. 17 τίς 
Β | οντε τών ννν . . παλαιών άβΐ. ΗΐΓ8θ1ιί^ία8 Ι&ΐιηίηδ | 13 αΐίθηιηι ει οπι 
0 | λέγων ΒΥ ^ | 14 αυτόν τ ε και ς \ 16 ότι και] καϊ οτι V | 17 διηγομε- 
νοιςΥ | τον . . . λόγον ΒΥ | 18 φανοΐεν 0 | γελοίοι Β γελοίο Υ: παννλεϊοι 
Ο πάνν γελοϊοι ς \ 19 τινά ΒΥ : άν τινα V ΰή τινα Βαϋβηΐδ 0οΐ3θίιΐδ ηοπ. 
Ιοοί. ρ. 502 (ηιηβπι. ΥΙί ρ. 14) αύ τινα Β,αοοΙίβιΊιΐδ αντίκα Ηοηιιηβΐίιΐδ 

46 ϊ. II ρ. 198 ίμοί μεν ονν οίδεν φαυλότερος ονδ" ατιμότερος δο- 
κει Θεμιστοκλής γενέσθαι στρατηγών 'Α&ηναιων η Σωκράτης συστρα- 
τευόμενος επί Αηλίω και έν Άμφιπόλει και έν Ποτίδαια, καίτοι ΟΛ 
γ Λ εκείνον επαινείς, οτι έν τή από Αηλίον φυγι} &αρρούντως ά.ηΊ-ι 
και καταφανής ων οτι εϊ τις άψοιτο αυτόν, ευ και κολιός άμυνεϊται. 

2 Βαιιοι,. προτροπάδην' προθύμ(ος, άμεταοτρεπτί, μετά προτρο- 
πής, η εις τοΐμπροσΟεν. \ 19 Ρκοοι,νβ ίη Αίοίΐ). I ρ. 313 και έν συμ- 
πόσιο) δε σατύρου τινός αυτόν υβριστου ηησι δοράν περιβεβλημένο* 
ένδοΰεν άνοι/βέντα αγάλματα, όεικι νναι θαυμαστά, \ 20 Ρι*ατο (τογ£. 
ρ. 491 α ΚΑΛΑ, νή τοις &εοίς, άτε/νώς γε αίεί οκντέας τε καί 
κναιίεας και μαγείρους λέγιον και ιατρούς ονόεν παίει. Χεηορβο 
οοηιπι. 8οογ. I 2,37 ό δέ Κριτίας Άλλα τώνόέ τοί σε άπέ/εσ&αι, 



125 



τοτόμους και βυρσοδέψας, και αιεί διά τών αυτών τά αυτά φαί- 
νεται λέγειν, ώστ' ά^ιειρος και ανόητος άνθρωπος πάς αν των 
λόγων καταγελάσειεν. διοιγομένους δε Ιδών αν τις και εντός 222 
αυτών γιγνόμενος πρώτον μεν νουν εγοντας ένδον μονούς ευ- 

ζρήσειε των λόγων, έπειτα θειοτάτους και πλεΊστ 1 άγαλματ* 
αρετής εν αυτοϊς έχοντας και έπϊ πλείστον τείνοντας, μάλλον 
δε επί 7ΐάν (ίσον προσήκει σκοπεϊν τω μέλλοντι χαλώ καγαθω 
εσεσθαι. ταυτ* εστίν, ώ άνδρες, α εγώ Σωκράτη επαινώ * και αύ 
α μέμφομαι συμμίξας υμϊν είπον α με υβρισεν. και μέντοι ουκ 

ιοέμέ μόνον ταύτα πε7ΐοίηκεν, αλλά και Χαρμίδην τον Γλανκωνοςκ 
καιΕυθύδημον τον /Ιιοκλέους και άλλους πάνυ πολλούς, ους ούτος 
έξαπατών ώς εραστής παιδικά μάλλον αυτός καθίσταται άντ* 
έραστου. α δή και σοι λέγω, ώ "Αγάδων, μη έξαπατάσθαι υπό 
τούτου, αλλ 1 από τών ημετέρων παθημάτων γνόντα εύλαβηθηναι 

ι*> και μή κατά την παροιμίαν ώσπερ νήπιον παθόντα γνώναι. 

1 β[υ]ρσοόεψας οαηι Γ&δ. V ] αϊεϊ ΒΥ \ αεί Ο | τά αυτά ΒΟ : ταύτα 
Υ \ 2 ώστ" 0: ώστε ΒΥ | 3 καταγελάσειε Ο I όΊοιγουμε'νους Β ^(ηγου- 
μένους V | αν] αύ ΒβΆθταΒ, Ι&ΐιηίαδ | εγγύς αυτών γε Ηοιτιπιβίίιΐδ | 4 εύ- 
ρήσειε *] εύρήσει ΒΥΟ | 5 τον λόγον Βν άβΐ. ίηίβΓρΓβδ Ιιίρδϊβηδίδ, νοβ- 
£θϋηυδ | πλεΐστ* άγαλματ* Ο : πλείστα αγάλματα ΒΥ | 6 αυτοΐς Β αύτοϊς 
ΥΟ | τείναντας ΒΥ | 7 επϊ] ετι Βν | καϊ άγα&ώι Β,ν | 8 αυ] αν Ο 6 | 9 υβρι- 
σεν Β: ύβρισε ΥΟ | 13 καϊ σοϊ . . . 15 γνώναι δοίιοΐ. Ήοηι. Ρ 32 | 14 από 
Β: υπό ν*0 | γνώντα ΒΥ 

έφη, δεήοει, ώ Σώκρατες, τών σκντέων και τών- τεκτόνων και τών 
χαλκέων' και γαρ οϊμαι αϊτούς ήδη κατατετριφθαι διαθρνλον μένους 
νπό σον. | 8οηοι,. κανθηλίονς' τους βραδεΐς νοήσαι ή άφνεΐς' άπο 
κάνθωνος. ος εστίν ονος, είρημένοι, δς πάλιν άπο τών κανθηλίων, 
τών επιτιθεμένων αντώ επικαμπών [επικΛμπτων αηΐ^ο) ξύλων, τον- 
τέστι σαγμάτων, ονομάζεται όντως. 

1 δοΗοι,. βυρσοδέψας' τους τάς βύρσας εργαζομένους και μαλάτ- 
τοντας, | 10 Ατηεναευ8 ρ. 187 ϋ (δΐιρΓβ, ρ. 6). | 15 8οηοε. ί ρεχθέν δέ 
τε νήπιος έγνιο (Ηοιη. Ρ 32. Υ 198 πριν τι κακόν παθέειν' ρεχθέν 
δέ τε νήπιος εγνώ)' επί τών μετά το παθεϊν συνιέντων τό αμάρτημα, 
επί το αυτό ετέρα παροιμία ε ο άλιενς πληγείς νουν φύσει", φασι 
γαρ αλιέα άγκισιρεύοντα, επειδάν σπάση τω λίνω τον ίχθύν, τη χειρι 
προσαγαγόντα κατέχειν, ΐνα μή φνγη ' τοντο δέ συνήθως ποιονντα 
νπό σκορπιού πληγήναι' και είπε {ειπείν Ι&Ηηίιΐδ) ε πληγείς νονν φύ- 
σεις > και μηκέτι προσάγειν εξ εκείνον την χείρα. [Όιοοενιαν. II 31 
* άλιενς πληγείς νουν οίσει* αάά. ομοιον δέ ίση τω παρ" Ήσιόδω 
(ορρ. 218) ε παθών δέ τε νήπιος βγνώ*."] κέγρηται τη παροιμία 
Σοφοκλής έν^Αμφιαράω σατνρικώ (ίτ. 112), λέγων 'ετ αν * * 
ώσπερ άλιενς πληγείς * * ενων διδάσκαλος 1 , έσα καϊ τρίτη όμοια 
£ εάν μή πάθης, ον μή μάθης' ελέχθη δέ επί Τίμωνος τον μι- 
Οανθρώπον, μηκέτι προσιεμένον τονς κόλακας. 8οηοε. Ποιώ. Ρ 32 
οτι δέ εις παροιμίαν παραδέδοται (§ο. ή γνώμη), λέγει και Πλάτων 



126 



ο Είτνοντος δή ταντα τον Άλκιβιάδον γέλωτα γενέσ&αι επί 38 
τϊ] παρρησία αντοΐ, οτι έδοκει ετι ερωτικώς εχειν τον Σωκρά- 
τους, τον ονν Σωκράτη Νηφειν μου δοκεϊς, φάναι, ω * Αλκι- 
βιάδη, ον γαρ αν πο&* οντω κομψώς κνκλψ περιβαλλόμενος 
άφανίσαι ένεχείρεις ον δη ένεκα ταντα πάντ' είρηκας, και ως εν 5 
παρέργω δη λέγων επί τελεντης αντο ε&ψίας, ώς ον πάντα 

Ότοντον ένεκα ειρηκώς, τον έμέ κάί "Αγάθωνα διαβάλλειν, οΐό- 
μενος δέιν εμέ μέν σον έραν και μηδενός άλλον, * Αγάθωνα δε 
νπο σον έράσ&αι και μηδ' νφ' ενός άλλον. άλΚ ονκ ελα&ες, 
άλλα τό σατυρικόν σον δράμα τοντο και σιληνικόν κατάδηλον ίο 
έγένετο. αλλ\ ώ φίλε ^Α.γά&ων, μηδέν πλέον αντω γένηται, 
άλλα 7ταρασκενάζον ο πως εμέ και σέ μηδείς διαβάλιη. τον ονν 
3 Αγάίϊωνα ειπείν Και μην, ω Σώκρατες, κινδυνεύεις άλη&η 

κλέγειν. τεκμαίρομαι δέ κάί ώς κατεκλίνη έν μέσψ έμον τε και 
σον, ινα χωρίς ή μας διαλάβτ]. ονδέν ονν πλέον αντω ε στα ι, & 
αλλ 1 εγώ παρά σέ έλ&ών κατακλινησομαι. Πάνυ γε, φάναι τον 
Σωκράτη, δενρο νποκάτω έμον κατακλίνον. Ώ Ζεν, ειπείν τον 
Άλκιβιόδην, οία αν πάσχω νπό τον άν&ρώπον. οΐεταί μον 
δεϊν πανταχη περιεϊναι. άλλ' ει μη τι άλλο, ώ ΰανμάσιε, εν 

2 ετι\ οτι 0 Λ | 3 φάναι οιη Υ | 4 πο& 0: ποτέ ΒΥ | χομιρώς βχ 
ομψώς Β | 5 ον δη*] ονδ' ΒΥ ονδ } ς οι Ο | πάνι' 0: πάντα ΒΥ | 8 μέν 
σον Ο | 10 όραμα Β δράμα V | 12 διαβάλη μηδείς Ο | διαβάλει ΗίΓδοΙιί- 
£ΐιΐ8 Οοββίαδ ηοιι. Ιθοί. ρ. 618 | 17 νπό χάτο Β νπό τον V 

οϋνως δη € και σοι . . . . γνωναι . | ΌιοΝΥδίνδ Ηδχ. άτΙ. γ1ιθ£. 9, 6 
ρ. 339 Ε. έγκώμιον λέγει έν τώ συμποσίω Αλκιβιάδης Σωκράτους, 
έπι τέλει τον εγκωμίου λέγει προς Αγάθωνα 6 Αλκιβιάδης ° δρα 
τοινυν, ώ Αγάθων ·, μη πάθης οπερ οι πολλοί* δ γαρ Σωκράτης 
ούτος προσποιείται εραστής είναι, είτα ερωμένος αναφαίνεται. μη 
ουν και συ το αυτό πάθης, οπερ και πάντες πεπδνθασιν\ έτυχε όέ 
ο Αλκιβιάδης έρών του Αγάθωνος και έβούλετο υπό μηδενός άλλου 
αυτόν έράσθαι, και έπι τέλει ερριψε την παραίνεσιν (οοά. Ραΐ'ίδ. : παραί- 
τηοιν θά.) την προς Αγάθωνα, ώς έπϊ του εγκωμίου λέγων, αυτός 
διηγείται δ Σωκράτης την τέχνην 'νήφειν μοι δοκεϊς, ώ Αλκιβιάδη\ 
— δοκεϊ γαρ μεθυειν δ Αλκιβιάδης — 'ου γαρ αν κομψώς γ8* φηοί 
τό σατυρικόν δράμα περιέβαλες, ει μή ένησες. κάί πάντα ζάντα 
είρηκας υπερ του διαβάλλειν έμέ και Αγάθωνα, ίνα ίγώ μεν σον 
έρώ και μηδενός άλλου. και γαρ έποίηοας αυτό* , φΐβίν ' ως οιόεν 
| η] έτά τέλει αύτό είπώΐ', ώς ου/ ένεκα τούτον πάντα τά άλλα είρη- 
κώς. άλλ' ουκ έλαθες, άλλα τό σατυρικόν δράμα ΐοϋτο άνεφάνη . 
οντω γάρ τοι γίνεται η τέχνη και παραδίδοται . | 3 — 12 Ηεβμοοενε& 
π. ιδ. II 6 ϊ. III ρ. 332, 1 1 XV. | ΙΟΤιμ.Ρηοτ, σατυρικά δράματα' 
(δράματα ζιάά. Ιίΐΐιηίιΐδ) πλείονα ην έθος ύποκρίνεσ&αι, ίν οΐς μεταξύ 
ταντα έμίγνυον προς διάχυσιν. | 14 Ακιθταεν. βρ. I 25 έπειτα παοα- 
καθέζεται μέση έμού τε και Παμφίλου, ίνα χωρίς ημάς διαλά ϊ^. 



127 



μέσω ημών εα ^ Αγά&ωνα κατακείσ&αι. Άλλ 1 αδύνατον, φάναι 
τον Σωκράτη, συ μέν γαρ έμέ έπηνεσας, δεϊ ($' εμέ αν τον 
έπιδέξι έπαινείν. εάν ουν υπό σοΙ κατακλινη ^Αγά&ων, ου 
δη που εμέ πάλιν έπαινέσεται, δεϊν ύπ' έμον μάλλον έπαινε- 

ζ&ηναι; άλΚ εασον, ώ δαιμόνιε, καί μη φρόνησης τω μ ειρακίω 223 
ύπ' έμοϋ έπαινε&ηναι* και γαρ πάνυ έπι&υμώ αυτόν έγκωμιά- 
σαι. °ίον ιον\ φάναι τον Άγά&ωνα, ' Αλκιβιάδη, ουκ εσ& οπως 
αν έν&άδε μείναιμι, άλλα Ίΐαντός μάλλον μεταναστήσομαι, ϊν 1 
υπό Σωκράτους έπαινε&ώ. Ύαυτ* εκείνα, φάναι τον Αλκιβιά- 

ιο δην, τα είω&ότα ' Σωκράτους Ίταρόντος των καλών μεταλαβεϊν 
αδύνατον αλλφ. και νυν ώς ευπόρως καί πι&ανόν λόγον ενρεν, 
ώστε παρ 1 εαυτώ τουτονί κατακεϊσ&αι. 
39 τόν μέν ουν * Αγάϊϊωνα ώς κατακεισόμενον παρά τω Σω- β 
κράτει άνίστασ&αι ' εξαίφνης δέ κωμαστάς ηκειν πάμπολλους επί 

ιζτάς ΰυρας και έπιτυχόντας ανεψγμέναις έξώντος τινός εις τό 
αντικρυς πορευεσ&αι παρά σφάς καί κατακλίνεσ9αι, και &ορυβου 
μεστά πάντ* είναι καί ουκέτι έν κόσμω ουδενί αναγκάζεσ&αι 
πίνειν πάμπολυν οίνον. τόν μέν ουν Έρυξίμαχον καί τόν Φαϊ- 
δρον καί άλλους τινάς εφη 6 3 Αριστόδημος οϊχεσ&αι άπιόντας, 

2ο ε δέ νπνον λαβείν καί καταδαρ&εϊν πάνυ πολυ, άτε μακρών ο 
τών νυκτών ουσών, έξέγρεσΰαι δέ προς ημέραν ηδη σ.λεκτρυό- 
νων αδόντων, έξεγρόμενος δέ ϊδεϊν τους μέν άλλους κα&εί· 
δοντας καί οιχομένους, Αγά&ωνα δέ καί * Αριστοφάνη καί Σω- 
κράτη ετι μόνους έγρηγορέναι καί πίνειν έκ φιάλης μεγάλης 

25 επιδέξια, τόν ουν Σωκράτη α ντοϊς διαλέγεσ&αι ' καί τά μέν 
άλλα 6 3 Αριστόδημος ουκ εφη μεμνησ&αι τών λόγων ' ούτε γάρ 
έξ άρχης τιαραγενέσ&αι υπονυστόζειν τε' τό μέντοι κεφάλαιον,ν 

9 1 άλΓΟ: άλλα ΒΥ | 2 (Γ 0: ι» Βν ι αύ τον Βθΐίΐίβπΐδ: αυτόν ΒΥΟ 
αύ τόνδ 1 οί. Αδϋπδ | 3 Ιπιδεξΐ ΒΥ Ιπιδέ'ξια 0 \ ού] ουτω Β&άηείΐηπδ 
ρΓΕίβί 1 . | 4 δεΐν*] πριν ΒνΟ παρόν Β&άη&ϊηιΐδ, παράς νπ> § μου άλλον ίά\ 
μάλλον] άλλον Μ&άαί^ίιΐδ β,άιι. I ρ. 397 | ίηίθίτο^είΓθ 8οοΓ£ΐίθΐη πί(1ϋ Αδίίαδ, 
α£βηηαηίθπι οαιη ρΙθΓίδομιβ ίβοίί Ι&ηηίαδ | 7 ίου ϊον Ο | 8 αν ονα Ο | ϊν* 
Ο: ίνα ΒΥ | 9 ταντ' 0: ταύτα ΒΥ | 11 ει-οί Β | 12 έαυτώ/// Β \ 15 
άνεωγμέναις Β \ ϊ'ξίοντος Υ \ 16 παρα σφάς ΒΥ 7ΐαρά σφας 0 | 17 τιάντ 
Ο: πάντα ΒΥ \ 18 πίνειν οπι 0 | 20 (ίη 1ίίαΓίΐ?) Β: ό ίί^ V %α06 0 | 
20 θί ρ. 128, 5 καταδάρ&ειν Κβϋί^ίαδ | 21 άλ£[χτ]ρνόνων οαιη τ&δ. V | 
25 Ιπιόέξια Ο, Αίηβη. ρ. 192 α: επιδέξια ΒΥ \ 26 μεμνηιαΟαι Β 

9 Ρι,ντΑκοΗ. (^αο,βδί;. οοηιι. II 1, 5 ρ. 632 β δοκπ τά λντιονντα 
τους ενόχους σχώμματα τοις μακράν ονοι της διαβολής ήόονην τίνα 
και χαράν ποιεϊν . . . . δώ : . . και Σωκράτην πάλιν Αλκιβιάδης έσκωπτεν 
εις ζηλοτνπίαν την περί Αγάθωνος. \ 20 Βοετηυ8 ΜίΠθή ηιέΐ. ρ. 401 
καταδάρ&ω' κατακοιμώμαι. \ 23 Ατηεναευ8 V ρ. 192α (βιιρΓα ρ. 
7 8(1.)· XI ρ. 504 ρ (β. ρ. 10). 



128 



εφη, προσαναγκάζειν τον Σωκράτη ομολογειν αυτούς τον αυτόν 
ανδρός είναι κωμψδίαν και τραγωδίαν έπίστασΰαι ποιείν, και 
τον τέχνϊ] τραγωδιοποων οντα και κίομφδιοποιον είναι, ^ταντα 
δή άναγκαζομένους αυτούς και ου σφόδρα επομένους νυστάζειν, 
και πρώτον μέν καταδαρ&εϊν τον Αριστοφάα'η, ηδη δέ ημέρας π 
γιγνομένης τον *Αγά&ωνα. τον ονν Σωκράτη κατακοιμίσαντ* 
εκείνους, άναστάιντ^ απιέναι, και ε άοσπερ είώ&ει ειτεσΰαι, και 
έλ&όντα εις Λυκειον, άπονιψάχμενον, ωσπερ άλλοτε την αλλην 
ημέραν διατρίβειν, και οντω διατρίψαντα εις εσπέραν οίκοι 
άνατταύεσ&αι. 

3 τραγωιδιο ποιον (δπΐ) ο π Ιιγρίίθη) Β τραγωδοποιον ^ \ οντα χαϊ 
ς\ οντα ΒΥΟ | κωμωιδιο ποιον (δπΐ) ο π Ιιγρίιβη) Β | 5 καϊ πρότερον 0 | 
6 γενομένης ς, ΗίΓδοΙιί^Ίΐΐδ | κατακοιμίσαντ' Β κατακοι μίοαιτα V: κατα- 
κοιμήσαντ 1 0 κατακοι μηοαντα Αίΐιβη&θαδ ρ. 192 Β | 7 άναστάντ' . . . 
εϊώϋει οηι 0 | άναστάντ' ΑίΙιβη&Θυδ: άναατάντα Βν | καϊ ? Ηβπη&ηηιΐδ: 
καϊ Βν καϊ αυτός ς καϊ ϊ ΒβΜεβπΐδ | 8 την ολην Βΐορίιειηνίδ | 10 συμπό- 
σιον η περϊ έρωτος δΐιβδΟΓΪΐηιηΙ; Β0 

1 Ρι,ατο άβ γθ ρ. III ρ. 395 α ίπεί που ουδέ τα δοκονντα εγγύς 
αλλήλων είναι δύο μιμήματα δύνανται οι αντοι άμα εν μιμεϊο&αι, 
οίον κωμωδίαν και τραγωδίαν ποιον ντες. ή ον μιμήματε άρτι τούτω 
έκάλεις; ν Εγωγε' και άλη&ή γε λέγεις, δτι ον δύνανται οι αντοί. \ 
8 Ακίδτΐϋ. ογ. 23 ϊ. I ρ. 287.